Kinderen
alle pijlers
Driftig meisje
vrijdag 29 juni 2012 om 13:25
Hallo allemaal,
Er moet mij even wat van het hart.
M'n dochter is 15 maanden en zooooo driftig! Ik wist wel dat ze behoorlijk wat pit had....en ja ze lijkt een beetje op mij maar ze is zo klein en afentoe veranderd ze in een duiveltje!
Ik weet eigenlijk niet zo goed hoe ik hier mee om moet gaan.
Als we thuis zijn negeer ik het meestal en dan gaat het wel snel over....heb er ook wel eens voor straf op de gang gezet maar daar begreep ze niks van en raakte behoorlijk overstuur!
Maar wat er net gebeurde.......ik was met er in het dorp en ze was heerlijk aan de wandel...ze wilde niet met me mee lopen maar ik wilde door dus pakte haar hand....ze gooide zich op de grond en begon keihard te gillen en te schreeuwen en te rollen en te trappelen.
Ik haar even laten gaan maar ja schaam schaam dus toch opgepakt en in de buggy gezet.....gegil werd daardoor nog harder! Ja jullie begrijpen dat dit niet echt gezellig is he!
En ik schaamde me behoorlijk en helemaal toen ik al de afkeurende blikken zag grrrrrr
Ik snap wel dat ze graag doet wat ze zelf wil en de wereld wil ontdekken maar ja ik ben volgens mij de mama en maak uit hoe of wat!
Hoe pak ik zo'n situatie nou beter aan voortaan? Ze is pas 15 maanden dus kan er ook nog niet echt iets uitleggen....toch
Er moet mij even wat van het hart.
M'n dochter is 15 maanden en zooooo driftig! Ik wist wel dat ze behoorlijk wat pit had....en ja ze lijkt een beetje op mij maar ze is zo klein en afentoe veranderd ze in een duiveltje!
Ik weet eigenlijk niet zo goed hoe ik hier mee om moet gaan.
Als we thuis zijn negeer ik het meestal en dan gaat het wel snel over....heb er ook wel eens voor straf op de gang gezet maar daar begreep ze niks van en raakte behoorlijk overstuur!
Maar wat er net gebeurde.......ik was met er in het dorp en ze was heerlijk aan de wandel...ze wilde niet met me mee lopen maar ik wilde door dus pakte haar hand....ze gooide zich op de grond en begon keihard te gillen en te schreeuwen en te rollen en te trappelen.
Ik haar even laten gaan maar ja schaam schaam dus toch opgepakt en in de buggy gezet.....gegil werd daardoor nog harder! Ja jullie begrijpen dat dit niet echt gezellig is he!
En ik schaamde me behoorlijk en helemaal toen ik al de afkeurende blikken zag grrrrrr
Ik snap wel dat ze graag doet wat ze zelf wil en de wereld wil ontdekken maar ja ik ben volgens mij de mama en maak uit hoe of wat!
Hoe pak ik zo'n situatie nou beter aan voortaan? Ze is pas 15 maanden dus kan er ook nog niet echt iets uitleggen....toch
vrijdag 29 juni 2012 om 14:01
quote:Aureel schreef op 29 juni 2012 @ 13:57:
[...]
Een heel goeie tip; dit werkt hier ook als een trein. Zodra mevrouw driftig is, negeer ik haar, ga mijn eigen ding doen - desnoods doorlopen op straat. Ze weet vaak niet hoe snel ze weer naar me toe moet komen.
Gewoon doen wat mama wil is (was) ook mijn eerste neiging, maar heb ontdekt dat dat weinig zin heeft, het verzet wordt alleen maar groter en je raakt in strijd met je kind. Tegelijk mag ze die emoties gerust hebben; lekker laten razen, en negeren maar. Dan is het het snelste over.
Hier werkt het maar bij 1 van de 3
TO, het is maar een fase, komt vanzelf goed
[...]
Een heel goeie tip; dit werkt hier ook als een trein. Zodra mevrouw driftig is, negeer ik haar, ga mijn eigen ding doen - desnoods doorlopen op straat. Ze weet vaak niet hoe snel ze weer naar me toe moet komen.
Gewoon doen wat mama wil is (was) ook mijn eerste neiging, maar heb ontdekt dat dat weinig zin heeft, het verzet wordt alleen maar groter en je raakt in strijd met je kind. Tegelijk mag ze die emoties gerust hebben; lekker laten razen, en negeren maar. Dan is het het snelste over.
Hier werkt het maar bij 1 van de 3
TO, het is maar een fase, komt vanzelf goed
"Laat varen alle hoop, gij die hier binnentreedt"
vrijdag 29 juni 2012 om 14:09
Ben net een boek aan het lezen "Wat je peuter je vertelt" en daarin staat dat driftbuien (op de grond vallen, keihard gillen/huilen) erbij horen.
Tip uit het boek: Als je dochter het toelaat, hou haar dan vast en probeer haar te kalmeren. Als ze dat niet toelaat, dan maar eerst even uitrazen.
Probeer je niets aan te trekken van je omgeving.
Tip uit het boek: Als je dochter het toelaat, hou haar dan vast en probeer haar te kalmeren. Als ze dat niet toelaat, dan maar eerst even uitrazen.
Probeer je niets aan te trekken van je omgeving.
vrijdag 29 juni 2012 om 14:15
Ik vind het prima om te zeggen 'of je gaat nu zitten of ik ga alleen naar huis'. Je wilde toch ook naar huis? Een kind mag best weten dat het soms gewoon even niet kan wat hij of zij wil. Dat zachte gedoe van de laatste tijd pff. Tuurlijk laat je haar niet echt alleen achter maar even de dreiging van dat je dat wel kan doen en het kind het niet voor het zeggen heeft kan zeker helpen. En het verdere gegil en gestamp idd negeren.
vrijdag 29 juni 2012 om 14:19
quote:blauwbloempje schreef op 29 juni 2012 @ 14:15:
Ik vind het prima om te zeggen 'of je gaat nu zitten of ik ga alleen naar huis'. Je wilde toch ook naar huis? Een kind mag best weten dat het soms gewoon even niet kan wat hij of zij wil. Dat zachte gedoe van de laatste tijd pff. Tuurlijk laat je haar niet echt alleen achter maar even de dreiging van dat je dat wel kan doen en het kind het niet voor het zeggen heeft kan zeker helpen. En het verdere gegil en gestamp idd negeren.
inderdaad. het prinsjes en prinsesjes maken van de laatste jaren is echt ernstig. ik las van de week een topic over kinderen laten huilen in bed dat er daardoor hele generaties met issues zouden zijn.
ik denk dat veel mensen zich veel meer zorgen moeten maken over het gepamper van tegenwoordig.
Ik vind het prima om te zeggen 'of je gaat nu zitten of ik ga alleen naar huis'. Je wilde toch ook naar huis? Een kind mag best weten dat het soms gewoon even niet kan wat hij of zij wil. Dat zachte gedoe van de laatste tijd pff. Tuurlijk laat je haar niet echt alleen achter maar even de dreiging van dat je dat wel kan doen en het kind het niet voor het zeggen heeft kan zeker helpen. En het verdere gegil en gestamp idd negeren.
inderdaad. het prinsjes en prinsesjes maken van de laatste jaren is echt ernstig. ik las van de week een topic over kinderen laten huilen in bed dat er daardoor hele generaties met issues zouden zijn.
ik denk dat veel mensen zich veel meer zorgen moeten maken over het gepamper van tegenwoordig.
En doooooor!
vrijdag 29 juni 2012 om 14:25
Ik bedreig mijn kind nooit. Maar goed, mijn kind is dan ook nooit driftig, dus het is nog niet nodig geweest. Misschien is het inderdaad een opvoedtactiek waar je kind een beter mens van wordt, wie weet. Ik vind het zelf alleen niet zo prettig, denk ik, om mijn dreumes te bedreigen, dus ik zou het niet doen. Dan maar een watje.
vrijdag 29 juni 2012 om 14:37
quote:natonco schreef op 29 juni 2012 @ 13:58:
Waarom moet je door dan? Had je een afspraak?
Ik bedoel met kijken naar je eigen plannen juist die dingen. Moest je echt door omdat je zaken had die niet konden wachten, of moest je door omdat je bedacht had dat je doorwilde en wilde je daar niet van afwijken? Ik heb gemerkt dat het bij mij vaak het laatste was. Eigenlijk onzin, want ik kon mijn plannen best een beetje aanpassen om wat langer bij dat ene eendje te blijven kijken. Het geeft een hoop rust om wat kalmer aan te leven en wat meer te kijken naar wat mijn dochter wil, heb ik gemerkt. Heel prettig Op zich een hele goede tip. Ik heb het ook moeten leren, maar je tempo aanpassen aan de kinderen werkt inderdaad vaak beter dan je eigen plan doordrijven. En je ziet op die manier nog eens een leuk eendje of een mooie bloem waar je anders voorbj gerend was . Mijn dreumes wordt echter als ik hem een kwartier een trappetje op en af heb laten klauteren nog even driftig als wanneer ik hem metéén oppak en meeneem. Wat dat betreft helpt het dus zeker niet altijd.
Waarom moet je door dan? Had je een afspraak?
Ik bedoel met kijken naar je eigen plannen juist die dingen. Moest je echt door omdat je zaken had die niet konden wachten, of moest je door omdat je bedacht had dat je doorwilde en wilde je daar niet van afwijken? Ik heb gemerkt dat het bij mij vaak het laatste was. Eigenlijk onzin, want ik kon mijn plannen best een beetje aanpassen om wat langer bij dat ene eendje te blijven kijken. Het geeft een hoop rust om wat kalmer aan te leven en wat meer te kijken naar wat mijn dochter wil, heb ik gemerkt. Heel prettig Op zich een hele goede tip. Ik heb het ook moeten leren, maar je tempo aanpassen aan de kinderen werkt inderdaad vaak beter dan je eigen plan doordrijven. En je ziet op die manier nog eens een leuk eendje of een mooie bloem waar je anders voorbj gerend was . Mijn dreumes wordt echter als ik hem een kwartier een trappetje op en af heb laten klauteren nog even driftig als wanneer ik hem metéén oppak en meeneem. Wat dat betreft helpt het dus zeker niet altijd.
vrijdag 29 juni 2012 om 14:45
En ja TO, heel herkenbaar. Dreumes stond hier vanmorgen hard gillend te proberen een hekje dicht te duwen, een zeer kansloze aktie omdat er een fietsje tussen zat. En maar rammen en gillen... Er zit dan dus niks anders op dan naar hem toe te gaan en duidelijk te laten zien dat het hekje pas dichtkan als je eerst dat fietsje weghaalt.
Het is echt een fase, en het gaat over, al verwacht ik hier ook nog best een pittige peuterpuberteit. Laat die omstanders maar lekker kijken hoor. Echt, voor de meeste mensen zal de situatie heel herkenbaar zijn. En de rest heeft waarchijnlijk zelf geen peuter grootgebracht.
Het is echt een fase, en het gaat over, al verwacht ik hier ook nog best een pittige peuterpuberteit. Laat die omstanders maar lekker kijken hoor. Echt, voor de meeste mensen zal de situatie heel herkenbaar zijn. En de rest heeft waarchijnlijk zelf geen peuter grootgebracht.
vrijdag 29 juni 2012 om 14:50
vrijdag 29 juni 2012 om 14:53
quote:Aureel schreef op 29 juni 2012 @ 13:57:
[...]
Een heel goeie tip; dit werkt hier ook als een trein. Zodra mevrouw driftig is, negeer ik haar, ga mijn eigen ding doen - desnoods doorlopen op straat. Ze weet vaak niet hoe snel ze weer naar me toe moet komen. Dat werkt niet bij ieder kind hoor. Die van mij denkt, o prima, en loopt gewoon de andere kant op.
[...]
Een heel goeie tip; dit werkt hier ook als een trein. Zodra mevrouw driftig is, negeer ik haar, ga mijn eigen ding doen - desnoods doorlopen op straat. Ze weet vaak niet hoe snel ze weer naar me toe moet komen. Dat werkt niet bij ieder kind hoor. Die van mij denkt, o prima, en loopt gewoon de andere kant op.
Stressed is just desserts spelled backwards
vrijdag 29 juni 2012 om 14:55
quote:natonco schreef op 29 juni 2012 @ 14:50:
Misschien helpt het om aan te geven dat je er zo mee gaat stoppen? Ik zeg altijd dat ze nog twee minuten of twee keer mag en dat we dan weggaan. Na de eerste keer of minuut zeg dat ze er nog eentje heeft en daarna gaat ze meestal gewoon mee. Misschien helpt dat?Soms helpt dat
Misschien helpt het om aan te geven dat je er zo mee gaat stoppen? Ik zeg altijd dat ze nog twee minuten of twee keer mag en dat we dan weggaan. Na de eerste keer of minuut zeg dat ze er nog eentje heeft en daarna gaat ze meestal gewoon mee. Misschien helpt dat?Soms helpt dat
"Laat varen alle hoop, gij die hier binnentreedt"
vrijdag 29 juni 2012 om 14:58
Er was toen zo'n reclame van een moeder die ook op de grond gaat liggen krijsen, nog een tip
Het jammere van dreigen dat je weggaat, is dat je de consequentie helemaal niet kunt waarmaken. 'Ik wil graag dat je nu komt, anders ga je in de buggy/mee onder de arm etc' is veel duidelijker en dat kun je ook echt uitvoeren.
Als dochter niet luister, tel ik in m'n hoofd vaak tot tien Best wel kinderachtig, maar het helpt me wel om rustig te blijven en me niet teveel te ergeren, want daar heeft niemand iets aan.
Het jammere van dreigen dat je weggaat, is dat je de consequentie helemaal niet kunt waarmaken. 'Ik wil graag dat je nu komt, anders ga je in de buggy/mee onder de arm etc' is veel duidelijker en dat kun je ook echt uitvoeren.
Als dochter niet luister, tel ik in m'n hoofd vaak tot tien Best wel kinderachtig, maar het helpt me wel om rustig te blijven en me niet teveel te ergeren, want daar heeft niemand iets aan.
Hallo?!
vrijdag 29 juni 2012 om 14:59
hier hielp het afleiden wel eens.
dan riep ik ineens Oh kijk eens wat een rare hond ! of zoiets natuurlijk.
En dan was er uiteraard niks meer te zien maar onder het mom "kom we lopen even verder mischien zien we hem zo "" was ze vaak ineens uit haar bui.
soms is er gewoon geen oplossing en dan is het in de houdgreep en in de buggy hoor.
Schreeuwen als een speenvarken ....
Afkeurende blikken totaal negeren, de hele wereld poept er zeker perfect opgevoedde wezentjes uit !!!
dan riep ik ineens Oh kijk eens wat een rare hond ! of zoiets natuurlijk.
En dan was er uiteraard niks meer te zien maar onder het mom "kom we lopen even verder mischien zien we hem zo "" was ze vaak ineens uit haar bui.
soms is er gewoon geen oplossing en dan is het in de houdgreep en in de buggy hoor.
Schreeuwen als een speenvarken ....
Afkeurende blikken totaal negeren, de hele wereld poept er zeker perfect opgevoedde wezentjes uit !!!
vrijdag 29 juni 2012 om 15:01
vrijdag 29 juni 2012 om 15:06
vrijdag 29 juni 2012 om 15:22
Wat betreft 'afkeurende blikken':
Ik zie ook weleens een ouder worstelen met z'n kind. Ik probeer dan een blik te geven waaruit begrip blijkt. Echter werkt dit totaal niet. Het komt volgens mij altijd over alsof ik de ouder zit te bekijken. Nu probeer ik dus altijd de desbetreffende ouder te negeren. In de hoop dat daar dan begrip uit blijkt.
Ik kan het ook vreselik vinden die blikken maar bedenk altijd dat andere ouders dit echt wel herkennen en waarschijnlijk kijken om begrip te tonen
Ik zie ook weleens een ouder worstelen met z'n kind. Ik probeer dan een blik te geven waaruit begrip blijkt. Echter werkt dit totaal niet. Het komt volgens mij altijd over alsof ik de ouder zit te bekijken. Nu probeer ik dus altijd de desbetreffende ouder te negeren. In de hoop dat daar dan begrip uit blijkt.
Ik kan het ook vreselik vinden die blikken maar bedenk altijd dat andere ouders dit echt wel herkennen en waarschijnlijk kijken om begrip te tonen
vrijdag 29 juni 2012 om 16:39
Herkenbaar! Het wordt vanzelf iets minder zodra ze beter leert praten is mijn ervaring. Mijn dochter is nu bijna twee en het gaat al een stuk beter. Maar ik kan nog steeds met verbazing kijken naar van die super meegaande kindjes die perfect naar hun moeder luisteren (op die leeftijd).
Het belangrijkste is denk ik dat je al die mensen die zo lopen te kijken leert te negeren. Laat ze maar lekker denken.
Het belangrijkste is denk ik dat je al die mensen die zo lopen te kijken leert te negeren. Laat ze maar lekker denken.
vrijdag 29 juni 2012 om 16:46
Heel erg herkenbaar hoor,het gaat vanzelf weer over.
Wij hebben onze dochter ook wel eens in de winkel gelaten en zijn zelf naar buiten gelopen,mevrouw wist niet hoe snel ze naar buiten moest komen,geef er dus gewoon geen aandacht aan.Laatst ook een andere moeder in de winkel ook met een krijsend kind,o zei ze ik krijg het er warm van.Ik nou dat hoeft toch niet ik weet er alles van maar het jochie heeft zn zin niet gekregen.Iedereeen met kinderen begrijpt het wel joh,je hebt het goed aangepakt.Deze fase gaat echt weer voorbij(gelukkig maar)
Wij hebben onze dochter ook wel eens in de winkel gelaten en zijn zelf naar buiten gelopen,mevrouw wist niet hoe snel ze naar buiten moest komen,geef er dus gewoon geen aandacht aan.Laatst ook een andere moeder in de winkel ook met een krijsend kind,o zei ze ik krijg het er warm van.Ik nou dat hoeft toch niet ik weet er alles van maar het jochie heeft zn zin niet gekregen.Iedereeen met kinderen begrijpt het wel joh,je hebt het goed aangepakt.Deze fase gaat echt weer voorbij(gelukkig maar)
Bedenk niet wat je wilt hebben, maar geniet van wat je hebt
vrijdag 29 juni 2012 om 17:02
Hier ook 1! Weglopen heeft geen zin, hij loopt gewoon vrolijk de andere kant op en gaat overal aan/op Zitten. Pffff... Denk dat deze fase nog wel een jaar aanhoudt. Ik leid hem altijd af, straffen en boos worden snapt hij nog niks van en raakt dan nog erger overstuur. Negeren, rustig blijven en als het ergste over is afleiden. Dan gaat t nog het snelste over.
vrijdag 29 juni 2012 om 17:38
quote:natonco schreef op 29 juni 2012 @ 14:50:
Misschien helpt het om aan te geven dat je er zo mee gaat stoppen? Ik zeg altijd dat ze nog twee minuten of twee keer mag en dat we dan weggaan. Na de eerste keer of minuut zeg dat ze er nog eentje heeft en daarna gaat ze meestal gewoon mee. Misschien helpt dat?Bij dochter (nu 3,5) hielp dat vaak wel, soms, vooral als ze iets héél leuk vond, ook helemaal niet. Inmiddels is ze begonnen met onderhandelen, en probeert ze er minuten en 'aller-, állerlaatste keren' bij te snoepen. Zoon van 15 mnd. begrijpt dit echt nog niet.
Misschien helpt het om aan te geven dat je er zo mee gaat stoppen? Ik zeg altijd dat ze nog twee minuten of twee keer mag en dat we dan weggaan. Na de eerste keer of minuut zeg dat ze er nog eentje heeft en daarna gaat ze meestal gewoon mee. Misschien helpt dat?Bij dochter (nu 3,5) hielp dat vaak wel, soms, vooral als ze iets héél leuk vond, ook helemaal niet. Inmiddels is ze begonnen met onderhandelen, en probeert ze er minuten en 'aller-, állerlaatste keren' bij te snoepen. Zoon van 15 mnd. begrijpt dit echt nog niet.
vrijdag 29 juni 2012 om 19:56
Herkenbaar, alleen mijn zoon liep nog niet met 15 maanden. Toen hij kon lopen werd hij wat minder driftig.
Nu is hij 18 maanden en zijn we inmiddels in de volgende fase beland, hij is ons aan het uittesten. Dat doet ie bijvoorbeeld door ons aan te kijken en dan expres hele handen eten op de grond te gooien. Of ineens heel hard huilen bij het naar bed gaan (nooit eerder gedaan, zelfs niet als baby). Als we hem dan corrigeren (vooral met het eten gooien) gaat hij heel hard krijsen, en gillen. Het is dat hij niet uit zijn kinderstoel kan, anders zou hij op de grond gaan rollen en trappelen.
Trek je vooral niets aan van andere mensen, ik zou me ook rot schamen, maar ja het hoort er gewoon bij. De meeste mensen die zelf kinderen hebben herkennen het vast wel.
Nu is hij 18 maanden en zijn we inmiddels in de volgende fase beland, hij is ons aan het uittesten. Dat doet ie bijvoorbeeld door ons aan te kijken en dan expres hele handen eten op de grond te gooien. Of ineens heel hard huilen bij het naar bed gaan (nooit eerder gedaan, zelfs niet als baby). Als we hem dan corrigeren (vooral met het eten gooien) gaat hij heel hard krijsen, en gillen. Het is dat hij niet uit zijn kinderstoel kan, anders zou hij op de grond gaan rollen en trappelen.
Trek je vooral niets aan van andere mensen, ik zou me ook rot schamen, maar ja het hoort er gewoon bij. De meeste mensen die zelf kinderen hebben herkennen het vast wel.
vrijdag 29 juni 2012 om 20:34
Hahaha ik zit hier te lezen alsof hetom mijn dochters gaat..... Ik heb er van 2 jaar en 9 maanden en eentje van 17 maanden en die zitten allebei middenin hun fase. Ja ze kunnen allebei krijsen en dingen willen maar het kan niet altijd zoals ze wil/willen. Oudste dochter ging in de winkel ook altijd languit liggen en krijsen en zo ( jullie weten vast wat ik bedoel ) en ik ging dan gewoon in de wachtstand en wacht tot ze klaar is. Eerste keer was het hooguit en minutt of 5. Ze was klaar met krijsen en ik vraag dan heel opgewekt: ben je klaar? Haar reactie grr JA! Klopt haar jas af en stapt weer achter haar eigen wagentje en wij gaan gezellig boodschappen doen, ik maak geen woord vuil aan hetvoorval en doe gewoon gezellig, liefie pak jij even de druiven bijv. Het is nu zo goed als over en als ze zich weer op de grond gooit kijkt ze mij aan en je ziet haar gewoon denken: het interesseert mijn moeder ook helemaal NIKS haha klopt! Ze staat op en klopt haar jasje weer af zonder ook maar een keer gekrijsd te hebben.
Dit werkt hier als een trein en die blikken moet je je niks van aantrekken, de meeste zijn vergeten dat ze zelf ook kinderen hebben gehad/zijn geweest. Ik heb een keer het verzoek gehad om mijn kind stil te houden?! Euh.. Bemoei jjj je even met je eigen zaken!?
Dit werkt hier als een trein en die blikken moet je je niks van aantrekken, de meeste zijn vergeten dat ze zelf ook kinderen hebben gehad/zijn geweest. Ik heb een keer het verzoek gehad om mijn kind stil te houden?! Euh.. Bemoei jjj je even met je eigen zaken!?
vrijdag 29 juni 2012 om 21:26
hier precies hetzelfde, en mijn motto is "je doet maar, ik laat me niet gek maken". Als ik weg moet, gaat ze onder de arm, al krijsend en trappelend. En anders maar lekker op de grond. Ik kijk wel eerst of ik haar behoefte kan bevredigen, als ze graag ergens wil kijken en ik heb de tijd, prima hoor, mag ik zelf ook. Maar als die mogelijkheid er niet is, helaas. Met haar praten en dingen uitleggen komt totaal niet aan (ze overschreeuwt ieder woord van mij met NEE), dus daar wacht ik nog even mee. Dreigen wil ik niet, in boos worden geloof ik niet. Ja, dan heeft ze de boel op z'n kop, en met iedere reactie laat ik haar zien dat ze dus de macht heeft om met gillen iets te veroorzaken, ook al is dat dan misschien niet dat wat ze in eerste instantie wilde. Dus geen reactie. Wat je niet voedt, dooft vanzelf uit. Kan wel ff duren...
Troost je maar met de gedachte dat dit een "symptoom" is van het ontwikkelen van het eigen ikje, komen ze ver mee in het leven!
Troost je maar met de gedachte dat dit een "symptoom" is van het ontwikkelen van het eigen ikje, komen ze ver mee in het leven!