Geld & Recht
alle pijlers
12 jaar om?
dinsdag 18 september 2012 om 12:43
Ff wat hulp nodig hoor. Mijn vriend betaalt nu 12 jaar partneralimentatie. Eerste keer was 1 november 2000.
Reken ik nu goed dat hij dus 1 okt. 2012 de laatste keer hoeft betalen? We hebben er beide al bijna buikpijn van, omdat we verwachten dat ex het geld na 12 jaar niet wil missen en voor verlenging gaat. Doodeng. We zouden eindelijk financieel wat lucht krijgen. Heeft hier iemand ervaring mee? Onze ervaring is dat de rechten vd betaler in dit soort zaken vaak nihil zijn, vandaar dat we met angst en beven tegemoet zien wat er nu weer zal gebeuren. Hebben op dat gebied al behoorlijk wat staaltjes meegemaakt.
Reken ik nu goed dat hij dus 1 okt. 2012 de laatste keer hoeft betalen? We hebben er beide al bijna buikpijn van, omdat we verwachten dat ex het geld na 12 jaar niet wil missen en voor verlenging gaat. Doodeng. We zouden eindelijk financieel wat lucht krijgen. Heeft hier iemand ervaring mee? Onze ervaring is dat de rechten vd betaler in dit soort zaken vaak nihil zijn, vandaar dat we met angst en beven tegemoet zien wat er nu weer zal gebeuren. Hebben op dat gebied al behoorlijk wat staaltjes meegemaakt.
dinsdag 18 september 2012 om 23:23
Hoi Lila,
12 jaar is inderdaad de termijn. Geen maand langer. Goed rekenen inderdaad, want let op: als je te lang doorbetaalt (jurisprudentie) kan ex daar aanspraak op maken, en zal je moeten door blijven betalen. Tijdig stoppen dus. Trucje met doorbetalen tijdens de driejaarstermijn om ex te misleiden is door jurisprudentie achterhaald.
De driemaandstermijn geldt inderdaad, maar verlenging wordt (ook jurisprudentie) slechts mondjesmaat toegekend. Moeten bijzondere omstandigheden zijn. Ex heeft plicht tot stellen van bewijs, en toon maar eens aan dat je 12 jaar lang je uiterste best hebt gedaan om weer in het werkproces te komen en wat te gaan doen om voor je zelf te zorgen. Zelfs het zorgen / laten opgroeien van kinderen is geen reden om maar geen werk te zoeken en op basis daarvan verlenging toegekend te krijgen.
Dus zorgen ed, tuurlijk, maar het is voor ex echt geen gelopen race om zomaar verleging te krijgen. Althans, volgens de jurisprudentie. Weet niet hoe mensen uit de praktijk dit ervaren....
12 jaar is inderdaad de termijn. Geen maand langer. Goed rekenen inderdaad, want let op: als je te lang doorbetaalt (jurisprudentie) kan ex daar aanspraak op maken, en zal je moeten door blijven betalen. Tijdig stoppen dus. Trucje met doorbetalen tijdens de driejaarstermijn om ex te misleiden is door jurisprudentie achterhaald.
De driemaandstermijn geldt inderdaad, maar verlenging wordt (ook jurisprudentie) slechts mondjesmaat toegekend. Moeten bijzondere omstandigheden zijn. Ex heeft plicht tot stellen van bewijs, en toon maar eens aan dat je 12 jaar lang je uiterste best hebt gedaan om weer in het werkproces te komen en wat te gaan doen om voor je zelf te zorgen. Zelfs het zorgen / laten opgroeien van kinderen is geen reden om maar geen werk te zoeken en op basis daarvan verlenging toegekend te krijgen.
Dus zorgen ed, tuurlijk, maar het is voor ex echt geen gelopen race om zomaar verleging te krijgen. Althans, volgens de jurisprudentie. Weet niet hoe mensen uit de praktijk dit ervaren....
dinsdag 18 september 2012 om 23:28
Ik snap de consternatie over 12 jaar niet...staat simpelweg in ons wettenstelsel opgenomen en wordt als dusdanig opgelegd en uitgevoerd.
Stelsel is niet zomaar uit de lucht komen vallen en heeft diverse beweegredenen als basis, met als gevolg de 12 jaar. Sommigen zijn van mening dat in de huidige tijd van de zelfverzorgende partner (werk, pensioenopbouw etc) deze termijn weleens korter zou kunnen maken. Daar kan ik me iets bij voorstellen.
Toch denk ik dat er meer situaties zijn dat de twaalfjaarstermijn een broodnodige uitkomst is, en dat de zuigende en trekkende ex uitwassen zijn van een op zichzelf goedwerkend systeem.
Stelsel is niet zomaar uit de lucht komen vallen en heeft diverse beweegredenen als basis, met als gevolg de 12 jaar. Sommigen zijn van mening dat in de huidige tijd van de zelfverzorgende partner (werk, pensioenopbouw etc) deze termijn weleens korter zou kunnen maken. Daar kan ik me iets bij voorstellen.
Toch denk ik dat er meer situaties zijn dat de twaalfjaarstermijn een broodnodige uitkomst is, en dat de zuigende en trekkende ex uitwassen zijn van een op zichzelf goedwerkend systeem.
dinsdag 18 september 2012 om 23:38
Ik zou 2 a 3 jaar redelijk vinden 2_day. Dan heeft een ex na scheiding tijd om zelf iets op te bouwen qua werk/ bijscholing enz. Er zijn vanuit de overheid wel plannen om de 12 jaartermijn aan te pakken. Overigens heeft mijn vriend naast de partneralimentatie ook altijd keurig kinderalimentatie betaald (dat laatste vind ik niet meer dan normaal), maar kinderen zijn nu volwassen en wonen niet meer thuis.
woensdag 19 september 2012 om 07:32
Je gaat samen een verbintenis aan. Dat betekent dat je elkaar laat delen in elkaars (financiële) situatie, omstandigheden, leefomgeving. De 12jaarstermijn is mede ingegeven door het idee dat een partner erna niet compleet hoeft terug te vallen tot bijstandsniveau, in een sociaal isolement raakt, maar de middelen heeft om nog enigszins in een vergelijkbare situatie te kunnen doorleven em de tijd heeft zelf een dergelijk bestaan weer op te bouwen. Onder andere de wijze van alimentatieberekenen is hieruit voortgekomen, draaglast ed. Zorgplicht speelt ook mee, een ander zomaar (financieel) laten vallen kan ook weer niet. Je bent immers ooit samen een verbintenis aangegaan, die meestal niet is gebaseerd op alles totaal fifty-fifty.
Een twee- of driejaarstermijn is redelijk in een situatie waarbij beiden evenveel zorg dragen voor de kinderen, beiden evenveel inbrengen, beiden strikt (huwelijkse) voorwaarden hanteren, De termijn dermate drastisch verkorten geeft problemen bij de huidige verbintenissen. Tweee/drie jaar om zelf iets op te bouwen als je bijvoorbeeld 40 bent met de zorg voor drie kinderen vind ik zelf een gewaagde zet, waarschijnlijk zelfs een utopie.
Dat het systeem redelijk is vind ik persoonlijk wel. Dat er ook veel uitwassen zijn, zuigende ex-en zonder ontwikkeling of opbouw zeg maar, eveneens mee eens. Misschien moet het op dat front worden aangepakt / aangepast.
Kinderalimentatie: mee eens. Bijdragen voor de kinderen lijkt me niet meer dan logisch. Ook daarin uitwassen....
Een twee- of driejaarstermijn is redelijk in een situatie waarbij beiden evenveel zorg dragen voor de kinderen, beiden evenveel inbrengen, beiden strikt (huwelijkse) voorwaarden hanteren, De termijn dermate drastisch verkorten geeft problemen bij de huidige verbintenissen. Tweee/drie jaar om zelf iets op te bouwen als je bijvoorbeeld 40 bent met de zorg voor drie kinderen vind ik zelf een gewaagde zet, waarschijnlijk zelfs een utopie.
Dat het systeem redelijk is vind ik persoonlijk wel. Dat er ook veel uitwassen zijn, zuigende ex-en zonder ontwikkeling of opbouw zeg maar, eveneens mee eens. Misschien moet het op dat front worden aangepakt / aangepast.
Kinderalimentatie: mee eens. Bijdragen voor de kinderen lijkt me niet meer dan logisch. Ook daarin uitwassen....
woensdag 19 september 2012 om 07:49
Hier een ex die er een rechtszaak van maakte na 12 jaar een ruime alimentatie te hebben ontvangen.
Ze zou dat geld niet kunnen missen want geen baan.
Rechter zei ijskoud dat ze dit moment 12 jaar had kunnen zien aankomen en haar maatregelen had moeten treffen.
Ofwel...einde alimentatieplicht, rechters verlengen niet zo heel snel.
Ze zou dat geld niet kunnen missen want geen baan.
Rechter zei ijskoud dat ze dit moment 12 jaar had kunnen zien aankomen en haar maatregelen had moeten treffen.
Ofwel...einde alimentatieplicht, rechters verlengen niet zo heel snel.
woensdag 19 september 2012 om 08:22
quote:betjebig schreef op 18 september 2012 @ 22:34:
Nou, met het gevaar dat ik het nog erger voor mezelf maak Ik snap je blijdschap dat je er vanaf bent hoor. Mijn vriend betaalt ook een enorm bedrag aan p.a. (en k.a., maar dat is niet erg) en ik ben stiekem aan het aftellen tot dat voorbij is. Aan de andere kant ben ik ka-ontvanger en dat geld komt regelmatig te laat. Dat vind ik dus erg irritant. Mijn ex zal er ongetwijfeld voor zorgen dat zijn hypotheek op tijd betaald wordt, en de betaling aan mij heeft dan schijnbaar minder prioriteit. Nou ja, persoonlijk puntje dus.
Maar echt heel fijn dat jullie het geld weer zelf mogen houden. Zij hebben ook geen kinderen samen die er last van zouden kunnen hebben? Dat is dan wel erg, 12 jaar p.a. terwijl er geen kinderen zijn. (en dan nog vind ik dat je het op tijd moet betalen, ookal staat het je zo tegen).Waarom ben je stiekem aan het aftellen vwb pa? Omdat je het eigenlijk ook wel kan missen? Zo ja, waarom dan niet eerder de pa vanuit jouw kant stopgezet vraag ik me dan af. Omdat het wel lekker is iedere maand een bedrag te ontvangen? Iedereen kan dan wel zeggen, het is wettelijk je recht, maar waar is je gevoel van eigenwaarde vraag ik me dan af? Mijn eergevoel is namelijk stukken meer waard dan iedere maand mn handje ophouden bij een ex en dat 12 jaar lang, onbegrijpelijk!
Nou, met het gevaar dat ik het nog erger voor mezelf maak Ik snap je blijdschap dat je er vanaf bent hoor. Mijn vriend betaalt ook een enorm bedrag aan p.a. (en k.a., maar dat is niet erg) en ik ben stiekem aan het aftellen tot dat voorbij is. Aan de andere kant ben ik ka-ontvanger en dat geld komt regelmatig te laat. Dat vind ik dus erg irritant. Mijn ex zal er ongetwijfeld voor zorgen dat zijn hypotheek op tijd betaald wordt, en de betaling aan mij heeft dan schijnbaar minder prioriteit. Nou ja, persoonlijk puntje dus.
Maar echt heel fijn dat jullie het geld weer zelf mogen houden. Zij hebben ook geen kinderen samen die er last van zouden kunnen hebben? Dat is dan wel erg, 12 jaar p.a. terwijl er geen kinderen zijn. (en dan nog vind ik dat je het op tijd moet betalen, ookal staat het je zo tegen).Waarom ben je stiekem aan het aftellen vwb pa? Omdat je het eigenlijk ook wel kan missen? Zo ja, waarom dan niet eerder de pa vanuit jouw kant stopgezet vraag ik me dan af. Omdat het wel lekker is iedere maand een bedrag te ontvangen? Iedereen kan dan wel zeggen, het is wettelijk je recht, maar waar is je gevoel van eigenwaarde vraag ik me dan af? Mijn eergevoel is namelijk stukken meer waard dan iedere maand mn handje ophouden bij een ex en dat 12 jaar lang, onbegrijpelijk!
woensdag 19 september 2012 om 08:29
quote:loisnvt schreef op 19 september 2012 @ 08:22:
[...]
Waarom ben je stiekem aan het aftellen vwb pa? Omdat je het eigenlijk ook wel kan missen? Zo ja, waarom dan niet eerder de pa vanuit jouw kant stopgezet vraag ik me dan af. Omdat het wel lekker is iedere maand een bedrag te ontvangen? Iedereen kan dan wel zeggen, het is wettelijk je recht, maar waar is je gevoel van eigenwaarde vraag ik me dan af? Mijn eergevoel is namelijk stukken meer waard dan iedere maand mn handje ophouden bij een ex en dat 12 jaar lang, onbegrijpelijk!Volgens mij bedoelt Betjebig dat haar huidige vriend pa aan zijn ex betaalt. Zie toevoeging 'en ka, maar dat is niet erg'.
[...]
Waarom ben je stiekem aan het aftellen vwb pa? Omdat je het eigenlijk ook wel kan missen? Zo ja, waarom dan niet eerder de pa vanuit jouw kant stopgezet vraag ik me dan af. Omdat het wel lekker is iedere maand een bedrag te ontvangen? Iedereen kan dan wel zeggen, het is wettelijk je recht, maar waar is je gevoel van eigenwaarde vraag ik me dan af? Mijn eergevoel is namelijk stukken meer waard dan iedere maand mn handje ophouden bij een ex en dat 12 jaar lang, onbegrijpelijk!Volgens mij bedoelt Betjebig dat haar huidige vriend pa aan zijn ex betaalt. Zie toevoeging 'en ka, maar dat is niet erg'.
woensdag 19 september 2012 om 08:40
Even voor mijn begrip hoor, maar is het niet zo dat PA uitgekeerd wordt omdat er in de relatie altijd een groot inkomensverschil zat tussen de partners?
Een inkomensverschil wat veroorzaakt is doordat bijvoorbeeld partners hebben afgesproken dat in dit geval (en in de meeste gevallen) de vrouw de zorgtaken voor de kinderen in de relatie op zich neemt?
In dat geval vind ik het vrij logisch dat de vrouw bij scheiding PA ontvangt.
Ik vind dit reden te meer om te zorgen voor een gelijkwaardiger verdeling van zorgtaken zodat de vrouw ook kan blijven werken en in haar levensonderhoud kan voorzien, dus ook wanneer zij alleen komt te staan.
Wil je als partner niet het risico lopen om in de toekomst PA te betalen, zorg dan er dus ook voor dat dat niet hoeft door beiden de balans te zoeken in werken/thuis blijven voor de kinderen.
Een inkomensverschil wat veroorzaakt is doordat bijvoorbeeld partners hebben afgesproken dat in dit geval (en in de meeste gevallen) de vrouw de zorgtaken voor de kinderen in de relatie op zich neemt?
In dat geval vind ik het vrij logisch dat de vrouw bij scheiding PA ontvangt.
Ik vind dit reden te meer om te zorgen voor een gelijkwaardiger verdeling van zorgtaken zodat de vrouw ook kan blijven werken en in haar levensonderhoud kan voorzien, dus ook wanneer zij alleen komt te staan.
Wil je als partner niet het risico lopen om in de toekomst PA te betalen, zorg dan er dus ook voor dat dat niet hoeft door beiden de balans te zoeken in werken/thuis blijven voor de kinderen.
woensdag 19 september 2012 om 09:33
Het hoeft niet alleen te gaan om thuisblijven voor de kinderen.
Stel dat een van de partners een enorme carrierekans krijgt in het buitenland, waar de ander geen werkvergunning krijgt of geen baan (op niveau) kan vinden. Omdat je dan in het buitenland ook geen aow opbouwt ( Elk jaar in buitenland is 2% minder aow-opbouw) verlies je dan als niet-werkende partner een flink stuk inkomen na je 65e, je krijgt een behoorlijk gat op je CV (want vrijwilligerswerk is best leuk, maar je verliest wel up_to_date kennis en ervaring in betaald werk).
Er is wel eens berekend dat de kloof in salaris tussen wanneer je blijft doorwerken en 4 jaar niet werkt gedurende je carriere niet meer weg te werken is. Dus in hoeverre is het dan niet reëel als je partner de daarvoor een stukje compenseert? Waarom zou er maar 1 van de prtners moeten bloeden voor keuzes die in de relatie gemaak zijn die toen voor beiden voordelig waren?
Stel dat een van de partners een enorme carrierekans krijgt in het buitenland, waar de ander geen werkvergunning krijgt of geen baan (op niveau) kan vinden. Omdat je dan in het buitenland ook geen aow opbouwt ( Elk jaar in buitenland is 2% minder aow-opbouw) verlies je dan als niet-werkende partner een flink stuk inkomen na je 65e, je krijgt een behoorlijk gat op je CV (want vrijwilligerswerk is best leuk, maar je verliest wel up_to_date kennis en ervaring in betaald werk).
Er is wel eens berekend dat de kloof in salaris tussen wanneer je blijft doorwerken en 4 jaar niet werkt gedurende je carriere niet meer weg te werken is. Dus in hoeverre is het dan niet reëel als je partner de daarvoor een stukje compenseert? Waarom zou er maar 1 van de prtners moeten bloeden voor keuzes die in de relatie gemaak zijn die toen voor beiden voordelig waren?
woensdag 19 september 2012 om 09:42
Maar als de kinderen het huis uit zijn? Of naar de middelbare school gaan? Dan heb je toch weer tijd als PA ontvanger om je carriere op te bouwen. Het is toch van de zotte dat je als PA ontvanger je hand op blijft houden als je kinderen al lang en breed uit huis zijn?
Wie zonder zonde is gooie de eerste steen
woensdag 19 september 2012 om 09:56
Zelfs als je je carriere weer "opbouwt", zal die nooi meer zo worden als dat ie geweest zou zijn wanneer je nooit gestopt was met werken of minder gaat werken. Als je drie dagen per week werkt maak je toch minder snel promotie dan wanneer je fulltime werkt en mamagement of hogere kaderfuncties zijn bij veel bedrijven onbereikbaar als je minder dan 80% werkt. Daarnaas ik ook je pensioenopbouw een stuk lager als je maar drie dagen of minder werkt.
Je kunt prima genoeg verdienen om je eigen broek op te houden, maar je hebt dus als minder werkende partner wel degelijk een "verlies" t.o.v degene die wel gewoon volledig fulltime kan werken en carriere maken in de relatie. Die ander kan dat echter alleen maar doen OMDAT de een wat meer zorgtaken op zich neemt. Dan zou je dus als vrouw moeten eisen dat de taken gelijk verdeeld worden en dus allebei 4 dagen werken, of kind 40 uur naar de opvang brengen.
aangezien het nog steeds zo is dat in de gemiddelde relatie de man meer verdient dan de vrouw , is het effect op het gezinsinkomen tijdens het huwelijk voor elk uur dat de minstverdienende minder gaat werken kleiner dan voor elk uur dat de meerverdienende partner inlevert. Maar daarmee snij je als minstverdienende prtner jezelf gigantisch in de vingers bij een relatiebreuk. PA is er om dat gat op te vullen.
Overigens vind ik PA als er geen kinderen zijn en er geen sprake is van het opofferen van carriere van de een voor carriere van de ander ook onzin. En als voor nieuwe huwelijken de PA verplichting drastisch wordt ingekort ben ik daar niet op tegen, omdat die vrouwen dan rekening hiermee kunnen houden in hun carriereplanning. Voor vrouwen die nu al jaren geleden hun carrierekansen hebben opzijgezet voor hun gezin, zou ik het echter onrechtvaardig vinden als dat in een keer wordt teruggedraaid.
Je kunt prima genoeg verdienen om je eigen broek op te houden, maar je hebt dus als minder werkende partner wel degelijk een "verlies" t.o.v degene die wel gewoon volledig fulltime kan werken en carriere maken in de relatie. Die ander kan dat echter alleen maar doen OMDAT de een wat meer zorgtaken op zich neemt. Dan zou je dus als vrouw moeten eisen dat de taken gelijk verdeeld worden en dus allebei 4 dagen werken, of kind 40 uur naar de opvang brengen.
aangezien het nog steeds zo is dat in de gemiddelde relatie de man meer verdient dan de vrouw , is het effect op het gezinsinkomen tijdens het huwelijk voor elk uur dat de minstverdienende minder gaat werken kleiner dan voor elk uur dat de meerverdienende partner inlevert. Maar daarmee snij je als minstverdienende prtner jezelf gigantisch in de vingers bij een relatiebreuk. PA is er om dat gat op te vullen.
Overigens vind ik PA als er geen kinderen zijn en er geen sprake is van het opofferen van carriere van de een voor carriere van de ander ook onzin. En als voor nieuwe huwelijken de PA verplichting drastisch wordt ingekort ben ik daar niet op tegen, omdat die vrouwen dan rekening hiermee kunnen houden in hun carriereplanning. Voor vrouwen die nu al jaren geleden hun carrierekansen hebben opzijgezet voor hun gezin, zou ik het echter onrechtvaardig vinden als dat in een keer wordt teruggedraaid.
anoniem_64cd0dc304e83 wijzigde dit bericht op 19-09-2012 10:16
Reden: tiepen is moeiluk
Reden: tiepen is moeiluk
% gewijzigd
woensdag 19 september 2012 om 10:12
Inderdaad is het zo dat meestal de vrouw de zorgtaken op zich neemt, maar laten we eerlijk wezen, ook veel vrouwen vinden het wel 'lekker' om minder te werken. Dat gaat allemaal prima als er geen relatiebreuk komt, maar mocht dit wél gebeuren, dan opeens hebben ze hun carrière 'opgeofferd' voor man. Voorbeelden genoeg in mijn omgeving! Het is zeker mogelijk de taken een stuk beter te verdelen, zodat beide partners voldoende inkomsten kunnen genereren, maar dat moet, in dit geval, de vrouw ook wel willen en daar ontbreekt het vaak aan.
Een vriend van mij kwam bijv. 11 jaar geleden thuis van zijn werk (18 jaar getrouwd) en trof een half leeg huis aan. Vrouw was met beide puberdochters verhuisd naar een woonplaats 150 km verderop. Hij heeft jaren zijn dochters niet gezien, vrouw werkte niet, want was liever thuis of aan het shoppen. Inmiddels heeft hij al weer een goed contact met beide dochters kunnen opbouwen en zijn allebei volwassen en wonen zelfstandig.
Hij betaald zich al 11 jaar scheel aan pa, terwijl ex al die jaren een andere vriend heeft die 'zogenaamd' niet bij haar woont en dochters zijn ook al jaren uit huis. Gelukkig is dit het laatste jaar dat hij pa moet betalen, maar het is gewoon schandalig dat dit allemaal zomaar kan gebeuren! Als vrouw heb je gewoon geen eigenwaarde als je je ex zo lang moet uitzuigen, bah!
Een vriend van mij kwam bijv. 11 jaar geleden thuis van zijn werk (18 jaar getrouwd) en trof een half leeg huis aan. Vrouw was met beide puberdochters verhuisd naar een woonplaats 150 km verderop. Hij heeft jaren zijn dochters niet gezien, vrouw werkte niet, want was liever thuis of aan het shoppen. Inmiddels heeft hij al weer een goed contact met beide dochters kunnen opbouwen en zijn allebei volwassen en wonen zelfstandig.
Hij betaald zich al 11 jaar scheel aan pa, terwijl ex al die jaren een andere vriend heeft die 'zogenaamd' niet bij haar woont en dochters zijn ook al jaren uit huis. Gelukkig is dit het laatste jaar dat hij pa moet betalen, maar het is gewoon schandalig dat dit allemaal zomaar kan gebeuren! Als vrouw heb je gewoon geen eigenwaarde als je je ex zo lang moet uitzuigen, bah!
woensdag 19 september 2012 om 10:21
Dat is idd lullig loisvt, toch vind ik dat ook mannen hierin hun verantwoording meten nemen en het zich niet gemakkelijk laten maken wanneer vrouw oppert om maar thuis voor de kinderen te blijven. Als man zijnde hoef je dit natuurlijk niet te laten welgevallen en kan hij zelf het initiatief nemen om ook evenredig in de zorgtaken bij te dragen zodat vrouw gewoon kan blijven werken.
woensdag 19 september 2012 om 10:23
Dus omdat jij 1 vrouw kent die profiteert van haar man, zijn ale vrouwen die gebruik maken van hun recht uitzuigers?
Ik ken dan weer een vrouw die met haar man meeging naar het buitenland. zij kreeg daar geen werkvergunning. Hoewel ze universitair opgeleid was, heeft ze 7 jaar verplicht thuisgezeten en vrijwilligerswerk gdaan. Tot dat haar man er vandoor ging met zijn secretaresse. Zij terug naar NL, maarja economische crisis en gat van 7 jaar in CV, dus niet direct een baan. Moet zij dus ook maar afzien van Pa omdat het schandalig is en ze geen eigenwaarde heeft?
Desondanks kan ik me best voorstellen dat TO blij is dat die 12 jaar er op zitten en dat ze hoopt dat het nu klaar is.
Ik ken dan weer een vrouw die met haar man meeging naar het buitenland. zij kreeg daar geen werkvergunning. Hoewel ze universitair opgeleid was, heeft ze 7 jaar verplicht thuisgezeten en vrijwilligerswerk gdaan. Tot dat haar man er vandoor ging met zijn secretaresse. Zij terug naar NL, maarja economische crisis en gat van 7 jaar in CV, dus niet direct een baan. Moet zij dus ook maar afzien van Pa omdat het schandalig is en ze geen eigenwaarde heeft?
Desondanks kan ik me best voorstellen dat TO blij is dat die 12 jaar er op zitten en dat ze hoopt dat het nu klaar is.
woensdag 19 september 2012 om 10:40
quote:forumfossiel schreef op 19 september 2012 @ 10:23:
Dus omdat jij 1 vrouw kent die profiteert van haar man, zijn ale vrouwen die gebruik maken van hun recht uitzuigers?
Ik ken dan weer een vrouw die met haar man meeging naar het buitenland. zij kreeg daar geen werkvergunning. Hoewel ze universitair opgeleid was, heeft ze 7 jaar verplicht thuisgezeten en vrijwilligerswerk gdaan. Tot dat haar man er vandoor ging met zijn secretaresse. Zij terug naar NL, maarja economische crisis en gat van 7 jaar in CV, dus niet direct een baan. Moet zij dus ook maar afzien van Pa omdat het schandalig is en ze geen eigenwaarde heeft?
Desondanks kan ik me best voorstellen dat TO blij is dat die 12 jaar er op zitten en dat ze hoopt dat het nu klaar is.
Nee, dat heb je mij nergens horen zeggen. Mijn voorbeeld is het meest extreme geval dat ik ken, maar ik ken zeker meerdere vrouwen die inderdaad, zoals ze zelf nota bene zeggen, het wel makkelijk vinden dat ze pa krijgen en het vertikken om maar enigszins hun best te doen om eigen inkomen te genereren! Eén van die vrouwen zei letterlijk "tja, we waren beiden al jaren niet meer gelukkig binnen ons huwelijk, maar dat nam ik maar voor lief zolang ik lekker thuis kon blijven", werkelijk waar
Uiteindelijk heeft die man de knoop doorgehakt en zijn ze uit elkaar gegaan en uiteindelijk was het dus allemaal zijn schuld. Ze heeft never nooit een poging gedaan om terug te keren in het arbeidsproces, want vond het allemaal wel prima! Tja, dan moet je na 12 jaar handje ophouden bij ex ook niet gaan piepen dat je in de bijstand komt!
En nogmaals, ik zeg niet dat alle vrouwen zo zijn, maar het gros wél.
Er moeten gewoon strengere regels komen omtrent pa en dat ze dit qua duur willen terugschroeven is stap 1. Daarnaast dient er gewoon regelmatig een check te moeten plaatsvinden, zoals hoe is haar/zijn situatie nu, woont iemand al (verkapt) opnieuw samen, doet iemand haar/zijn best genoeg om terug te keren in het arbeidsproces etc. Dit geldt toch ook voor mensen met een ww uitkering, waarom niet voor ex-partners die pa ontvangen?
Dus omdat jij 1 vrouw kent die profiteert van haar man, zijn ale vrouwen die gebruik maken van hun recht uitzuigers?
Ik ken dan weer een vrouw die met haar man meeging naar het buitenland. zij kreeg daar geen werkvergunning. Hoewel ze universitair opgeleid was, heeft ze 7 jaar verplicht thuisgezeten en vrijwilligerswerk gdaan. Tot dat haar man er vandoor ging met zijn secretaresse. Zij terug naar NL, maarja economische crisis en gat van 7 jaar in CV, dus niet direct een baan. Moet zij dus ook maar afzien van Pa omdat het schandalig is en ze geen eigenwaarde heeft?
Desondanks kan ik me best voorstellen dat TO blij is dat die 12 jaar er op zitten en dat ze hoopt dat het nu klaar is.
Nee, dat heb je mij nergens horen zeggen. Mijn voorbeeld is het meest extreme geval dat ik ken, maar ik ken zeker meerdere vrouwen die inderdaad, zoals ze zelf nota bene zeggen, het wel makkelijk vinden dat ze pa krijgen en het vertikken om maar enigszins hun best te doen om eigen inkomen te genereren! Eén van die vrouwen zei letterlijk "tja, we waren beiden al jaren niet meer gelukkig binnen ons huwelijk, maar dat nam ik maar voor lief zolang ik lekker thuis kon blijven", werkelijk waar
Uiteindelijk heeft die man de knoop doorgehakt en zijn ze uit elkaar gegaan en uiteindelijk was het dus allemaal zijn schuld. Ze heeft never nooit een poging gedaan om terug te keren in het arbeidsproces, want vond het allemaal wel prima! Tja, dan moet je na 12 jaar handje ophouden bij ex ook niet gaan piepen dat je in de bijstand komt!
En nogmaals, ik zeg niet dat alle vrouwen zo zijn, maar het gros wél.
Er moeten gewoon strengere regels komen omtrent pa en dat ze dit qua duur willen terugschroeven is stap 1. Daarnaast dient er gewoon regelmatig een check te moeten plaatsvinden, zoals hoe is haar/zijn situatie nu, woont iemand al (verkapt) opnieuw samen, doet iemand haar/zijn best genoeg om terug te keren in het arbeidsproces etc. Dit geldt toch ook voor mensen met een ww uitkering, waarom niet voor ex-partners die pa ontvangen?
woensdag 19 september 2012 om 10:43
quote:exces schreef op 18 september 2012 @ 13:06:
[...]
Voor zover ik weet betaal je oa als je ex bijv. in de bijstand zit (bij de gemeente krijgen ze dan minder). En vaak kun je het afkopen door het huis te verkopen en winst te delen. Maar als er geen koophuis is geweest en ex werkloos is geraakt en gebruik moet maken van bijstand, ja, dan betaal je dus mee.
Je kan zo'n regeling treffen, maar de gemeente heeft daar geen boodschap aan. Ondanks een afkoopregeling blijft de alimentatieplicht bestaan en kan de gemeente dus een uitkering alsnog deels of geheel verhalen op de ex-partner.
Als ex bijstand heeft, heeft zij er dus niks aan. Dan zal de gemeente er wat aan hebben, en die zullen niet in beroep gaan.
Hoe het zit als de ander werkt weet ik niet. Maar ik meen wel, als bijv. jouw ouders overlijden, en je krijgt een leuke erfenis, je ex binnen die 12 jaar daar mede aanspraak op kan maken. Hoe kom je daarbij? Ex-partners erven niet van hun ex-schoonouders.
[...]
Voor zover ik weet betaal je oa als je ex bijv. in de bijstand zit (bij de gemeente krijgen ze dan minder). En vaak kun je het afkopen door het huis te verkopen en winst te delen. Maar als er geen koophuis is geweest en ex werkloos is geraakt en gebruik moet maken van bijstand, ja, dan betaal je dus mee.
Je kan zo'n regeling treffen, maar de gemeente heeft daar geen boodschap aan. Ondanks een afkoopregeling blijft de alimentatieplicht bestaan en kan de gemeente dus een uitkering alsnog deels of geheel verhalen op de ex-partner.
Als ex bijstand heeft, heeft zij er dus niks aan. Dan zal de gemeente er wat aan hebben, en die zullen niet in beroep gaan.
Hoe het zit als de ander werkt weet ik niet. Maar ik meen wel, als bijv. jouw ouders overlijden, en je krijgt een leuke erfenis, je ex binnen die 12 jaar daar mede aanspraak op kan maken. Hoe kom je daarbij? Ex-partners erven niet van hun ex-schoonouders.
Ga in therapie!
woensdag 19 september 2012 om 10:48
quote:lila01 schreef op 18 september 2012 @ 13:54:
Ingrijpend is het altijd leo, wil geen kwaad spreken, maar ex heeft de laatste jaren er financieel een behoorlijk potje van gemaakt. (schulden enz.) Geen idee of ze nog bijstandsuitkering of baan heeft, als ze al een baan heeft, keek ze wel uit om dat te melden, want dat zou verlaging alimentatie kunnen betekenen.Mocht de ex van je vriend een verzoek om verlenging van de alimentatieplicht indienen bij de rechter, zal hij een advocaat in de arm moeten nemen. Die kan voor hem uitzoeken of zijn ex een baan heeft (gehad). Als ze dit niet gemeld heeft, is zij schuldig aan alimentatiefraude.
Ingrijpend is het altijd leo, wil geen kwaad spreken, maar ex heeft de laatste jaren er financieel een behoorlijk potje van gemaakt. (schulden enz.) Geen idee of ze nog bijstandsuitkering of baan heeft, als ze al een baan heeft, keek ze wel uit om dat te melden, want dat zou verlaging alimentatie kunnen betekenen.Mocht de ex van je vriend een verzoek om verlenging van de alimentatieplicht indienen bij de rechter, zal hij een advocaat in de arm moeten nemen. Die kan voor hem uitzoeken of zijn ex een baan heeft (gehad). Als ze dit niet gemeld heeft, is zij schuldig aan alimentatiefraude.
Ga in therapie!
woensdag 19 september 2012 om 11:05
Ik zie PA als een vergoeding voor gedefde inkomsten door de relatie en de keuzes die darmee samenhingen. Die vrouw in kwestie vond het ms wel "lekker", maar die man had ook tegen haar kunnen zeggen "prima, ik vind het ook wel lekker, weet je wat, ik zeg ook mijn baan op. Of die man had kunnen zeggen: mooi niet, ik wil dat jij ook je bijdrage blijft leveren aan ons huishouden. Beiden heeft ie niet gedaan en dus betaalt hij een schadevergoeding aan de ex. ( Die mi meer berekend zou moeten zijn op haar gederfde inkomsten verrekend met bespaarde kosten op kinderopvang en huishoudelijk werk, maar da is een nog ingewikkeldere berekening, en we willen juist versimpelen van alimentatieberekening).
Waarom is het nog steed vanzelfsprekend dat mannen wel fulltime blijven werken als er kinderen komen en vrouwen niet? ookal vinden die vrouwen dat "wel lekker". Vinden mannen dat dan niet? Of zouden die vrouwen dat dan niet accepteren?
Begrijp me goed, ik vind het niet verkeerd dat PA eindig is een en ik ben het ook met je eens dat ex niet moet gaan zitten piepen als die na 12 jaar niets heeft geregeld en in de bijstand komt. Ik vind het echter verkeerd om alle vrouwen die PA ontvangen neer te zetten als uitzuigers zonder eigenwaarde omdat ze gebruik maken van hun recht. Want iedereen die minder gaat werken verliest carrierekansen en als dat in een relatie om welke reden dan ook ongelijk verdeeld is, ontstaat er m.i recht op compensatie daarvoor. ( Alleen ben ik dan meer voor een eenmalige afkoopsom ipv jarenlang betalen, juist omdat ik het zie als compensatie voor iets uit het verleden en niet in de toekomst).
Waarom is het nog steed vanzelfsprekend dat mannen wel fulltime blijven werken als er kinderen komen en vrouwen niet? ookal vinden die vrouwen dat "wel lekker". Vinden mannen dat dan niet? Of zouden die vrouwen dat dan niet accepteren?
Begrijp me goed, ik vind het niet verkeerd dat PA eindig is een en ik ben het ook met je eens dat ex niet moet gaan zitten piepen als die na 12 jaar niets heeft geregeld en in de bijstand komt. Ik vind het echter verkeerd om alle vrouwen die PA ontvangen neer te zetten als uitzuigers zonder eigenwaarde omdat ze gebruik maken van hun recht. Want iedereen die minder gaat werken verliest carrierekansen en als dat in een relatie om welke reden dan ook ongelijk verdeeld is, ontstaat er m.i recht op compensatie daarvoor. ( Alleen ben ik dan meer voor een eenmalige afkoopsom ipv jarenlang betalen, juist omdat ik het zie als compensatie voor iets uit het verleden en niet in de toekomst).
woensdag 19 september 2012 om 11:16
Alleen zeer bijzondere omstandigheden zijn een reden voor verlenging (die altijd bij de rechter moet worden aangevraagd):
http://www.jurofoon.nl/nieuws/weblog.asp?id=3349
Nu lees ik even wat uitspraken op rechtspraak.nl en van deze zakt mijn broek toch wel even af.
http://zoeken.rechtspraak ... searchtype=ljn&ljn=BX2402
Deze vrouw van 57 vraagt na 12 jaar om verlenging van de alimentatie. De uitzonderlijke omstandigheden die ze aanvoert zijn een longaandoening (COPD), de lange loopbaanonderbreking doordat ze voor de kinderen heeft gezorgd, onzekerheid en depressiviteit (o.a. PTSS). Als je naar haar uitgaven kijkt, zie je dat ze o.a. een huishoudelijke hulp heeft (terwijl ze niet werkt!).
Nu vind ik dat persoonlijk geen redenen om 12 jaar lang op je kont te gaan zitten, maar hier blijkt de rechter anders over te denken. Mevrouw heeft een drankprobleem (ze heeft tussen 1997 en 2001 hele perioden niet bewust meegemaakt) en rookt stevig (beide zullen haar longaandoening vast niet verbeteren), en de traumatische gebeurtenis (moord op een buurman) vond in 1993 plaats. Toch vindt de rechter dat zij na 12 jaar niet in staat is om te werken en dat haar ex haar tot aan haar pensioengerechtigde leeftijd moet blijven onderhouden. Mevrouw mag dus op zijn kosten gewoon blijven zuipen en roken en op de bank blijven liggen terwijl haar werkster schoonmaakt. Echt niet te geloven
De vrouw kreeg tot nu toe 3500 euro per maand, en krijgt nu tot haar 65ste 2250 euro per maand.
In de uitspraak wordt verwezen naar een arrest waarin staan de overwegingen zijn vastgesteld die een rechter bij een dergelijk verzoek moet afwegen:
Daarbij kan volgens de parlementaire geschiedenis en de Hoge Raad in zijn beschikking van 19 december 2008, LJN BF3928, naast de financiële situatie waarin de alimentatiegerechtigde verkeert, onder meer worden gedacht aan de volgende factoren, die in onderlinge samenhang moeten worden bezien:
- in hoeverre de alimentatiegerechtigde in twaalf jaar tijd alles gedaan heeft wat redelijkerwijs verwacht mag worden om tot financiële zelfstandigheid te geraken, diens leeftijd, gezondheid, arbeidsverleden en achtergrond in aanmerking genomen;
- de mate waarin de behoefte van de alimentatiegerechtigde aan voortduring van een uitkering tot levensonderhoud nog verband houdt met het huwelijk;
- de verwachting van partijen toen zij huwden;
- de zorg voor de kinderen en de mogelijkheden die de zorg liet, het aantal en de leeftijd van de kinderen mede in aanmerking genomen, om zich een bestaan op te bouwen dat onafhankelijkheid van de gewezen echtgenoot zou verschaffen.
Moraal van het verhaal: ook tussen rechters zitten gekken, dus je kan het altijd slecht treffen. Volgens de rechtspraak zou de ex van je vriend normaliter geen aanspraak op verlenging moeten kunnen maken.
http://www.jurofoon.nl/nieuws/weblog.asp?id=3349
Nu lees ik even wat uitspraken op rechtspraak.nl en van deze zakt mijn broek toch wel even af.
http://zoeken.rechtspraak ... searchtype=ljn&ljn=BX2402
Deze vrouw van 57 vraagt na 12 jaar om verlenging van de alimentatie. De uitzonderlijke omstandigheden die ze aanvoert zijn een longaandoening (COPD), de lange loopbaanonderbreking doordat ze voor de kinderen heeft gezorgd, onzekerheid en depressiviteit (o.a. PTSS). Als je naar haar uitgaven kijkt, zie je dat ze o.a. een huishoudelijke hulp heeft (terwijl ze niet werkt!).
Nu vind ik dat persoonlijk geen redenen om 12 jaar lang op je kont te gaan zitten, maar hier blijkt de rechter anders over te denken. Mevrouw heeft een drankprobleem (ze heeft tussen 1997 en 2001 hele perioden niet bewust meegemaakt) en rookt stevig (beide zullen haar longaandoening vast niet verbeteren), en de traumatische gebeurtenis (moord op een buurman) vond in 1993 plaats. Toch vindt de rechter dat zij na 12 jaar niet in staat is om te werken en dat haar ex haar tot aan haar pensioengerechtigde leeftijd moet blijven onderhouden. Mevrouw mag dus op zijn kosten gewoon blijven zuipen en roken en op de bank blijven liggen terwijl haar werkster schoonmaakt. Echt niet te geloven
De vrouw kreeg tot nu toe 3500 euro per maand, en krijgt nu tot haar 65ste 2250 euro per maand.
In de uitspraak wordt verwezen naar een arrest waarin staan de overwegingen zijn vastgesteld die een rechter bij een dergelijk verzoek moet afwegen:
Daarbij kan volgens de parlementaire geschiedenis en de Hoge Raad in zijn beschikking van 19 december 2008, LJN BF3928, naast de financiële situatie waarin de alimentatiegerechtigde verkeert, onder meer worden gedacht aan de volgende factoren, die in onderlinge samenhang moeten worden bezien:
- in hoeverre de alimentatiegerechtigde in twaalf jaar tijd alles gedaan heeft wat redelijkerwijs verwacht mag worden om tot financiële zelfstandigheid te geraken, diens leeftijd, gezondheid, arbeidsverleden en achtergrond in aanmerking genomen;
- de mate waarin de behoefte van de alimentatiegerechtigde aan voortduring van een uitkering tot levensonderhoud nog verband houdt met het huwelijk;
- de verwachting van partijen toen zij huwden;
- de zorg voor de kinderen en de mogelijkheden die de zorg liet, het aantal en de leeftijd van de kinderen mede in aanmerking genomen, om zich een bestaan op te bouwen dat onafhankelijkheid van de gewezen echtgenoot zou verschaffen.
Moraal van het verhaal: ook tussen rechters zitten gekken, dus je kan het altijd slecht treffen. Volgens de rechtspraak zou de ex van je vriend normaliter geen aanspraak op verlenging moeten kunnen maken.
Ga in therapie!
