Relaties
alle pijlers
wat nu?
maandag 10 september 2012 om 10:28
Ik heb al meer dan 10 jaar een relatie met mijn vriend en woon al 8 jaar samen. Ik ben nu op een punt beland dat ik niet meer weet of ik hier wel mee verder wil gaan. Ik wil al jaren vastigheid maar ondanks vele gesprekken is er nog altijd niets geregeld. Telkens als ik begin over een samenlevingscontract, geregistreerd partnerschap, trouwen dan begint hij meteen te zuchten en steunen en hebben we vaak ruzie hierover. Er komt ook nooit iets concreets. Dit weekend hebben we het er over gehad maar ging eigenlijk weer hetzelfde.Weer zuchten en steunen. Nu wil hij wel een geregistreerd partnerschap maar komt met niets concreets. Verdiept zich er verder niet in. Dus ik denk niet dat er een geregistreerd partnerschap komt als ik er zelf niet achteraan ga.
Ook over kinderen schuift hij steeds op de lange baan. Het is altijd nu niet, altijd later. Ik ben nu bijna 32 dus ik heb eigenlijk geen zin meer om nog heel lang te wachten. Maar ook daar begint hij over te zuchten en steunen.
De laatste tijd merk ik ook dat mijn vriend alles moeilijk vindt en dat hij echt vaak chagerijnig is. Ik vind het vaak helemaal niet leuk en gezellig meer. Ik had het leuk gevonden om een vriend te hebben die het leuk had gevonden om met mij toekomstplannen te maken, maar dat gevoel heb ik dus helemaal niet.
Ik heb buiten mijn vriend niet veel mensen, maar ben wel bezig om mijn contacten uit te breiden en meer dingen voor mezelf te gaan doen. Het gaat wel langzaam maar dat moet wel goedkomen.
Ik voel me er een beetje verdrietig over allemaal.
Ook over kinderen schuift hij steeds op de lange baan. Het is altijd nu niet, altijd later. Ik ben nu bijna 32 dus ik heb eigenlijk geen zin meer om nog heel lang te wachten. Maar ook daar begint hij over te zuchten en steunen.
De laatste tijd merk ik ook dat mijn vriend alles moeilijk vindt en dat hij echt vaak chagerijnig is. Ik vind het vaak helemaal niet leuk en gezellig meer. Ik had het leuk gevonden om een vriend te hebben die het leuk had gevonden om met mij toekomstplannen te maken, maar dat gevoel heb ik dus helemaal niet.
Ik heb buiten mijn vriend niet veel mensen, maar ben wel bezig om mijn contacten uit te breiden en meer dingen voor mezelf te gaan doen. Het gaat wel langzaam maar dat moet wel goedkomen.
Ik voel me er een beetje verdrietig over allemaal.
maandag 10 september 2012 om 11:51
Ik heb precies hetzelfde (behalve over dat trouwen etc.), ik ben alleen iets jonger (24) en heb pas geleden de keuze gemaakt om dit te beëindigen. Voel me nu 10 x beter
Wij hadden 5 1/2 jaar verkering en 5 jaar samenwonend. Ik denk dat je het zelf wel weet, maar de stap niet durft te nemen, het is ook heel moeilijk! Sterkte!
Wij hadden 5 1/2 jaar verkering en 5 jaar samenwonend. Ik denk dat je het zelf wel weet, maar de stap niet durft te nemen, het is ook heel moeilijk! Sterkte!
maandag 10 september 2012 om 11:55
Wat kinderen betreft is een ander verhaal, ik snap dat je niet meer jaren wilt afwachten of hij misschien ooit later nog kinderen wil ja of nee. Met het risico dat hij over een aantal jaar toch nee zegt, en het voor jou te laat is. Maar ja, je kunt hem ook niet dwingen natuurlijk, zeker niet voor zoiets.
Je zegt ook dat jullie veel ruzie hebben, en hij noemt jullie relatie niet stabiel. Dat lijkt me inderdaad geen goede situatie om aan kinderen te beginnen. Wat ik zo om me heen zie levert het veel stress op en worden de ruzies er bepaald niet minder om.
Ik zou eerst nadenken wat je zelf wil, als hij geen kinderen wil (of daar geen keuze over wil maken). Blijf je dan bij hem en laat je je kinderwens schieten? Of kies je dan voor je kinderwens en ga je bij hem weg, op zoek naar iemand die het wel wil? Als dat laatste het geval is, kun je hem voorleggen dat jouw kinderwens voor jou het allerbelangrijkste is, en dat je dat het liefst met hem wil, maar daar geen jaren meer mee wil wachten. Dus vraag hem duidelijkheid binnen een termijn die jij stelt (geef hem daar wel voldoende tijd voor) en anders houdt het helaas op, omdat dit niet meer is wat je nog langer wil in je leven.
Het is zijn goed recht natuurlijk, om voorlopig geen kinderen te willen of daar niet over te willen nadenken. Daar kun je iemand niet toe dwingen. Alleen als dat niet past bij jou moet jij kiezen of je daar nog bij wilt blijven. Hele nare keuze, maar zo ligt het nu eenmaal
Je zegt ook dat jullie veel ruzie hebben, en hij noemt jullie relatie niet stabiel. Dat lijkt me inderdaad geen goede situatie om aan kinderen te beginnen. Wat ik zo om me heen zie levert het veel stress op en worden de ruzies er bepaald niet minder om.
Ik zou eerst nadenken wat je zelf wil, als hij geen kinderen wil (of daar geen keuze over wil maken). Blijf je dan bij hem en laat je je kinderwens schieten? Of kies je dan voor je kinderwens en ga je bij hem weg, op zoek naar iemand die het wel wil? Als dat laatste het geval is, kun je hem voorleggen dat jouw kinderwens voor jou het allerbelangrijkste is, en dat je dat het liefst met hem wil, maar daar geen jaren meer mee wil wachten. Dus vraag hem duidelijkheid binnen een termijn die jij stelt (geef hem daar wel voldoende tijd voor) en anders houdt het helaas op, omdat dit niet meer is wat je nog langer wil in je leven.
Het is zijn goed recht natuurlijk, om voorlopig geen kinderen te willen of daar niet over te willen nadenken. Daar kun je iemand niet toe dwingen. Alleen als dat niet past bij jou moet jij kiezen of je daar nog bij wilt blijven. Hele nare keuze, maar zo ligt het nu eenmaal
maandag 10 september 2012 om 12:14
quote:joop_2000 schreef op 10 september 2012 @ 11:57:
[...]
Hoe 'hoort' het dan? Het voor elkaar willen zorgen, op een juiste manier communiceren binnen een relatie over toekomstverwachtingen en noem maar op. Ik heb het idee dat de partner van TO het allemaal wel "makkelijk" vindt op de manier zoals het gaat en dat hoort bij mij niet bij 'houden van zoals het hoort'.
[...]
Hoe 'hoort' het dan? Het voor elkaar willen zorgen, op een juiste manier communiceren binnen een relatie over toekomstverwachtingen en noem maar op. Ik heb het idee dat de partner van TO het allemaal wel "makkelijk" vindt op de manier zoals het gaat en dat hoort bij mij niet bij 'houden van zoals het hoort'.
maandag 10 september 2012 om 12:34
Oei TO. Herkenbaar. Jaren geleden zat ik in dezelfde situatie als jij. Hij wilde maar weinig, vond alles wel best en het meeste kwam altijd van mij. Te laat heb ik ingezien dat het een geval he's just not that into you was...wij zijn uiteindelijk wel voor een kindje gegaan (ik met name, hij met een houding: het moet me overkomen en dan zal het wel goed zijn). Op dit moment liggen wij in scheiding...hij kon de verantwoordelijkheid toch niet aan en begon wat met een ander...had ik er.maar beter bij stil gestaan zoals jij dat doet! Nu is ons kind de dupe....
maandag 10 september 2012 om 13:32
Tascha, wat vreselijk naar! Het moeilijke is dat je dat soort dingen meestal pas achteraf ziet
TO, een goede vraag is idd: zou je bij hem blijven als hij echt geen kinderen zou willen? Misschien wringt het daar wel. Hij weet misschien al dat hij geen kinderen wil, maar durft het niet uit te spreken omdat hij weet dat je hem dan verlaat?
TO, een goede vraag is idd: zou je bij hem blijven als hij echt geen kinderen zou willen? Misschien wringt het daar wel. Hij weet misschien al dat hij geen kinderen wil, maar durft het niet uit te spreken omdat hij weet dat je hem dan verlaat?
maandag 10 september 2012 om 14:34
het is niet alleen het onderwerp kinderen. Het komt voor mij over alsof hij geen verantwoordelijkheid wil hebben. Hij schuift alles op de lange baan. Het komt allemaal wel een keer. Maar uiteindelijk komt er niets als ik het zelf niet regel. Het is meer mijn gevoel dat het nooit op een leuke manier wordt gedaan. Trouwen niet, GP niet, kinderen ook niet. Ik mis dat ik dat dan kan delen met iemand die het net zo leuk vind. Ik mis dat want ik heb dat gevoel helemaal niet.
maandag 10 september 2012 om 18:20
dinsdag 11 september 2012 om 11:25
Dat vind ik wel uitmaken Flaflip. Als hij nou net (nog geen) dertig zou zijn, dan bestaat de kans dat hij nog van gedachten verandert. De meeste mannen om mij heen beginnen zo tussen 30 en 35 aan kinderen te denken, maar als hij al bijna 40 is, dan weet ik niet of dat nog gaat komen. Ik zou hem heel duidelijk met je twijfels confronteren en aangeven dat je bij hem weggaat als hij je geen duidelijkheid geeft. Mocht hetgeen hij wil dan niet aansluiten bij wat jij wil, dan kan he in ieder geval bewust kiezen om bij hem te blijven (ondanks dat), of niet.
Zelf vind ik overigens een GP of trouwen pas echt nuttig als er kinderen in beeld komen. Anders voegt het in mijn ogen niet echt veel toe. Misschien dat vriend er ook zo over denkt (en waarschijnlijk helemaal geen kinderen wil)? Ik ben zelf overigens wel getrouwd, maar voornamelijk omdat mijn man erop stond voordat we aan kinderen zouden beginnen.
Zelf vind ik overigens een GP of trouwen pas echt nuttig als er kinderen in beeld komen. Anders voegt het in mijn ogen niet echt veel toe. Misschien dat vriend er ook zo over denkt (en waarschijnlijk helemaal geen kinderen wil)? Ik ben zelf overigens wel getrouwd, maar voornamelijk omdat mijn man erop stond voordat we aan kinderen zouden beginnen.
dinsdag 11 september 2012 om 13:37
quote:lisa077 schreef op 11 september 2012 @ 11:25:
..Zelf vind ik overigens een GP of trouwen pas echt nuttig als er kinderen in beeld komen. Anders voegt het in mijn ogen niet echt veel toe. Misschien dat vriend er ook zo over denkt (en waarschijnlijk helemaal geen kinderen wil)? Ik ben zelf overigens wel getrouwd, maar voornamelijk omdat mijn man erop stond voordat we aan kinderen zouden beginnen.
Prima als vriend er zo over denkt, absoluut niet prima dat hij er niet over praten wil, vage uitspraken doet als 'misschien in de toekomst' en dat alles terwijl hij weet dat het belangrijk voor TO is.
En zichzelf niet volwassen vinden terwijl hij al 40 is?? Come on!
Meid. kies lekker voor jezelf en een fijne toekomst met iemand die wel met jouw plannen wil maken en jouw wensen serieus neemt. Je hebt al een goede stap gemaakt door te werken aan je zelfvertrouwen. Heb er ook vertrouwen in dat je jezelf gaat redden, van het blijven hangen in een ongelukkige relatie is nog nooit iemand beter geworden
..Zelf vind ik overigens een GP of trouwen pas echt nuttig als er kinderen in beeld komen. Anders voegt het in mijn ogen niet echt veel toe. Misschien dat vriend er ook zo over denkt (en waarschijnlijk helemaal geen kinderen wil)? Ik ben zelf overigens wel getrouwd, maar voornamelijk omdat mijn man erop stond voordat we aan kinderen zouden beginnen.
Prima als vriend er zo over denkt, absoluut niet prima dat hij er niet over praten wil, vage uitspraken doet als 'misschien in de toekomst' en dat alles terwijl hij weet dat het belangrijk voor TO is.
En zichzelf niet volwassen vinden terwijl hij al 40 is?? Come on!
Meid. kies lekker voor jezelf en een fijne toekomst met iemand die wel met jouw plannen wil maken en jouw wensen serieus neemt. Je hebt al een goede stap gemaakt door te werken aan je zelfvertrouwen. Heb er ook vertrouwen in dat je jezelf gaat redden, van het blijven hangen in een ongelukkige relatie is nog nooit iemand beter geworden
dinsdag 11 september 2012 om 17:22
Mijn vriend doet over heel veel dingen moeilijk. Hij ziet overal beren op de weg. Ik ben de laatste tijd wel een beetje veranderd dus misschien dat ik het nu pas zo zie.
Ik heb heel erg sterk het gevoel dat hij niet echt voor me kiest/gaat. Het gaat allemaal niet vanzelf en op een leuke manier. Ik vind het echt niet leuk meer. Ik zou graag een vriend hebben die wel graag toekomstplannen met me wil maken. Het liefst met mijn eigen vriend maar ik heb steeds meer het gevoel dat dat er niet op een leuke manier in zit Ik heb het daar wel een beetje mee gehad.
Wij zijn al eens uit elkaar geweest maar dat was maar heel kort en toen zat ik ook helemaal niet lekker in mijn vel. Ik denk dat ik het nu wel beter tegen zou kunnen. Maar het blijft toch moeilijk om die stap te zetten. Ik heb zelf niemand om naartoe te gaan dus dat maakt het wel lastig.
Ik heb heel erg sterk het gevoel dat hij niet echt voor me kiest/gaat. Het gaat allemaal niet vanzelf en op een leuke manier. Ik vind het echt niet leuk meer. Ik zou graag een vriend hebben die wel graag toekomstplannen met me wil maken. Het liefst met mijn eigen vriend maar ik heb steeds meer het gevoel dat dat er niet op een leuke manier in zit Ik heb het daar wel een beetje mee gehad.
Wij zijn al eens uit elkaar geweest maar dat was maar heel kort en toen zat ik ook helemaal niet lekker in mijn vel. Ik denk dat ik het nu wel beter tegen zou kunnen. Maar het blijft toch moeilijk om die stap te zetten. Ik heb zelf niemand om naartoe te gaan dus dat maakt het wel lastig.
dinsdag 11 september 2012 om 17:48
Ik krijg uit jouw worden het gevoel dat jouw vriend niet echt voor jou gaat, zoals anderen dat er ook uit lezen.
De vraag is wat jij met jouw leven wil, en of jij dat met hem wel zult krijgen. Wacht hij tot dat er iets beters voorbij komt waarmee hij wel een zwaardere verbintenis wil aangaan, een vrouw die na 2 maanden al zwanger is van hem bijvoorbeeld?
Je bent 32, en hij is waarschijnlijk ook van die leeftijd, dus kom op, mag het een keer?
je hebt niet iemand om naar toe te gaan, die jou opvangt. Dat is lastig maar niet onoverkomelijk. Je kunt zelf actiever worden door lid te worden van een (sport)club of vereniging zodat je weer meer onder de mensen komt. Ik denk dat dat sowieso wel goed voor jou zou zijn.
Hoe belangrijk is jouw geluk voor jou in de toekomst en tot hoever wil jij gaan om daar een offer voor te brengen?
Want mogelijk moet je dan deze relatie er voor offeren. Maar ik denk dat als je hier in blijft hangen, dat er grote kans is dat je op langere termijn ongelukkig gaat worden omdat veel verlangens en doelen in je leven onvervuld zullen blijven.
De vraag is wat jij met jouw leven wil, en of jij dat met hem wel zult krijgen. Wacht hij tot dat er iets beters voorbij komt waarmee hij wel een zwaardere verbintenis wil aangaan, een vrouw die na 2 maanden al zwanger is van hem bijvoorbeeld?
Je bent 32, en hij is waarschijnlijk ook van die leeftijd, dus kom op, mag het een keer?
je hebt niet iemand om naar toe te gaan, die jou opvangt. Dat is lastig maar niet onoverkomelijk. Je kunt zelf actiever worden door lid te worden van een (sport)club of vereniging zodat je weer meer onder de mensen komt. Ik denk dat dat sowieso wel goed voor jou zou zijn.
Hoe belangrijk is jouw geluk voor jou in de toekomst en tot hoever wil jij gaan om daar een offer voor te brengen?
Want mogelijk moet je dan deze relatie er voor offeren. Maar ik denk dat als je hier in blijft hangen, dat er grote kans is dat je op langere termijn ongelukkig gaat worden omdat veel verlangens en doelen in je leven onvervuld zullen blijven.
dinsdag 11 september 2012 om 18:46
Ik denk dat je je keuze eigenlijk al gemaakt hebt, maar vooral nog wat praktische bezwaren hebt. Mocht je het uitmaken, dan betekent dat niet dat je meteen weg moet gaan. Je kan wat tijd vragen om een eigen woonruimte te zoeken en zolang op de logeerkamer slapen, zeker als je op een vriendelijke manier uit elkaar gaat.