Psyche
alle pijlers
Komt het nog wel goed?
woensdag 27 juni 2012 om 07:53
Lieve forummers,
ik moet even mijn hart enigszins luchten.
Ik zie het niet meer zitten. Niks niet.
Er is zoveel ellende in mijn leven gaande, ik zie geen lichtpuntjes meer. De ene ellende is nog niet voorbij en het volgende komt alweer. Ik ben gisteren gewoon ingestort. Heb werkelijk de he-le dag zitten huilen
Ik voel me leeg, moe. Ik kan niet meer vechten. Ik wil niet meer vechten. Iedereen drukt me telkens op het hart ''komt wel goed schatje'' (inclusief denkbeeldig glaasje Roosvicee) maar het lijkt erop dat het niet goed komt.
Mijn hele leven lang heb ik moeten vechten om te staan waar ik nu sta. Maar het is op, ik kan niet meer. Ik wil niets liever dan gewoon eens een keer stabiliteit, dat het ook bij mij gewoon eens even ''normaal'' gaat. Ik hoef geen gouden bergen, ik wil alleen die diepe dalen niet meer. Ik kan het gewoon niet meer opbrengen.
Wat ik met dit topic wil? Geen flauw idee. Even mijn hart luchten. Niks meer en niks minder. En ik weet dat het best wel klinkt alsof ik er einde aan ga maken, maar dat gaat sowieso niet gebeuren hoor, dus daar hoeft niemand bang voor te zijn. Het is alleen allemaal zo uitzichtloos. Hoeveel shit moet en kan iemand meemaken? Ik hoop zo dat de zon, ook al is het maar een bleek en waterig zonnetje, zich snel hier eens laat zien. Dan heb ik misschien weer wat hoop voor de toekomst.
ik moet even mijn hart enigszins luchten.
Ik zie het niet meer zitten. Niks niet.
Er is zoveel ellende in mijn leven gaande, ik zie geen lichtpuntjes meer. De ene ellende is nog niet voorbij en het volgende komt alweer. Ik ben gisteren gewoon ingestort. Heb werkelijk de he-le dag zitten huilen
Ik voel me leeg, moe. Ik kan niet meer vechten. Ik wil niet meer vechten. Iedereen drukt me telkens op het hart ''komt wel goed schatje'' (inclusief denkbeeldig glaasje Roosvicee) maar het lijkt erop dat het niet goed komt.
Mijn hele leven lang heb ik moeten vechten om te staan waar ik nu sta. Maar het is op, ik kan niet meer. Ik wil niets liever dan gewoon eens een keer stabiliteit, dat het ook bij mij gewoon eens even ''normaal'' gaat. Ik hoef geen gouden bergen, ik wil alleen die diepe dalen niet meer. Ik kan het gewoon niet meer opbrengen.
Wat ik met dit topic wil? Geen flauw idee. Even mijn hart luchten. Niks meer en niks minder. En ik weet dat het best wel klinkt alsof ik er einde aan ga maken, maar dat gaat sowieso niet gebeuren hoor, dus daar hoeft niemand bang voor te zijn. Het is alleen allemaal zo uitzichtloos. Hoeveel shit moet en kan iemand meemaken? Ik hoop zo dat de zon, ook al is het maar een bleek en waterig zonnetje, zich snel hier eens laat zien. Dan heb ik misschien weer wat hoop voor de toekomst.
woensdag 27 juni 2012 om 11:27
quote:kaatje_85 schreef op 27 juni 2012 @ 10:40:
Daarnaast zijn de enige momenten waarop ik me goed voel, de momenten waarop ik aan de zuip ben. Op de een of andere manier denk ik dan nergens meer aan. Doordeweeks drink ik niet, maar in het weekend wel veel te veel. Dat is ook niet goed, dat besef ik me heel goed.
Ik pik dit er even uit, want dit maakt me bezorgd. Je ziet zelf ook in dat dit niet de manier is om met je problemen om te gaan, maar dat inzien en het niet doen is een tweede. Je helpt jezelf hiermee verder de vernieling in. Niets doen, doorgaan zoals je nu doet, is geen optie. Je bent beperkt door je financiën en het gebrek aan steun om je heen maar als je zo blijft doordenderen weet je zeker dat het een keer misgaat.
Ik heb ook wel eens mensen dingen naar hun hoofd gegooid omdat ze me voor de zoveelste keer vertelden dat het allemaal wel goed kwam. Soms komt het namelijk níét goed. Maar door niets te doen, geen hulp te zoeken, wordt het zeker niet beter.
Daarnaast zijn de enige momenten waarop ik me goed voel, de momenten waarop ik aan de zuip ben. Op de een of andere manier denk ik dan nergens meer aan. Doordeweeks drink ik niet, maar in het weekend wel veel te veel. Dat is ook niet goed, dat besef ik me heel goed.
Ik pik dit er even uit, want dit maakt me bezorgd. Je ziet zelf ook in dat dit niet de manier is om met je problemen om te gaan, maar dat inzien en het niet doen is een tweede. Je helpt jezelf hiermee verder de vernieling in. Niets doen, doorgaan zoals je nu doet, is geen optie. Je bent beperkt door je financiën en het gebrek aan steun om je heen maar als je zo blijft doordenderen weet je zeker dat het een keer misgaat.
Ik heb ook wel eens mensen dingen naar hun hoofd gegooid omdat ze me voor de zoveelste keer vertelden dat het allemaal wel goed kwam. Soms komt het namelijk níét goed. Maar door niets te doen, geen hulp te zoeken, wordt het zeker niet beter.
woensdag 27 juni 2012 om 11:39
quote:nellaaa schreef op 27 juni 2012 @ 11:21:
Kaatje, is het een idee om eens met je huisarts te gaan praten en te kijken naar wat de mogelijkheden zijn? Misschien kun je iets met maatschappelijk werk of een spv'er of is er misschien wel 2e lijns zorg (vergoed vanuit de awbz) mogelijk.
Ja, het zou een optie kunnen zijn. Misschien ook niet. Ik weet het even niet zo goed. Ik heb de helft van mijn leven in hulpverleningsland vertoefd, van maatschappelijk werk tot psychologen en zelfs psychiaters aan toe. Hell, ik heb verdorie zelf HBO diploma Maatschappelijk werk en dienstverlening op zak. Maar ik kan mijn eigen sores niet eens oplossen.
Ik moet volgende week alweer naar de bedrijfsarts, misschien kan ik bij het bedrijfsmaatschappelijk werk terecht.
Ik weet ook wel dat ik dat misschien maar gewoon moet doen, maar het staat me zo tegen. Ervaringen uit het verleden hebben me geleerd dat die mensen ook niks kunnen. Ik kan tegen iedereen vertellen hoe het zit, maar het lost niks op. Ja, ik ben het kwijt, en het is eruit, maar het lucht me niet op.
Daarnaast zie ik mezelf als totale mislukking. En toegeven dat ik het niet alleen kan is nog veel erger. Ik heb niks gepresteerd, behalve ellende, mijn ouders en familie veel verdriet aandoen.
Liquorice,
je hebt natuurlijk gelijk. Dat weet ik ook. Zo doorgaan redt ik niet. Dat heb ik gisteren nog meerdere malen gedacht en hardop uitgesproken. Als het zo moet, dan hoeft het gewoon niet meer voor mij. Dat is de waarheid.
Het is alleen zo verdomd moeilijk. Ik ben een binnenvetter. Ik slik alles, voor hele lange tijd, maar op een gegeven moment gaat in mijn hoofd een knop om. Ik heb therapieën gehad bij het leven, heb aardig wat hulpverleners versleten. Diagnoses gehad waar niemand op zat te wachten. Dingen gedaan waar ik niet trots op ben en waar ik een hele hoop mensen veel verdriet mee heb gedaan. Maar at the end of the day heb ik het zelf altijd weer opgelost. Heb ik geknokt, gevochten omdat mijn leven er vanaf hing. Ik heb 27 jaar lang werkelijk een kutleven gehad, ik heb dingen meegemaakt die niemand mee zou moeten maken, en het zou zo ontzettend fijn zijn als er voor het eerst in mijn leven ook eens een sprankje hoop zou zijn, niet alleen maar knokken en doorgaan. Gewoon een rust moment. Dat ik even op adem kan komen. Dat de dagen niet bestaan uit zorgen, piekere, ellende. Maar ik heb echt het gevoel dat het niet weggelegd is voor me.
Kaatje, is het een idee om eens met je huisarts te gaan praten en te kijken naar wat de mogelijkheden zijn? Misschien kun je iets met maatschappelijk werk of een spv'er of is er misschien wel 2e lijns zorg (vergoed vanuit de awbz) mogelijk.
Ja, het zou een optie kunnen zijn. Misschien ook niet. Ik weet het even niet zo goed. Ik heb de helft van mijn leven in hulpverleningsland vertoefd, van maatschappelijk werk tot psychologen en zelfs psychiaters aan toe. Hell, ik heb verdorie zelf HBO diploma Maatschappelijk werk en dienstverlening op zak. Maar ik kan mijn eigen sores niet eens oplossen.
Ik moet volgende week alweer naar de bedrijfsarts, misschien kan ik bij het bedrijfsmaatschappelijk werk terecht.
Ik weet ook wel dat ik dat misschien maar gewoon moet doen, maar het staat me zo tegen. Ervaringen uit het verleden hebben me geleerd dat die mensen ook niks kunnen. Ik kan tegen iedereen vertellen hoe het zit, maar het lost niks op. Ja, ik ben het kwijt, en het is eruit, maar het lucht me niet op.
Daarnaast zie ik mezelf als totale mislukking. En toegeven dat ik het niet alleen kan is nog veel erger. Ik heb niks gepresteerd, behalve ellende, mijn ouders en familie veel verdriet aandoen.
Liquorice,
je hebt natuurlijk gelijk. Dat weet ik ook. Zo doorgaan redt ik niet. Dat heb ik gisteren nog meerdere malen gedacht en hardop uitgesproken. Als het zo moet, dan hoeft het gewoon niet meer voor mij. Dat is de waarheid.
Het is alleen zo verdomd moeilijk. Ik ben een binnenvetter. Ik slik alles, voor hele lange tijd, maar op een gegeven moment gaat in mijn hoofd een knop om. Ik heb therapieën gehad bij het leven, heb aardig wat hulpverleners versleten. Diagnoses gehad waar niemand op zat te wachten. Dingen gedaan waar ik niet trots op ben en waar ik een hele hoop mensen veel verdriet mee heb gedaan. Maar at the end of the day heb ik het zelf altijd weer opgelost. Heb ik geknokt, gevochten omdat mijn leven er vanaf hing. Ik heb 27 jaar lang werkelijk een kutleven gehad, ik heb dingen meegemaakt die niemand mee zou moeten maken, en het zou zo ontzettend fijn zijn als er voor het eerst in mijn leven ook eens een sprankje hoop zou zijn, niet alleen maar knokken en doorgaan. Gewoon een rust moment. Dat ik even op adem kan komen. Dat de dagen niet bestaan uit zorgen, piekere, ellende. Maar ik heb echt het gevoel dat het niet weggelegd is voor me.
woensdag 27 juni 2012 om 11:47
Dat is het jammere aan hulpverleners: ze kunnen je alleen advies geven. Je problemen oplossen moet je uiteindelijk zelf doen. Maar...het kan wel helpen om met iemand te praten als je overzicht wilt creeeren. Ik heb zelf nogal de neiging om problemen op te blazen en mij helpt het om samen met iemand anders op papier te zetten hoe ik ze aan kan pakken. Misschien zou zoiets voor jou ook wat zijn aangezien er nogal veel dingen in je leven spelen.
Daarnaast maak ik uit je laatste post op dat je heel veel geeft en niet graag neemt. Ik wil niet de amateurpsych uithangen maar je zegt dat je altijd klaar staat voor andere mensen. Mooi, maar sta je ook klaar voor jezelf? Je mag er trots op zijn dat je er altijd in geslaagd bent je problemen op te lossen, maar zijn de eisen die je stelt wel realistisch? Je zegt bijvoorbeeld dat je je eigen problemen niet kunt oplossen, ook al heb je een HBO diploma. Maar moet een dokter zichzelf verwijten maken als het niet lukt zichzelf te genezen? Zelfstandigheid is goed, maar je kunt en hoeft niet alles zelf te doen. Zeker niet als je het niet trekt. Ik herken de weerstand om dat toe te geven wel hoor, ik los zelf ook het liefst alles zelf op. Maar soms gaat dat gewoon niet. Dat betekent niet dat je mislukt bent. Om hulp vragen en aan jezelf werken vergt moed en kracht, dus het is juist een stap in de goede richting.
Daarnaast maak ik uit je laatste post op dat je heel veel geeft en niet graag neemt. Ik wil niet de amateurpsych uithangen maar je zegt dat je altijd klaar staat voor andere mensen. Mooi, maar sta je ook klaar voor jezelf? Je mag er trots op zijn dat je er altijd in geslaagd bent je problemen op te lossen, maar zijn de eisen die je stelt wel realistisch? Je zegt bijvoorbeeld dat je je eigen problemen niet kunt oplossen, ook al heb je een HBO diploma. Maar moet een dokter zichzelf verwijten maken als het niet lukt zichzelf te genezen? Zelfstandigheid is goed, maar je kunt en hoeft niet alles zelf te doen. Zeker niet als je het niet trekt. Ik herken de weerstand om dat toe te geven wel hoor, ik los zelf ook het liefst alles zelf op. Maar soms gaat dat gewoon niet. Dat betekent niet dat je mislukt bent. Om hulp vragen en aan jezelf werken vergt moed en kracht, dus het is juist een stap in de goede richting.
woensdag 27 juni 2012 om 11:58
Is deze relatie op dit moment dan wel goed voor je, als die nog meer zorgen met zich mee brengt? Zou het je dan iet helpen hier even een stapje in terug te doen en niet ook nog eens zijn problemen op je schouders te nemen?
Dat hij bijvoorbeeld nog geld van zijn ex krijgt, en dat hij geen werk kan vinden, dat moet hij toch echt zelf oplossen.
Dat hij bijvoorbeeld nog geld van zijn ex krijgt, en dat hij geen werk kan vinden, dat moet hij toch echt zelf oplossen.
Zeg maar Spijker.
donderdag 28 juni 2012 om 09:02
ik ga mijn relatie met de liefde van mijn leven echt niet beeïndigen. No fucking way. Ik ben 11 jaar dood en dood ongelukkig geweest zonder hem. En daar gaat het nu ook helemaal niet over, tussen ons zit het gewoon goed.
Het gaat om hoe ik me voel. Niet over het wel of niet dumpen van mijn vriend. Dus daar hoeft niet maar steeds op gehamerd te worden.
Liquorice, rationeel gezien weet ik dat allemaal wel. Ik voel het alleen niet zo.
Het gaat om hoe ik me voel. Niet over het wel of niet dumpen van mijn vriend. Dus daar hoeft niet maar steeds op gehamerd te worden.
Liquorice, rationeel gezien weet ik dat allemaal wel. Ik voel het alleen niet zo.
zaterdag 30 juni 2012 om 18:21
Liee Kaatje, wat klote om je zo te voelen. Zijn er ook dingen, behalve drinken, waar je blij van wordt energie vn krijgt? Gewoon kleine dingen?
Het klinkt alsof je grote rust moet creeren voor jezelf zonder invlieden van buitenaf, om jezelf op te laden en niet afegeleid te worden met dingen van anderen waarvan jij vindt dat je er iets mee moet.
Het klinkt alsof je grote rust moet creeren voor jezelf zonder invlieden van buitenaf, om jezelf op te laden en niet afegeleid te worden met dingen van anderen waarvan jij vindt dat je er iets mee moet.
maandag 2 juli 2012 om 08:08
Conundrum, je post heeft me enorm aan het janken gemaakt
VotesforLeo, op dit moment krijg ik nergens echt energie van. Ik doe mijn dingen die ik moet doen, sta elke dag om half 7 op en ga werken, rond 12.00 naar huis (normaliter half 5) en dan het huishouden. Ik probeer 3 keer per week te gaan sporten. Gewoon een uur verstand op nul en rennen.
De laatste keer dat ik oprecht blij was, kan ik me met de beste wil van de wereld niet herinneren.
Alles gaat nu op de automatische piloot.
De afgelopen dagen waren emotioneel gezien ook slopend. Zijn wat dingen voorgevallen die erin gehakt hebben (kan dat nog? Blijkbaar wel ) Maar wat doe je eraan? Ik heb geen keus dan verstand op nul en doorgaan.
VotesforLeo, op dit moment krijg ik nergens echt energie van. Ik doe mijn dingen die ik moet doen, sta elke dag om half 7 op en ga werken, rond 12.00 naar huis (normaliter half 5) en dan het huishouden. Ik probeer 3 keer per week te gaan sporten. Gewoon een uur verstand op nul en rennen.
De laatste keer dat ik oprecht blij was, kan ik me met de beste wil van de wereld niet herinneren.
Alles gaat nu op de automatische piloot.
De afgelopen dagen waren emotioneel gezien ook slopend. Zijn wat dingen voorgevallen die erin gehakt hebben (kan dat nog? Blijkbaar wel ) Maar wat doe je eraan? Ik heb geen keus dan verstand op nul en doorgaan.
maandag 2 juli 2012 om 19:40
het was niet mijn bedoeling om je te laten huilen. Ik vind het zo mooi, dat het ene heftige verlies een klein ietsie beetje opgevangen kan worden door je droomliefde terug te vinden.
Zijn er dingen die je kan delen met mensen, of moet je het allemaal alleen doen (vriendinnen en vrienden/forum, want aan moeders lijk je niet veel te hebben, wat ook onmacht kan zijn, maar dat hoeft ze jou niet kwalijk te nemen.)
Waar werd je vroeger dolgelukkig van ? Welke comedyserie vind je leuk. Of krul lekker tegen vriend aan en probeer te genieten dat jullie elkaar weer teruggevonden hebben.
Vorig jaar heb ik ook tegenslag na tegenslag gehad. Het leek wel of er een of andere bokswedstrijd aan de gang was -na hoeveel rondes krijgen we Conundrum neer-.
En ik lag inderdaad bijna, alles was donker en het leek wel of het ene probleem in het andere greep en dat vandaar uit weer een probleem ontstond. Op een of andere manier is er toch weer wat licht bijgekomen, hoe weet ik niet.
Wat zijn de zaken waar je mee worstelt, heb je die goed in kaart ? Kan je iets toepassen wat je in de therapieen hebt geleerd ? Kan je jouw connecties gebruiken voor een baan van vriend ? Wat lucht op ?
Zorg goed voor jezelf, van een burnout genezen neemt veel tijd in beslag. Schrijf elke dag iets op waar je blij mee bent.
Kijk naar wat je bereikt hebt. Wat je betekent voor anderen.
Waar droom je van, een wereldreis, een eigen huis, kinderen ?
Blijf dromen !! Verwarm je daaraan.
Zijn er zaken of mensen in jouw leven die ook aan de problemen bijdragen ? Neem afstand of verbreek/verminder het contact tijdelijk.
Kijk ook of bepaalde problemen echt problemen zijn, of dat het problemen worden omdat jouw draagkracht niet zo hoog is.
(een lekke band kon me al helemaal over de zeik helpen).
Drink niets weg. Schrijf, haal het uit jouw hoofd.
Probeer te beseffen dat je grote liefde terugvinden voor weinig mensen is weggelegd.
Zijn er dingen die je kan delen met mensen, of moet je het allemaal alleen doen (vriendinnen en vrienden/forum, want aan moeders lijk je niet veel te hebben, wat ook onmacht kan zijn, maar dat hoeft ze jou niet kwalijk te nemen.)
Waar werd je vroeger dolgelukkig van ? Welke comedyserie vind je leuk. Of krul lekker tegen vriend aan en probeer te genieten dat jullie elkaar weer teruggevonden hebben.
Vorig jaar heb ik ook tegenslag na tegenslag gehad. Het leek wel of er een of andere bokswedstrijd aan de gang was -na hoeveel rondes krijgen we Conundrum neer-.
En ik lag inderdaad bijna, alles was donker en het leek wel of het ene probleem in het andere greep en dat vandaar uit weer een probleem ontstond. Op een of andere manier is er toch weer wat licht bijgekomen, hoe weet ik niet.
Wat zijn de zaken waar je mee worstelt, heb je die goed in kaart ? Kan je iets toepassen wat je in de therapieen hebt geleerd ? Kan je jouw connecties gebruiken voor een baan van vriend ? Wat lucht op ?
Zorg goed voor jezelf, van een burnout genezen neemt veel tijd in beslag. Schrijf elke dag iets op waar je blij mee bent.
Kijk naar wat je bereikt hebt. Wat je betekent voor anderen.
Waar droom je van, een wereldreis, een eigen huis, kinderen ?
Blijf dromen !! Verwarm je daaraan.
Zijn er zaken of mensen in jouw leven die ook aan de problemen bijdragen ? Neem afstand of verbreek/verminder het contact tijdelijk.
Kijk ook of bepaalde problemen echt problemen zijn, of dat het problemen worden omdat jouw draagkracht niet zo hoog is.
(een lekke band kon me al helemaal over de zeik helpen).
Drink niets weg. Schrijf, haal het uit jouw hoofd.
Probeer te beseffen dat je grote liefde terugvinden voor weinig mensen is weggelegd.
maandag 2 juli 2012 om 20:14
Jij schrijft precies wat ik denk Kaatje. Als ik jouw situatie lees is het zelfs beter dan de mijne. Veel sterkte! Als je altijd naar mensen kijkt, die het beter dan jou hebben, dan ben je nooit tevreden. Kijk naar mensen die het nog slechter hebben en wees dankbaar voor wat je wel hebt, anders kom je er gewoon niet uit. Sommige mensen (inclusief ikzelf) krijgen ene tegenslag na andere. En weer anderen zijn voor het geluk geboren. Helaas is er niks aan te doen.
anoniem_154493 wijzigde dit bericht op 02-07-2012 20:15
Reden: taalfout
Reden: taalfout
% gewijzigd
dinsdag 3 juli 2012 om 08:36
Conundrum,
ik geniet ook wel met mijn vriend. het is onwerkelijk dat ik elke dag naast hem wakker mag worden.
Ik zoek afleiding in muziek, ik zit op mijn werk ook in een afgesloten ''kantoortje'' en heb dan gewoon mijn muziek loeihard aanstaan. Op de een of andere manier zorgt dat ervoor dat ik niet teveel nadenk als ik hier ben. (En daardoor durven collega's ook niet binnen te komen dus rust gegarandeerd).
Wat ik beteken voor anderen? Dat weet ik niet. Ik heb weinig vrienden, daar heb ik zelf voor gekozen. Ik ben een beetje een einzelgänger. Na de dood van mijn beste vriendin heb ik het begrip vriendschap aan de kant gezet. Het is zo pijnlijk als vrienden wegvallen, of je gewoon keihard laten vallen alsof je een wegwerpartikel bent (heb ik de laatste jaren ook teveel meegemaakt).
Wat ik bereikt heb? Weinig. Ik heb een vaste baan ja, en ik heb vorig jaar in mijn eentje een huis gekocht, maar dat was het. En het zegt me weinig. Of je nu huurt van de wbv of een huis hebt met een hypotheek die pas over 30 jaar afgelost is, het is hetzelfde in mijn eigen. Op papier is het van mij, meer niet.
Mijn ouders zijn gewoon raar. Ik heb nooit een goede band met ze gehad. Maar hoe ze nu doen, ik vind het denigrerend naar mezelf toe en ik baal ervan. In het verleden heb ik de diagnose ''borderline'' gehad en heb ik jaren in therapie gezeten, met bijbehorende antidepressiva. Afgelopen februari was ik er helemaal klaar mee. Klaar met het afgestompte gevoel. Het gevoel niet echt te leven. Ik voelde gewoon niks meer. Blijdschap, verdriet, het was er niet. Gewoon leegte. Ik heb toen de beslissing genomen om cold-turkey met mijn medicatie te stoppen en hoewel het 1,5 week echt afkicken was (met hartkloppingen, misselijk, enorm zweten, geen concentratie en je ziek voelen) is het een van de betere dingen die ik de afgelopen jaren heb gedaan. Ik voel me beter. Ik heb geen rommel nodig om mijn leven te kunnen leiden. En of ik nou wel of geen borderline heb, dat boeit me niet. Het is een diagnose geweest op een dieptepunt in mijn leven. Ik kan gewoon goed functioneren, ik heb die rommel niet nodig.
Maar pa en ma willen me gewoon weer volstoppen met antidepressiva. Zeggen dat ik het allemaal niet aankan. Dat ik me nu zo voel, komt omdat ik bijna een half jaar geleden gestopt ben met die pillen, vinden ze
Ze hebben geen idee hoe ik me voel. Er wordt gewoon gezegd dat ik niet moet klagen ''want er zijn vast mensen die het erger hebben dan mij.''
Dat zal best wel. Natuurlijk zijn er mensen die het zwaarder hebben. Ik pretendeer ook niet dat ik de enige op de wereld ben die het moeilijk heeft, ik wil gewoon steun van mijn ouders. Begrip. Een schouder om uit te huilen.
Die heb ik niet. Nooit gehad ook. Elke keer weer als het tegenzit dan wordt me op pijnlijke wijze duidelijk gemaakt dat ''alles aan mezelf ligt'' en dat ik me niet ''moet aanstellen''.
Dat doet pijn. Ik heb met mijn schoonouders in de afgelopen 7 maanden een innigere band opgebouwd dan met mijn eigen ouders. Ik durf niks te zeggen over wat er in me omgaat, omdat ik de ruzies, de ergernissen en de verwijten zo ontzettend zat ben.
ik geniet ook wel met mijn vriend. het is onwerkelijk dat ik elke dag naast hem wakker mag worden.
Ik zoek afleiding in muziek, ik zit op mijn werk ook in een afgesloten ''kantoortje'' en heb dan gewoon mijn muziek loeihard aanstaan. Op de een of andere manier zorgt dat ervoor dat ik niet teveel nadenk als ik hier ben. (En daardoor durven collega's ook niet binnen te komen dus rust gegarandeerd).
Wat ik beteken voor anderen? Dat weet ik niet. Ik heb weinig vrienden, daar heb ik zelf voor gekozen. Ik ben een beetje een einzelgänger. Na de dood van mijn beste vriendin heb ik het begrip vriendschap aan de kant gezet. Het is zo pijnlijk als vrienden wegvallen, of je gewoon keihard laten vallen alsof je een wegwerpartikel bent (heb ik de laatste jaren ook teveel meegemaakt).
Wat ik bereikt heb? Weinig. Ik heb een vaste baan ja, en ik heb vorig jaar in mijn eentje een huis gekocht, maar dat was het. En het zegt me weinig. Of je nu huurt van de wbv of een huis hebt met een hypotheek die pas over 30 jaar afgelost is, het is hetzelfde in mijn eigen. Op papier is het van mij, meer niet.
Mijn ouders zijn gewoon raar. Ik heb nooit een goede band met ze gehad. Maar hoe ze nu doen, ik vind het denigrerend naar mezelf toe en ik baal ervan. In het verleden heb ik de diagnose ''borderline'' gehad en heb ik jaren in therapie gezeten, met bijbehorende antidepressiva. Afgelopen februari was ik er helemaal klaar mee. Klaar met het afgestompte gevoel. Het gevoel niet echt te leven. Ik voelde gewoon niks meer. Blijdschap, verdriet, het was er niet. Gewoon leegte. Ik heb toen de beslissing genomen om cold-turkey met mijn medicatie te stoppen en hoewel het 1,5 week echt afkicken was (met hartkloppingen, misselijk, enorm zweten, geen concentratie en je ziek voelen) is het een van de betere dingen die ik de afgelopen jaren heb gedaan. Ik voel me beter. Ik heb geen rommel nodig om mijn leven te kunnen leiden. En of ik nou wel of geen borderline heb, dat boeit me niet. Het is een diagnose geweest op een dieptepunt in mijn leven. Ik kan gewoon goed functioneren, ik heb die rommel niet nodig.
Maar pa en ma willen me gewoon weer volstoppen met antidepressiva. Zeggen dat ik het allemaal niet aankan. Dat ik me nu zo voel, komt omdat ik bijna een half jaar geleden gestopt ben met die pillen, vinden ze
Ze hebben geen idee hoe ik me voel. Er wordt gewoon gezegd dat ik niet moet klagen ''want er zijn vast mensen die het erger hebben dan mij.''
Dat zal best wel. Natuurlijk zijn er mensen die het zwaarder hebben. Ik pretendeer ook niet dat ik de enige op de wereld ben die het moeilijk heeft, ik wil gewoon steun van mijn ouders. Begrip. Een schouder om uit te huilen.
Die heb ik niet. Nooit gehad ook. Elke keer weer als het tegenzit dan wordt me op pijnlijke wijze duidelijk gemaakt dat ''alles aan mezelf ligt'' en dat ik me niet ''moet aanstellen''.
Dat doet pijn. Ik heb met mijn schoonouders in de afgelopen 7 maanden een innigere band opgebouwd dan met mijn eigen ouders. Ik durf niks te zeggen over wat er in me omgaat, omdat ik de ruzies, de ergernissen en de verwijten zo ontzettend zat ben.
dinsdag 3 juli 2012 om 09:19
Lieve Kaatje, ik zie dit bericht nu pas, ben op vakantie geweest, en ik schrik me rot. Je had via de mail natuurlijk wel door laten schemeren dat het niet zo lekker ging maar dat het zo erg was.........
Een pasklare oplossing heb ik helaas niet. Wel een paar suggesties.
Is het mogelijk om dingen/relaties die je veel energie kosten op een laag pitje te zetten. De relatie met je ouders bijvoorbeeld. Niet met ze breken natuurlijk maar zolang het je energie kost en het niets oplevert zou ik even afstand nemen. En je mag ze best wel vertellen waarom.
Werk, ik kan me niet voorstellen dat je nu pro-actief bent, ga een gesprek aan met de bedrijfsarts en zeg hoe je je voelt, desnoods met een print van dit topic.
Haken, ik weet dat je een opdracht had maar die is nu af, alleen haken als je er echt zin in hebt.
Verder, kies eens voor jezelf, durf nee te zeggen. In het begin is het moeilijk ( weet ik uit ervaring ) maar als je het vaker doet, is dat een pracht cadeau aan jezelf.
Kortom, doe dingen waar je energie van krijg en vermijdt dingen die energie kosten.
Hiermee zijn je problemen niet opgelost, maar je krijgt hopelijk meer energie die je later weer kan inzetten voor het oplossen van je problemen.
Probeer ook elke dag de natuur in te gaan ook al is het maar een half uur.
Je kunt me altijd mailen om te klagen, schelden, huilen of wat dan ook. Ik sta bekend als de beste luisteraar van het westelijk halfrond Echt waar.
Een pasklare oplossing heb ik helaas niet. Wel een paar suggesties.
Is het mogelijk om dingen/relaties die je veel energie kosten op een laag pitje te zetten. De relatie met je ouders bijvoorbeeld. Niet met ze breken natuurlijk maar zolang het je energie kost en het niets oplevert zou ik even afstand nemen. En je mag ze best wel vertellen waarom.
Werk, ik kan me niet voorstellen dat je nu pro-actief bent, ga een gesprek aan met de bedrijfsarts en zeg hoe je je voelt, desnoods met een print van dit topic.
Haken, ik weet dat je een opdracht had maar die is nu af, alleen haken als je er echt zin in hebt.
Verder, kies eens voor jezelf, durf nee te zeggen. In het begin is het moeilijk ( weet ik uit ervaring ) maar als je het vaker doet, is dat een pracht cadeau aan jezelf.
Kortom, doe dingen waar je energie van krijg en vermijdt dingen die energie kosten.
Hiermee zijn je problemen niet opgelost, maar je krijgt hopelijk meer energie die je later weer kan inzetten voor het oplossen van je problemen.
Probeer ook elke dag de natuur in te gaan ook al is het maar een half uur.
Je kunt me altijd mailen om te klagen, schelden, huilen of wat dan ook. Ik sta bekend als de beste luisteraar van het westelijk halfrond Echt waar.
dinsdag 3 juli 2012 om 09:52
quote:maylea schreef op 03 juli 2012 @ 09:21:
En trouwens, hoezo nog niet gepresteerd. Een afgeronde HBO- opleiding en een eigen koophuis is niet niets hoor.
En altijd andere mensen helpen is ook niet niets.
Dit wou ik eigenlijk zeggen . Je hebt wel degelijk dingen bereikt in je leven, ondanks tegenslagen. Je doet bepaalde dingen heel goed. Het helpt alleen niet als mensen je vervolgens vertellen dat je problemen aan jezelf liggen en je je niet moet aanstellen. Vooral als die mensen je ouders zijn. Het kan onmacht zijn (want wat zeg je tegen iemand die het niet trekt?) maar hoe dan ook heb je er niet veel aan. Schuldgevoelens heb je al genoeg van jezelf.
Je zegt herhaaldelijk dat je iemand mist op wie je kunt steunen, iemand die je niet veroordeelt en een beetje voor je kan zorgen. Hoe staat je vriend hierin? Ik kan me voorstellen dat je hem niet wilt belasten met je problemen, maar heb je steun aan hem? Weet hij uberhaupt hoe je je voelt?
En trouwens, hoezo nog niet gepresteerd. Een afgeronde HBO- opleiding en een eigen koophuis is niet niets hoor.
En altijd andere mensen helpen is ook niet niets.
Dit wou ik eigenlijk zeggen . Je hebt wel degelijk dingen bereikt in je leven, ondanks tegenslagen. Je doet bepaalde dingen heel goed. Het helpt alleen niet als mensen je vervolgens vertellen dat je problemen aan jezelf liggen en je je niet moet aanstellen. Vooral als die mensen je ouders zijn. Het kan onmacht zijn (want wat zeg je tegen iemand die het niet trekt?) maar hoe dan ook heb je er niet veel aan. Schuldgevoelens heb je al genoeg van jezelf.
Je zegt herhaaldelijk dat je iemand mist op wie je kunt steunen, iemand die je niet veroordeelt en een beetje voor je kan zorgen. Hoe staat je vriend hierin? Ik kan me voorstellen dat je hem niet wilt belasten met je problemen, maar heb je steun aan hem? Weet hij uberhaupt hoe je je voelt?
dinsdag 3 juli 2012 om 09:57
ja, ik kan alles bij hem kwijt. Soms doe ik dat ook wel, hij is heel lief voor me. Drukt me ook altijd op het hart dat is ALLES bij hem kwijt kan en dat ik best mag huilen.
Hij is mijn maatje, mijn steun en toeverlaat, maar tegelijkertijd wil ik hem niet opzadelen met mijn ellende. (ookal ziet hij dat niet zo)
Ik ben sowieso geen prater, een binnenvetter, het moet min of meer uit me getrokken worden voordat er iets uitkomt.
Hij weet heel goed hoe hij me voelt, het doet hem pijn. We hebben afgelopen weekend samen even keihard zitten janken. Hij omdat hij mij een aantal dagen achter elkaar zag instorten en ik omdat ik het even allemaal niet meer zag zitten.
Hij is mijn maatje, mijn steun en toeverlaat, maar tegelijkertijd wil ik hem niet opzadelen met mijn ellende. (ookal ziet hij dat niet zo)
Ik ben sowieso geen prater, een binnenvetter, het moet min of meer uit me getrokken worden voordat er iets uitkomt.
Hij weet heel goed hoe hij me voelt, het doet hem pijn. We hebben afgelopen weekend samen even keihard zitten janken. Hij omdat hij mij een aantal dagen achter elkaar zag instorten en ik omdat ik het even allemaal niet meer zag zitten.
dinsdag 3 juli 2012 om 10:01
Kijk hier eens naar :Imao: http://mobiel.viva.nl/for ... ocht/list_messages/149616
dinsdag 3 juli 2012 om 10:07
dinsdag 3 juli 2012 om 10:20
quote:kaatje_85 schreef op 03 juli 2012 @ 09:57:
ja, ik kan alles bij hem kwijt. Soms doe ik dat ook wel, hij is heel lief voor me. Drukt me ook altijd op het hart dat is ALLES bij hem kwijt kan en dat ik best mag huilen.
Hij is mijn maatje, mijn steun en toeverlaat, maar tegelijkertijd wil ik hem niet opzadelen met mijn ellende. (ookal ziet hij dat niet zo)
Ik ben sowieso geen prater, een binnenvetter, het moet min of meer uit me getrokken worden voordat er iets uitkomt.
Dat is mooi, dat je in ieder geval bij hem terecht kunt. Je tweede alinea zou ik zelf geschreven kunnen hebben: weten dat iemand er voor je is betekent nog niet dat je alles aan die persoon kwijt wilt. En die laatste zin klinkt helemaal als mij . Het gevaarlijke is alleen wel dat mensen daardoor soms niet doorhebben dat het niet goed met je gaat. En dat het voor hen ineens uit de lucht komt vallen als je instort terwijl het voor jouzelf allang duidelijk was dat het niet meer ging. Om hulp vragen is het allermoeilijkste wat er is voor mensen die op zichzelf zijn en juist voor anderen willen zorgen maar je hebt eigenlijk minstens één persoon nodig op wie je echt durft te leunen.
Kan je echt helemaal niets bedenken waarvan je enigszins blij wordt? Dingen waar je dankbaar voor bent? Waar je trots op bent?
ja, ik kan alles bij hem kwijt. Soms doe ik dat ook wel, hij is heel lief voor me. Drukt me ook altijd op het hart dat is ALLES bij hem kwijt kan en dat ik best mag huilen.
Hij is mijn maatje, mijn steun en toeverlaat, maar tegelijkertijd wil ik hem niet opzadelen met mijn ellende. (ookal ziet hij dat niet zo)
Ik ben sowieso geen prater, een binnenvetter, het moet min of meer uit me getrokken worden voordat er iets uitkomt.
Dat is mooi, dat je in ieder geval bij hem terecht kunt. Je tweede alinea zou ik zelf geschreven kunnen hebben: weten dat iemand er voor je is betekent nog niet dat je alles aan die persoon kwijt wilt. En die laatste zin klinkt helemaal als mij . Het gevaarlijke is alleen wel dat mensen daardoor soms niet doorhebben dat het niet goed met je gaat. En dat het voor hen ineens uit de lucht komt vallen als je instort terwijl het voor jouzelf allang duidelijk was dat het niet meer ging. Om hulp vragen is het allermoeilijkste wat er is voor mensen die op zichzelf zijn en juist voor anderen willen zorgen maar je hebt eigenlijk minstens één persoon nodig op wie je echt durft te leunen.
Kan je echt helemaal niets bedenken waarvan je enigszins blij wordt? Dingen waar je dankbaar voor bent? Waar je trots op bent?