Kinderen
alle pijlers
Mishandeling
zaterdag 28 juli 2012 om 17:04
Ik moet even mijn hart luchten.
Ik ben er beroerd van.
Vanochtend sta ik op de markt, ik zal duidelijk zijn, eigenlijk hoop ik op herkenning.
Van omstanders, de moeder van het kind misschien?
Er stond een vader bij de broodkraam, met twee kinderen, jongens, ik schat zo ongeveer van 11 en 13 jaar.
De vader, een lange, pezige, gebruinde vent, mager en scherp gezicht, kort grijzig haar en een pet op. Iets grote, afstaande oren.
De jongens, allebei kort donker haar. De jongste nog een beetje kinder model, de oudste had al een groeispurt achter de rug, lange armen en benen, hoekiger.
De jongste stond vlakbij zijn vader, de oudste er iets vandaan.
Opeens begon de vader met stemverheffing te praten.
'Je doet het jezelf aan, moet je jezelf eens zien staan, als een zoutzak, niks moe. Die houding, die houding, het is helemaal niks en je moet eens een keer normaal gaan staan. Hup schouders naar achteren, en borst vooruit!'
Het was gericht tot de oudste van de jongens.
Het joch stond er inderdaad wat ongelukkig bij.
De toon waarop het gezegd werd was minderwaardig en kleinerend, en het was echt harder dan nodig, het gaf mij het gevoel van 'de vader die eens even laat horen dat hij wel weet hoe het moet'.
En daar bleef het niet bij, hij bleef doorgaan, steeds hetzelfde herhalen, op luide toon, en toen het even stil was keek het onderwerp van die retirade even naar zijn broertje, die veelzeggend terug naar hem keek, even hulpeloos, hij vond het rot voor hem, maar wist niet goed wat te doen. Er was dusdanig oogcontact tussen de jongens dat ik daaruit las dat dit niet een eenmalig iets was.
Er stond een stapel kratten met koopwaar, de jongens waar het om ging zette zijn handen op de kratten, steunde daarop en boog zijn hoofd.
....'Zie je nou? Daar sta je weer, sta je weer te hangen, hé? Wat zeg je? Moe? Dat heb ik al gezegd. Dat heb je zelf in de hand. Het is je hóuding, je hóuding. Dat inmekaar gedoken ruggetje, als je nou eens een keer rechtop gaat staan, je hoofd omhoog en je schouders recht, dan heb je geen last van moeheid en (en daar komtie) dan ben je ook gelijk van dat zogenaamde minderwaardigheidscomplex af. Ga jij maar even niet meer hier staan, maar dáár. Hij wees naar de muur tegenover de marktplaats. Gewoon rechtop tegen die muur.
De jongen deed het. En ging als een geslagen hond naar de plaats die zijn vader hem wees.
Ik wilde wat doen. Maar wat kon ik doen? Ik heb gedacht ik moet dit melden. Maar ik weet wel waar, maar ik weet niet wie die vader is, ik ken het kind niet. Ik was klaar met mijn boodschap aan de kraam maar wilde niet weg, ik wilde dit volgen. Wie weet kwamen ze iemand tegen, die ze de kenden, die ik toevallig ook kende.
Vragen aan de marktkoopman of die man hier vaker kwam, maar die had er zelf bijgestaan en net gedaan of het de normaalste zaak van de wereld was, terwijl hij zelfs met zijn 'anders nog iets meneer' moest wachten omdat zijn klant met zijn rug naar hem toe zijn zoon stond te vernederen!
Ik ben even doorgelopen en heb gewacht.
Ze hadden alledrie een broodje en gingen die naast een marktkraam op een muurtje zitten opeten. Tenminste, de vader en zijn jongste kind, de oudste zat naast zijn broertje aan de buitenkant, en plukte met een sip wit gezichtje aan zijn broodje.
Ik dacht, kon ik hem maar een briefje in zijn hand duwen met mijn telefoonnummer, voor als het te erg werd, dat hij me kon bellen, maar dat was niet mogelijk want pa zat er bovenop, en ergens leek het me ook gewoon niet reëel.
Er iets van zeggen was uitgesloten, want ik denk dat het kind het er dan nog meer van langs zou hebben gekregen.
Het zag er zo naar uit, het ongelukkige straalde van het hele wezen af, gebogen hoofd, zo'n lange puber, in-wit gezicht.
Ik ben nu thuis, maar het laat me niet los.
Misschien denk ik te ver door, maar ik kreeg de indruk dat de jongens wellicht voor de vakantie bij hun vader verblijven, en dat het kind waar het omgaat volgens de moeder dan last heeft van minderwaardigheidsgevoelens.
En daar maakte de vader nu wel eens even korte metten mee.
Ik voel me niet tekortgeschoten in wat ik had kunnen of moeten doen, want dat was niet mogelijk.
Ik spreek namelijk uit (soortgelijke) ervaring, het kon dus echt niet, of het kon niet omdat ik dat niet kon - sorry als dit erg onduidelijk is.
Het erge is dat ik zag dat anderen het ook zagen maar het bewust negeerden.
Maar dat ik nou nog steeds aan dat joch moet denken, daar heeft hij ook niks aan.
Het zit me dwars.
Ik ben er beroerd van.
Vanochtend sta ik op de markt, ik zal duidelijk zijn, eigenlijk hoop ik op herkenning.
Van omstanders, de moeder van het kind misschien?
Er stond een vader bij de broodkraam, met twee kinderen, jongens, ik schat zo ongeveer van 11 en 13 jaar.
De vader, een lange, pezige, gebruinde vent, mager en scherp gezicht, kort grijzig haar en een pet op. Iets grote, afstaande oren.
De jongens, allebei kort donker haar. De jongste nog een beetje kinder model, de oudste had al een groeispurt achter de rug, lange armen en benen, hoekiger.
De jongste stond vlakbij zijn vader, de oudste er iets vandaan.
Opeens begon de vader met stemverheffing te praten.
'Je doet het jezelf aan, moet je jezelf eens zien staan, als een zoutzak, niks moe. Die houding, die houding, het is helemaal niks en je moet eens een keer normaal gaan staan. Hup schouders naar achteren, en borst vooruit!'
Het was gericht tot de oudste van de jongens.
Het joch stond er inderdaad wat ongelukkig bij.
De toon waarop het gezegd werd was minderwaardig en kleinerend, en het was echt harder dan nodig, het gaf mij het gevoel van 'de vader die eens even laat horen dat hij wel weet hoe het moet'.
En daar bleef het niet bij, hij bleef doorgaan, steeds hetzelfde herhalen, op luide toon, en toen het even stil was keek het onderwerp van die retirade even naar zijn broertje, die veelzeggend terug naar hem keek, even hulpeloos, hij vond het rot voor hem, maar wist niet goed wat te doen. Er was dusdanig oogcontact tussen de jongens dat ik daaruit las dat dit niet een eenmalig iets was.
Er stond een stapel kratten met koopwaar, de jongens waar het om ging zette zijn handen op de kratten, steunde daarop en boog zijn hoofd.
....'Zie je nou? Daar sta je weer, sta je weer te hangen, hé? Wat zeg je? Moe? Dat heb ik al gezegd. Dat heb je zelf in de hand. Het is je hóuding, je hóuding. Dat inmekaar gedoken ruggetje, als je nou eens een keer rechtop gaat staan, je hoofd omhoog en je schouders recht, dan heb je geen last van moeheid en (en daar komtie) dan ben je ook gelijk van dat zogenaamde minderwaardigheidscomplex af. Ga jij maar even niet meer hier staan, maar dáár. Hij wees naar de muur tegenover de marktplaats. Gewoon rechtop tegen die muur.
De jongen deed het. En ging als een geslagen hond naar de plaats die zijn vader hem wees.
Ik wilde wat doen. Maar wat kon ik doen? Ik heb gedacht ik moet dit melden. Maar ik weet wel waar, maar ik weet niet wie die vader is, ik ken het kind niet. Ik was klaar met mijn boodschap aan de kraam maar wilde niet weg, ik wilde dit volgen. Wie weet kwamen ze iemand tegen, die ze de kenden, die ik toevallig ook kende.
Vragen aan de marktkoopman of die man hier vaker kwam, maar die had er zelf bijgestaan en net gedaan of het de normaalste zaak van de wereld was, terwijl hij zelfs met zijn 'anders nog iets meneer' moest wachten omdat zijn klant met zijn rug naar hem toe zijn zoon stond te vernederen!
Ik ben even doorgelopen en heb gewacht.
Ze hadden alledrie een broodje en gingen die naast een marktkraam op een muurtje zitten opeten. Tenminste, de vader en zijn jongste kind, de oudste zat naast zijn broertje aan de buitenkant, en plukte met een sip wit gezichtje aan zijn broodje.
Ik dacht, kon ik hem maar een briefje in zijn hand duwen met mijn telefoonnummer, voor als het te erg werd, dat hij me kon bellen, maar dat was niet mogelijk want pa zat er bovenop, en ergens leek het me ook gewoon niet reëel.
Er iets van zeggen was uitgesloten, want ik denk dat het kind het er dan nog meer van langs zou hebben gekregen.
Het zag er zo naar uit, het ongelukkige straalde van het hele wezen af, gebogen hoofd, zo'n lange puber, in-wit gezicht.
Ik ben nu thuis, maar het laat me niet los.
Misschien denk ik te ver door, maar ik kreeg de indruk dat de jongens wellicht voor de vakantie bij hun vader verblijven, en dat het kind waar het omgaat volgens de moeder dan last heeft van minderwaardigheidsgevoelens.
En daar maakte de vader nu wel eens even korte metten mee.
Ik voel me niet tekortgeschoten in wat ik had kunnen of moeten doen, want dat was niet mogelijk.
Ik spreek namelijk uit (soortgelijke) ervaring, het kon dus echt niet, of het kon niet omdat ik dat niet kon - sorry als dit erg onduidelijk is.
Het erge is dat ik zag dat anderen het ook zagen maar het bewust negeerden.
Maar dat ik nou nog steeds aan dat joch moet denken, daar heeft hij ook niks aan.
Het zit me dwars.
maandag 30 juli 2012 om 10:49
quote:meerdies schreef op 30 juli 2012 @ 01:26:
[...]
Nee dat blijkt. En misschien dat jouw schrijfwijze daaraan bijdraagt? Arrogante reactie zeg.
[...]
Nee dat blijkt. En misschien dat jouw schrijfwijze daaraan bijdraagt? Arrogante reactie zeg.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
maandag 30 juli 2012 om 11:06
na in het vorige kindertopic waarop ik gereageerd heb ik geleerd heb om mijn woorden voorzichtiger te kiezen.
Ouders, kinderen, manier van opvoeden het zijn hele breekbare onderwerpen. Zoals er hier op elkaar gereageerd wordt zo wordt er ook real life gereageerd op (opbouwende kritiek) die geleverd wordt op manier van opvoeden.
Het is heel vaak de toon die de muziek maakt.
Je kunt een kind naar zijn kamer sturen met
"je bent over de grens gegaan dus je gaat naar je kamer"
of
"jij onnozel dom ellendig rot kind oprotten naar je kamer"
het eerste is in mijn visie een correctie de tweede is moedwillig iemand in zijn kern willen aantasten.
Ouders, kinderen, manier van opvoeden het zijn hele breekbare onderwerpen. Zoals er hier op elkaar gereageerd wordt zo wordt er ook real life gereageerd op (opbouwende kritiek) die geleverd wordt op manier van opvoeden.
Het is heel vaak de toon die de muziek maakt.
Je kunt een kind naar zijn kamer sturen met
"je bent over de grens gegaan dus je gaat naar je kamer"
of
"jij onnozel dom ellendig rot kind oprotten naar je kamer"
het eerste is in mijn visie een correctie de tweede is moedwillig iemand in zijn kern willen aantasten.
maandag 30 juli 2012 om 11:16
quote:jacky12 schreef op 30 juli 2012 @ 10:02:
(..) Maar ik laat ze ook merken als ze grenzen overschrijden. Dat hoort er nu eenmaal ook bij.
vlg. mij is de vraag waar het om draait , HOE je dit laat merken ,
en of de sanctie in verhouding is tot de overtreding.
@Meerdies, jij lijkt er van uit te gaan dat het de sancties voor grens-overschrijdend gedrag op zich zijn , die een kind schaden.
Geen sancties, schaden een kind echter net zo veel
als "sancties" die totaal uit verhouding zijn (vader in OP) ,
sancties, uitgevoerd op n emotioneel geladen wijze (vader in OP)
en inconsequentie in de sancties.
(edit: ik vind trouwens dat er bij die slungelige puber in de OP ,
totaal geen reden was voor een sanctie , mss. wel voor rustig praten over zijn moeheid o.i.d)
Zakelijk en consequent straffen is het beste m.i ,
en wel op n moment dat je er eigenlijk al geen "zin" meer in hebt ,
omdat je dan als ouders stevigheid laat blijken.
Een gewenst teken v. diezelfde stevigheid is: NA de straf praten met je kind, hoe het zo ver kwam.
n stevige ouder, DAAR is n kind bij gebaat !!
Niet bij halfzacht gedoe !
Dat zou mss. kunnen in n ideale maatschappij ,maar dat is dit niet.
(..) Maar ik laat ze ook merken als ze grenzen overschrijden. Dat hoort er nu eenmaal ook bij.
vlg. mij is de vraag waar het om draait , HOE je dit laat merken ,
en of de sanctie in verhouding is tot de overtreding.
@Meerdies, jij lijkt er van uit te gaan dat het de sancties voor grens-overschrijdend gedrag op zich zijn , die een kind schaden.
Geen sancties, schaden een kind echter net zo veel
als "sancties" die totaal uit verhouding zijn (vader in OP) ,
sancties, uitgevoerd op n emotioneel geladen wijze (vader in OP)
en inconsequentie in de sancties.
(edit: ik vind trouwens dat er bij die slungelige puber in de OP ,
totaal geen reden was voor een sanctie , mss. wel voor rustig praten over zijn moeheid o.i.d)
Zakelijk en consequent straffen is het beste m.i ,
en wel op n moment dat je er eigenlijk al geen "zin" meer in hebt ,
omdat je dan als ouders stevigheid laat blijken.
Een gewenst teken v. diezelfde stevigheid is: NA de straf praten met je kind, hoe het zo ver kwam.
n stevige ouder, DAAR is n kind bij gebaat !!
Niet bij halfzacht gedoe !
Dat zou mss. kunnen in n ideale maatschappij ,maar dat is dit niet.
maandag 30 juli 2012 om 11:19
quote:Sgaaaaaaaaaapie_returns schreef op 30 juli 2012 @ 11:06:
Het is heel vaak de toon die de muziek maakt.
Je kunt een kind naar zijn kamer sturen met
"je bent over de grens gegaan dus je gaat naar je kamer"
of
"jij onnozel dom ellendig rot kind oprotten naar je kamer"
het eerste is in mijn visie een correctie de tweede is moedwillig iemand in zijn kern willen aantasten.
Het is heel vaak de toon die de muziek maakt.
Je kunt een kind naar zijn kamer sturen met
"je bent over de grens gegaan dus je gaat naar je kamer"
of
"jij onnozel dom ellendig rot kind oprotten naar je kamer"
het eerste is in mijn visie een correctie de tweede is moedwillig iemand in zijn kern willen aantasten.
maandag 30 juli 2012 om 11:36
quote:gunstig schreef op 30 juli 2012 @ 11:24:
o ja , wat betreft "negeren van negatief gedrag" nog ,
negeren is voor n kind een erge straf ,
kan leerzamer zijn dan een actieve sanctie..
Negeren kan als verstoten zijn. Het is in de apenwereld de meest gewelddadige sanctie. Dit omdat het buitensluiten van iemand hem letterlijk kwetsbaarder maakt als prooi voor roofdieren. En zo werkt het bij kinderen ook. De "silent treatment" wordt gezien als psychisch uiterst gewelddadig.
Een andere vorm van negeren is gewoon contact behouden en vriendelijk blijven maar je niet aangesproken voelen en op de kast laten jagen door een bepaalde opmerking (vb kutmama). Je kunt gewoon rustig verduidelijken dat dat een onaardig woord is en dat je niet wilt dat ze zo tegen je praat. Je kunt vragen of je dochter het ook op een andere manier kan proberen te zeggen zonder te schelden. Daarbij kun je haar helpen met voorbeelden over hoe ze haar gevoel kan uiten. Bedoel je dat je nu heel heel erg boos bent op mama? Wil je me laten weten dat je .... etc etc. Kind zal zich ontspannen omdat het gezien en gehoord wordt. "Negeren" op een vriendelijke manier is wat anders dan gewelddadig negeren en weg sturen zonder te luisteren naar wat ze wil vertellen. Dat is gewoon asociaal. Stel je voor dat jouw baas op je werk je zo behandelt als sommige moeders hier (en de vader op het marktplein) hun kinderen en dat je niet eens jouw grenzen mag aangeven tegen de baas en hij je naar je kamer stuurt. Daar bleef je geen dag langer. Maar jij kan solliciteren en ontslag nemen. Je kind kan dat niet!
o ja , wat betreft "negeren van negatief gedrag" nog ,
negeren is voor n kind een erge straf ,
kan leerzamer zijn dan een actieve sanctie..
Negeren kan als verstoten zijn. Het is in de apenwereld de meest gewelddadige sanctie. Dit omdat het buitensluiten van iemand hem letterlijk kwetsbaarder maakt als prooi voor roofdieren. En zo werkt het bij kinderen ook. De "silent treatment" wordt gezien als psychisch uiterst gewelddadig.
Een andere vorm van negeren is gewoon contact behouden en vriendelijk blijven maar je niet aangesproken voelen en op de kast laten jagen door een bepaalde opmerking (vb kutmama). Je kunt gewoon rustig verduidelijken dat dat een onaardig woord is en dat je niet wilt dat ze zo tegen je praat. Je kunt vragen of je dochter het ook op een andere manier kan proberen te zeggen zonder te schelden. Daarbij kun je haar helpen met voorbeelden over hoe ze haar gevoel kan uiten. Bedoel je dat je nu heel heel erg boos bent op mama? Wil je me laten weten dat je .... etc etc. Kind zal zich ontspannen omdat het gezien en gehoord wordt. "Negeren" op een vriendelijke manier is wat anders dan gewelddadig negeren en weg sturen zonder te luisteren naar wat ze wil vertellen. Dat is gewoon asociaal. Stel je voor dat jouw baas op je werk je zo behandelt als sommige moeders hier (en de vader op het marktplein) hun kinderen en dat je niet eens jouw grenzen mag aangeven tegen de baas en hij je naar je kamer stuurt. Daar bleef je geen dag langer. Maar jij kan solliciteren en ontslag nemen. Je kind kan dat niet!
maandag 30 juli 2012 om 11:37
quote:meerdies schreef op 30 juli 2012 @ 11:25:
[...]
Ik geef geen prive informatie op forums.
En negatief gedrag negeer ik.Ik ook en ik denk met mij een heleboel anderen, dus je zal bij een aantal onder de negeerknop gaan. Je bent vrij vervelend en rigide in je manier van discussieren, dat heb ik ook al op een paar andere topics gezien en ik vind je niet bepaald een aanwinst voor het forum.
[...]
Ik geef geen prive informatie op forums.
En negatief gedrag negeer ik.Ik ook en ik denk met mij een heleboel anderen, dus je zal bij een aantal onder de negeerknop gaan. Je bent vrij vervelend en rigide in je manier van discussieren, dat heb ik ook al op een paar andere topics gezien en ik vind je niet bepaald een aanwinst voor het forum.
maandag 30 juli 2012 om 11:56
quote:gunstig schreef op 30 juli 2012 @ 11:16:
[...]
Geen sancties, schaden een kind echter net zo veel
als "sancties" die totaal uit verhouding zijn (vader in OP) ,
sancties, uitgevoerd op n emotioneel geladen wijze (vader in OP)
en inconsequentie in de sancties.
Als je denkraam alleen maar uit sancties bestaat dan kom je niet verder. En als je gelooft dat er maar 2 smaken zijn: straffen/onderdrukken/domineren of als prins/prinses behandelen, dan schiet je imo ook geen steek op. Je mist dan een hele wereld aan gezonde omgangsvormen en geweldloze manieren van communiceren.
Ik heb in 40 jaar nog maar 2x een ouder gezien die echt goed met zijn/haar kind omging. Uiteraard straalde hun kind dat ook aan alle kanten uit. Dan kun je zeggen ja met zo'n leuk, fijn, begaafd, respectvol kind met precies goed gedoseerde eigenwaarde kan ik het ook. Ik denk dat het kind zo leuk, fijn, begaafd, respectvol en precies goed eigenwaardig geworden is door die ouders. En ik vind het heel erg dat ik niet meer van deze voorbeelden zie.
Ik geloof dat mensen leren van goede voorbeelden. Als je je kind respect en beschaving wil bijbrengen, dan dien je het kind (en ieder ander levend wezen dat je tegenkomt) respectvol en beschaafd te benaderen. Dit onderscheidt die twee ouderparen die ik heb opgemerkt van de rest van de ouders.
[...]
Geen sancties, schaden een kind echter net zo veel
als "sancties" die totaal uit verhouding zijn (vader in OP) ,
sancties, uitgevoerd op n emotioneel geladen wijze (vader in OP)
en inconsequentie in de sancties.
Als je denkraam alleen maar uit sancties bestaat dan kom je niet verder. En als je gelooft dat er maar 2 smaken zijn: straffen/onderdrukken/domineren of als prins/prinses behandelen, dan schiet je imo ook geen steek op. Je mist dan een hele wereld aan gezonde omgangsvormen en geweldloze manieren van communiceren.
Ik heb in 40 jaar nog maar 2x een ouder gezien die echt goed met zijn/haar kind omging. Uiteraard straalde hun kind dat ook aan alle kanten uit. Dan kun je zeggen ja met zo'n leuk, fijn, begaafd, respectvol kind met precies goed gedoseerde eigenwaarde kan ik het ook. Ik denk dat het kind zo leuk, fijn, begaafd, respectvol en precies goed eigenwaardig geworden is door die ouders. En ik vind het heel erg dat ik niet meer van deze voorbeelden zie.
Ik geloof dat mensen leren van goede voorbeelden. Als je je kind respect en beschaving wil bijbrengen, dan dien je het kind (en ieder ander levend wezen dat je tegenkomt) respectvol en beschaafd te benaderen. Dit onderscheidt die twee ouderparen die ik heb opgemerkt van de rest van de ouders.
maandag 30 juli 2012 om 12:06
quote:Sgaaaaaaaaaapie_returns schreef op 30 juli 2012 @ 11:06:
Je kunt een kind naar zijn kamer sturen met
"je bent over de grens gegaan dus je gaat naar je kamer"Je gaat over de grens is meer dan genoeg. Dat naar de kamer sturen is overbodig en je verbreekt er het contact met je kind mee. Ik geef er de voorkeur aan te communiceren zonder het contact te verbreken en het contact juist te verdiepen. Wegsturen vind ik hopeloos ouderwets en machtsmisbruik.
Je kunt een kind naar zijn kamer sturen met
"je bent over de grens gegaan dus je gaat naar je kamer"Je gaat over de grens is meer dan genoeg. Dat naar de kamer sturen is overbodig en je verbreekt er het contact met je kind mee. Ik geef er de voorkeur aan te communiceren zonder het contact te verbreken en het contact juist te verdiepen. Wegsturen vind ik hopeloos ouderwets en machtsmisbruik.
maandag 30 juli 2012 om 12:07
quote:gunstig schreef op 30 juli 2012 @ 12:03:
@Meerdies
alle ouders zijn slecht bezig, klopt
..zo zie ik op de olympische spelen ook alleen maar beroerde sporters...
bij elke onderdeel is er slechts 1 ! luttele ! kampioen !!Denk dat je slim genoeg bent om zelf op te zoeken hoe deze flauwe dooddoener en onderwerpkiller genoemd wordt.
@Meerdies
alle ouders zijn slecht bezig, klopt
..zo zie ik op de olympische spelen ook alleen maar beroerde sporters...
bij elke onderdeel is er slechts 1 ! luttele ! kampioen !!Denk dat je slim genoeg bent om zelf op te zoeken hoe deze flauwe dooddoener en onderwerpkiller genoemd wordt.
maandag 30 juli 2012 om 12:10
quote:Enn schreef op 30 juli 2012 @ 01:27:
[...]
Ok, Stel:
Jouw kind scheldt jou uit en dan vraag jij dus wat er aan de hand is.
Hij zegt: ' Niets teringhoer".
Jij vraagt opnieuw hoe het komt dat hij zo reageert.
Hij zegt : Ga je moeder bezeiken met dat geleuter van je.
Dan vraag jij wederom wat er bij hem speelt?
en dan graag wel even de tijd nemen om goed door te spitten wat hem/haar allemaal wel niet dwarszit. Wat een geklets van Meerdies. Kinderen moeten leren waar grenzen liggen, wat wel en niet mag, moeten leren omgaan met frustraties en teleurstellingen, en dat begint met aangeven wat wel en niet mag, en daarna kan altijd nog gesproken worden.
Corrigeren kan namelijk ook prima zonder geweld of intimidatie, maar blijkbaar heeft Meerdies dat nog nooit meegemaakt, want elke correctie van gedrag (correctie van GEDRAG niet de persoon!) is in haar ogen een aantasting van het individu.
[...]
Ok, Stel:
Jouw kind scheldt jou uit en dan vraag jij dus wat er aan de hand is.
Hij zegt: ' Niets teringhoer".
Jij vraagt opnieuw hoe het komt dat hij zo reageert.
Hij zegt : Ga je moeder bezeiken met dat geleuter van je.
Dan vraag jij wederom wat er bij hem speelt?
en dan graag wel even de tijd nemen om goed door te spitten wat hem/haar allemaal wel niet dwarszit. Wat een geklets van Meerdies. Kinderen moeten leren waar grenzen liggen, wat wel en niet mag, moeten leren omgaan met frustraties en teleurstellingen, en dat begint met aangeven wat wel en niet mag, en daarna kan altijd nog gesproken worden.
Corrigeren kan namelijk ook prima zonder geweld of intimidatie, maar blijkbaar heeft Meerdies dat nog nooit meegemaakt, want elke correctie van gedrag (correctie van GEDRAG niet de persoon!) is in haar ogen een aantasting van het individu.
maandag 30 juli 2012 om 12:13
quote:meerdies schreef op 30 juli 2012 @ 12:07:
[...]
Denk dat je slim genoeg bent om zelf op te zoeken hoe deze flauwe dooddoener en onderwerpkiller genoemd wordt.
bedoel je nu, dat je je niet gehoord voelt..?
zullen we samen eens kijken, of er mss. ook n andere manier is om aan mij te vertellen hoe je je voelt , een manier waar jij beter bij tot jouw recht komt?
[...]
Denk dat je slim genoeg bent om zelf op te zoeken hoe deze flauwe dooddoener en onderwerpkiller genoemd wordt.
bedoel je nu, dat je je niet gehoord voelt..?
zullen we samen eens kijken, of er mss. ook n andere manier is om aan mij te vertellen hoe je je voelt , een manier waar jij beter bij tot jouw recht komt?
maandag 30 juli 2012 om 12:18
Zullen we ook maar rechtspraak en boetes afschaffen, want het is algemeen bekend volgens de wet van Meerdies dat het voldoende is om ongewenst gedrag te benoemen. Een trigger om iemand tot nadenken te zetten is niet nodig (boete, time out). Nee, het volstaat om alleen te zeggen: je gaat een grens over, en als we dat nou allemaal zouden doen, dan komt het wel goed.
Hee, meerdies: (stuurlui aan wal), je gaat vele grenzen over, dat is je ook al gezegd (mensen een kutmoeder noemen bijvoorbeeld, hele forum beschuldigen van gedogen van kindermishandeling) maar op de een of ander manier leidt het er niet toe dat je de grenzen ziet, begrijpt of ernaar leeft. Daarmee haal je volgens mij je eigen klets-theorie onderuit.
Hee, meerdies: (stuurlui aan wal), je gaat vele grenzen over, dat is je ook al gezegd (mensen een kutmoeder noemen bijvoorbeeld, hele forum beschuldigen van gedogen van kindermishandeling) maar op de een of ander manier leidt het er niet toe dat je de grenzen ziet, begrijpt of ernaar leeft. Daarmee haal je volgens mij je eigen klets-theorie onderuit.
maandag 30 juli 2012 om 12:28
quote:meerdies schreef op 30 juli 2012 @ 12:18:
[...]
Complimenten, je begrijpt het concept helemaal.
wat ik al schreef : in n ideale maatschappij zou dit een goed concept zijn , maar dat is dit niet.
Weet je wel , dan heb je tijd noch moeite gespaard, als ouder, om jouw kristallen sterrenkind alle ruimte die het maar wenst te geven ,
vervolgens zet het 1 voet buiten de deur v.h ouderlijk huis , en WOEIIIII.... , weg sterrenkind !!
[...]
Complimenten, je begrijpt het concept helemaal.
wat ik al schreef : in n ideale maatschappij zou dit een goed concept zijn , maar dat is dit niet.
Weet je wel , dan heb je tijd noch moeite gespaard, als ouder, om jouw kristallen sterrenkind alle ruimte die het maar wenst te geven ,
vervolgens zet het 1 voet buiten de deur v.h ouderlijk huis , en WOEIIIII.... , weg sterrenkind !!
maandag 30 juli 2012 om 12:31
quote:meerdies schreef op 30 juli 2012 @ 11:25:
[...]
En negatief gedrag negeer ik hier maar.
Het lijkt me moeilijk om jezelf hier te negeren niet?
Maar wat jij wilt.
[...]
En negatief gedrag negeer ik hier maar.
Het lijkt me moeilijk om jezelf hier te negeren niet?
Maar wat jij wilt.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
maandag 30 juli 2012 om 13:35
quote:blijfgewoonbianca schreef op 29 juli 2012 @ 16:13:
[...]
Even voor de duidelijkheid, en voor als Elninjoo mee komt schrijven , wat versta jij onder boter? valt margarine daar ook onder bijvoorbeeld?
Ik was me boos aan het maken door sommige rare reacties hier, maar ik werd er in één keer uitgehaald door je opmerking. Geniaal.
Ontopic: Ik denk dat sommige mensen minder boekjes zouden moeten lezen en meer naar buiten zouden moeten gaan. Boeken zijn leuk voor de theorie en kennis, maar het wil niet zeggen dat het op alles om je heen slaat. Je kan er ook een vertekend beeld van krijgen.
[...]
Even voor de duidelijkheid, en voor als Elninjoo mee komt schrijven , wat versta jij onder boter? valt margarine daar ook onder bijvoorbeeld?
Ik was me boos aan het maken door sommige rare reacties hier, maar ik werd er in één keer uitgehaald door je opmerking. Geniaal.
Ontopic: Ik denk dat sommige mensen minder boekjes zouden moeten lezen en meer naar buiten zouden moeten gaan. Boeken zijn leuk voor de theorie en kennis, maar het wil niet zeggen dat het op alles om je heen slaat. Je kan er ook een vertekend beeld van krijgen.
maandag 30 juli 2012 om 19:52
Kinderen hebben van nature nog geen goed besef van grenzen, van wat wel en niet kan, van goed en kwaad, hun geweten is onvoldoende ontwikkeld.
Door ze níet te leren wat je wel en niet kan zeggen beschadig ze je juist voor het leven.
Een kind is niet gebaad bij grenzeloosheid. En een 'foei toch dat mag je niet zeggen' zonder verdere actie, is geen grens.
Eén keer zeggen 'dat mag niet' is prima, de 2e keer verbind je er een sanctie aan. Doe je dat nooit, dan krijg je verpeste, onaangepaste en onopgevoede kinderen. De omgeving zal met hoog opgetrokken wenkbrauwen naar ze kijken, ze krijgen geen aansluiting bij kindjes van hun leeftijd (die worden immers verrot gescholden als het het kind belieft) en dat levert pas sociale uitsluiting op.
Die paar minuutjes in de time out waarna nogmaals wordt gezegd wat de reden is van de time out en waarin het kind gevraagd wordt excuses aan te bieden voor de grove bewoording,is veel leerzamer en op lange duur veel minder schadelijk.
Door ze níet te leren wat je wel en niet kan zeggen beschadig ze je juist voor het leven.
Een kind is niet gebaad bij grenzeloosheid. En een 'foei toch dat mag je niet zeggen' zonder verdere actie, is geen grens.
Eén keer zeggen 'dat mag niet' is prima, de 2e keer verbind je er een sanctie aan. Doe je dat nooit, dan krijg je verpeste, onaangepaste en onopgevoede kinderen. De omgeving zal met hoog opgetrokken wenkbrauwen naar ze kijken, ze krijgen geen aansluiting bij kindjes van hun leeftijd (die worden immers verrot gescholden als het het kind belieft) en dat levert pas sociale uitsluiting op.
Die paar minuutjes in de time out waarna nogmaals wordt gezegd wat de reden is van de time out en waarin het kind gevraagd wordt excuses aan te bieden voor de grove bewoording,is veel leerzamer en op lange duur veel minder schadelijk.
There is freedom waiting for you, on the breezes of the sky, and you ask: "What if I fall?" Oh but my darling, what if you fly? - Erin Hanson