Psyche
alle pijlers
Welkom in de wereld van Wazig
dinsdag 28 augustus 2012 om 23:32
Het gaat allesbehalve goed met mij.
Ik doe zo mijn best om normaal te doen, mee te doen met alles en iedereen.
Helemaal opgedirkt verlaat ik ons huisje om naar het werk te gaan en doodvermoeid weer thuis te komen.
Hoe rotter ik mij voel, hoe meer aandacht ik aan mijn uiterlijk besteed. Ik zit helemaal vast in mijn emotie en hoe daar mee om te gaan.
Ik verlang naar een arm om mij heen,maar wijs indirect ook iedereen af, door mijn afstandelijkheid. Ik laat mensen moeilijk nabij.
Nog niet zo heel lang, weet ik dat ik dat ik geen/moeilijk (genetische) kinderen zal krijgen.
Ik heb het er erg moeilijk mee. Iedereen om mij heen krijgt kinderen. Ik ben oprecht blij, ik schakel mijn eigen verdriet uit.
Sommige dagen kan ik erg moeilijk bij mijn gevoel komen. Ik heb 2 verschillende hulpverleners om mij door deze verschrikkelijke tijd heen te helpen.
Ik krijg advies en begrijp ook wat ze bedoelen,maar het lijkt alsof ik het niet in daden om kan zetten.
Waar ik het gedurende half jaar ook erg last van heb, is dat mijn geheugen slechter wordt.
*Als een collega iets tegen mij zegt, ben ik het na een minuut weer kwijt.
* Ik rijd van A naar B en op de een of andere manier werd ik weer wakker en reed ik weer naar A ipv B. Ik ben hier erg van geschrokken en weet ook niet welke afslag ik in hemelsnaam heb genomen om dit voor elkaar te krijgen.
* Ik wil naar B rijden en ik rij finaal verkeerd doordat ik mijn gedachten er niet bij heb, waardoor ik niet meer weet waar ik ben en hoe ik bij B kom.(uiteindelijk wel gelukt)
* Ik sta geregeld op de verkeerde dag en of tijdstip bij arts/hulpverlener op de stoep. Zo ook vandaag weer. Ik kan er niet bij dat ik momenteel weer zo wazig ben. Wanneer houdt het een keer op?
Wanneer krijg ik mijn "olifantengeheugen" weer terug, het geheugen waar mijn man niet zo dol op is.Omdat ik alles maar dan ook alles onthield.
Wie herkend het en wat te doen?
Ik doe zo mijn best om normaal te doen, mee te doen met alles en iedereen.
Helemaal opgedirkt verlaat ik ons huisje om naar het werk te gaan en doodvermoeid weer thuis te komen.
Hoe rotter ik mij voel, hoe meer aandacht ik aan mijn uiterlijk besteed. Ik zit helemaal vast in mijn emotie en hoe daar mee om te gaan.
Ik verlang naar een arm om mij heen,maar wijs indirect ook iedereen af, door mijn afstandelijkheid. Ik laat mensen moeilijk nabij.
Nog niet zo heel lang, weet ik dat ik dat ik geen/moeilijk (genetische) kinderen zal krijgen.
Ik heb het er erg moeilijk mee. Iedereen om mij heen krijgt kinderen. Ik ben oprecht blij, ik schakel mijn eigen verdriet uit.
Sommige dagen kan ik erg moeilijk bij mijn gevoel komen. Ik heb 2 verschillende hulpverleners om mij door deze verschrikkelijke tijd heen te helpen.
Ik krijg advies en begrijp ook wat ze bedoelen,maar het lijkt alsof ik het niet in daden om kan zetten.
Waar ik het gedurende half jaar ook erg last van heb, is dat mijn geheugen slechter wordt.
*Als een collega iets tegen mij zegt, ben ik het na een minuut weer kwijt.
* Ik rijd van A naar B en op de een of andere manier werd ik weer wakker en reed ik weer naar A ipv B. Ik ben hier erg van geschrokken en weet ook niet welke afslag ik in hemelsnaam heb genomen om dit voor elkaar te krijgen.
* Ik wil naar B rijden en ik rij finaal verkeerd doordat ik mijn gedachten er niet bij heb, waardoor ik niet meer weet waar ik ben en hoe ik bij B kom.(uiteindelijk wel gelukt)
* Ik sta geregeld op de verkeerde dag en of tijdstip bij arts/hulpverlener op de stoep. Zo ook vandaag weer. Ik kan er niet bij dat ik momenteel weer zo wazig ben. Wanneer houdt het een keer op?
Wanneer krijg ik mijn "olifantengeheugen" weer terug, het geheugen waar mijn man niet zo dol op is.Omdat ik alles maar dan ook alles onthield.
Wie herkend het en wat te doen?
woensdag 29 augustus 2012 om 20:57
Heb je hier last van sinds die uitslag? En wat betekent die uitslag voor je? Welk gevoel, welke gedachte geeft het je over jouzelf, je leven, je toekomst? Wat ging er door je heen tijdens of vlak nadat je dit te horen kreeg? Weet je dat nog?
En ik begrijp dat dit in feite een manier is om maar te vermijden dat het echt werkelijkheid wordt. Toch weet een deel van je dit wel denk ik. Dat deel kun je er niet onder houden, dat zal zich steeds meer en harder gaan wreken. In die zin is het maar gewoon aangaan beter voor je. Maar klote blijft het.
En ik begrijp dat dit in feite een manier is om maar te vermijden dat het echt werkelijkheid wordt. Toch weet een deel van je dit wel denk ik. Dat deel kun je er niet onder houden, dat zal zich steeds meer en harder gaan wreken. In die zin is het maar gewoon aangaan beter voor je. Maar klote blijft het.
woensdag 29 augustus 2012 om 21:53
Dankjewel voor je knuffel Pastische.
Ik heb er idd last van sinds de uitslag. Al voel ik mij de afgelopen jaren al niet goed,niet gezond.
En heb ik ook wel eens eerder vage dingen gehad, wat mijn geheugen betreft.
Maar zoals het nu gaat, is het echt niet fijn.
Ik kreeg de uitslag over de telefoon, net voordat ik moest werken. Mijn leven stond stil.. ik barste natuurlijk in tranen uit en voelde me ook verdoofd. Helemaal lamgeslagen.
Maar hup, onder de douche en op naar het werk. Ik heb heel pittig werk(ik werk daar dus ook niet meer, omdat dat niet goed zou komen).
Ik heb dat nog bijna twee weken volgehouden en nagedacht en ervaren wat ik nu lastig vond aan mijn werk en ik moest van mijzelf ervaren dat ik het werk niet aankon. Ik wilde niet opgeven voordat ik het geprobeerd had.
Voor de rest betekend de uitslag dat ik geen helder doel meer voor ogen heb. Ik ben iemand die heel erg doelgericht is en het leven uitstippeld. Nu ben ik de weg kwijt...ik weet het niet meer.
Ik zeg niet als je geen kinderen hebt, je leven zinloos is. Maar op dit moment heb ik geen beeld bij mijn(onze) toekomst meer.
Daarnaast heb ik naast de kinderloosheid nog met andere gezondheidsaspecten te maken en daar maak ik me ook zorgen over.
Bovenstaande heb ik geschreven, zodat ik het toch aanga. Stapje voor stapje
Ik heb er idd last van sinds de uitslag. Al voel ik mij de afgelopen jaren al niet goed,niet gezond.
En heb ik ook wel eens eerder vage dingen gehad, wat mijn geheugen betreft.
Maar zoals het nu gaat, is het echt niet fijn.
Ik kreeg de uitslag over de telefoon, net voordat ik moest werken. Mijn leven stond stil.. ik barste natuurlijk in tranen uit en voelde me ook verdoofd. Helemaal lamgeslagen.
Maar hup, onder de douche en op naar het werk. Ik heb heel pittig werk(ik werk daar dus ook niet meer, omdat dat niet goed zou komen).
Ik heb dat nog bijna twee weken volgehouden en nagedacht en ervaren wat ik nu lastig vond aan mijn werk en ik moest van mijzelf ervaren dat ik het werk niet aankon. Ik wilde niet opgeven voordat ik het geprobeerd had.
Voor de rest betekend de uitslag dat ik geen helder doel meer voor ogen heb. Ik ben iemand die heel erg doelgericht is en het leven uitstippeld. Nu ben ik de weg kwijt...ik weet het niet meer.
Ik zeg niet als je geen kinderen hebt, je leven zinloos is. Maar op dit moment heb ik geen beeld bij mijn(onze) toekomst meer.
Daarnaast heb ik naast de kinderloosheid nog met andere gezondheidsaspecten te maken en daar maak ik me ook zorgen over.
Bovenstaande heb ik geschreven, zodat ik het toch aanga. Stapje voor stapje
woensdag 29 augustus 2012 om 23:21
@Wazig, tis maar een ideetje hoor, maar ben je weleens op je schildklier geprikt? Misschien nog eens vragen of ze dat willen doen. Ik herken het wazige van toen ik daar een probleem mee had (en is ook weer helemaal goedgekomen). Ook qua autorijden enzo, dat kwam vaker naar boven op een forum van destijds..
Het hoeft dus niet per se een mentale oorzaak te zijn. Zoals Meds al zegt: kaart het toch aan bij de huisarts, zeker in combi met andere "vage" gezondheidsklachten. Daar kan een arts ook vaak niet veel mee, en dat wil dus niet zeggen dat alles in orde is (lichamelijk).. tis maar waar je zoekt en dat is bij vage klachten voor artsen ook moeilijk. Hoe meer je "verschijnselen" kan melden, hoe meer houvast ook voor de arts, wat een lichtje kan doen branden..
Verder veel succes en sterkte met alles.. !
Het hoeft dus niet per se een mentale oorzaak te zijn. Zoals Meds al zegt: kaart het toch aan bij de huisarts, zeker in combi met andere "vage" gezondheidsklachten. Daar kan een arts ook vaak niet veel mee, en dat wil dus niet zeggen dat alles in orde is (lichamelijk).. tis maar waar je zoekt en dat is bij vage klachten voor artsen ook moeilijk. Hoe meer je "verschijnselen" kan melden, hoe meer houvast ook voor de arts, wat een lichtje kan doen branden..
Verder veel succes en sterkte met alles.. !
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
woensdag 29 augustus 2012 om 23:22
Dapper van je en goed dat je het opschrijft . Misschien is het te privé maar wat speelt er verder qua gezondheid? Je hoeft natuurlijk geen antwoord te geven maar vraag me af wat het voor je betekent op de langere termijn.
Ik begrijp dat je gestopt bent met je vorige baan, ben je blij met je baan nu? Of is het iets heel anders dan je had willen doen?
En ik snap heel goed dat rationeel gezien kinderen niet zaligmakend zijn maar als je dat als beeld had van je leven met je partner, lijkt me dat idd een enorme omschakeling. Niet gek dat het er zo hard in hakt.
Het klinkt wellicht als een gekke vraag en ik kan er helemaal naast zitten maar heb je al een tijd het gevoel dat je telkens tegen je beperkingen oploopt, niet voldoet oid?
Ik begrijp dat je gestopt bent met je vorige baan, ben je blij met je baan nu? Of is het iets heel anders dan je had willen doen?
En ik snap heel goed dat rationeel gezien kinderen niet zaligmakend zijn maar als je dat als beeld had van je leven met je partner, lijkt me dat idd een enorme omschakeling. Niet gek dat het er zo hard in hakt.
Het klinkt wellicht als een gekke vraag en ik kan er helemaal naast zitten maar heb je al een tijd het gevoel dat je telkens tegen je beperkingen oploopt, niet voldoet oid?
woensdag 29 augustus 2012 om 23:50
Schildklier(ook de antistoffen zijn getest)/bijnier waardes zijn goed gelukkig!
Ik heb ook wel een diagnose. Maar vanwege prive redenen houd ik het vaag.Mijn vage klachten zouden er door kunnen komen, maar dat hoeft dus niet .
Ik zal voor de komende keer dat ik op gesprek moet een lijstje met mijn klachten meenemen.
Mijn vitamine waardes zijn ook lange tijd te laag geweest, die zijn (denk ik ) aardig bijgetrokken tot goed. Daardoor voel ik me(hoe gek het ook klinkt in deze situatie) ook een stuk beter.
Qua werk, werk ik nog wel bij dezelfde organisatie. Nu op een beter plekje.
Of ik het werk wil blijven doen weet ik niet. Het is vrij confronterend om het werk te doen als je in mijn positie zit.
Ik heb zeker al een heel tijd het gevoel dat ik niet voldoe. Maar dat heeft meer te maken dat ik al jaren heel, maar dan ook heel erg moe ben. Werken, slapen, werken en slapen. Ik heb ook wel eens de diagose burn out gehad, maarja ik werd echt gek van thuis zitten. Tsja confronterend he, met jezef opgescheept zitten.
Dus toen ik het na 3 weken weer een beetje zag zitten, maar weer aan de slag gegaan en weer alleen maar kunnen slapen en werken.
Ik heb dus ook periodes dat ik helemaal niet/nauwelijks slaap. ook om raar van te worden.
Ik ben gewoon heel teleurgesteld in mezelf dat ik zo weinig puf voor dingen heb. Sinds mijn vitamine gehalte oke is. Ben ik een heel stuk opgeknapt. Maar de oude ben ik niet meer.
Naar de buitenwereld kom ik wel energiek over(ook in de periodes dat ik bijna niet sliep),maar ik weet inmiddels wat de consequenties zijn als ik weer thuis ben.
Voor nu heb ik even genoeg geschreven. Ik ga zo lekker slapen.
Liefs wazig
Ik heb ook wel een diagnose. Maar vanwege prive redenen houd ik het vaag.Mijn vage klachten zouden er door kunnen komen, maar dat hoeft dus niet .
Ik zal voor de komende keer dat ik op gesprek moet een lijstje met mijn klachten meenemen.
Mijn vitamine waardes zijn ook lange tijd te laag geweest, die zijn (denk ik ) aardig bijgetrokken tot goed. Daardoor voel ik me(hoe gek het ook klinkt in deze situatie) ook een stuk beter.
Qua werk, werk ik nog wel bij dezelfde organisatie. Nu op een beter plekje.
Of ik het werk wil blijven doen weet ik niet. Het is vrij confronterend om het werk te doen als je in mijn positie zit.
Ik heb zeker al een heel tijd het gevoel dat ik niet voldoe. Maar dat heeft meer te maken dat ik al jaren heel, maar dan ook heel erg moe ben. Werken, slapen, werken en slapen. Ik heb ook wel eens de diagose burn out gehad, maarja ik werd echt gek van thuis zitten. Tsja confronterend he, met jezef opgescheept zitten.
Dus toen ik het na 3 weken weer een beetje zag zitten, maar weer aan de slag gegaan en weer alleen maar kunnen slapen en werken.
Ik heb dus ook periodes dat ik helemaal niet/nauwelijks slaap. ook om raar van te worden.
Ik ben gewoon heel teleurgesteld in mezelf dat ik zo weinig puf voor dingen heb. Sinds mijn vitamine gehalte oke is. Ben ik een heel stuk opgeknapt. Maar de oude ben ik niet meer.
Naar de buitenwereld kom ik wel energiek over(ook in de periodes dat ik bijna niet sliep),maar ik weet inmiddels wat de consequenties zijn als ik weer thuis ben.
Voor nu heb ik even genoeg geschreven. Ik ga zo lekker slapen.
Liefs wazig
donderdag 30 augustus 2012 om 20:46
Ik kan me voorstellen dat met hoe je je alleen al fysiek voelt, je zo hard je best moet doen om het gevoel van richting te houden. Nu met dit erbij is het niet gek om het gevoel te hebben in een soort eenzaam vacuum te leven. Want wat nu? En wederom laat je lijf je in de steek, ben je niet in staat tot iets wat als zo normaal en natuurlijk wordt gezien voor een vrouw.
Ik begrijp dat je maar moeilijk bij verdriet en rouwen kunt komen, je klinkt vooral heel erg moe. Het lijkt me niet makkelijk om te ontwarren wat fysiek en wat emotioneel is van die vermoeidheid.
Wat maakt het voor jou zo moeilijk om je te uiten bij anderen? Wat houdt je tegen? Kun je er wel met je partner over praten of praat je er dan ook liever niet over? Kent iemand je echt, zoals jij je over jezelf voelt en denkt? En is er iemand die je kan helpen om daar een nieuwe weg in te vinden?
Ik begrijp dat je maar moeilijk bij verdriet en rouwen kunt komen, je klinkt vooral heel erg moe. Het lijkt me niet makkelijk om te ontwarren wat fysiek en wat emotioneel is van die vermoeidheid.
Wat maakt het voor jou zo moeilijk om je te uiten bij anderen? Wat houdt je tegen? Kun je er wel met je partner over praten of praat je er dan ook liever niet over? Kent iemand je echt, zoals jij je over jezelf voelt en denkt? En is er iemand die je kan helpen om daar een nieuwe weg in te vinden?
