Gezondheid
alle pijlers
reumatoïde artritis deel 4
woensdag 9 mei 2007 om 15:03
Hallo :)
Beetje dip-dag vandaag (eigen schuld, iets met grenzen en teveel leuke dingen doen en dat dat niet altijd combineert met elkaar
) maar gisteren wel een vrij positief gesprek op de uni gehad. Ik heb even geen zin om alles opnieuw te typen dus ik ga even iets kopieren uit een soort van dagboek. 
Uni was fijn gisteren. [naam vriendin] wilde gelukkig met mij mee, zowel van
het station naar de uni (wat bijzonder fijn was, anders was ik hopeloos
verdwaald) als naar het gesprek (wat ook bijzonder fijn was, omdat zij
intelligente vragen als 'hoe zit het met het aantal contacturen?' kon
stellen). De mevrouw van communicatiewetenschappen was vrij positief,
er zijn een aantal verplichte dingen, maar voor veel dingen zijn, als
het nodig is, ook wel vrijstellingen te regelen. Ik zou zes jaar kunnen
doen over mijn bachelor, wat erop neerkomt dat ik twee jaar over elk
normaal jaar kan doen. Eigenlijk hoop ik dat ik mijn master ook in die
zes jaar kan proppen, dat ik vier jaar in zes jaar stop. Maar alleen
mijn bachelor halen zou al zoveel beter zijn dan niks. Het aantal
contacturen bleek best mee te vallen, wat voor mij dus weer positief
uitvalt.
Over
twee weken heb ik een afspraak met een studentendecaan. Die kan me als
het goed is alles vertellen over hoe het zit met het aanvragen van
extra stufi, uitgestelde studietijd en meer van dat gedoe. Acht juni is
er een laatkiezersdag voor mensen die komend jaar al beginnen, wellicht
ga ik daar naartoe om te kijken of het überhaupt echt zo leuk lijkt als
het nu op me over komt.
Volgens [naam vriendin] heeft de campus in [plaats uni] rolstoelaangepaste woningen over.
Die worden nu aan gezonde studenten verhuurd, maar als je door een
handicap zo'n woning nodig hebt heb je het eerste recht - en dus snel
een woning. Volgende week ga ik met mijn maatschappelijk werkster maar
eens overleggen of dat misschien een optie is. Het probleem van "de
zorg" is dan nog steeds aanwezig, maar misschien dat er met een
persoonsgebonden budget iets te regelen valt.
Maatschappijleer,
Engels, Wiskunde en "een vreemde taal", Frans dus voor mij. Waarbij dat
laatste de eerste keer dat ze het noemde 'niet het belangrijkste was',
de laatste keer dat het ter sprake kwam zei ze nog net niet dat ze wel
een briefje zou schrijven zonder dat ik er ooit examen in had gedaan.
Ik
vind het heel, heel eng, maar nog net een beetje leuker. En laat ik
mezelf vast beloven dat als dit allemaal doorgaat ik niet de hele dag Cinnamon sunsets ga drinken in het koffiecafé.
Zo, met excuses voor het me er wel heel makkelijk vanaf maken vandaag
RV, wat k*t van je schouder! Ik hoop enorm dat de schade beperkt is gebleven, maar dat het nu weer gebeurt is gewoon sowieso niet fijn.
Voor de rest, sterkte. Ik heb wel alles bijgelezen maar niet zoveel zinnigs te zeggen verder. Oh ja, vraagje aan RV. Hoe dóe je dat eigenlijk, op mannenjacht als je chronisch ziek bent?
Beetje dip-dag vandaag (eigen schuld, iets met grenzen en teveel leuke dingen doen en dat dat niet altijd combineert met elkaar
) maar gisteren wel een vrij positief gesprek op de uni gehad. Ik heb even geen zin om alles opnieuw te typen dus ik ga even iets kopieren uit een soort van dagboek. Uni was fijn gisteren. [naam vriendin] wilde gelukkig met mij mee, zowel van
het station naar de uni (wat bijzonder fijn was, anders was ik hopeloos
verdwaald) als naar het gesprek (wat ook bijzonder fijn was, omdat zij
intelligente vragen als 'hoe zit het met het aantal contacturen?' kon
stellen). De mevrouw van communicatiewetenschappen was vrij positief,
er zijn een aantal verplichte dingen, maar voor veel dingen zijn, als
het nodig is, ook wel vrijstellingen te regelen. Ik zou zes jaar kunnen
doen over mijn bachelor, wat erop neerkomt dat ik twee jaar over elk
normaal jaar kan doen. Eigenlijk hoop ik dat ik mijn master ook in die
zes jaar kan proppen, dat ik vier jaar in zes jaar stop. Maar alleen
mijn bachelor halen zou al zoveel beter zijn dan niks. Het aantal
contacturen bleek best mee te vallen, wat voor mij dus weer positief
uitvalt.
Over
twee weken heb ik een afspraak met een studentendecaan. Die kan me als
het goed is alles vertellen over hoe het zit met het aanvragen van
extra stufi, uitgestelde studietijd en meer van dat gedoe. Acht juni is
er een laatkiezersdag voor mensen die komend jaar al beginnen, wellicht
ga ik daar naartoe om te kijken of het überhaupt echt zo leuk lijkt als
het nu op me over komt.
Volgens [naam vriendin] heeft de campus in [plaats uni] rolstoelaangepaste woningen over.
Die worden nu aan gezonde studenten verhuurd, maar als je door een
handicap zo'n woning nodig hebt heb je het eerste recht - en dus snel
een woning. Volgende week ga ik met mijn maatschappelijk werkster maar
eens overleggen of dat misschien een optie is. Het probleem van "de
zorg" is dan nog steeds aanwezig, maar misschien dat er met een
persoonsgebonden budget iets te regelen valt.
Maatschappijleer,
Engels, Wiskunde en "een vreemde taal", Frans dus voor mij. Waarbij dat
laatste de eerste keer dat ze het noemde 'niet het belangrijkste was',
de laatste keer dat het ter sprake kwam zei ze nog net niet dat ze wel
een briefje zou schrijven zonder dat ik er ooit examen in had gedaan.
Ik
vind het heel, heel eng, maar nog net een beetje leuker. En laat ik
mezelf vast beloven dat als dit allemaal doorgaat ik niet de hele dag Cinnamon sunsets ga drinken in het koffiecafé.
Zo, met excuses voor het me er wel heel makkelijk vanaf maken vandaag
RV, wat k*t van je schouder! Ik hoop enorm dat de schade beperkt is gebleven, maar dat het nu weer gebeurt is gewoon sowieso niet fijn.
Voor de rest, sterkte. Ik heb wel alles bijgelezen maar niet zoveel zinnigs te zeggen verder. Oh ja, vraagje aan RV. Hoe dóe je dat eigenlijk, op mannenjacht als je chronisch ziek bent?
woensdag 9 mei 2007 om 15:38
Klinkt echt heel erg goed, RC! Doodeng is soms ook wel eens "lekker", althans in deze context wel. Als het lukt qua woning en studie, dan zou ik bijna zeggen; die zorg komt vast wel goed. Je hebt dan nog even om te zoeken en desnoods kun je altijd nog een professionele organisatie als de thuiszorg inhuren of bijv. via Humanitas (die ook gratis hulp bieden wanneer iemand de indicatie niet rond krijgt maar het wel nodig is) wellicht iemand vinden. Als ik het goed begrepen heb, heb je op dit moment toch geen acute zorgvraag? Dan zou je straks nog een netwerk kunnen opbouwen in de nieuwe plaats. Voordeel van het pgb vind ik zelf dat je heel makkelijk op periodes van meer of minder zorg kan inspringen en de drempel om hulp te vragen én vinden lager wordt omdat alles zo flexibel kan. Goed zeg dat de uni aangepaste woningen heeft! Had ik nog nooit van gehoord en vind het mateloos interessant.
Chronisch ziek en mannenjacht? Een grote bek hebben (die erg klein kan worden overigens), zelf soms net een stapje eerder/meer doen en waar nodig zeer doelbewust "per ongeluk" tegen iemand aanrijden om zo exclusieve aandacht te krijgen en gesprekje aan te kunnen knopen.
Ok, nog wat serieuzer. Dat is zeker wel een punt. Hierboven klopt, ik merk dat ik vaak het ijs moet breken in een flirtpartij. Of dat een "botsing" wonderen kan doen. Anderzijds brengt het natuurlijk ook problemen met zich mee op het pad der liefde. Daar ben ik zelf ook wel mee bezig. Ik weet bijv. dat ik het mezelf niet bepaald makkelijker maak doordat ik zo weinig de deur uit kom. Het is nu door de stoel helemaal om te janken, maar ook met een goede stoel ben ik niet het type dat de kroeg in duikt. De uitjes zoals bios, stad etc. die ik vroeger nog veel deed zijn ook noodgedwongen al minder geworden. En dus weer minder gelegenheid om een leuke lekkere vent tegen het lijf aan te rijden. Mijn vrijwilligerswerk is toch wel erg veel met een vaste groep (nee, niets naar mijn gading. Hooguit een type dat met mij probeert te flirten waar ik dan weer zo ongeveer gillend voor weg ren). Voorheen achter de kas kwam ik nog wel van alles aan onbekenden tegen, maar dat is nu ook opgehouden. Internet is natuurlijk ook nog een optie. Maar zoveel mannen ontmoet je niet op VF , en datingsites..... I don't know. Ik bedoel; ik vertik het me aan te sluiten bij doelgroep-sites. Ik zou heel veel trucs, zwijgers etc. moeten uithalen wil ik in gewoon contact verzwijgen dat mijn leven op 4 rolletjes gaat en dat voelt ook niet goed. Van voor af aan melden dat ik wieletjes heb (rest komt nog wel een keer ) heeft als voordeel dat je al die types die alleen maar willen wippen wegjaagt. Nadeel is dan weer dat het sowieso velen wegjaagt. Dat heeft voordelen, maar is ook lastig.
Tel daar bij op dat ik me nog altijd niet op mijn gemak voel met bij/met/in de elektrische stoel. Ik weet dat ik misschien niet zo mag denken, maar dan kom ik toch uit op "wie wil er in hemelsnaam een vrouw in een elektrische rolstoel wat zoveel beperkingen met zich meebrengt". En tja. Alleen al dat ongemakkelijk voelen en dat "wie wil me nou" is genoeg om het scenario ook over je af te roepen. Je straalt het immers uit. Dus nee, daar heb ik ook hét antwoord niet in gevonden, nog?
Chronisch ziek en mannenjacht? Een grote bek hebben (die erg klein kan worden overigens), zelf soms net een stapje eerder/meer doen en waar nodig zeer doelbewust "per ongeluk" tegen iemand aanrijden om zo exclusieve aandacht te krijgen en gesprekje aan te kunnen knopen.
Ok, nog wat serieuzer. Dat is zeker wel een punt. Hierboven klopt, ik merk dat ik vaak het ijs moet breken in een flirtpartij. Of dat een "botsing" wonderen kan doen. Anderzijds brengt het natuurlijk ook problemen met zich mee op het pad der liefde. Daar ben ik zelf ook wel mee bezig. Ik weet bijv. dat ik het mezelf niet bepaald makkelijker maak doordat ik zo weinig de deur uit kom. Het is nu door de stoel helemaal om te janken, maar ook met een goede stoel ben ik niet het type dat de kroeg in duikt. De uitjes zoals bios, stad etc. die ik vroeger nog veel deed zijn ook noodgedwongen al minder geworden. En dus weer minder gelegenheid om een leuke lekkere vent tegen het lijf aan te rijden. Mijn vrijwilligerswerk is toch wel erg veel met een vaste groep (nee, niets naar mijn gading. Hooguit een type dat met mij probeert te flirten waar ik dan weer zo ongeveer gillend voor weg ren). Voorheen achter de kas kwam ik nog wel van alles aan onbekenden tegen, maar dat is nu ook opgehouden. Internet is natuurlijk ook nog een optie. Maar zoveel mannen ontmoet je niet op VF , en datingsites..... I don't know. Ik bedoel; ik vertik het me aan te sluiten bij doelgroep-sites. Ik zou heel veel trucs, zwijgers etc. moeten uithalen wil ik in gewoon contact verzwijgen dat mijn leven op 4 rolletjes gaat en dat voelt ook niet goed. Van voor af aan melden dat ik wieletjes heb (rest komt nog wel een keer ) heeft als voordeel dat je al die types die alleen maar willen wippen wegjaagt. Nadeel is dan weer dat het sowieso velen wegjaagt. Dat heeft voordelen, maar is ook lastig.
Tel daar bij op dat ik me nog altijd niet op mijn gemak voel met bij/met/in de elektrische stoel. Ik weet dat ik misschien niet zo mag denken, maar dan kom ik toch uit op "wie wil er in hemelsnaam een vrouw in een elektrische rolstoel wat zoveel beperkingen met zich meebrengt". En tja. Alleen al dat ongemakkelijk voelen en dat "wie wil me nou" is genoeg om het scenario ook over je af te roepen. Je straalt het immers uit. Dus nee, daar heb ik ook hét antwoord niet in gevonden, nog?
vandaag ga ik van alles kunnen
woensdag 9 mei 2007 om 17:45
quote:
Chronisch ziek en mannenjacht? Een grote bek hebben (die erg klein kan worden overigens), zelf soms net een stapje eerder/meer doen en waar nodig zeer doelbewust "per ongeluk" tegen iemand aanrijden om zo exclusieve aandacht te krijgen en gesprekje aan te kunnen knopen.
Ok, nog wat serieuzer. Dat is zeker wel een punt. Hierboven klopt, ik merk dat ik vaak het ijs moet breken in een flirtpartij. Of dat een "botsing" wonderen kan doen. Anderzijds brengt het natuurlijk ook problemen met zich mee op het pad der liefde. Daar ben ik zelf ook wel mee bezig. Ik weet bijv. dat ik het mezelf niet bepaald makkelijker maak doordat ik zo weinig de deur uit kom. Het is nu door de stoel helemaal om te janken, maar ook met een goede stoel ben ik niet het type dat de kroeg in duikt. De uitjes zoals bios, stad etc. die ik vroeger nog veel deed zijn ook noodgedwongen al minder geworden. En dus weer minder gelegenheid om een leuke lekkere vent tegen het lijf aan te rijden. Mijn vrijwilligerswerk is toch wel erg veel met een vaste groep (nee, niets naar mijn gading. Hooguit een type dat met mij probeert te flirten waar ik dan weer zo ongeveer gillend voor weg ren). Voorheen achter de kas kwam ik nog wel van alles aan onbekenden tegen, maar dat is nu ook opgehouden. Internet is natuurlijk ook nog een optie. Maar zoveel mannen ontmoet je niet op VF , en datingsites..... I don't know. Ik bedoel; ik vertik het me aan te sluiten bij doelgroep-sites. Ik zou heel veel trucs, zwijgers etc. moeten uithalen wil ik in gewoon contact verzwijgen dat mijn leven op 4 rolletjes gaat en dat voelt ook niet goed. Van voor af aan melden dat ik wieletjes heb (rest komt nog wel een keer ) heeft als voordeel dat je al die types die alleen maar willen wippen wegjaagt. Nadeel is dan weer dat het sowieso velen wegjaagt. Dat heeft voordelen, maar is ook lastig.
Tel daar bij op dat ik me nog altijd niet op mijn gemak voel met bij/met/in de elektrische stoel. Ik weet dat ik misschien niet zo mag denken, maar dan kom ik toch uit op "wie wil er in hemelsnaam een vrouw in een elektrische rolstoel wat zoveel beperkingen met zich meebrengt". En tja. Alleen al dat ongemakkelijk voelen en dat "wie wil me nou" is genoeg om het scenario ook over je af te roepen. Je straalt het immers uit. Dus nee, daar heb ik ook hét antwoord niet in gevonden, nog? Ik vind het ook erg moeilijk hoor, in dit geval ben ik dan ook altijd erg onzeker. Als ik in de kroeg zit en ik ben aan het flirten met iemand, ga ik voor geen goud meer van mijn barkruk af. Dan wacht ik tot hij weggaat en ja op die manier lukt het natuurlijk nooit. Ik heb het al opgegeven. Vorig jaar ben ik lid geweest van een datingsite en heb een aantal dates gehad, die ik van te voren heb ingelicht. Maar ik had wel het gevoel dat het uit medeleven deden. Mijn probleem is denk ik: Na een date durf ik nooit meer te bellen, angst voor de afwijzing. Dus ik bel nooit meer. Maar goed, die jongen belt ook niet meer.........
Chronisch ziek en mannenjacht? Een grote bek hebben (die erg klein kan worden overigens), zelf soms net een stapje eerder/meer doen en waar nodig zeer doelbewust "per ongeluk" tegen iemand aanrijden om zo exclusieve aandacht te krijgen en gesprekje aan te kunnen knopen.
Ok, nog wat serieuzer. Dat is zeker wel een punt. Hierboven klopt, ik merk dat ik vaak het ijs moet breken in een flirtpartij. Of dat een "botsing" wonderen kan doen. Anderzijds brengt het natuurlijk ook problemen met zich mee op het pad der liefde. Daar ben ik zelf ook wel mee bezig. Ik weet bijv. dat ik het mezelf niet bepaald makkelijker maak doordat ik zo weinig de deur uit kom. Het is nu door de stoel helemaal om te janken, maar ook met een goede stoel ben ik niet het type dat de kroeg in duikt. De uitjes zoals bios, stad etc. die ik vroeger nog veel deed zijn ook noodgedwongen al minder geworden. En dus weer minder gelegenheid om een leuke lekkere vent tegen het lijf aan te rijden. Mijn vrijwilligerswerk is toch wel erg veel met een vaste groep (nee, niets naar mijn gading. Hooguit een type dat met mij probeert te flirten waar ik dan weer zo ongeveer gillend voor weg ren). Voorheen achter de kas kwam ik nog wel van alles aan onbekenden tegen, maar dat is nu ook opgehouden. Internet is natuurlijk ook nog een optie. Maar zoveel mannen ontmoet je niet op VF , en datingsites..... I don't know. Ik bedoel; ik vertik het me aan te sluiten bij doelgroep-sites. Ik zou heel veel trucs, zwijgers etc. moeten uithalen wil ik in gewoon contact verzwijgen dat mijn leven op 4 rolletjes gaat en dat voelt ook niet goed. Van voor af aan melden dat ik wieletjes heb (rest komt nog wel een keer ) heeft als voordeel dat je al die types die alleen maar willen wippen wegjaagt. Nadeel is dan weer dat het sowieso velen wegjaagt. Dat heeft voordelen, maar is ook lastig.
Tel daar bij op dat ik me nog altijd niet op mijn gemak voel met bij/met/in de elektrische stoel. Ik weet dat ik misschien niet zo mag denken, maar dan kom ik toch uit op "wie wil er in hemelsnaam een vrouw in een elektrische rolstoel wat zoveel beperkingen met zich meebrengt". En tja. Alleen al dat ongemakkelijk voelen en dat "wie wil me nou" is genoeg om het scenario ook over je af te roepen. Je straalt het immers uit. Dus nee, daar heb ik ook hét antwoord niet in gevonden, nog? Ik vind het ook erg moeilijk hoor, in dit geval ben ik dan ook altijd erg onzeker. Als ik in de kroeg zit en ik ben aan het flirten met iemand, ga ik voor geen goud meer van mijn barkruk af. Dan wacht ik tot hij weggaat en ja op die manier lukt het natuurlijk nooit. Ik heb het al opgegeven. Vorig jaar ben ik lid geweest van een datingsite en heb een aantal dates gehad, die ik van te voren heb ingelicht. Maar ik had wel het gevoel dat het uit medeleven deden. Mijn probleem is denk ik: Na een date durf ik nooit meer te bellen, angst voor de afwijzing. Dus ik bel nooit meer. Maar goed, die jongen belt ook niet meer.........
woensdag 9 mei 2007 om 17:51
Nou jaaaaaa!!
Ze hebben het niet op voorraad!!! Terwijl er op internet stond dat ze beide op voorraad waren. Toen ik dus zei: ja maar.... antwoord: Ons systeem is niet gelinkt aan internet. Iemand begrijpen?
Bumper: Kunt u aangeven hoelang het ongeveer gaat duren
PB: nee
Bumper: Krijg ik dan een email als het er is en verstuurd wordt, zodat ik van te voren weet wanneer het gaat komen?
PB: nee
Bumper: dus eigenlijk weet u niks?
PB: nee
Bumper: ok
Ze hebben het niet op voorraad!!! Terwijl er op internet stond dat ze beide op voorraad waren. Toen ik dus zei: ja maar.... antwoord: Ons systeem is niet gelinkt aan internet. Iemand begrijpen?
Bumper: Kunt u aangeven hoelang het ongeveer gaat duren
PB: nee
Bumper: Krijg ik dan een email als het er is en verstuurd wordt, zodat ik van te voren weet wanneer het gaat komen?
PB: nee
Bumper: dus eigenlijk weet u niks?
PB: nee
Bumper: ok
woensdag 9 mei 2007 om 18:30
He, wat een klantvriendelijk bedrijf, ahum! Dan doen ze het bij Esprit en Wehkamp beter, tenminste online echt kunnen zien hoe of wat.
Hier is de beuk er in aan het gaan. Het is weer eens gezeik met de rolstoel, er is NOG niets besteld. En ze hebben 10.038 redenen, ik heb heel veel begrip, maar de knop is om. Het kan me allemaal niets meer schelen, dit duurt nu al 8 maanden voor een spoedaanvraag. Tel daar levertijd bij op, wat weken om de stoel goed af te stellen en je zit op een jaar. Onacceptabel, ongeacht het excuus. Morgen dus eerst eens poeslief de GGD vangen en vragen wanneer de stoel eens besteld gaat worden. Is dat niet verdacht snel, dan het gemeentehuis maar eens bellen en daar de vuist op tafel. Geen halfbakken gel*l meer over dat het nu bij de GGD ligt, schuld die of die, niets daarvan. Zij zijn opdrachtgever en dan slaan ze maar eens met de vuist op tafel. Het is duidelijk welke aanpassingen ik nodig heb en als dat niet binnen een jaar op een stoel uit het pakket kan, dan maar eentje van buiten het pakket. Ook de wethouder kan een telefoontje verwachten. Hij weet wat er speelt, spreekt er schande van, maar even een telefoontje van zijn kant naar de GGD dat er nu iets moet gebeuren, dat komt niet in hem op. Eens zien of dat lampje gaat branden als ik "hint".
Lukt dat niet, dan gaat opnieuw de juridische beuk erin. Net de MEE gesproken (te gek voor woorden eigenlijk dat ik even de bevestiging nodig heb dat ik geen zeur ben en dit te gek is) en die zijn er ook helemaal klaar mee. Ze wil helemaal niets weten van hoe wat of waarom en welk bedrijf wat, het moet gewoon geleverd worden en wel heel rap, punt. En anders moet ik maar eens even een potje zielig doen op tv, kijk zo gaat gemeente W en de GGD om met mensen. Wedden dat dan in ene van alles wél kan?
Hier is de beuk er in aan het gaan. Het is weer eens gezeik met de rolstoel, er is NOG niets besteld. En ze hebben 10.038 redenen, ik heb heel veel begrip, maar de knop is om. Het kan me allemaal niets meer schelen, dit duurt nu al 8 maanden voor een spoedaanvraag. Tel daar levertijd bij op, wat weken om de stoel goed af te stellen en je zit op een jaar. Onacceptabel, ongeacht het excuus. Morgen dus eerst eens poeslief de GGD vangen en vragen wanneer de stoel eens besteld gaat worden. Is dat niet verdacht snel, dan het gemeentehuis maar eens bellen en daar de vuist op tafel. Geen halfbakken gel*l meer over dat het nu bij de GGD ligt, schuld die of die, niets daarvan. Zij zijn opdrachtgever en dan slaan ze maar eens met de vuist op tafel. Het is duidelijk welke aanpassingen ik nodig heb en als dat niet binnen een jaar op een stoel uit het pakket kan, dan maar eentje van buiten het pakket. Ook de wethouder kan een telefoontje verwachten. Hij weet wat er speelt, spreekt er schande van, maar even een telefoontje van zijn kant naar de GGD dat er nu iets moet gebeuren, dat komt niet in hem op. Eens zien of dat lampje gaat branden als ik "hint".
Lukt dat niet, dan gaat opnieuw de juridische beuk erin. Net de MEE gesproken (te gek voor woorden eigenlijk dat ik even de bevestiging nodig heb dat ik geen zeur ben en dit te gek is) en die zijn er ook helemaal klaar mee. Ze wil helemaal niets weten van hoe wat of waarom en welk bedrijf wat, het moet gewoon geleverd worden en wel heel rap, punt. En anders moet ik maar eens even een potje zielig doen op tv, kijk zo gaat gemeente W en de GGD om met mensen. Wedden dat dan in ene van alles wél kan?
vandaag ga ik van alles kunnen
woensdag 9 mei 2007 om 18:52
Bumper, het kan altijd erger.
3 weken geleden hebben we een tuintafel gekocht bij de Cranenbroek (winkel bij ons in buurt).
1 week levertijd.
na 2 weken ben ik gaan opbellen. Altijd in gesprek. De 25 e keer (toch wel handig, een redial toets op je foon), kwam ik er doorheen. Kreeg een keuze menu. OPtie 9 was je de juiste (heeft u vragen over een bestelling, toets 9). Krijg ik vervolgens te horen: " de medewerkers van deze afdeling zijn bezet, de verbinding wordt nu verbroken". IK heb als een schaap naar mijn telefoon zitten kijken toen ik tuut-tuut-tuut hoorde.
nog tig keer gebeld, om 16.00 uur kreeg ik iemand te pakken. (was om 9.00u begonnen met bellen).
Die persoon vroeg alleen "hebben wij u gebeld dat de bestelling afgehaald kon worden? Nee? Nou dan is ie er nog niet".
Tja, dan kan ik inderdaad beter de dom gaan beklimmen, is gemakkelijker.
3 weken geleden hebben we een tuintafel gekocht bij de Cranenbroek (winkel bij ons in buurt).
1 week levertijd.
na 2 weken ben ik gaan opbellen. Altijd in gesprek. De 25 e keer (toch wel handig, een redial toets op je foon), kwam ik er doorheen. Kreeg een keuze menu. OPtie 9 was je de juiste (heeft u vragen over een bestelling, toets 9). Krijg ik vervolgens te horen: " de medewerkers van deze afdeling zijn bezet, de verbinding wordt nu verbroken". IK heb als een schaap naar mijn telefoon zitten kijken toen ik tuut-tuut-tuut hoorde.
nog tig keer gebeld, om 16.00 uur kreeg ik iemand te pakken. (was om 9.00u begonnen met bellen).
Die persoon vroeg alleen "hebben wij u gebeld dat de bestelling afgehaald kon worden? Nee? Nou dan is ie er nog niet".
Tja, dan kan ik inderdaad beter de dom gaan beklimmen, is gemakkelijker.
donderdag 10 mei 2007 om 10:35
Oeh dat is inderdaad ook erg irritant. Eerst tig keuzemenu's door om er dan afgeflikkerd te worden. Mijn kabelprovider heeft daar ook een handje van. Ik ben dus tegenwoordig een zogenaamde ik-niet-begrijp klant en ga gewoon voor een andere optie, je moet toch iets om er doorheen te komen.
Hier is het een ehm aparte dag. Werd eerst net wakker gebeld door het ziekenhuis. "Met de assistente van dr. X, er is morgen een plekje vrijgekomen bij dr. X, komt dat je uit?". Blijkt dat ik nog zeker niet de eerste was op de lijst "als er uitvallers zijn, bel me dan", maar ze vond mijn catheter-gewricht-ouch zo pijnlijk klinken dat ze me gewoon als eerste gebeld heeft. Lief.
Morgen dus al naar de ortho!
En toen de GGD gebeld, nou mijn spreekwoordelijke klomp is gebroken maal 10! Ik vraag netjes naar tante muts, krijg ik droog te horen "die werkt hier niet meer hoor, mevrouw". Nou já!? Wat blijkt nou? Ze werkt per 1-5 ergens anders. Kan gebeuren, maar dan moet je mij in de laatste werkweek niet beloven dat je me de week erop belt als je wéét dat je er dan niet meer werkt. Doos. Dus na wat gedoe met de receptioniste eindelijk doorverbonden met de persoon die mijn dossier heeft overgenomen. Dossiers zijn niet besproken, maar gewoon bij een ander ingedeeld en klaar. Ze kon dus het wiel opnieuw gaan uitvinden, ook omdat heel veel dingen gewoon niet op papier stonden. Een lang verhaal kort; ze heeft stad en land afgebeld om te achterhalen wat er besproken is. Dat is weer besproken met mij, en vervolgens werd mij de keuze gelaten. Ja, de keuze; aan mij! De stoel die nu geïndiceerd is komt met de vering hoger uit en dat zal problemen geven met tafels etc. Dus is er de discussie geweest of we niet moeten kijken naar andere stoelen. Probleem daarbij is dat het zitsysteem wat ik nu krijg alleen op het bakbeest van Permobil geleverd wordt. Dus dan is het de afweging maken; hoger en goed zitten of lager en minder goed zitten. Zij had haar mening, maar ik kreeg de keuze. Dus toch maar verstandig besloten, hoger en goed zitten. De stoel wordt nu dus vandaag eindelijk besteld. Het werd eens tijd!
Hier is het een ehm aparte dag. Werd eerst net wakker gebeld door het ziekenhuis. "Met de assistente van dr. X, er is morgen een plekje vrijgekomen bij dr. X, komt dat je uit?". Blijkt dat ik nog zeker niet de eerste was op de lijst "als er uitvallers zijn, bel me dan", maar ze vond mijn catheter-gewricht-ouch zo pijnlijk klinken dat ze me gewoon als eerste gebeld heeft. Lief.
Morgen dus al naar de ortho!En toen de GGD gebeld, nou mijn spreekwoordelijke klomp is gebroken maal 10! Ik vraag netjes naar tante muts, krijg ik droog te horen "die werkt hier niet meer hoor, mevrouw". Nou já!? Wat blijkt nou? Ze werkt per 1-5 ergens anders. Kan gebeuren, maar dan moet je mij in de laatste werkweek niet beloven dat je me de week erop belt als je wéét dat je er dan niet meer werkt. Doos. Dus na wat gedoe met de receptioniste eindelijk doorverbonden met de persoon die mijn dossier heeft overgenomen. Dossiers zijn niet besproken, maar gewoon bij een ander ingedeeld en klaar. Ze kon dus het wiel opnieuw gaan uitvinden, ook omdat heel veel dingen gewoon niet op papier stonden. Een lang verhaal kort; ze heeft stad en land afgebeld om te achterhalen wat er besproken is. Dat is weer besproken met mij, en vervolgens werd mij de keuze gelaten. Ja, de keuze; aan mij! De stoel die nu geïndiceerd is komt met de vering hoger uit en dat zal problemen geven met tafels etc. Dus is er de discussie geweest of we niet moeten kijken naar andere stoelen. Probleem daarbij is dat het zitsysteem wat ik nu krijg alleen op het bakbeest van Permobil geleverd wordt. Dus dan is het de afweging maken; hoger en goed zitten of lager en minder goed zitten. Zij had haar mening, maar ik kreeg de keuze. Dus toch maar verstandig besloten, hoger en goed zitten. De stoel wordt nu dus vandaag eindelijk besteld. Het werd eens tijd!
vandaag ga ik van alles kunnen
zondag 13 mei 2007 om 13:29
En ik ga gewoon onvermoeibaar door met tegen mezelf lullen.
De ortho was wel erg verrassend vrijdag. Ik wist dat de kans erg klein was dat hij wat kon betekenen voor me qua uro en dat klopt dus inderdaad. Er is bevestigd dat ik inderdaad (sub)luxeer en een pees vastschiet. Maar toen kwamen de verrassingen; de schouder kan heel goed loslopen (nou ja, spreekwoordelijk los dan svp). Beste kans dat ik hier gewoon mee weg kom, en als ik vaker naar voren problemen blijf houden, dan schat hij een behoorlijke kans in dat ook dat operatief te verbeteren is. Ik kwam eigenlijk voor mijn heupen en die hadden ook een verrassing in petto. Als baby is er heupdysplasie bij me vastgesteld, op mijn 10e zijn er nogmaals foto's gemaakt waarop het erger geworden was. Met diverse mensen in de familie die hiervoor geopereerd zijn (ook als jongvolwassene), was de verwachting dat ook ik een keer op mocht voor een heupoperatie. Dus dat was even :o toen uit de foto's bleek dat alles totaal verdwenen is, geheel uit zichzelf alsnog goed gekomen. Die kans is er sowieso, maar bij mij werd het niet hoog geacht. Samen met de ortho dus even lachend naar het beeld zitten kijken, we hadden dit niet verwacht.
Nadeel; shit, terug naar de uro. Daar dus even aangewipt om een afspraak te maken. Over 2 weken is het zo ver. Geen idee of het chaotisch is, of wat de reden ook is, maar deze keer ben ik weer ingedeeld bij de uroman. Nou, dat vind ik helemaal niet erg. De assistente heeft meteen een extra lange afspraak gepland, die leek aan haar water aan te voelen dat ik zeer veel vragen heb. Of het komt omdat ik iets te spontaan antwoorde op haar vraag hoe het inmiddels met de pijn ging. Ik dacht even niet na, en flapte er zo een "klote" uit, oeps. 
En nu dagen af tellen. Volgens de site nog maar 114 dagen tot mijn vakantie.
Yeps, de vakantie is nu geboekt, op 4 september vlieg ik weer een oceaan over. Can't wait!
De ortho was wel erg verrassend vrijdag. Ik wist dat de kans erg klein was dat hij wat kon betekenen voor me qua uro en dat klopt dus inderdaad. Er is bevestigd dat ik inderdaad (sub)luxeer en een pees vastschiet. Maar toen kwamen de verrassingen; de schouder kan heel goed loslopen (nou ja, spreekwoordelijk los dan svp). Beste kans dat ik hier gewoon mee weg kom, en als ik vaker naar voren problemen blijf houden, dan schat hij een behoorlijke kans in dat ook dat operatief te verbeteren is. Ik kwam eigenlijk voor mijn heupen en die hadden ook een verrassing in petto. Als baby is er heupdysplasie bij me vastgesteld, op mijn 10e zijn er nogmaals foto's gemaakt waarop het erger geworden was. Met diverse mensen in de familie die hiervoor geopereerd zijn (ook als jongvolwassene), was de verwachting dat ook ik een keer op mocht voor een heupoperatie. Dus dat was even :o toen uit de foto's bleek dat alles totaal verdwenen is, geheel uit zichzelf alsnog goed gekomen. Die kans is er sowieso, maar bij mij werd het niet hoog geacht. Samen met de ortho dus even lachend naar het beeld zitten kijken, we hadden dit niet verwacht.
Nadeel; shit, terug naar de uro. Daar dus even aangewipt om een afspraak te maken. Over 2 weken is het zo ver. Geen idee of het chaotisch is, of wat de reden ook is, maar deze keer ben ik weer ingedeeld bij de uroman. Nou, dat vind ik helemaal niet erg.
De assistente heeft meteen een extra lange afspraak gepland, die leek aan haar water aan te voelen dat ik zeer veel vragen heb. Of het komt omdat ik iets te spontaan antwoorde op haar vraag hoe het inmiddels met de pijn ging. Ik dacht even niet na, en flapte er zo een "klote" uit, oeps. En nu dagen af tellen. Volgens de site nog maar 114 dagen tot mijn vakantie.
Yeps, de vakantie is nu geboekt, op 4 september vlieg ik weer een oceaan over. Can't wait!
vandaag ga ik van alles kunnen
zondag 13 mei 2007 om 14:11
Wat leuk, je vakantie.... waar ga je naartoe????
Ik heb besloten om mijn bestelling bij neckermann te gaan annuleren morgen. En daar dus nooit meer te bestellen.......ok, het kan een keer fout gaan, maar mijn moeder heeft het ook al 2x eerder gehad. Ik ga er vanuit dat dat kan want tenslotte komen zij hun belofte niet na.......Ik heb geen zin om erop te wachten, straks komt het pas na de zomer en heb ik er geen fluit meer aan (dat was dus vorig jaar bij mijn moeder ook zo)
Ik heb besloten om mijn bestelling bij neckermann te gaan annuleren morgen. En daar dus nooit meer te bestellen.......ok, het kan een keer fout gaan, maar mijn moeder heeft het ook al 2x eerder gehad. Ik ga er vanuit dat dat kan want tenslotte komen zij hun belofte niet na.......Ik heb geen zin om erop te wachten, straks komt het pas na de zomer en heb ik er geen fluit meer aan (dat was dus vorig jaar bij mijn moeder ook zo)
zondag 13 mei 2007 om 15:10
Je zou je toch rot schamen als je als bedrijf iets "op voorraad" noemt en het pas na de zomer levert? :o Groot gelijk dat je er genoeg van hebt. Deze broeken zijn hartstikke in, dus je vind vast elders een leuk model. Leuk excuus om te moeten winkelen.
Ik ga menige kinderwens beleven. Walt Disney World, Orlando om wat preciezer te zijn. Gisteren geboekt, en vandaag al gebeld dat ik gegarandeerd een rolstoeltoegankelijke kamer heb. Daar zitten al de nodige aanpassingen in, en 99% zeker dat ik een kamer krijg waarbij de badkamer zo ver aangepast is, dat je met elektrische en al de badkamer in kan (handbewogen gaat ook mee). Ook meteen maar even wat reserveringen geregeld voor het eten. Sommige restaurants gaan alleen op reservering, en och; het zit er toch gratis bij. (jaja, we zijn nederlands). Ik heb dus heel bewust gekozen voor een echte leun-achterover-want -alles-is-geregeld-vakantie. Dat vind ik wel zo prettig bij de eerste keer met het bakbeest weg en ook nog alleen (vind ik geen enkel probleem, maar je hebt geen "helpend handje" als je ergens in vast loopt met de stoel). Disney wilde ik altijd nog weer eens doen (ooit grijs verleden 1 dagje eurodisney gedaan), zeker de amerikaanse versie. Bovendien blijkt men in Orlando veel betere service te bieden, ook voor rolstoelers. Ik hoef niet naar koffers om te kijken, vervoer van en naar de luchthaven (wat vaak een probleem is met elektr. rolstoel) is goed geregeld, vervoer tussen de parken en hotels is goed, veel toegankelijke hotelkamers, alles is toegankelijk, kortom; gewoonweg erg makkelijk om het me eens lekker aan te leunen.
Ik ga menige kinderwens beleven. Walt Disney World, Orlando om wat preciezer te zijn. Gisteren geboekt, en vandaag al gebeld dat ik gegarandeerd een rolstoeltoegankelijke kamer heb. Daar zitten al de nodige aanpassingen in, en 99% zeker dat ik een kamer krijg waarbij de badkamer zo ver aangepast is, dat je met elektrische en al de badkamer in kan (handbewogen gaat ook mee). Ook meteen maar even wat reserveringen geregeld voor het eten. Sommige restaurants gaan alleen op reservering, en och; het zit er toch gratis bij. (jaja, we zijn nederlands). Ik heb dus heel bewust gekozen voor een echte leun-achterover-want -alles-is-geregeld-vakantie. Dat vind ik wel zo prettig bij de eerste keer met het bakbeest weg en ook nog alleen (vind ik geen enkel probleem, maar je hebt geen "helpend handje" als je ergens in vast loopt met de stoel). Disney wilde ik altijd nog weer eens doen (ooit grijs verleden 1 dagje eurodisney gedaan), zeker de amerikaanse versie. Bovendien blijkt men in Orlando veel betere service te bieden, ook voor rolstoelers. Ik hoef niet naar koffers om te kijken, vervoer van en naar de luchthaven (wat vaak een probleem is met elektr. rolstoel) is goed geregeld, vervoer tussen de parken en hotels is goed, veel toegankelijke hotelkamers, alles is toegankelijk, kortom; gewoonweg erg makkelijk om het me eens lekker aan te leunen.
vandaag ga ik van alles kunnen
maandag 14 mei 2007 om 19:35
Nog maar 113 nachtjes slapen!!!!
Hoe is het verder met iedereen?
Ik voel mij vandaag een beetje somber.......
Ik weet niet precies waarom maar misschien omdat:
- mijn 20-gersbestaan bijna ten einde loopt, ik word woensdag namelijk 30 of
- dat ik een weekje vrij heb genomen om lekker niks te doen, vervolgens op dag 1 om 8uur uit mijn bed wordt gebeld door mijn zus of ik de hele dag op mijn nichtje wil passen omdat ze ziek is en dus niet naar school kan. Wat ik uiteraard niet erg vind, maar gelijk voor morgenochtend ook even gereserveerd wordt als oppas vanaf 8uur. Ik ben gek op die kleine mensjes, dus het is zoooooooooo moeilijk om te weigeren. En als ik er voor mijn zus kan zijn, doe ik dat graag, maar om nu mijn hele vrije week op te passen:(
Hoe is het verder met iedereen?
Ik voel mij vandaag een beetje somber.......
Ik weet niet precies waarom maar misschien omdat:
- mijn 20-gersbestaan bijna ten einde loopt, ik word woensdag namelijk 30 of
- dat ik een weekje vrij heb genomen om lekker niks te doen, vervolgens op dag 1 om 8uur uit mijn bed wordt gebeld door mijn zus of ik de hele dag op mijn nichtje wil passen omdat ze ziek is en dus niet naar school kan. Wat ik uiteraard niet erg vind, maar gelijk voor morgenochtend ook even gereserveerd wordt als oppas vanaf 8uur. Ik ben gek op die kleine mensjes, dus het is zoooooooooo moeilijk om te weigeren. En als ik er voor mijn zus kan zijn, doe ik dat graag, maar om nu mijn hele vrije week op te passen:(
dinsdag 15 mei 2007 om 11:32
Ben je al uit het oppas-dilemma Bump? Of blijft het bij die 2 dagen?
Haha, je hebt toch niet elke dag apart geteld he? Maar het klopt wel, vandaag dus nog 112 dagen. Ik ontdek steeds meer wat daar te doen is. Waaronder zwemmen met dolfijnen (althans, mits die zelf willen. Is zo'n programma waarbij de dieren bepalen). Dat heb ik al eens gedaan, maar een duik in een groot aquarium van de zeedierenexpositie, dat zie ik wel zitten. De reacties zijn ook heel grappig. Of men vindt het helemaal geweldig en wil mee, of je ziet ze denken; "disney? Jemig kleuter, in die massa-hysterie wil ik nog niet dood gevonden worden".
Haha, je hebt toch niet elke dag apart geteld he? Maar het klopt wel, vandaag dus nog 112 dagen. Ik ontdek steeds meer wat daar te doen is. Waaronder zwemmen met dolfijnen (althans, mits die zelf willen. Is zo'n programma waarbij de dieren bepalen). Dat heb ik al eens gedaan, maar een duik in een groot aquarium van de zeedierenexpositie, dat zie ik wel zitten. De reacties zijn ook heel grappig. Of men vindt het helemaal geweldig en wil mee, of je ziet ze denken; "disney? Jemig kleuter, in die massa-hysterie wil ik nog niet dood gevonden worden".
vandaag ga ik van alles kunnen
dinsdag 15 mei 2007 om 20:57
donderdag 17 mei 2007 om 16:24
Geen kater, die heb ik waarschijnlijk zondag pas!! Ik vier het namelijk zaterdag a.s.... Gisteren was ik gewoon helemaal alleen;(, overdag is er een vriendin langsgeweest en mijn ouders natuurlijk. Van mijn ouders/zus en zwager krijg ik een elektrische tandenborstel, mijn oude heeft laatst het loodje gelegd. Ik heb hem zelf moeten kopen :o alleen gelijk weer moeten afgeven, krijg hem zaterdag pas. Van die vriendin heb ik allerlei dingetjes gehad in het limegroen, theedoeken, placemats, onderzetters enz... Tja ik heb op dit moment een limegroenaccesoires fase....
Ik heb veel mensen uitgenodigd, normaal vier ik het heeeel klein, maar iedereen zei je viert het toch wel he, je wordt 30. Ik voelde me min of meer een beetje verplicht. Ik heb altijd een hekel aan verjaardagen, maar stiekum kijk er toch wel een beetje naar uit....
Ik heb veel mensen uitgenodigd, normaal vier ik het heeeel klein, maar iedereen zei je viert het toch wel he, je wordt 30. Ik voelde me min of meer een beetje verplicht. Ik heb altijd een hekel aan verjaardagen, maar stiekum kijk er toch wel een beetje naar uit....
