Psyche
alle pijlers
met mezelf overhoop
zaterdag 18 augustus 2012 om 18:58
Hallo,
Ik zit hier ontzettend mee en moet het even kwijt. Ik ben nu 10 weken Zwanger, hartstikke mooi en we zijn zo blij. Ik ben 21 jaar, en mijn moeder is op haar 27ste overleden aan sarcoidose, ik was zelf 7 jaar. Ze is gestorven na mijn verjaardag.
Je zou denken daar kom je overheen maar ik heb direct na haar dood. Een stiefmoeder gehad, voor 4 jaar. Zij heeft me mishandeld, zowel geestelijk als lichamelijk. Mijn vader was vrachtwagen chauffeur dus die was niet thuis. Ondanks dat ik zelf moet vechten, moest ik ook voor mijn broertje en zusje een steun zijn in die tijd.
Toen mijn vader het inzag wat er gebeurd was, men zusje had een blauwe rug. Zijn we op een camping terecht gekomen, daar ontmoete hij zijn tweede vrouw. Ook al is hij nu al die jaren diep gelukkig getrouwd, ik heb het nooit echt verwerkt allemaal.
En nu zwanger, ik ben al een emotioneel persoon, en nu zit het me hoog. Mijn mams zal het niet mee krijgen, ze zal haar kleinkind nooit kunnen zien. Ik kan haar niks vragen over haar zwangerschappen, hoe Zij met ons omging. Mijn vader weet dat allemaal niet meer. Het is moeilijk!
Mijn vriend is 25 en heeft nog geen tot weinig sterf gevallen of wat dan ook in zijn familie gehad. Hij kan Zich niet in leven in mij. Omdat hij het niet kan bevatten hoe zoiets voelt. Hij geeft me een arm om te troosten, dat helpt wel wat.
Ondanks zou je denken dat mijn vader er aan denkt dat dit een vrolijke maar moeilijke tijd is voor me. Heeft hij nog niet gevraagd hoe het nou echt met mij gaat. Ik heb het al aangekaart dat ik haar mis nu. Gaf hij me een kus op het hoofd en zegt dat er toch een goede vervanger voor haar is.
Mijn oma (de moeder van mijn vader) daar in tegen toen zij het goede nieuws hoorde , vroeg gelijk hoe ik het vol hield. Gelijk in tranen natuurlijk, en ik mijn verhaal gedaan wat mijn vader vertelde. Ze werd ontzettend boos, ze heeft mijn stiefmoeder niet hoog in het vaandel staan. Haar uitgelegd dat hij misschien anders ook niet weet wat hij met mijn verdriet aan moet.
Nu wil mijn stiefmoeder aanwezig zijn bij de bevalling, ze dwingt het eigenlijk. Haar al tig keer uit gelegd dat we dit niet willen. Ze snapt ook niet dat ik het moeilijk vindt, wil haar ook niet voor het hoofd stoten.
Ik moest het gewoon even kwijt, misschien is het gewoon een fase, en als er weer een nieuw mijlpaal in mijn leven is dat het dan weer opnieuw overkomt.
Ik zit hier ontzettend mee en moet het even kwijt. Ik ben nu 10 weken Zwanger, hartstikke mooi en we zijn zo blij. Ik ben 21 jaar, en mijn moeder is op haar 27ste overleden aan sarcoidose, ik was zelf 7 jaar. Ze is gestorven na mijn verjaardag.
Je zou denken daar kom je overheen maar ik heb direct na haar dood. Een stiefmoeder gehad, voor 4 jaar. Zij heeft me mishandeld, zowel geestelijk als lichamelijk. Mijn vader was vrachtwagen chauffeur dus die was niet thuis. Ondanks dat ik zelf moet vechten, moest ik ook voor mijn broertje en zusje een steun zijn in die tijd.
Toen mijn vader het inzag wat er gebeurd was, men zusje had een blauwe rug. Zijn we op een camping terecht gekomen, daar ontmoete hij zijn tweede vrouw. Ook al is hij nu al die jaren diep gelukkig getrouwd, ik heb het nooit echt verwerkt allemaal.
En nu zwanger, ik ben al een emotioneel persoon, en nu zit het me hoog. Mijn mams zal het niet mee krijgen, ze zal haar kleinkind nooit kunnen zien. Ik kan haar niks vragen over haar zwangerschappen, hoe Zij met ons omging. Mijn vader weet dat allemaal niet meer. Het is moeilijk!
Mijn vriend is 25 en heeft nog geen tot weinig sterf gevallen of wat dan ook in zijn familie gehad. Hij kan Zich niet in leven in mij. Omdat hij het niet kan bevatten hoe zoiets voelt. Hij geeft me een arm om te troosten, dat helpt wel wat.
Ondanks zou je denken dat mijn vader er aan denkt dat dit een vrolijke maar moeilijke tijd is voor me. Heeft hij nog niet gevraagd hoe het nou echt met mij gaat. Ik heb het al aangekaart dat ik haar mis nu. Gaf hij me een kus op het hoofd en zegt dat er toch een goede vervanger voor haar is.
Mijn oma (de moeder van mijn vader) daar in tegen toen zij het goede nieuws hoorde , vroeg gelijk hoe ik het vol hield. Gelijk in tranen natuurlijk, en ik mijn verhaal gedaan wat mijn vader vertelde. Ze werd ontzettend boos, ze heeft mijn stiefmoeder niet hoog in het vaandel staan. Haar uitgelegd dat hij misschien anders ook niet weet wat hij met mijn verdriet aan moet.
Nu wil mijn stiefmoeder aanwezig zijn bij de bevalling, ze dwingt het eigenlijk. Haar al tig keer uit gelegd dat we dit niet willen. Ze snapt ook niet dat ik het moeilijk vindt, wil haar ook niet voor het hoofd stoten.
Ik moest het gewoon even kwijt, misschien is het gewoon een fase, en als er weer een nieuw mijlpaal in mijn leven is dat het dan weer opnieuw overkomt.
zaterdag 18 augustus 2012 om 19:40
Pfoeh lieve schat. Ik snap dat je nu juist je moeder mist! Ik bel mijn moeder om de haverklap. Er is niemand die die leegte op kan vullen en dat zul je toch min of meer moeten accepteren.
Van je stiefmoeder moet je gewoon glashard en duidelijk in zijn. Nee jij bent er niet bij! En natuurlijk dan niet gaan bellen als je weeën begonnen zijn
Kop op meisje, je kunt dit
Van je stiefmoeder moet je gewoon glashard en duidelijk in zijn. Nee jij bent er niet bij! En natuurlijk dan niet gaan bellen als je weeën begonnen zijn
Kop op meisje, je kunt dit
zaterdag 18 augustus 2012 om 20:17
Sterkte, lijkt me heel moeilijk. Je wordt zelf moeder en je mist je moeder dan meer dan ooit.
Duidelijk maken dat alleen je vriend bij de bevalling zal zijn. Dat jullie geen anderen er bij willen. Hoef je niet direct nee te zeggen, maar is het meteen heel duidelijk.
Zou ook tegen verloskundige zeggen dat je haar niet bij bevalling wilt. Je weet het nooit en kan ze meteen ingrijpen
Duidelijk maken dat alleen je vriend bij de bevalling zal zijn. Dat jullie geen anderen er bij willen. Hoef je niet direct nee te zeggen, maar is het meteen heel duidelijk.
Zou ook tegen verloskundige zeggen dat je haar niet bij bevalling wilt. Je weet het nooit en kan ze meteen ingrijpen
zaterdag 18 augustus 2012 om 20:53
Dank je wel lieve dames!
Hoezo nou weer te jong!? 10jaar geleden was het normaalste zaak dat je in de 20 een kind kreeg, ik ben liever jong moeder dan dat ik over 10 jaar het niet meer lukt omdat ik te oud ben. En men droom voorbij kan gaan. Of het na jaren wel lukt en ij niet meer mijn eigen kindje kan bijhouden.
En ook nog ik heb een baan, eigen huis, en vaste relatie van 6 jaar. Stabieler kan niet.
Ik wil geen carrière maken, mijn moeder was 27 en overleden. Ik wordt 22 dit jaar nog, en dat is nog 5 jaar voor haar leeftijd. Mijn moeder was super trots op het moeder zijn en heeft ook nooit carrière willen maken.
Een kindje is het mooiste wat er is...
Hoezo nou weer te jong!? 10jaar geleden was het normaalste zaak dat je in de 20 een kind kreeg, ik ben liever jong moeder dan dat ik over 10 jaar het niet meer lukt omdat ik te oud ben. En men droom voorbij kan gaan. Of het na jaren wel lukt en ij niet meer mijn eigen kindje kan bijhouden.
En ook nog ik heb een baan, eigen huis, en vaste relatie van 6 jaar. Stabieler kan niet.
Ik wil geen carrière maken, mijn moeder was 27 en overleden. Ik wordt 22 dit jaar nog, en dat is nog 5 jaar voor haar leeftijd. Mijn moeder was super trots op het moeder zijn en heeft ook nooit carrière willen maken.
Een kindje is het mooiste wat er is...
zaterdag 18 augustus 2012 om 23:13
Lieve TO,
Ik ken t gevoel van zwanger zijn zonder je mama. (en hier ook zonder papa)
Het is ook best vreemd. Je had een moeder kind band, een lijntje. En dat lijntje brak toen jij 7 was. En nu ben je bezig met het lijntje, de band, de andere kant op te gooien. Aan de ene kant super zoet, maar aan de andere kant enorm bitter.
Praat erover met je VK. Geef aan dat je het er moeilijk mee hebt.
Want het is ook ontzettend moeilijk.
Aan de volgende sites heb ik best wat gehad:
http://www.moederszondermoeder.nl/web/index.php
En
Www.verlaatverdriet.nl
Wat je stiefmoeder betreft, het is jouw bevalling. Zij heeft niets te dwingen en/of willen.
Ik ken t gevoel van zwanger zijn zonder je mama. (en hier ook zonder papa)
Het is ook best vreemd. Je had een moeder kind band, een lijntje. En dat lijntje brak toen jij 7 was. En nu ben je bezig met het lijntje, de band, de andere kant op te gooien. Aan de ene kant super zoet, maar aan de andere kant enorm bitter.
Praat erover met je VK. Geef aan dat je het er moeilijk mee hebt.
Want het is ook ontzettend moeilijk.
Aan de volgende sites heb ik best wat gehad:
http://www.moederszondermoeder.nl/web/index.php
En
Www.verlaatverdriet.nl
Wat je stiefmoeder betreft, het is jouw bevalling. Zij heeft niets te dwingen en/of willen.