een geadopteerd kind

20-06-2012 10:54 126 berichten
Alle reacties Link kopieren
Zijn er hier mensen die kinderen hebben geadopteerd? Ik zelf zou hier nooit voor durven kiezen denk ik, maar ik vind het heel goed dat mensen het doen omdat ze het kind een beter leven kunnen geven. Ik open dit topic nu omdat ik net de vriendin van mijn moeder sprak. Zij heeft een kindje geadopteerd uit Polen toen het kind 2 was. Ze is nu inmiddels 18. Het meisje weet niet dat ze geadopteerd is en heeft nu een heel erg goed leven. Alleen loopt ze met haar verstand een beetje achter en zit ze op een aparte school. Ze is niet zoals andere normale kinderen. Haar echte moeder was aan de drugs en drank toen ze zwanger was van haar, vandaar de achterstand lijkt mij. Alleen heeft het meisje totaal geen vrienden en is ze eigenlijk best eenzaam buiten dat ze thuis heel verwend word door adoptie ouders en opa en oma. Nu heeft iemand het meisje verteld dat ze eigenlijk helemaal geen vrienden heeft en dat ze eenzaam is. Nu vertelde het meisje gister tegen haar adoptie moeder dat ze uit huis wil en het zat is daar. Dit vind ik dus heel erg, dat je een niet eigen kind op voed en het beste er voor over hebt, en dan opeens zoiets kan verwachten.
Alle reacties Link kopieren
quote:adoptiemama schreef op 05 augustus 2012 @ 12:49:

Ken je het boek 'Afgestaan, begrip voor het geadopteerde kind' van Nancy Verrier? Daarin hebben mijn kinderen heel veel (h)erkenning gevonden.



Heb je later - ondanks het verbod van je moeder - geprobeerd je biologische familie te vinden?



Dank voor de tip! Het boek kende ik niet, maar ik heb het intussen gelezen. Wat een herkenning! Er zijn heel wat puzzelstukjes op hun plaats gevallen. Niet alleen kunnen zijn, het gevoel dat je niet goed genoeg bent waar ik nog wel eens tegenaan loop. Zo zijn er een heleboel zaken waarvan ik dacht: dat heb ik ook! Ik heb er wel een dubbel gevoel bij, aan de ene kant snap ik nu dat ik niet 'abnormaal' ben, maar aan de andere kant is er wel de wetenschap dat je 'beschadigd' bent. Misschien maar eens een paar therapiesessies op los laten, want dit zijn wel dingen die je leven op bepaalde momenten goed in de weg kunnen zitten.



Mijn biologische familie ben ik gaan zoeken toen ik de deur uit was. Mijn moeder was toen al overleden helaas, dus haar heb ik nooit ontmoet. Mijn vader wel, maar we konden het niet zo goed met elkaar vinden, dus dat contact is niet blijvend geworden. Maar ik ben wel blij dat ik weet wie hij is!

Dit is een oud topic. Het topic is daarom gesloten.
Maak een nieuw topic aan om verder praten over dit onderwerp.

Terug naar boven