Psyche
alle pijlers
In huilen uitbarsten
dinsdag 10 juli 2012 om 22:22
Hallo iedereen! Het verhaal is het volgende. Ik heb jarenlang niet kunnen huilen, dat schijnt wel eens voor te komen bij depressieve klachten. Nu heb ik veel therapie gehad en slik ik antidepressiva (vooral tegen angstklachten: Venlafaxine). Sinds ik dat slik en sinds ik mij eigenlijk wel goed voel (door de therapie waarin ik geleerd heb mijn emoties te delen en niet weg te drukken koste wat het kost) barst ik wel heel snel in huilen uit om kleine dingen.
Dit in huilen uitbarsten lijkt vooral te gebeuren als ik kwaad ben op iets of iemand. Dit gebeurd vooral als mijn vriend iets doet wat ik niet leuk vindt, in plaats dat ik er wat van zeg barst ik in huilen uit (voordeel: ik moet dan wel vertellen wat er aan de hand is). Gelukkig kan mijn vriend heel veel kritiek aan. maar dat gebeurt ook op andere momenten. Bijvoorbeeld in huilen uitbarsten snachts omdat mijn matras heel slecht is (op vakantie) of in huilen uitbarsten aan een grote tafel met 30 man omdat mijn vader wat aangeschoten is en zich vervelend gedraagt. Dit is natuurlijk niet léuk, maar geen reden om binnen 1 seconde in tranen uit te barsten.
Mijn vriend kan het hebben, maar ik niet zo goed. ik vind het heel beschamend.
Kent iemand dit? weet iemand misschien wat hier aan te doen is?
Dit in huilen uitbarsten lijkt vooral te gebeuren als ik kwaad ben op iets of iemand. Dit gebeurd vooral als mijn vriend iets doet wat ik niet leuk vindt, in plaats dat ik er wat van zeg barst ik in huilen uit (voordeel: ik moet dan wel vertellen wat er aan de hand is). Gelukkig kan mijn vriend heel veel kritiek aan. maar dat gebeurt ook op andere momenten. Bijvoorbeeld in huilen uitbarsten snachts omdat mijn matras heel slecht is (op vakantie) of in huilen uitbarsten aan een grote tafel met 30 man omdat mijn vader wat aangeschoten is en zich vervelend gedraagt. Dit is natuurlijk niet léuk, maar geen reden om binnen 1 seconde in tranen uit te barsten.
Mijn vriend kan het hebben, maar ik niet zo goed. ik vind het heel beschamend.
Kent iemand dit? weet iemand misschien wat hier aan te doen is?
dinsdag 10 juli 2012 om 22:33
dinsdag 10 juli 2012 om 22:35
Ik ken het, heb een periode in mijn leven gehad die heel zwaar was, ik kon toen ook niet meer huilen, soort van apatisch. Toen ik er weer bovenop kwam leek ik te ontdooien en kon om alles janken, en deed dit dus ook, was verwerking. Nu ben ik jaren verder en functioneer weer normaal emotioneel gezien.
dinsdag 10 juli 2012 om 23:00
Ik ben ooit eens bij een soort sollicitatie voor kraamverzorgster in huilen uitgebarsten toen ze vertelde dat je dan 8 dagen achter elkaar moet werken en ik bedacht dat ik dat weekend dus niet naar mijn ex (toen vriend) zou kunnen. (We woonden nog niet samen en ik zag hem alleen in het weekend.)
Ik huil al jaren heel veel, helaas. Wat lichamelijke dingen betreft ben ik een bikkel, maar geestelijke/mentale dingen doen me heel snel huilen. Vaak nachtelijke extreme huilbuien. Dat ik nog tranen over heb is een wonder.
Ik herken het dus wel.
Ik huil al jaren heel veel, helaas. Wat lichamelijke dingen betreft ben ik een bikkel, maar geestelijke/mentale dingen doen me heel snel huilen. Vaak nachtelijke extreme huilbuien. Dat ik nog tranen over heb is een wonder.
Ik herken het dus wel.
woensdag 11 juli 2012 om 05:16
woensdag 11 juli 2012 om 05:30
Heb dat ook een half jaar gehad.Alsof er alsnog een soort van geestelijke genezing plaats vind van alle wonden. Ik heb toen ook gewoon mijn omgeving, werk, vrienden, familie erover geinformeerd: "ik huil de laatste tijd echt om álles, ben emotioneel incontinent, maak je geen zorgen, het gaat juist goed met me, het is een fase, en trek je er ook niet teveel van aan"
Gaat dus wel weer over.
Gaat dus wel weer over.
woensdag 11 juli 2012 om 12:04
heel erg bedankt voor de reacties!! ik wilde trouwens nog iets toevoegen: als ik zo kwaad ben/verdrietig ben, heb ik soms ook een soort van steken in mijn maag, maar nog raarder: steken in mijn arm en hand. ik vind dat zo vreemd! iemand dat dát herkent?
Ik ga mijn omgeving inderdaad even informeren. alleen moet ik over een half jaar stagelopen als psychologe en zie het echt niet zitte voor mijn clienten of collegas in huilen uit te barsten!!
Ik ga mijn omgeving inderdaad even informeren. alleen moet ik over een half jaar stagelopen als psychologe en zie het echt niet zitte voor mijn clienten of collegas in huilen uit te barsten!!
woensdag 11 juli 2012 om 12:10
Lindaroos, ik werkte in die tijd ook in de hulpverlening. Tijdens vergaderingen was het elke week weer raak, vandaar dat ik mijn collega's en leidinggevende wel had ingelicht daarover, want die snapten er helemaal niks van, de altijd zo sterke en rationele rary die ineens elke keer zit te janken hahaha. Een andere collega vond het geweldig, want normaal jankte zij iedere week, en nu was ik het tenminste... 
Ik heb het een keer of 5 moeilijk gehad met clienten, situaties met jongeren en hun ouders erbij. Dan gebeurde er zoiets ontroerends, dat ik bijna moest huilen. Gelukkig heb je gewoon nog altijd een bepaalde beroepsmatige afstand dat je het nog net kan tegenhouden.
Maar meteen erna, op kantoor, was het janken geblazen.
1 keer is het mij niet gelukt mijn tranen in te houden. Ik had een (te) goede band met 1 van de jongeren, en ik zat in individueel gesprek met haar, waarop ik haar iets vertelde wat voor haar enorm emotioneel was. Ze begon meteen erop hard te huilen en toen hield ik het ook niet meer omdat ik zo met haar te doen had.
Ik baalde als een stekker daarvan en durfde het bijna niet tegen mijn collega's te zeggen, wat ik natuurlijk wel gedaan heb en die reageerde allemaal erg begripvol.
Maar stond ook veel te dichtbij bij dit meisje. Was de ingewikkeldste casus die ik ooit had gehad....
Ik heb het een keer of 5 moeilijk gehad met clienten, situaties met jongeren en hun ouders erbij. Dan gebeurde er zoiets ontroerends, dat ik bijna moest huilen. Gelukkig heb je gewoon nog altijd een bepaalde beroepsmatige afstand dat je het nog net kan tegenhouden.
Maar meteen erna, op kantoor, was het janken geblazen.
1 keer is het mij niet gelukt mijn tranen in te houden. Ik had een (te) goede band met 1 van de jongeren, en ik zat in individueel gesprek met haar, waarop ik haar iets vertelde wat voor haar enorm emotioneel was. Ze begon meteen erop hard te huilen en toen hield ik het ook niet meer omdat ik zo met haar te doen had.
Ik baalde als een stekker daarvan en durfde het bijna niet tegen mijn collega's te zeggen, wat ik natuurlijk wel gedaan heb en die reageerde allemaal erg begripvol.
Maar stond ook veel te dichtbij bij dit meisje. Was de ingewikkeldste casus die ik ooit had gehad....