Gezondheid
alle pijlers
Ritalin: legale speed?
zondag 5 augustus 2012 om 20:28
Naar aanleiding van een topic over ritalin eerder deze week, zit ik na te denken over dit medicijn. In dat topic schreef ik dat ik dacht te weten dat ritalin een soort milde variant speed is en eenzelfde werking heeft. Daarop schreef iemand dat het bij mij mensen met ad(h)d juist een omgekeerde effect heeft: zij worden er juist rustig van. Oh ja, dacht ik, zo zat het.
Maar nu ik erover nadenk vraag ik me af waar de grens dan ligt. Hoe kun je dat testen bijvoorbeeld? Is het zo dat je wel ad(h)d hebt of niet, of zit daar een heel groot grijs stuk tussen? En als het dan om een bepaald stofje in de hersenen gaat, hoe kom je daar dan achter?
Ik lees op internet dat kinderen met ad(h)d in 70 tot 80% van de gevallen gebaat is bij het nemen van ritalin, wat hoog te noemen is en waaruit geconcludeerd kan worden dat het medicijn zich wel bewezen heeft. Nu gaat mijn vraag deel over de relatie adhd-ritalin, maar ook deels om over mijn verwondering over dit medicijn. In feite is het gewoon drugs en is het daarom ook populair bij niet niet-ad(h)d' ers.
Ik weet namelijk van mensen die geen adhd hebben, dat ritalin ook bij hen een 'gunstig' effect heeft. Het stimuleert je concentratievermogen bijvoorbeeld: best handig als je moet blokken voor je studie natuurlijk. Ik kende vroeger ook een jongen die het weleens nam van zijn vriendin als vervanging van drugs wanneer hij uitging. Etc, etc.
Al met al vind ik het ritalin dus heel erg arbitrair, en ben nu op internet aan het uitzoeken hoe het zit. Het verschil tussen speed en ritalin is dat speed een amphetamine is en ritalin niet, maar dat verschil is heel klein. De stoffen lijken qua werking heel erg op elkaar, met het praktische verschil dat speed veel schadelijker en heftiger in dan ritalin. Net als speed (amphetamine) valt Ritalin (Methylfenidaat) ook onder de opiumwet, op zich is dat niet vreemds, want heel veel medicijnen vallen daaronder. Maar toch.
Hoe denken jullie hierover?
Maar nu ik erover nadenk vraag ik me af waar de grens dan ligt. Hoe kun je dat testen bijvoorbeeld? Is het zo dat je wel ad(h)d hebt of niet, of zit daar een heel groot grijs stuk tussen? En als het dan om een bepaald stofje in de hersenen gaat, hoe kom je daar dan achter?
Ik lees op internet dat kinderen met ad(h)d in 70 tot 80% van de gevallen gebaat is bij het nemen van ritalin, wat hoog te noemen is en waaruit geconcludeerd kan worden dat het medicijn zich wel bewezen heeft. Nu gaat mijn vraag deel over de relatie adhd-ritalin, maar ook deels om over mijn verwondering over dit medicijn. In feite is het gewoon drugs en is het daarom ook populair bij niet niet-ad(h)d' ers.
Ik weet namelijk van mensen die geen adhd hebben, dat ritalin ook bij hen een 'gunstig' effect heeft. Het stimuleert je concentratievermogen bijvoorbeeld: best handig als je moet blokken voor je studie natuurlijk. Ik kende vroeger ook een jongen die het weleens nam van zijn vriendin als vervanging van drugs wanneer hij uitging. Etc, etc.
Al met al vind ik het ritalin dus heel erg arbitrair, en ben nu op internet aan het uitzoeken hoe het zit. Het verschil tussen speed en ritalin is dat speed een amphetamine is en ritalin niet, maar dat verschil is heel klein. De stoffen lijken qua werking heel erg op elkaar, met het praktische verschil dat speed veel schadelijker en heftiger in dan ritalin. Net als speed (amphetamine) valt Ritalin (Methylfenidaat) ook onder de opiumwet, op zich is dat niet vreemds, want heel veel medicijnen vallen daaronder. Maar toch.
Hoe denken jullie hierover?
maandag 6 augustus 2012 om 14:29
quote:leyla88 schreef op 06 augustus 2012 @ 13:55:
[...]
dank voor je antwoord Xanneeex. Tja dat druk in je hoofd zijn, ik heb wel het idee dat ik dat ben maar ik weet niet of de mijne in dergelijke mate is zoals bij iemand met AD(H)D. Sommige mensen met adhd zijn drukker in hun hoofd dan anderen. Ik heb ook wel weer periodes dat ik heel goed kan studeren bijvoorbeeld (voornamelijk met 'doen' dingen, zoals opgaves maken), dus misschien moet ik gewoon een schop onder m'n kont krijgen (die ik mezelf ook wel is geef
) maar merk toch dat ik snel weer afdwaal met m'n gedachten. Ik denk dat ik binnenkort toch maar is een afspraak bij de psycholoog ga maken om dit te bespreken, maar heb wel het idee dat zij gewoon hetzelfde vragenlijstje gaat afnemen die op internet staat. En mocht ik dan doorverwezen worden naar de psychiater, dan wordt het een hele lange rit heb ik het idee. Ben eigenlijk ook wel benieuwd naar het effect van ritalin bij mij, helaas zijn de mensen die ik ken die het gebruiken hier fel op tegen... op zich zou het best kunnen toch, gewoon een keertje proberen? En merk je dat je er ontzettend veel energie van krijgt en druk wordt, dan kan je er eigenlijk vanuit gaan dat ritalin dus niet werkt en het in een andere hoek (zoals beter plannen) moet zoeken? Of is dit te simpel gedacht?
Ik word er juist actiever van, doordat ik me beter kan focussen. En nu ik minder vermoeid raak, doordat ik mijn gedachtes beter kan reguleren, ben ik energieker.
Maar hier ik juist blij om, omdat ik al jaren veel vermoeidheidsklachten had. In plek van na het eten de rest van de avond op de bank te hangen, heb ik energie over om nog wat in mijn huishouden te doen. Wat inhoudt dat ik mijn vrije dag kan gebruiken om te relaxen en echt voor mijzelf. En dus niet om die hele berg huishoudelijke taken nog uit te voeren.
En er zitten niet alleen negatieve kanten aan adhd, ook positieve. Ik verwacht ook niet dat de medicatie en therapie ervoor zorgt dat de adhd niet meer in mij terug te vinden is. Ik ben van mezelf juist wat druk en impulsief soms. Maar dit is niet perse iets slechts!
Ik heb alleen nu gekozen voor medicatie en therapie, omdat ik steeds op dezelfde punten in mijn leven blijf steken, hetgeen heel vermoeiend is, en al eens eerder voor depressieve klachten gezorgd heeft.
Ik heb een screening gehad bij het ggz, een uur een gesprek alleen. Vervolgens een uur gesprek met mijn moeder erbij, om te kijken hoe ik was van mijn 5e tm 12e levensjaar.
Ook om de oorsprong van de adhd deels te achterhalen.
Zo kun je adhd hebben door zuurstoftekort bij de geboorte.
Bij mij is dit niet het geval. In mijn familie komen veel psychische stoornissen voor, zoals bipolaire stoornis.
Een psycholoog stelt geen diagnoses, en mag geen medicatie voorschrijven. Daarvoor moet je echt bij een psychiater zijn, zoals ik bijv bij de ggz bij een psychiater onder behandeling ben.
Ik hoop dat je hier iets mee kunt. Ik ben er zelf erg mee geholpen, al ben ik pas net 5 weken aan de medicatie. Mijn vriend merkt ook echt dat ik erg verander in de positieve zin. En nee, ik ben geen ander persoon geworden, alleen wat positiever, minder vermoeid en actiever. Dit waren dan ook mijn ergernissen aan mijzelf.
[...]
dank voor je antwoord Xanneeex. Tja dat druk in je hoofd zijn, ik heb wel het idee dat ik dat ben maar ik weet niet of de mijne in dergelijke mate is zoals bij iemand met AD(H)D. Sommige mensen met adhd zijn drukker in hun hoofd dan anderen. Ik heb ook wel weer periodes dat ik heel goed kan studeren bijvoorbeeld (voornamelijk met 'doen' dingen, zoals opgaves maken), dus misschien moet ik gewoon een schop onder m'n kont krijgen (die ik mezelf ook wel is geef
) maar merk toch dat ik snel weer afdwaal met m'n gedachten. Ik denk dat ik binnenkort toch maar is een afspraak bij de psycholoog ga maken om dit te bespreken, maar heb wel het idee dat zij gewoon hetzelfde vragenlijstje gaat afnemen die op internet staat. En mocht ik dan doorverwezen worden naar de psychiater, dan wordt het een hele lange rit heb ik het idee. Ben eigenlijk ook wel benieuwd naar het effect van ritalin bij mij, helaas zijn de mensen die ik ken die het gebruiken hier fel op tegen... op zich zou het best kunnen toch, gewoon een keertje proberen? En merk je dat je er ontzettend veel energie van krijgt en druk wordt, dan kan je er eigenlijk vanuit gaan dat ritalin dus niet werkt en het in een andere hoek (zoals beter plannen) moet zoeken? Of is dit te simpel gedacht?Ik word er juist actiever van, doordat ik me beter kan focussen. En nu ik minder vermoeid raak, doordat ik mijn gedachtes beter kan reguleren, ben ik energieker.
Maar hier ik juist blij om, omdat ik al jaren veel vermoeidheidsklachten had. In plek van na het eten de rest van de avond op de bank te hangen, heb ik energie over om nog wat in mijn huishouden te doen. Wat inhoudt dat ik mijn vrije dag kan gebruiken om te relaxen en echt voor mijzelf. En dus niet om die hele berg huishoudelijke taken nog uit te voeren.
En er zitten niet alleen negatieve kanten aan adhd, ook positieve. Ik verwacht ook niet dat de medicatie en therapie ervoor zorgt dat de adhd niet meer in mij terug te vinden is. Ik ben van mezelf juist wat druk en impulsief soms. Maar dit is niet perse iets slechts!
Ik heb alleen nu gekozen voor medicatie en therapie, omdat ik steeds op dezelfde punten in mijn leven blijf steken, hetgeen heel vermoeiend is, en al eens eerder voor depressieve klachten gezorgd heeft.
Ik heb een screening gehad bij het ggz, een uur een gesprek alleen. Vervolgens een uur gesprek met mijn moeder erbij, om te kijken hoe ik was van mijn 5e tm 12e levensjaar.
Ook om de oorsprong van de adhd deels te achterhalen.
Zo kun je adhd hebben door zuurstoftekort bij de geboorte.
Bij mij is dit niet het geval. In mijn familie komen veel psychische stoornissen voor, zoals bipolaire stoornis.
Een psycholoog stelt geen diagnoses, en mag geen medicatie voorschrijven. Daarvoor moet je echt bij een psychiater zijn, zoals ik bijv bij de ggz bij een psychiater onder behandeling ben.
Ik hoop dat je hier iets mee kunt. Ik ben er zelf erg mee geholpen, al ben ik pas net 5 weken aan de medicatie. Mijn vriend merkt ook echt dat ik erg verander in de positieve zin. En nee, ik ben geen ander persoon geworden, alleen wat positiever, minder vermoeid en actiever. Dit waren dan ook mijn ergernissen aan mijzelf.
maandag 6 augustus 2012 om 14:33
Een chemokuur om je leven te redden vind ik bizar om dat met ritalin en ADHD te vergelijken....
OH ja hoor, ik zou een aantal mensen best Ritalin aanraden.
Maar dat mensen zo overtuigd zijn dat het een medicijn is voor/tegen de ADHD terwijl dit nog nooit maar dan ook nooit bewezen is... Kan je uberhaupt wel spreken van medicijn?
Ritalin kan een heel fijn hulpmiddel zijn bij ADHD ( en een hele hoop andere situatie's en personen, maar het is geen medicijn in mijn ogen, en de noodzaak van het gebruik hangt niet af van leven of dood zoals chemo's maar van de behoefte van de gebruiker.. Dát maakt het voor mij zo omstreden.
OH ja hoor, ik zou een aantal mensen best Ritalin aanraden.
Maar dat mensen zo overtuigd zijn dat het een medicijn is voor/tegen de ADHD terwijl dit nog nooit maar dan ook nooit bewezen is... Kan je uberhaupt wel spreken van medicijn?
Ritalin kan een heel fijn hulpmiddel zijn bij ADHD ( en een hele hoop andere situatie's en personen, maar het is geen medicijn in mijn ogen, en de noodzaak van het gebruik hangt niet af van leven of dood zoals chemo's maar van de behoefte van de gebruiker.. Dát maakt het voor mij zo omstreden.
maandag 6 augustus 2012 om 14:37
maandag 6 augustus 2012 om 14:42
quote:desert70 schreef op 06 augustus 2012 @ 14:33:
Een chemokuur om je leven te redden vind ik bizar om dat met ritalin en ADHD te vergelijken....
OH ja hoor, ik zou een aantal mensen best Ritalin aanraden.
Maar dat mensen zo overtuigd zijn dat het een medicijn is voor/tegen de ADHD terwijl dit nog nooit maar dan ook nooit bewezen is... Kan je uberhaupt wel spreken van medicijn?
Ritalin kan een heel fijn hulpmiddel zijn bij ADHD ( en een hele hoop andere situatie's en personen, maar het is geen medicijn in mijn ogen, en de noodzaak van het gebruik hangt niet af van leven of dood zoals chemo's maar van de behoefte van de gebruiker.. Dát maakt het voor mij zo omstreden.
Als de personen met adhd die het slikken er baat bij hebben, dan is dit toch prima!
En dat er mensen zijn die er tegen zijn, ook goed..
Zolang ik het voorlopig mag slikken, om mij een eindje op weg te helpen, ben ik er absoluut voor! En hoe een ander daarover denkt, tja dan boeit me eigenlijk niet eens. Ik weet zelf het beste wat het voor mij doet, en dat het mij op een positieve manier helpt nu. En dat is wat voor mij nu telt.
Een chemokuur om je leven te redden vind ik bizar om dat met ritalin en ADHD te vergelijken....
OH ja hoor, ik zou een aantal mensen best Ritalin aanraden.
Maar dat mensen zo overtuigd zijn dat het een medicijn is voor/tegen de ADHD terwijl dit nog nooit maar dan ook nooit bewezen is... Kan je uberhaupt wel spreken van medicijn?
Ritalin kan een heel fijn hulpmiddel zijn bij ADHD ( en een hele hoop andere situatie's en personen, maar het is geen medicijn in mijn ogen, en de noodzaak van het gebruik hangt niet af van leven of dood zoals chemo's maar van de behoefte van de gebruiker.. Dát maakt het voor mij zo omstreden.
Als de personen met adhd die het slikken er baat bij hebben, dan is dit toch prima!
En dat er mensen zijn die er tegen zijn, ook goed..
Zolang ik het voorlopig mag slikken, om mij een eindje op weg te helpen, ben ik er absoluut voor! En hoe een ander daarover denkt, tja dan boeit me eigenlijk niet eens. Ik weet zelf het beste wat het voor mij doet, en dat het mij op een positieve manier helpt nu. En dat is wat voor mij nu telt.
maandag 6 augustus 2012 om 15:00
maandag 6 augustus 2012 om 15:18
quote:banaanaap schreef op 06 augustus 2012 @ 15:00:
[...]
Baf! En daar raak je me even precies op een gevoelig punt.
Want daar ga je me even te kort door de bocht. Ik ben het ermee eens dat je op zich alles moet kunnen. Maar tegen welke prijs?
Ik had het in die context specifiek over het bijhouden van een agenda en het maken van planningen.
ADHD'ers hebben hier vaak moeite mee. Ik denk dat onterecht wordt gesteld dat ze dit simpelweg niet kunnen. Het wordt dan toegeschreven aan hun 'ziektebeeld'.
En dit terwijl het maken van planningen gewoon valt te leren. Doen, volhouden, en op een dag kan iedereen plannen. Zo heeft iedereen het moeten leren.
En nogmaals: bijna iedereen die ik tegenkom heeft moeite met het maken van planningen en het bijhouden van accurate agenda's. Dat is menselijk.
Je hoeft zeker niet alles te kunnen. En welke prijs je ervoor moet betalen? Een beetje kunnen plannen is noodzakelijk. Dus je betaalt geen prijs, maar doet een investering.
[...]
Baf! En daar raak je me even precies op een gevoelig punt.
Want daar ga je me even te kort door de bocht. Ik ben het ermee eens dat je op zich alles moet kunnen. Maar tegen welke prijs?
Ik had het in die context specifiek over het bijhouden van een agenda en het maken van planningen.
ADHD'ers hebben hier vaak moeite mee. Ik denk dat onterecht wordt gesteld dat ze dit simpelweg niet kunnen. Het wordt dan toegeschreven aan hun 'ziektebeeld'.
En dit terwijl het maken van planningen gewoon valt te leren. Doen, volhouden, en op een dag kan iedereen plannen. Zo heeft iedereen het moeten leren.
En nogmaals: bijna iedereen die ik tegenkom heeft moeite met het maken van planningen en het bijhouden van accurate agenda's. Dat is menselijk.
Je hoeft zeker niet alles te kunnen. En welke prijs je ervoor moet betalen? Een beetje kunnen plannen is noodzakelijk. Dus je betaalt geen prijs, maar doet een investering.
maandag 6 augustus 2012 om 15:43
Eens met juke box wat betreft het leren prioriteiten stellen. Dat gaan bij mensen zonder ADHD ook niet vanzelf. Ik heb geen ADHD en vind dat ook moeilijk. Ik kan net als jou, banaanaap soms ook een dag omlummelen en overal restjes achter laten waar ik aan ben begonnen maar niet heb afgemaakt.
Het verschil is dat ik een dag laten wel de boel onder controle kan krijgen en alles waar ik aan begonnen ben afmaken. Omdat het dan rustiger is in mijn hoofd, omdat ik mijn hoofd heb leeg gemaakt etc. En dan zonder medicatie.
Waarom raakt de tekst van juke box jou zo?
dit lijkt natuurlijk haaks te staan op wat hallo-daar schrijft. Maar ook daarin zie ik dus alleen maar het positieve effect van ritalin. Want met die medicatie kan jij precies hetzelfde als ik zonder adhd. Want ik moet me ook wel eens focussen op een gesprek in een volle kroeg en dat kost mij ook moeite. Ik baal ook wel eens van geluiden van de buren of het verkeer en het stoort mij ook. Maar als ik me te veel moet inspannen haak ik af. Gewoon uit zelfbescherming. Ik zeg dan gewoon: we hebben het er later over, ik kan me hier niet langer concentreren. Op een vergadering ga ik poppetjes tekenen om me even te ontrekken en in de tweede kamer gaan ze spelletjes spelen op hun mobiele telefoon
Ik moet na zo'n inspanning ook bij komen.
Al deze dingen herken ik van de kinderen bij mij in de klas. Kinderen met een verstandelijke beperking. Maar zij kunnen dit zelf niet reguleren. Zij kunnen niet zeggen als het ze te veel wordt. zij kunnen zich niet onopvallend terug trekken. Vaker gaan ze in plaats daarvan knallen. Ineens op hun stoel staan, onder hun tafel zitten, hun manier van terug trekken, maar dan letterlijk.
Het verschil is dat ik een dag laten wel de boel onder controle kan krijgen en alles waar ik aan begonnen ben afmaken. Omdat het dan rustiger is in mijn hoofd, omdat ik mijn hoofd heb leeg gemaakt etc. En dan zonder medicatie.
Waarom raakt de tekst van juke box jou zo?
dit lijkt natuurlijk haaks te staan op wat hallo-daar schrijft. Maar ook daarin zie ik dus alleen maar het positieve effect van ritalin. Want met die medicatie kan jij precies hetzelfde als ik zonder adhd. Want ik moet me ook wel eens focussen op een gesprek in een volle kroeg en dat kost mij ook moeite. Ik baal ook wel eens van geluiden van de buren of het verkeer en het stoort mij ook. Maar als ik me te veel moet inspannen haak ik af. Gewoon uit zelfbescherming. Ik zeg dan gewoon: we hebben het er later over, ik kan me hier niet langer concentreren. Op een vergadering ga ik poppetjes tekenen om me even te ontrekken en in de tweede kamer gaan ze spelletjes spelen op hun mobiele telefoon
Ik moet na zo'n inspanning ook bij komen.
Al deze dingen herken ik van de kinderen bij mij in de klas. Kinderen met een verstandelijke beperking. Maar zij kunnen dit zelf niet reguleren. Zij kunnen niet zeggen als het ze te veel wordt. zij kunnen zich niet onopvallend terug trekken. Vaker gaan ze in plaats daarvan knallen. Ineens op hun stoel staan, onder hun tafel zitten, hun manier van terug trekken, maar dan letterlijk.
maandag 6 augustus 2012 om 15:55
Goede post, hallo-daar.
*Emo uitbarsting alert*
Ik kan me ZO kwaad maken om sommige teksten! "Niet adhd-ers hebben ook weleens last van studieontwijkend gedrag." "Niet adhd-ers moeten ook leren een agenda bij te houden" Dat is het dus niet, dat is geen ADHD!
Met zulke opmerkingen neem je in mijn ogen mensen niet serieus. Je begrijpt niet wat er speelt. Nee, die schop onder de kont werkt dus niet. Ja, natuurlijk moet ik leren plannen, en geloof me, ik ben er behoorlijk goed in (voorbeeld voor collega's) maar je weet niet hoeveel moeite me dat kost, dat plannen mijn redding en mijn vloek is. Je kunt je er niet in inleven. Dat geeft ook niets, maar dat makkelijke 'niet-adhders moeten het ook leren en kunnen zich ook weleens niet concentreren' dat is het dus niet. Dat je het niet begrijpt, prima. Maar met zulke teksten raak je mij. Neem je me niet serieus. Kom je over alsof je het niet wil begrijpen, maar enkel wil veroordelen.
Ik snap dat het banaanaap raakt, het raakt mij ook. Het is geen 'kwestie van gewoon even prioriteiten stellen', het is geen onwil, geen luiheid, geen domheid, whatever. Zo werkt het niet.
Ja, normale mensen zijn ook weleens niet geconcentreerd. Lanterfanteren ook weleens wat. ADHD is echter echt wel een uiterste in een spectrum. Je kunt een soort verdeling opstellen, het merendeel valt onder 'normaal' en een paar mensen hebben de klachten in zo'n extreme mate dat het ze echt belemmerdt, moeilijk maakt, en dan is het ADHD.
Dat is GEEN onwil en 'gebrek aan prioriteiten'. Geloof me, ik wil zo graag.
Je zegt toch ook niet tegen iemand met migraine 'ach, iedereen heeft weleens hoofdpijn he' of tegen iemand met een spastische darm 'ach, iedereen heeft weleens buikpjin als ie te vet gegeten heeft.'
Waarom is dat bij psychische zaken dan wel geaccepteerd, om daar zo... denigrerend over te doen?
Denk je niet dat ik mezelf al genoeg afmaak in het leven, al vaak genoeg zeg 'is het je weer niet gelukt', 'heb je weer je lijstje niet afgemaakt', 'heb je weer gefaald', 'zie je wel dat je het eigenlijk niet kan' et cetera?
En dan heb ik er eindelijk een verklaring voor, waarom dingen gewoon moeilijker zijn (een verklaring, geen excuus, ik moet het er toch mee doen en nogmaals: dat red ik best, al is het wel lastig) en dan komt er zo'n troela aan die geen idee heeft waar ze het over heeft die roept 'ach ja, iedereen kan zich weleens niet concentreren he, het is gewoon een kwestie van prioriteiten.'
Ja, dan word ik boos. En dat raakt mij.
*Emo uitbarsting alert*
Ik kan me ZO kwaad maken om sommige teksten! "Niet adhd-ers hebben ook weleens last van studieontwijkend gedrag." "Niet adhd-ers moeten ook leren een agenda bij te houden" Dat is het dus niet, dat is geen ADHD!
Met zulke opmerkingen neem je in mijn ogen mensen niet serieus. Je begrijpt niet wat er speelt. Nee, die schop onder de kont werkt dus niet. Ja, natuurlijk moet ik leren plannen, en geloof me, ik ben er behoorlijk goed in (voorbeeld voor collega's) maar je weet niet hoeveel moeite me dat kost, dat plannen mijn redding en mijn vloek is. Je kunt je er niet in inleven. Dat geeft ook niets, maar dat makkelijke 'niet-adhders moeten het ook leren en kunnen zich ook weleens niet concentreren' dat is het dus niet. Dat je het niet begrijpt, prima. Maar met zulke teksten raak je mij. Neem je me niet serieus. Kom je over alsof je het niet wil begrijpen, maar enkel wil veroordelen.
Ik snap dat het banaanaap raakt, het raakt mij ook. Het is geen 'kwestie van gewoon even prioriteiten stellen', het is geen onwil, geen luiheid, geen domheid, whatever. Zo werkt het niet.
Ja, normale mensen zijn ook weleens niet geconcentreerd. Lanterfanteren ook weleens wat. ADHD is echter echt wel een uiterste in een spectrum. Je kunt een soort verdeling opstellen, het merendeel valt onder 'normaal' en een paar mensen hebben de klachten in zo'n extreme mate dat het ze echt belemmerdt, moeilijk maakt, en dan is het ADHD.
Dat is GEEN onwil en 'gebrek aan prioriteiten'. Geloof me, ik wil zo graag.
Je zegt toch ook niet tegen iemand met migraine 'ach, iedereen heeft weleens hoofdpijn he' of tegen iemand met een spastische darm 'ach, iedereen heeft weleens buikpjin als ie te vet gegeten heeft.'
Waarom is dat bij psychische zaken dan wel geaccepteerd, om daar zo... denigrerend over te doen?
Denk je niet dat ik mezelf al genoeg afmaak in het leven, al vaak genoeg zeg 'is het je weer niet gelukt', 'heb je weer je lijstje niet afgemaakt', 'heb je weer gefaald', 'zie je wel dat je het eigenlijk niet kan' et cetera?
En dan heb ik er eindelijk een verklaring voor, waarom dingen gewoon moeilijker zijn (een verklaring, geen excuus, ik moet het er toch mee doen en nogmaals: dat red ik best, al is het wel lastig) en dan komt er zo'n troela aan die geen idee heeft waar ze het over heeft die roept 'ach ja, iedereen kan zich weleens niet concentreren he, het is gewoon een kwestie van prioriteiten.'
Ja, dan word ik boos. En dat raakt mij.
There is freedom waiting for you, on the breezes of the sky, and you ask: "What if I fall?" Oh but my darling, what if you fly? - Erin Hanson
maandag 6 augustus 2012 om 16:04
quote:Gamayun schreef op 06 augustus 2012 @ 15:55:
Goede post, hallo-daar.
*Emo uitbarsting alert*
Ik kan me ZO kwaad maken om sommige teksten! "Niet adhd-ers hebben ook weleens last van studieontwijkend gedrag." "Niet adhd-ers moeten ook leren een agenda bij te houden" Dat is het dus niet, dat is geen ADHD!
Met zulke opmerkingen neem je in mijn ogen mensen niet serieus. Je begrijpt niet wat er speelt. Nee, die schop onder de kont werkt dus niet. Ja, natuurlijk moet ik leren plannen, en geloof me, ik ben er behoorlijk goed in (voorbeeld voor collega's) maar je weet niet hoeveel moeite me dat kost, dat plannen mijn redding en mijn vloek is. Je kunt je er niet in inleven. Dat geeft ook niets, maar dat makkelijke 'niet-adhders moeten het ook leren en kunnen zich ook weleens niet concentreren' dat is het dus niet. Dat je het niet begrijpt, prima. Maar met zulke teksten raak je mij. Neem je me niet serieus. Kom je over alsof je het niet wil begrijpen, maar enkel wil veroordelen.
Ik snap dat het banaanaap raakt, het raakt mij ook. Het is geen 'kwestie van gewoon even prioriteiten stellen', het is geen onwil, geen luiheid, geen domheid, whatever. Zo werkt het niet.
Ja, normale mensen zijn ook weleens niet geconcentreerd. Lanterfanteren ook weleens wat. ADHD is echter echt wel een uiterste in een spectrum. Je kunt een soort verdeling opstellen, het merendeel valt onder 'normaal' en een paar mensen hebben de klachten in zo'n extreme mate dat het ze echt belemmerdt, moeilijk maakt, en dan is het ADHD.
Dat is GEEN onwil en 'gebrek aan prioriteiten'. Geloof me, ik wil zo graag.
Je zegt toch ook niet tegen iemand met migraine 'ach, iedereen heeft weleens hoofdpijn he' of tegen iemand met een spastische darm 'ach, iedereen heeft weleens buikpjin als ie te vet gegeten heeft.'
Waarom is dat bij psychische zaken dan wel geaccepteerd, om daar zo... denigrerend over te doen?
Denk je niet dat ik mezelf al genoeg afmaak in het leven, al vaak genoeg zeg 'is het je weer niet gelukt', 'heb je weer je lijstje niet afgemaakt', 'heb je weer gefaald', 'zie je wel dat je het eigenlijk niet kan' et cetera?
En dan heb ik er eindelijk een verklaring voor, waarom dingen gewoon moeilijker zijn (een verklaring, geen excuus, ik moet het er toch mee doen en nogmaals: dat red ik best, al is het wel lastig) en dan komt er zo'n troela aan die geen idee heeft waar ze het over heeft die roept 'ach ja, iedereen kan zich weleens niet concentreren he, het is gewoon een kwestie van prioriteiten.'
Ja, dan word ik boos. En dat raakt mij.
Ik was het die begon met die 'denigrerende' balletjes.
Voor de duidelijkheid: ik heb de diagnose zelf ook en het is voor mij dagelijks een gevecht om orde op zaken te krijgen en te houden. Ik gebruik ook medicatie en heb deze nodig.
Het enige wat hier wat bediscussieerd is juist de complexiteit van het ziektebeeld. En dat er niet altijd een harde lijn is tussen mensen met ADHD en zonder ADHD.
Dat maakt het in mijn opzicht juist zo interessant. En juist uit respect hiervoor stel ik dit ter discussie, ook al klinkt het raar. Als iets me niet interesseert, discussieer ik er ook niet over.
Ik wil graag weten wat ik heb. En ik wil graag weten waarin ik verschil van 'normale' mensen.
Juist door kritiek te leveren kom ik misschien wel bij de kern. (Vergeet overigens niet dat kritiek leveren negatief hoeft te zijn, maar betekent dat je zaken vooral 'eerlijk' beoordeelt.)
Wat je zegt over dat spectrum is erg interessant. Want: hoeveel punten moet je scoren in het spectrum om 'officieel' ADHD te hebben? En wat te doen met grensgevallen?
En wat te doen met mensen die klachten aandikken om zo maar geholpen te worden. Dat spectrum is dus nooit objectief meetbaar maar afhankelijk van wat de patient verteld en van wat de behandelaar ziet. Dat is dus subjectief en verschilt van therapeut tot therapeut.
Dan over die onwil. Ik zeg niet dat het onwil is. Maar wederom advocaat van de duivel: ook voor 'normale' mensen is het vaak geen onwil als ze zaken niet afkrijgen en worstelen met het bijhouden van agenda's.
Het is voor alle mensen in die zin moeilijk!
Verder: pas op dat je jezelf niet teveel vereenzelvigd met je diagnose. Ik heb kritiek op de classificatie ADHD en behandelmethoden, niet op de mensen!
Laat het dus van je afglijden.
Overigens kan ik je woede me voorstellen. Ook ik word dat weleens als mensen te gemakkelijk zeggen dat alle psychische stoornissen niet bestaan. Dat is te gemakkelijk.
Goede post, hallo-daar.
*Emo uitbarsting alert*
Ik kan me ZO kwaad maken om sommige teksten! "Niet adhd-ers hebben ook weleens last van studieontwijkend gedrag." "Niet adhd-ers moeten ook leren een agenda bij te houden" Dat is het dus niet, dat is geen ADHD!
Met zulke opmerkingen neem je in mijn ogen mensen niet serieus. Je begrijpt niet wat er speelt. Nee, die schop onder de kont werkt dus niet. Ja, natuurlijk moet ik leren plannen, en geloof me, ik ben er behoorlijk goed in (voorbeeld voor collega's) maar je weet niet hoeveel moeite me dat kost, dat plannen mijn redding en mijn vloek is. Je kunt je er niet in inleven. Dat geeft ook niets, maar dat makkelijke 'niet-adhders moeten het ook leren en kunnen zich ook weleens niet concentreren' dat is het dus niet. Dat je het niet begrijpt, prima. Maar met zulke teksten raak je mij. Neem je me niet serieus. Kom je over alsof je het niet wil begrijpen, maar enkel wil veroordelen.
Ik snap dat het banaanaap raakt, het raakt mij ook. Het is geen 'kwestie van gewoon even prioriteiten stellen', het is geen onwil, geen luiheid, geen domheid, whatever. Zo werkt het niet.
Ja, normale mensen zijn ook weleens niet geconcentreerd. Lanterfanteren ook weleens wat. ADHD is echter echt wel een uiterste in een spectrum. Je kunt een soort verdeling opstellen, het merendeel valt onder 'normaal' en een paar mensen hebben de klachten in zo'n extreme mate dat het ze echt belemmerdt, moeilijk maakt, en dan is het ADHD.
Dat is GEEN onwil en 'gebrek aan prioriteiten'. Geloof me, ik wil zo graag.
Je zegt toch ook niet tegen iemand met migraine 'ach, iedereen heeft weleens hoofdpijn he' of tegen iemand met een spastische darm 'ach, iedereen heeft weleens buikpjin als ie te vet gegeten heeft.'
Waarom is dat bij psychische zaken dan wel geaccepteerd, om daar zo... denigrerend over te doen?
Denk je niet dat ik mezelf al genoeg afmaak in het leven, al vaak genoeg zeg 'is het je weer niet gelukt', 'heb je weer je lijstje niet afgemaakt', 'heb je weer gefaald', 'zie je wel dat je het eigenlijk niet kan' et cetera?
En dan heb ik er eindelijk een verklaring voor, waarom dingen gewoon moeilijker zijn (een verklaring, geen excuus, ik moet het er toch mee doen en nogmaals: dat red ik best, al is het wel lastig) en dan komt er zo'n troela aan die geen idee heeft waar ze het over heeft die roept 'ach ja, iedereen kan zich weleens niet concentreren he, het is gewoon een kwestie van prioriteiten.'
Ja, dan word ik boos. En dat raakt mij.
Ik was het die begon met die 'denigrerende' balletjes.
Voor de duidelijkheid: ik heb de diagnose zelf ook en het is voor mij dagelijks een gevecht om orde op zaken te krijgen en te houden. Ik gebruik ook medicatie en heb deze nodig.
Het enige wat hier wat bediscussieerd is juist de complexiteit van het ziektebeeld. En dat er niet altijd een harde lijn is tussen mensen met ADHD en zonder ADHD.
Dat maakt het in mijn opzicht juist zo interessant. En juist uit respect hiervoor stel ik dit ter discussie, ook al klinkt het raar. Als iets me niet interesseert, discussieer ik er ook niet over.
Ik wil graag weten wat ik heb. En ik wil graag weten waarin ik verschil van 'normale' mensen.
Juist door kritiek te leveren kom ik misschien wel bij de kern. (Vergeet overigens niet dat kritiek leveren negatief hoeft te zijn, maar betekent dat je zaken vooral 'eerlijk' beoordeelt.)
Wat je zegt over dat spectrum is erg interessant. Want: hoeveel punten moet je scoren in het spectrum om 'officieel' ADHD te hebben? En wat te doen met grensgevallen?
En wat te doen met mensen die klachten aandikken om zo maar geholpen te worden. Dat spectrum is dus nooit objectief meetbaar maar afhankelijk van wat de patient verteld en van wat de behandelaar ziet. Dat is dus subjectief en verschilt van therapeut tot therapeut.
Dan over die onwil. Ik zeg niet dat het onwil is. Maar wederom advocaat van de duivel: ook voor 'normale' mensen is het vaak geen onwil als ze zaken niet afkrijgen en worstelen met het bijhouden van agenda's.
Het is voor alle mensen in die zin moeilijk!
Verder: pas op dat je jezelf niet teveel vereenzelvigd met je diagnose. Ik heb kritiek op de classificatie ADHD en behandelmethoden, niet op de mensen!
Laat het dus van je afglijden.
Overigens kan ik je woede me voorstellen. Ook ik word dat weleens als mensen te gemakkelijk zeggen dat alle psychische stoornissen niet bestaan. Dat is te gemakkelijk.
maandag 6 augustus 2012 om 16:33
ik ga hier nu niet meer op reageren had ik me voorgenomen... ook ik word boos over sommige dingen.
Banaan en HD; goeie post...
teer punt...
idd.... het niet willen, of wel kunnen maar tegen welke prijs?
Ik heb die prijs betaald, 30 jaar lang, tot een burn-out en depressie, onbegrip en grote onzekerheid en faalangst tot gevolg..
is dat de prijs die je zou moeten betalen omdat iedereen denkt dat ze het wel kunnen als ze maar willen (leren)?????
Banaan en HD; goeie post...
teer punt...
idd.... het niet willen, of wel kunnen maar tegen welke prijs?
Ik heb die prijs betaald, 30 jaar lang, tot een burn-out en depressie, onbegrip en grote onzekerheid en faalangst tot gevolg..
is dat de prijs die je zou moeten betalen omdat iedereen denkt dat ze het wel kunnen als ze maar willen (leren)?????
maandag 6 augustus 2012 om 16:37
quote:jukebox schreef op 06 augustus 2012 @ 16:04:
[...]
Verder: pas op dat je jezelf niet teveel vereenzelvigd met je diagnose. Ik heb kritiek op de classificatie ADHD en behandelmethoden, niet op de mensen!
Laat het dus van je afglijden.
juist...... ik ben geen ADHD'er, ik héb ADHD.
en het is nimmer een smoes of wat dan ook om me achter te verschuilen waarom dingen niet gaan of lukken. Enkel een verklaring voor mezelf. Maar wanneer je dus keihard werkt of toch tegen iemand iets uitlegt (waarom je bijv. een pilletje neemt) dan krijg je direct van die opmerkingen als ach dat heb ik ook etc.
En dan krijg je deze reacties... tenminste, dat merk ik van mezelf.
Ik trek dat zo slecht... dan!!
[...]
Verder: pas op dat je jezelf niet teveel vereenzelvigd met je diagnose. Ik heb kritiek op de classificatie ADHD en behandelmethoden, niet op de mensen!
Laat het dus van je afglijden.
juist...... ik ben geen ADHD'er, ik héb ADHD.
en het is nimmer een smoes of wat dan ook om me achter te verschuilen waarom dingen niet gaan of lukken. Enkel een verklaring voor mezelf. Maar wanneer je dus keihard werkt of toch tegen iemand iets uitlegt (waarom je bijv. een pilletje neemt) dan krijg je direct van die opmerkingen als ach dat heb ik ook etc.
En dan krijg je deze reacties... tenminste, dat merk ik van mezelf.
Ik trek dat zo slecht... dan!!
maandag 6 augustus 2012 om 16:41
Plannen en structuur valt te leren. Maar tegen welke prijs?
Zonder medicatie is die prijs bij mij te hoog. Dan ben ik letterlijk al mijn energie aan het stoppen in het in stand houden van een planning. Om niet overal heen te vliegen.
Over een paar maanden vier ik dat ik al drie jaar een werkende agenda heb. Die ik doorgaans niet vergeet en waar ik ook nog in kijk om te kijken of ik afspraken heb EN om afspraken te maken.
Ik durf te wedden dat de energie die ik erin steek, bovengemiddeld is. Zeker als je naar het resultaat kijkt. Dit is een systeem waar ik geniet van de voordelen en rust die het geeft.
Maar. Wanneer ik mijn pillen niet neem. Dan vergeet ik hem te pakken, maak ik afspraken zonder erbij na te denken, weet ik niet waar hij is. Ondanks alles. Ondanks de voordelen, ondanks wat ik geleerd heb. De medicatie geeft net dat stukje openheid in de storm om de structuur vast te grijpen.
Als ik te lang zonder zit, begint het langzaam vol te lopen. Dan zit ik opeens tussen letterlijk bergen puinhopen zonder te weten hoe het zover is gekomen. Alsof er stukken tijd weggeknipt zijn.
En dan kan ik het uiteindelijk wel weer van de grond op opbouwen. Maar dat sloopt.
En probeer jezelf maar eens niet ontzettend dom te voelen wanneer je voor de derde keer op een dag je afwaswater koud hebt laten worden. Of een gat in je mooiste jurk hebt gebrand bij het strijken wanneer je afgeleid was.
En ondertussen de allergrootste moeite doen om dit alles te voorkomen. Timers, wekkers, ik heb ze erbij gehad. Ik heb met eigen ogen gezien dat een afwas 5 of 25 minuten kan duren. Zonder dat er verschil was in hoeveelheden. Tijd inschatten: ik leer het graag. Heb er plezier in om te kijken hoe lang alles duurt. Maar het lukt me maar niet om er echt een touw aan vast te knopen. Ook niet met ritalin. Toch blijft het me fascineren en blijf ik het proberen.
Een simpel "maar dat kun je toch leren", kan dan hard zijn. Want het drukt je op de feiten dat ieder mens dat kan leren, maar jij met je inspanningen komt niet vooruit -sukkel-..
Die sukkel plaats ik er dan zelf achter. Die negatieve denkpatronen zijn er in de jaren flink ingesleten. En herejezus wat is het fijn om tegenwoordig milder te zijn.
Maar opmerkingen als "dan doe je toch gewoon" of "gebruik je toch gewoon een agenda" of "je moet het wel willen" of "het is een kwestie van prioriteiten" doen me in defense mode schieten.
Als het zo simpel was, waarom brengt het dan zoveel frustratie, onbegrip en verdriet?
Zonder medicatie is die prijs bij mij te hoog. Dan ben ik letterlijk al mijn energie aan het stoppen in het in stand houden van een planning. Om niet overal heen te vliegen.
Over een paar maanden vier ik dat ik al drie jaar een werkende agenda heb. Die ik doorgaans niet vergeet en waar ik ook nog in kijk om te kijken of ik afspraken heb EN om afspraken te maken.
Ik durf te wedden dat de energie die ik erin steek, bovengemiddeld is. Zeker als je naar het resultaat kijkt. Dit is een systeem waar ik geniet van de voordelen en rust die het geeft.
Maar. Wanneer ik mijn pillen niet neem. Dan vergeet ik hem te pakken, maak ik afspraken zonder erbij na te denken, weet ik niet waar hij is. Ondanks alles. Ondanks de voordelen, ondanks wat ik geleerd heb. De medicatie geeft net dat stukje openheid in de storm om de structuur vast te grijpen.
Als ik te lang zonder zit, begint het langzaam vol te lopen. Dan zit ik opeens tussen letterlijk bergen puinhopen zonder te weten hoe het zover is gekomen. Alsof er stukken tijd weggeknipt zijn.
En dan kan ik het uiteindelijk wel weer van de grond op opbouwen. Maar dat sloopt.
En probeer jezelf maar eens niet ontzettend dom te voelen wanneer je voor de derde keer op een dag je afwaswater koud hebt laten worden. Of een gat in je mooiste jurk hebt gebrand bij het strijken wanneer je afgeleid was.
En ondertussen de allergrootste moeite doen om dit alles te voorkomen. Timers, wekkers, ik heb ze erbij gehad. Ik heb met eigen ogen gezien dat een afwas 5 of 25 minuten kan duren. Zonder dat er verschil was in hoeveelheden. Tijd inschatten: ik leer het graag. Heb er plezier in om te kijken hoe lang alles duurt. Maar het lukt me maar niet om er echt een touw aan vast te knopen. Ook niet met ritalin. Toch blijft het me fascineren en blijf ik het proberen.
Een simpel "maar dat kun je toch leren", kan dan hard zijn. Want het drukt je op de feiten dat ieder mens dat kan leren, maar jij met je inspanningen komt niet vooruit -sukkel-..
Die sukkel plaats ik er dan zelf achter. Die negatieve denkpatronen zijn er in de jaren flink ingesleten. En herejezus wat is het fijn om tegenwoordig milder te zijn.
Maar opmerkingen als "dan doe je toch gewoon" of "gebruik je toch gewoon een agenda" of "je moet het wel willen" of "het is een kwestie van prioriteiten" doen me in defense mode schieten.
Als het zo simpel was, waarom brengt het dan zoveel frustratie, onbegrip en verdriet?
maandag 6 augustus 2012 om 16:44
maandag 6 augustus 2012 om 17:39
Mooie Post, banaan.
En inderdaad, je bent het niet, maar je hebt t wel en je moet dat er maar mee doen. Geen excuus, wel een verklaring. Je hebt daarnaast ook gewoon nog n persoonlijkheid.
Alleen sommige dingen zijn wel anders, lastiger, en opmerkingen die t enorm bagatelliseren zijn niet, leuk.
En inderdaad, je bent het niet, maar je hebt t wel en je moet dat er maar mee doen. Geen excuus, wel een verklaring. Je hebt daarnaast ook gewoon nog n persoonlijkheid.
Alleen sommige dingen zijn wel anders, lastiger, en opmerkingen die t enorm bagatelliseren zijn niet, leuk.
There is freedom waiting for you, on the breezes of the sky, and you ask: "What if I fall?" Oh but my darling, what if you fly? - Erin Hanson
maandag 6 augustus 2012 om 17:44
Ik heb het er daarom irl ook maar met heel weinig mensen over. Het gaat mensen niet aan.
Ik maak het mezelf al lastig genoeg, ik heb nu eindelijk een verklaring waarom sommige dingen gaan zoals ze gaan, waardoor ik misschien, hopelijk, wat milder voor mezelf kan worden. Ik heb er weinig behoefte aan om net op het moment dat het mij hopelijk lukt milder voor mezelf te worden juist van andere mensen een lading veroordelingen en 'stel je toch niet aan', 'ik heb daar ook last van' over me heen te krijgen.
Wat doe ik eigenlijk in dit topic
Bij deze laat ik 'm maar met rust verder, hahahhaha. Een aantal andere dames verwoorden het sowieso beter.
Ik maak het mezelf al lastig genoeg, ik heb nu eindelijk een verklaring waarom sommige dingen gaan zoals ze gaan, waardoor ik misschien, hopelijk, wat milder voor mezelf kan worden. Ik heb er weinig behoefte aan om net op het moment dat het mij hopelijk lukt milder voor mezelf te worden juist van andere mensen een lading veroordelingen en 'stel je toch niet aan', 'ik heb daar ook last van' over me heen te krijgen.
Wat doe ik eigenlijk in dit topic
Bij deze laat ik 'm maar met rust verder, hahahhaha. Een aantal andere dames verwoorden het sowieso beter.
There is freedom waiting for you, on the breezes of the sky, and you ask: "What if I fall?" Oh but my darling, what if you fly? - Erin Hanson
maandag 6 augustus 2012 om 17:53
Nou zeg. Overdrijven is ook een vak. Niemand is hier bewust aan het bagatelliseren of stelt dat mensen zich aan zouden stellen.
Ik vind nu eigenlijk er slecht wordt gelezen en dingen worden uitgepikt. Terwijl er echt wel genuanceerde dingen worden gezegd en open vragen worden gesteld.
Eerlijk is eerlijk: in de buitenwereld ken ik die harde reactie zelf ook, maar in deze discussie kom ik ze niet tegen momenteel.
Ik vind nu eigenlijk er slecht wordt gelezen en dingen worden uitgepikt. Terwijl er echt wel genuanceerde dingen worden gezegd en open vragen worden gesteld.
Eerlijk is eerlijk: in de buitenwereld ken ik die harde reactie zelf ook, maar in deze discussie kom ik ze niet tegen momenteel.
maandag 6 augustus 2012 om 19:07
Als ik op de laatste post van jukebox reageer met "ja, maar dat zijn gewoon typische overtrokken impulsieve ADHD-reacties", dan krijg ik vast een klap voor m'n bek.
En voor de serieus: ik heb bij mezelf inderdaad opgemerkt dat ik in de defense mode schoot.
Om eerlijk te zeggen ben ik de draad ook een beetje kwijt, helpt het ook niet echt. Zou iemand een paar van de goede, nog in het midden liggende, vragen willen posten?
Dan zou je mij in elk geval helpen om het overzicht terug te krijgen. Vind de discussie wel erg interessant en zou het zonde vinden om af te haken danwel door te hakken.
En voor de serieus: ik heb bij mezelf inderdaad opgemerkt dat ik in de defense mode schoot.
Om eerlijk te zeggen ben ik de draad ook een beetje kwijt, helpt het ook niet echt. Zou iemand een paar van de goede, nog in het midden liggende, vragen willen posten?
Dan zou je mij in elk geval helpen om het overzicht terug te krijgen. Vind de discussie wel erg interessant en zou het zonde vinden om af te haken danwel door te hakken.
maandag 6 augustus 2012 om 19:38
Ik slik sinds een aantal jaren ritalin. Het heeft mij niet slimmer gemaakt, maar ik heb wel mogelijkheden gekregen om makkelijker op mijn eigen niveau te functioneren. Mijn spanningsboog is ontzettend toegenomen (van ongeveer 20 seconden op goede momenten naar meer dan een uur). Hierdoor ben ik beter in staat om mijn werkzaamheden af te ronden, gesprekken/vergaderingen te volgen en ben ik niet langer de hele dag druk met niks doen (ik kan mijzelf echt verliezen in volledig irrelevante bezigheden). Mijn analytische vermogens zijn niet toegenomen, die waren altijd al prima, maar het lukt me dankzij medicatie wel om e.e.a. ook uit te werken op papier. Van vrienden zonder ADHD die wel eens een pil geprobeerd hebben hoor ik dat het verschil dat zij merken marginaal is. Ik ben blij met de positieve kanten van ADHD, zeker nu ik de negatieve kanten indien nodig kan onderdrukken (ik slik alleen medicatie wanneer ik het zelf nodig vind).
maandag 6 augustus 2012 om 19:50
quote:jukebox schreef op 06 augustus 2012 @ 14:28:
[...]
1) Ik ken een hoop mensen die geen ADHD-diagnose hebben of krijgen en ook voortdurend zijn afgeleid bij het studeren of bij gesprekken in het cafe. Een hoop mensen hebben al hun hersencapaciteit nodig om te studeren.
Heel veel studenten hebben problemen met studeren. Uitstelgedrag (door afleiding) is algemeen en daar heeft bijna iedereen last van. Het adagium 'morgen begon ik' is iets dat iedereen wel ergens herkend.
Maar zeer weinig mensen hebben zoveel concentratie van nature dat ze externe geluiden kunnen blocken/filteren. Mensen hebben dan ook veel last van geluid. Denk aan bellen in de trein, een lekkende waterkraan of een draaiende motor voor het huis. Of denk aan klachten bij het afnemen van tentamens over geluid buiten. Een mens is een dier met instincten en zal de omgeving altijd in de gaten houden.
Dat maakt de lijn tussen ADHD'er en 'normaal' al complexer.
Verder: dat je bent gaan studeren is een eigen keuze en maakt juist dat je 'botst' me de samenleving.
Als je al vroeg had gekozen voor een carriere als topsporter had je waarschijnlijk nergens last van gehad.
2) Niet iedereen reageert anders op medicijnen. Dat ligt veel genuanceerder. In principe reageren mensen gewoon hetzelfde op medicijnen. Dat is de bedoeling en dat het in praktijk anders functioneert is maar tot op zekere hoogte waar.
Paracetamol is nu juist een voorbeeld van dat over het algemeen bij mensen een soortgelijk effect bewerkstelligd.
Je hebt op zich gelijk dat het niet uitmaakt of het nu drugs of niet. En of het nu wel of niet voorkomt op dopinglijsten.
Maar: alle drugs zijn ook medicijnen en visa versa. Tot aan morfine aan toe.
Daar gaat de discussie juist over. Juist omdat de werking vergelijkbaar is en omdat zaken als speed, lcd, cocaine, etc etc ooit begonnen als pure medicatie.
Je laatste punt begrijp ik niet. Dit is een openbaar forum waar mensen discussiëren. We kunnen dan de helft van het forum sluiten.
Bovendien discussieer je zelf ook vrolijk mee. En dit terwijl je zelf ook niet met bronnen aan komt zetten. Dat vind ik pas arbitrair.
Maar vooral: ik ben bang dat je te veel waarde hecht aan wat therapeuten vertellen.
Daar hoor je alleen maar de 'output-kant' van. Dus de veronderstelde resultaten.
De hier gevoerde discussie is een actueel debat binnen de psychiatrie. Het is zeker niet arbitrair.
Tot slot: zo lang de psychiatrie omstreden is mag deze openlijk bediscussieerd hebben. Officiële kennis van zaken is daarbij geen graadmeter omdat juist die kennis ter discussie staat.
Nog sterker: zolang de psychiatrie omstreden is moet deze openlijk bediscussieerd worden.
Dat gebeurde in het verleden te weinig, met alle gevolgen van dien.
hier maak je een ontzettend goed punt vind ik. Ik herken me in veel symptomen van AD(H)D maar met name door reacties uit mijn omgeving krijg ik het idee dat ik me aanstel. Wat anderen hier met ADHD schrijven over plannen en geen agenda bijhouden, herken ik maar al te goed maar in hoeverre kan je dan zeggen dat je adhd hebt...?
wat me ineens te binnen schiet... ik heb in het verleden ephedra gebruikt (heel dom ik weet het) voordat het verboden werd maar ik weet nog dat ik toen niet kon slapen maar wel de hele nacht naar het plafond heb zitten staren (was gewoon rustig zeg maar). Ze zeggen toch ook wel is dat mensen met adhd juist rustig worden van speed enzo? Later las ik dat ephedra te vergelijken is met speed...
[...]
1) Ik ken een hoop mensen die geen ADHD-diagnose hebben of krijgen en ook voortdurend zijn afgeleid bij het studeren of bij gesprekken in het cafe. Een hoop mensen hebben al hun hersencapaciteit nodig om te studeren.
Heel veel studenten hebben problemen met studeren. Uitstelgedrag (door afleiding) is algemeen en daar heeft bijna iedereen last van. Het adagium 'morgen begon ik' is iets dat iedereen wel ergens herkend.
Maar zeer weinig mensen hebben zoveel concentratie van nature dat ze externe geluiden kunnen blocken/filteren. Mensen hebben dan ook veel last van geluid. Denk aan bellen in de trein, een lekkende waterkraan of een draaiende motor voor het huis. Of denk aan klachten bij het afnemen van tentamens over geluid buiten. Een mens is een dier met instincten en zal de omgeving altijd in de gaten houden.
Dat maakt de lijn tussen ADHD'er en 'normaal' al complexer.
Verder: dat je bent gaan studeren is een eigen keuze en maakt juist dat je 'botst' me de samenleving.
Als je al vroeg had gekozen voor een carriere als topsporter had je waarschijnlijk nergens last van gehad.
2) Niet iedereen reageert anders op medicijnen. Dat ligt veel genuanceerder. In principe reageren mensen gewoon hetzelfde op medicijnen. Dat is de bedoeling en dat het in praktijk anders functioneert is maar tot op zekere hoogte waar.
Paracetamol is nu juist een voorbeeld van dat over het algemeen bij mensen een soortgelijk effect bewerkstelligd.
Je hebt op zich gelijk dat het niet uitmaakt of het nu drugs of niet. En of het nu wel of niet voorkomt op dopinglijsten.
Maar: alle drugs zijn ook medicijnen en visa versa. Tot aan morfine aan toe.
Daar gaat de discussie juist over. Juist omdat de werking vergelijkbaar is en omdat zaken als speed, lcd, cocaine, etc etc ooit begonnen als pure medicatie.
Je laatste punt begrijp ik niet. Dit is een openbaar forum waar mensen discussiëren. We kunnen dan de helft van het forum sluiten.
Bovendien discussieer je zelf ook vrolijk mee. En dit terwijl je zelf ook niet met bronnen aan komt zetten. Dat vind ik pas arbitrair.
Maar vooral: ik ben bang dat je te veel waarde hecht aan wat therapeuten vertellen.
Daar hoor je alleen maar de 'output-kant' van. Dus de veronderstelde resultaten.
De hier gevoerde discussie is een actueel debat binnen de psychiatrie. Het is zeker niet arbitrair.
Tot slot: zo lang de psychiatrie omstreden is mag deze openlijk bediscussieerd hebben. Officiële kennis van zaken is daarbij geen graadmeter omdat juist die kennis ter discussie staat.
Nog sterker: zolang de psychiatrie omstreden is moet deze openlijk bediscussieerd worden.
Dat gebeurde in het verleden te weinig, met alle gevolgen van dien.
hier maak je een ontzettend goed punt vind ik. Ik herken me in veel symptomen van AD(H)D maar met name door reacties uit mijn omgeving krijg ik het idee dat ik me aanstel. Wat anderen hier met ADHD schrijven over plannen en geen agenda bijhouden, herken ik maar al te goed maar in hoeverre kan je dan zeggen dat je adhd hebt...?
wat me ineens te binnen schiet... ik heb in het verleden ephedra gebruikt (heel dom ik weet het) voordat het verboden werd maar ik weet nog dat ik toen niet kon slapen maar wel de hele nacht naar het plafond heb zitten staren (was gewoon rustig zeg maar). Ze zeggen toch ook wel is dat mensen met adhd juist rustig worden van speed enzo? Later las ik dat ephedra te vergelijken is met speed...
maandag 6 augustus 2012 om 20:01
Hoe komt het dat een topic waarin het gaat over Ritalin ineens word neergezet als een topic waarin de ernst van ADHD word bespot of onbegrepen...
Jammer, selectief lezen is ook een kunst, want dat is slechts een fractie wat je eruit kan (of wilt) opmaken..
Is dat het enige wat je eruit pikt denk ik dan? je voelt je persoonlijk aangevallen. En wat over al dat andere wat hier beschreven is...waarin zowel de ADHD'ers als niet ADH'D'ers zeer rustige en respectvollen posting schrijven die hun vraagtekens of kritiek durven te uiten over beiden aspecten.
Ik vind dit juist een bijzonder positief verrassend topic, precies om de reden die ik hierboven beschrijf.
Jammer, selectief lezen is ook een kunst, want dat is slechts een fractie wat je eruit kan (of wilt) opmaken..
Is dat het enige wat je eruit pikt denk ik dan? je voelt je persoonlijk aangevallen. En wat over al dat andere wat hier beschreven is...waarin zowel de ADHD'ers als niet ADH'D'ers zeer rustige en respectvollen posting schrijven die hun vraagtekens of kritiek durven te uiten over beiden aspecten.
Ik vind dit juist een bijzonder positief verrassend topic, precies om de reden die ik hierboven beschrijf.
maandag 6 augustus 2012 om 20:06
quote:banaanaap schreef op 06 augustus 2012 @ 19:07:
Als ik op de laatste post van jukebox reageer met "ja, maar dat zijn gewoon typische overtrokken impulsieve ADHD-reacties", dan krijg ik vast een klap voor m'n bek.
En voor de serieus: ik heb bij mezelf inderdaad opgemerkt dat ik in de defense mode schoot.
Om eerlijk te zeggen ben ik de draad ook een beetje kwijt, helpt het ook niet echt. Zou iemand een paar van de goede, nog in het midden liggende, vragen willen posten?
Dan zou je mij in elk geval helpen om het overzicht terug te krijgen. Vind de discussie wel erg interessant en zou het zonde vinden om af te haken danwel door te hakken.
Goed waar gaat het over: Is Ritalin een medicijn, en maakt het stempel medicijn Ritalin nu juist gevaarlijker of veiliger...
Waar gaat het nog meer over: Zijn de effecten van Ritalin gerelateerd aan de ADHDklachten waarvoor ze worden voorgeschreven, of zijn de positieve effecten een gevolg van enkel het middel Ritalin zelf..
Als laatste: Waar maak je de afweging wanneer je Ritalin nodig hebt, en wat maakt dat een ADHD'er wel via hulpmedicatie zijn prestatie's mag verbeteren en een persoon zonder stoornis zijn belemmerende kenmerken als onderdeel van zijn karakter/resultaten moet laten gelden.
(En om nou constant aan te halen dat ADHD/Ritalin meer is alleen schoolprestatie's lijkt mij vrij overbodig, dat weten we nu wel, Dat er éen aspect word uitgepikt betekent niet dat de rest meteen word uitgesloten of bespot..)
Als ik op de laatste post van jukebox reageer met "ja, maar dat zijn gewoon typische overtrokken impulsieve ADHD-reacties", dan krijg ik vast een klap voor m'n bek.
En voor de serieus: ik heb bij mezelf inderdaad opgemerkt dat ik in de defense mode schoot.
Om eerlijk te zeggen ben ik de draad ook een beetje kwijt, helpt het ook niet echt. Zou iemand een paar van de goede, nog in het midden liggende, vragen willen posten?
Dan zou je mij in elk geval helpen om het overzicht terug te krijgen. Vind de discussie wel erg interessant en zou het zonde vinden om af te haken danwel door te hakken.
Goed waar gaat het over: Is Ritalin een medicijn, en maakt het stempel medicijn Ritalin nu juist gevaarlijker of veiliger...
Waar gaat het nog meer over: Zijn de effecten van Ritalin gerelateerd aan de ADHDklachten waarvoor ze worden voorgeschreven, of zijn de positieve effecten een gevolg van enkel het middel Ritalin zelf..
Als laatste: Waar maak je de afweging wanneer je Ritalin nodig hebt, en wat maakt dat een ADHD'er wel via hulpmedicatie zijn prestatie's mag verbeteren en een persoon zonder stoornis zijn belemmerende kenmerken als onderdeel van zijn karakter/resultaten moet laten gelden.
(En om nou constant aan te halen dat ADHD/Ritalin meer is alleen schoolprestatie's lijkt mij vrij overbodig, dat weten we nu wel, Dat er éen aspect word uitgepikt betekent niet dat de rest meteen word uitgesloten of bespot..)
maandag 6 augustus 2012 om 20:11
Vergeet ik een heel belangrijke:
Wat is jullie mening over:
De naar voren geschoven uitleg die ADHD'ers krijgen zodra Ritalin in beeld komt waarom RItalin specifiek ADHDklachten bestrijd (neurotransmittersverhaal) geen feit is maar slechts een theorie..een vermoeden..
Schuilt er gevaar in het feit dat het lastig te bepalen is wát de exacte werking is van Ritalin, gevaar in het feit dat je niet met zekerheid kan zeggen of je nu lift op het succes van de drug Ritalin of dat het specifiek de ADHDhandicaps in je hersenen aanpakt
Wat is jullie mening over:
De naar voren geschoven uitleg die ADHD'ers krijgen zodra Ritalin in beeld komt waarom RItalin specifiek ADHDklachten bestrijd (neurotransmittersverhaal) geen feit is maar slechts een theorie..een vermoeden..
Schuilt er gevaar in het feit dat het lastig te bepalen is wát de exacte werking is van Ritalin, gevaar in het feit dat je niet met zekerheid kan zeggen of je nu lift op het succes van de drug Ritalin of dat het specifiek de ADHDhandicaps in je hersenen aanpakt
maandag 6 augustus 2012 om 20:16
@desert
Tegen wie heb je het nu?
De ernst van ADHD wordt mijn inziens wel een beetje op de hak genomen wanneer gesteld wordt dat de recreatieve gebruiker of de slackende student gelijk staan aan de ADHD-ert met medicatie/hulpmiddel.
Je gaat een skateboarder ook niet vergelijken met iemand in rolstoel wanneer er een verbod is op rijdend materieel?
En dan ook nog eens de discussie starten of de persoon wel in een rolstoel hoort. Of de eventueel aanwezige ziekte wel bestaat. Dan is het wachten tot de persoon in de rolstoel in de verdediging schiet. En voor je het weet gaat het over de ziekte en niet het rijdend materieel.
Ik zou zeggen: pak de draad weer op.
Tegen wie heb je het nu?
De ernst van ADHD wordt mijn inziens wel een beetje op de hak genomen wanneer gesteld wordt dat de recreatieve gebruiker of de slackende student gelijk staan aan de ADHD-ert met medicatie/hulpmiddel.
Je gaat een skateboarder ook niet vergelijken met iemand in rolstoel wanneer er een verbod is op rijdend materieel?
En dan ook nog eens de discussie starten of de persoon wel in een rolstoel hoort. Of de eventueel aanwezige ziekte wel bestaat. Dan is het wachten tot de persoon in de rolstoel in de verdediging schiet. En voor je het weet gaat het over de ziekte en niet het rijdend materieel.
Ik zou zeggen: pak de draad weer op.
maandag 6 augustus 2012 om 20:26
Ik lees de discussie met veel aandacht. Ik moet zeggen dat ik me hier in kan vinden. De discussie moet onder de aandacht gebracht blijven worden.
Ik heb de diagnose pas gehad en ben nu pas 3 dagen bezig met Concerta. Eerst de goede dosering uitvogelen.
Het gevecht wat ik nog dagelijks voer is het plannen en het inschatten van tijd. Misschien dan een concrete vraag voor dit topic. Tips?
Ik heb de diagnose pas gehad en ben nu pas 3 dagen bezig met Concerta. Eerst de goede dosering uitvogelen.
Het gevecht wat ik nog dagelijks voer is het plannen en het inschatten van tijd. Misschien dan een concrete vraag voor dit topic. Tips?