Relaties
alle pijlers
Gedumpt :(
vrijdag 15 juni 2012 om 13:02
Hoi,
Ik wil even mijn verhaal kwijt, voel me even ontzettend berroerd.
Ik woonde samen met mijn (nu) ex. Op een avond kwam ik thuis van een vergadering in een leeg huis. Er stond voor hem niets in de agenda. Geen afspraken of iets dergelijks. Dus ik belde hem, vroeg me gewoon af waar hij uithing. Was nieuwsgierig. Hij was gaan voetballen met vrienden, en ik moest niet zeiken want was zelf ook niet thuis.
Het gesprek liep al raar, maar ik liet het beetje begaan. Toen hij thuiskwam was hij steeds afwezig en boos naar mij toe. IK had echt geen idee wat er aan de hand was. Ik heb toen beetje aangedrongen op een gesprek. Na 2 uur kwam het er pas uit. Meneer wist niet of hij nog van me hield. En of we nog een toekomst hadden. Voor mij kwam dat een beetje als donderslag bij heldere hemel. Het was op dat moment ook echt te laat om nog ergens heen te kunnen, maar hij wilde wel dat ik wegging. Ik heb op een bankje in het park gewacht tot hij een beetje sliep, en ben toen maar op de bank (in huis) gaan wakker liggen.
die nacht heb ik niet geslapen. De volgende dag op school steeds gehuild en stuff. Savonds wilde hij me nogsteeds niet zien en ben bij mn tante gaan slapen.
uiteidelijk heeft hij het via de telefoon uitgemaakt terwijl ik in de trein onderweg naar school was. Compleet kapot ben ik gered door mn vader en tante die gelukkig allebei een vrije dag hadden. Diezelfde dag had hij een andere vriendin. Ze wonen nu(3 weken later) samen.
De eerste paar dagen bestonden vooral uit vechten. Maar vechten tegen tranen was niet echt een succes. En nogsteeds lukt het me niet goed. De ene dag gaat het geweldig met me, de andere dag gaat het echt super kut. Ik kan niet aanwijzen waar het door komt.
Op sommige momenten mis ik hem gewoon. Zoals gister, toen ik hem wilde smsen dat mn neefje geslaagd was. Zoals zaterdag toen mn andere neefje kampioen was. Ik mis hem gewoon. En het feit dat hij al sinds hij het uitmaakte, ook niets meer met mij te maken wil hebben maakt het niet makkelijker. Ik ben zo kapot.
Inmiddels ben ik weer terug bij mn ouders. Als tijdelijke noodoplossing. Echt geweldig is het allemaal niet. Maar wat moet ik anders?
Zo dit wilde ik even kwijt.
Ik wil even mijn verhaal kwijt, voel me even ontzettend berroerd.
Ik woonde samen met mijn (nu) ex. Op een avond kwam ik thuis van een vergadering in een leeg huis. Er stond voor hem niets in de agenda. Geen afspraken of iets dergelijks. Dus ik belde hem, vroeg me gewoon af waar hij uithing. Was nieuwsgierig. Hij was gaan voetballen met vrienden, en ik moest niet zeiken want was zelf ook niet thuis.
Het gesprek liep al raar, maar ik liet het beetje begaan. Toen hij thuiskwam was hij steeds afwezig en boos naar mij toe. IK had echt geen idee wat er aan de hand was. Ik heb toen beetje aangedrongen op een gesprek. Na 2 uur kwam het er pas uit. Meneer wist niet of hij nog van me hield. En of we nog een toekomst hadden. Voor mij kwam dat een beetje als donderslag bij heldere hemel. Het was op dat moment ook echt te laat om nog ergens heen te kunnen, maar hij wilde wel dat ik wegging. Ik heb op een bankje in het park gewacht tot hij een beetje sliep, en ben toen maar op de bank (in huis) gaan wakker liggen.
die nacht heb ik niet geslapen. De volgende dag op school steeds gehuild en stuff. Savonds wilde hij me nogsteeds niet zien en ben bij mn tante gaan slapen.
uiteidelijk heeft hij het via de telefoon uitgemaakt terwijl ik in de trein onderweg naar school was. Compleet kapot ben ik gered door mn vader en tante die gelukkig allebei een vrije dag hadden. Diezelfde dag had hij een andere vriendin. Ze wonen nu(3 weken later) samen.
De eerste paar dagen bestonden vooral uit vechten. Maar vechten tegen tranen was niet echt een succes. En nogsteeds lukt het me niet goed. De ene dag gaat het geweldig met me, de andere dag gaat het echt super kut. Ik kan niet aanwijzen waar het door komt.
Op sommige momenten mis ik hem gewoon. Zoals gister, toen ik hem wilde smsen dat mn neefje geslaagd was. Zoals zaterdag toen mn andere neefje kampioen was. Ik mis hem gewoon. En het feit dat hij al sinds hij het uitmaakte, ook niets meer met mij te maken wil hebben maakt het niet makkelijker. Ik ben zo kapot.
Inmiddels ben ik weer terug bij mn ouders. Als tijdelijke noodoplossing. Echt geweldig is het allemaal niet. Maar wat moet ik anders?
Zo dit wilde ik even kwijt.
