Relaties
alle pijlers
vriends computer
zondag 29 juli 2012 om 10:50
Laatst zat ik op de computer van mijn vriend. Ik zag dat hij allerlei pornosites had bezocht (nou ja, na het lezen van alle verhalen hier op het forum, kan ik dat wel naast me neerleggen), maar daarnaast had hij ook gezocht naar een aantal meisjesnamen in Facebook, google, etc. (nu mag ik hier eigenlijk niet over zeuren, want zoeken op Facebook doe ik ook... maar dat is anders... haha hypocriet, ik weet het). Ik zag dat hij zelfs een datingsite had bezocht. Nu ben ik ervan overtuigd dat hij alleen kijkt, maar toch vind ik het raar. Net of hij op zoek is naar iemand anders. Wat vinden jullie hiervan?
zondag 29 juli 2012 om 10:57
Je kunt het jezelf ook wel heel moeilijk maken zeg.
Hij heeft neem ik aan de vrijheid om af en toe te denken hoe het zou zijn om geen relatie te hebben. Het liefst natuurlijk met tot gevolg dat hij de conclusie trekt dat hij achter zijn huidige keuze staat.
Als je aan je vriend zou vragen of hij blij is met jullie relatie en hij zegt 'daar denk ik nooit over na, iets anders dan dit is gewoon niet iets wat in me opkomt' zou je dat willen?
Hij heeft neem ik aan de vrijheid om af en toe te denken hoe het zou zijn om geen relatie te hebben. Het liefst natuurlijk met tot gevolg dat hij de conclusie trekt dat hij achter zijn huidige keuze staat.
Als je aan je vriend zou vragen of hij blij is met jullie relatie en hij zegt 'daar denk ik nooit over na, iets anders dan dit is gewoon niet iets wat in me opkomt' zou je dat willen?
Vroeger toen de zee nog schoon was en seks vies....
zondag 29 juli 2012 om 10:59
Ik weet ook best dat hij zelf bepalen kan wat hij doet... Maar toch is het nooit heel leuk om dat zo te zien. Maar ja, aan de andere kant ben ik ook wel blij dat hij een echte vent is en geïnteresseerd is in vrouwelijk schoon. Dat is nu eenmaal de natuur. Daarnaast ben ik zelf net zo, maar van mezelf vind ik het minder erg... Haha.
zondag 29 juli 2012 om 11:08
Soms kom je per ongeluk op een datingsite terecht. Doordat je op een banner klikt, bijvoorbeeld.
En soms ga je er expres heen. Bijvoorbeeld doordat het een onderwerp van gesprek is geweest op het werk. Dat kan. Echt.
Ja, en soms ga je er heen omdat je contacten wilt leggen met andere mensen. Ook dat kan.
Maar waarom vraag je het hem niet?
En soms ga je er expres heen. Bijvoorbeeld doordat het een onderwerp van gesprek is geweest op het werk. Dat kan. Echt.
Ja, en soms ga je er heen omdat je contacten wilt leggen met andere mensen. Ook dat kan.
Maar waarom vraag je het hem niet?
Ik moet helemaal niks!
zondag 29 juli 2012 om 11:19
Je kunt je partner dus wel heel goed begrijpen, want je bent net zo. (gelukkig maar )
Maar waarom doe je het dan niet, begrip hebben en het laten voor wat het is?
Of denk je over jezelf dat je wel eens op zoek zou kunnen zijn naar echte actie ipv alleen wat klikken op het internet?
Maar waarom doe je het dan niet, begrip hebben en het laten voor wat het is?
Of denk je over jezelf dat je wel eens op zoek zou kunnen zijn naar echte actie ipv alleen wat klikken op het internet?
Vroeger toen de zee nog schoon was en seks vies....
zondag 29 juli 2012 om 20:10
Lieve TO,
vertrouw je gevoel. Anders dan lolapaloeza vind ik dat je geen begrip ervoor hoeft te hebben dat je vriend op een datingsite "terecht kwam". Dat gaat niet zo toevallig hoor. Hoe vaak heb jij "per ongeluk" een banner aangeklikt van een datingsite?? Ik nul keer.
Nee, het is niet normaal in mijn ogen dat je vriend op datingsite was. En nee, ook al vind je dat je op grond van de berichten op t forum over internetporno dat dat "oké" moet zijn, dat je dat van binnen ook zo moet voelen. Als je daar problemen mee hebt dan heb je daar problemen mee. Net als het opzoeken van vrouwen op facebook.
Vertrouw je gevoel. En neem er ruimte mee in. Probeer echt na te gaan of je het echt OKE vindt, dat hij porno kijkt bv, of dat je dit alleen vindt omdat het maatschappelijk vaak als "one of those things" wordt gezien waar je als modere, openminded vrouw anno 2012 geen moeite mee dient te hebben (volgens de gangbare normen en ongeschreven mores). Het gaat er niet om dat je begrip zou moeten opbrengen. Want voor wie??
Nee: kun je het?
En als je het doet en dat niet op grond van je eigen overtuigingen, dan kan ik je op een papiertje geven dat je jezelf kwijt zult raken. Dat is mij gebeurd in ieder geval. Hoeft voor jou niet zo te gaan, maar ik ben mijzelf kwijt geraakt doordat ik niet meer geloofde in dat wat ik oké en niet-oké vond gewoon goed is, en het enige waar ik naar luisterde was ZIJN argumentatie en wat anderen wel en niet acceptable vonden. Maar ging het daarom? Kon IK ermee leven?
Nee.
En als je er niet mee kunt leven wat hij doet, dan IS dat zo. En ook erg begrijpelijk. Want welke vrouw wil dat haar man op datingsites rondkijkt? Ook al is het kijken?
Ik las in een soortgelijke situatie als waar jij nu inzit het boek"onzichtbare ontrouw" van Hannie van Reijsingen en een brief van iemand die daar voorin is opgenomen heeft me destijds enorm geholpen om (weer) op mijn eigen gevoel te vertrouwen.
Dat betekent niet dat je hem moet veroordelen of dat hij daadwerkelijk bv de bedoeling had om vreemd te gaan. Nee, dat je achter je gevoelens gaat staan en daar ruimte voor maakt in de relatie. Als hij om je geeft gaat hij je tegemoet komen.
Ik heb heel veel steun gehad aan dat boek, en kan het je echt aanraden.
De brief van die vrouw, Anne, heb ik even voor je over geschreven:
"Ik had eerder aan de bel moeten trekken
eerder naar mijn gevoel moeten luisteren
Maar ik durfde niet onder ogen te zien wat er aan de hand was
Ik had boos moeten worden,
mijn verdriet moeten tonen
moeten benoemen dat ik het vreselijk vond'
en dat ik me buitengesloten voelde
In plaats daarvan vond ik, aangemoedigd door de heersende opvattingen dat ik me niet moest aanstellen
niet moest zeuren
Dus......
ik hield mijn mond
En intussen werd het alleen maar erger
Ik negeerde mijn gevoel
en deed mezelf daarmee ongelofelijk veel tekort
Maar niet alleen mezelf -
ook mijn partner!
Het heeft ons ons huwelijk gekost.
Ik hoop en verwacht dat jouw boek ertoe bijdraagt dat vrouwen veel meer op hun gevoel durven vertrouwen
Dat ze eerder durven erkennen wat ze wel en niet oké vinden
en de kracht vinden om dat uit te spreken
Dat ze hun eigen grenzen durven stellen en vooral:
in zichzelf blijven geloven.
Als dat niet hun huwelijk redt,
redt het in ieder geval henzelf.
vertrouw je gevoel. Anders dan lolapaloeza vind ik dat je geen begrip ervoor hoeft te hebben dat je vriend op een datingsite "terecht kwam". Dat gaat niet zo toevallig hoor. Hoe vaak heb jij "per ongeluk" een banner aangeklikt van een datingsite?? Ik nul keer.
Nee, het is niet normaal in mijn ogen dat je vriend op datingsite was. En nee, ook al vind je dat je op grond van de berichten op t forum over internetporno dat dat "oké" moet zijn, dat je dat van binnen ook zo moet voelen. Als je daar problemen mee hebt dan heb je daar problemen mee. Net als het opzoeken van vrouwen op facebook.
Vertrouw je gevoel. En neem er ruimte mee in. Probeer echt na te gaan of je het echt OKE vindt, dat hij porno kijkt bv, of dat je dit alleen vindt omdat het maatschappelijk vaak als "one of those things" wordt gezien waar je als modere, openminded vrouw anno 2012 geen moeite mee dient te hebben (volgens de gangbare normen en ongeschreven mores). Het gaat er niet om dat je begrip zou moeten opbrengen. Want voor wie??
Nee: kun je het?
En als je het doet en dat niet op grond van je eigen overtuigingen, dan kan ik je op een papiertje geven dat je jezelf kwijt zult raken. Dat is mij gebeurd in ieder geval. Hoeft voor jou niet zo te gaan, maar ik ben mijzelf kwijt geraakt doordat ik niet meer geloofde in dat wat ik oké en niet-oké vond gewoon goed is, en het enige waar ik naar luisterde was ZIJN argumentatie en wat anderen wel en niet acceptable vonden. Maar ging het daarom? Kon IK ermee leven?
Nee.
En als je er niet mee kunt leven wat hij doet, dan IS dat zo. En ook erg begrijpelijk. Want welke vrouw wil dat haar man op datingsites rondkijkt? Ook al is het kijken?
Ik las in een soortgelijke situatie als waar jij nu inzit het boek"onzichtbare ontrouw" van Hannie van Reijsingen en een brief van iemand die daar voorin is opgenomen heeft me destijds enorm geholpen om (weer) op mijn eigen gevoel te vertrouwen.
Dat betekent niet dat je hem moet veroordelen of dat hij daadwerkelijk bv de bedoeling had om vreemd te gaan. Nee, dat je achter je gevoelens gaat staan en daar ruimte voor maakt in de relatie. Als hij om je geeft gaat hij je tegemoet komen.
Ik heb heel veel steun gehad aan dat boek, en kan het je echt aanraden.
De brief van die vrouw, Anne, heb ik even voor je over geschreven:
"Ik had eerder aan de bel moeten trekken
eerder naar mijn gevoel moeten luisteren
Maar ik durfde niet onder ogen te zien wat er aan de hand was
Ik had boos moeten worden,
mijn verdriet moeten tonen
moeten benoemen dat ik het vreselijk vond'
en dat ik me buitengesloten voelde
In plaats daarvan vond ik, aangemoedigd door de heersende opvattingen dat ik me niet moest aanstellen
niet moest zeuren
Dus......
ik hield mijn mond
En intussen werd het alleen maar erger
Ik negeerde mijn gevoel
en deed mezelf daarmee ongelofelijk veel tekort
Maar niet alleen mezelf -
ook mijn partner!
Het heeft ons ons huwelijk gekost.
Ik hoop en verwacht dat jouw boek ertoe bijdraagt dat vrouwen veel meer op hun gevoel durven vertrouwen
Dat ze eerder durven erkennen wat ze wel en niet oké vinden
en de kracht vinden om dat uit te spreken
Dat ze hun eigen grenzen durven stellen en vooral:
in zichzelf blijven geloven.
Als dat niet hun huwelijk redt,
redt het in ieder geval henzelf.
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
zondag 29 juli 2012 om 20:29
Mijn ex stond ook op datingsites tijdens onze relatie.
Hij zei altijd dat het "alleen kijken" en "uit verveling" was. Het had niks met "ons" te maken, zei hij.
Natuurlijk voelde ik me kut.
Maar ik was al zover "heen" dat ik elke uitleg van hem geloofde, ik wilde het zo graag geloven. Hij had me immers ten huwelijk gevraagd.
Maar toen ik zag dat hij als alleenstaande stond ingeschreven op zoek naar een vaste relatie, werd me alles zwart voor ogen.
Ik heb me nog nooit zo waardeloos gevoels als toen hij zei: maar natuurlijk moest ik wel verder zoeken, Misia, want jij gaf me niks meer.
Ik werd dus uiteindelijk de "schuld" van mijn eigen pijn.
Ik kan je zeggen, ik had veel eerder moeten vertrouwen op mijn gevoel. En dat gevoel is niet dat je hem van van alles moet gaan beschuldigen. Nee, dat je diep van binnen besluit, op grond van JOUW opvattingen over wat een relatie is, of je hier wel of niet meer kunt leven.
Hij kan wel van alles doen, maar het is aan jou om te bepalen of je hiermee verder wilt.
Ik wilde het lange tijd niet zien, voor wat het was.
Want hoe kon ik denken dat je je uit verveling op een datingsite begeeft?
Er zijn zo veel mannen die naar de plaatselijke karpervereniging gaan als ze zich vervelen, of je uitnodigen om een weekend weg te gaan, of die een nieuw project zoeken als ze zich vervelen. Hoe kon ik geloven dat het een soort logisch verband had, waar alle vrouwen natuurlijk meer akkoord konden gaan: je verveelt je dus doe je er wat aan.
Maar datingsites en karperverenigingen of poolavonden zijn wel allemaal erg verschillende dingen. En toevallig op datingsites staan of rondkijken ligt ook niet voor de hand, toch? Of laat je je dit aanpraten, omdat je ook zo graag wilt geloven dat het niks voorstelt? Goedpraten doe je misschien niet, hoor, maar je maakt je zorgen over zijn gedrag of ergert je eraan of wordt er onzeker van of......... (wat je dan ook maar voelt, dat weet ik niet), anders zou je hier niet posten.
En dat MAG ook!
Een voorbeeld uit het boek dat ik noemde, uit een minder beladen context (geld):
Vrouw: "Ik wil niet dat we zoveel rood staan. Dan voel ik me doodongelukkig."
Man: "Waarom denk je dat een bank dat doet? Dat is voor levensgenieters zoals ik. Voor mensen die zichzelf wat gunnen. En dat is iets dat jij thuis niet hebt geleerd. Daar zeuren ze ook altijd over geld. Daar kan ook nooit iets....."
Kun je met zo'n reactie jezelf trouw blijven? Op het standpunt blijven staan dat je niet van schulden houdt? Of twijfel je aan jezelf en geef je maar weer toe?
Hij zei altijd dat het "alleen kijken" en "uit verveling" was. Het had niks met "ons" te maken, zei hij.
Natuurlijk voelde ik me kut.
Maar ik was al zover "heen" dat ik elke uitleg van hem geloofde, ik wilde het zo graag geloven. Hij had me immers ten huwelijk gevraagd.
Maar toen ik zag dat hij als alleenstaande stond ingeschreven op zoek naar een vaste relatie, werd me alles zwart voor ogen.
Ik heb me nog nooit zo waardeloos gevoels als toen hij zei: maar natuurlijk moest ik wel verder zoeken, Misia, want jij gaf me niks meer.
Ik werd dus uiteindelijk de "schuld" van mijn eigen pijn.
Ik kan je zeggen, ik had veel eerder moeten vertrouwen op mijn gevoel. En dat gevoel is niet dat je hem van van alles moet gaan beschuldigen. Nee, dat je diep van binnen besluit, op grond van JOUW opvattingen over wat een relatie is, of je hier wel of niet meer kunt leven.
Hij kan wel van alles doen, maar het is aan jou om te bepalen of je hiermee verder wilt.
Ik wilde het lange tijd niet zien, voor wat het was.
Want hoe kon ik denken dat je je uit verveling op een datingsite begeeft?
Er zijn zo veel mannen die naar de plaatselijke karpervereniging gaan als ze zich vervelen, of je uitnodigen om een weekend weg te gaan, of die een nieuw project zoeken als ze zich vervelen. Hoe kon ik geloven dat het een soort logisch verband had, waar alle vrouwen natuurlijk meer akkoord konden gaan: je verveelt je dus doe je er wat aan.
Maar datingsites en karperverenigingen of poolavonden zijn wel allemaal erg verschillende dingen. En toevallig op datingsites staan of rondkijken ligt ook niet voor de hand, toch? Of laat je je dit aanpraten, omdat je ook zo graag wilt geloven dat het niks voorstelt? Goedpraten doe je misschien niet, hoor, maar je maakt je zorgen over zijn gedrag of ergert je eraan of wordt er onzeker van of......... (wat je dan ook maar voelt, dat weet ik niet), anders zou je hier niet posten.
En dat MAG ook!
Een voorbeeld uit het boek dat ik noemde, uit een minder beladen context (geld):
Vrouw: "Ik wil niet dat we zoveel rood staan. Dan voel ik me doodongelukkig."
Man: "Waarom denk je dat een bank dat doet? Dat is voor levensgenieters zoals ik. Voor mensen die zichzelf wat gunnen. En dat is iets dat jij thuis niet hebt geleerd. Daar zeuren ze ook altijd over geld. Daar kan ook nooit iets....."
Kun je met zo'n reactie jezelf trouw blijven? Op het standpunt blijven staan dat je niet van schulden houdt? Of twijfel je aan jezelf en geef je maar weer toe?
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
maandag 30 juli 2012 om 10:30
quote:linguaal schreef op 29 juli 2012 @ 10:50:
Ik zag dat hij zelfs een datingsite had bezocht. Nu ben ik ervan overtuigd dat hij alleen kijkt, maar toch vind ik het raar. Net of hij op zoek is naar iemand anders. Wat vinden jullie hiervan?
Als je toch al begonnen bent met hem te controleren, dan kun je net zo goed all the way gaan.
Had 'ie daar een profiel, of niet?
Ik zag dat hij zelfs een datingsite had bezocht. Nu ben ik ervan overtuigd dat hij alleen kijkt, maar toch vind ik het raar. Net of hij op zoek is naar iemand anders. Wat vinden jullie hiervan?
Als je toch al begonnen bent met hem te controleren, dan kun je net zo goed all the way gaan.
Had 'ie daar een profiel, of niet?
maandag 30 juli 2012 om 10:45
quote:linguaal schreef op 29 juli 2012 @ 10:50:
Net of hij op zoek is naar iemand anders. Wat vinden jullie hiervan?
Nee hoor. Gewoon nieuwsgierigheid. Niets meer niets minder.
Kijk jij nooit eens of b.v een collega op Facebook staat?
Kijk jij nooit eens op internet, via Google, naar dingen waar je nieuwsgierig naar bent?
Bij een man zal die nieuwsgierigheid zich best wel vaak naar erotisch dingen verwijzen. Dus b.v. op vrouwennamen zoeken en dan hopen dat er een paar mooie dames voorbijkomen.
Je kan er misschien niet blij mee zijn, maar het is de natuur he?
Gewoon niet zo druk om maken. Geen problemen van maken als ze er niet zijn.
Net of hij op zoek is naar iemand anders. Wat vinden jullie hiervan?
Nee hoor. Gewoon nieuwsgierigheid. Niets meer niets minder.
Kijk jij nooit eens of b.v een collega op Facebook staat?
Kijk jij nooit eens op internet, via Google, naar dingen waar je nieuwsgierig naar bent?
Bij een man zal die nieuwsgierigheid zich best wel vaak naar erotisch dingen verwijzen. Dus b.v. op vrouwennamen zoeken en dan hopen dat er een paar mooie dames voorbijkomen.
Je kan er misschien niet blij mee zijn, maar het is de natuur he?
Gewoon niet zo druk om maken. Geen problemen van maken als ze er niet zijn.