Overig
alle pijlers
nobody said it was easy.
woensdag 3 oktober 2012 om 08:49
woensdag 3 oktober 2012 om 10:04
Als ik heel eerlijk ben heb ik nog nooit baanbrekende keuzes hoeven maken?
Werk altijd van 1 in andere gekomen
Relatie vanaf mijn 18e huisje boompje (geen beestje wel 2 kinderne inmiddels)
mijn moeilijkste keuzes zijn i.v.t. bovenstaande helemaal niks (mag dat ook?)
mijn moeilijke keuzes zijn:
Ga ik op mijn vrijedag fietsen of kajak vissen
Waar gaan we van de zomer op vakantie.
Ik weet het niet er zullen best nog minder dan wel moeilijke keuzes komen maar tot op heden moet ik zeggen heb ik er totaal geen idee van. (mag ook wel toch?)
Werk altijd van 1 in andere gekomen
Relatie vanaf mijn 18e huisje boompje (geen beestje wel 2 kinderne inmiddels)
mijn moeilijkste keuzes zijn i.v.t. bovenstaande helemaal niks (mag dat ook?)
mijn moeilijke keuzes zijn:
Ga ik op mijn vrijedag fietsen of kajak vissen
Waar gaan we van de zomer op vakantie.
Ik weet het niet er zullen best nog minder dan wel moeilijke keuzes komen maar tot op heden moet ik zeggen heb ik er totaal geen idee van. (mag ook wel toch?)
woensdag 3 oktober 2012 om 10:09
quote:mevrkimkim schreef op 03 oktober 2012 @ 09:51:
[...]
pff lastig parket zit je in. zou niet weten wat ik zou moeten doen als ik die situatie zou zitten.. wat is wijsheid?Wat wijsheid is weten we allebei heel goed. Het contact verbreken en tijd en energie in onze eigen relaties steken. Maar het gevoel uitschakelen is verdomd lastig.
[...]
pff lastig parket zit je in. zou niet weten wat ik zou moeten doen als ik die situatie zou zitten.. wat is wijsheid?Wat wijsheid is weten we allebei heel goed. Het contact verbreken en tijd en energie in onze eigen relaties steken. Maar het gevoel uitschakelen is verdomd lastig.
woensdag 3 oktober 2012 om 10:10
quote:Rary schreef op 03 oktober 2012 @ 10:03:
Op wereldreis gaan voor een paar jaar.
Ben nu 6 maanden onderweg. Alles inpakken en verkopen van tevoren was al iets wat ik moeilijk vind. Heb dus ook de helft niet ingepakt en mijn broer (bij wie ik woonde) met een rotzooi opgezadeld.
Daarna 3 maanden op een eiland in Thailand geweest om mijn Divemaster te halen. Dat an sich was niet makkelijk, en daar 3 maanden zijn ook niet. Voor de eerste keer in mijn leven heimwee ervaren.
Daarna een maand helemaal alleen geweest in Sydney, de muren kwamen op mij af.
Nu werk ik alweer 2 maanden in een natuurreservaat op een afgelegen plek, het dichtsbijzijnde dorpje is 30 min hiervandaan. Met de collega's klikt het niet echt. Australiers zijn niet zulke leuke mensen. Het werk is saai. Ook hier voel ik me af en toe rete eenzaam.Al met al, hoe ontzettend gaaf het ook is dat ik de komende paar jaar op wereldreis ben, hoe erg ik ook achter deze keuze sta, hoe ontzettend toffe dingen ik ook al meegemaakt heb, makkelijk is het niet, zo zonder vrienden aan de andere kant van de wereld.
Positieve kant, over 3 weken ben ik hier weg, en dan heb ik zoveel geld verdiend dat ik eindelijk vrij ben om echt te gaan reizen en te gaan en staan waar ik wil. De volgende uitdaging is een 10 daagse meditatiecursus, en daarna eindelijk vrienden opzoeken!
Wat herkenbaar dit stukje! Half jaar in Australië gezeten...ik vond het ook allesbehalve leuke mensen. Tip: maak de oversteek naar NZ, ik vond het er mooier en de mensen vele malen vriendelijker, meer down to earth!
Heimwee is afschuwelijk...doe je niets aan, probeer afleiding te zoeken!
Op wereldreis gaan voor een paar jaar.
Ben nu 6 maanden onderweg. Alles inpakken en verkopen van tevoren was al iets wat ik moeilijk vind. Heb dus ook de helft niet ingepakt en mijn broer (bij wie ik woonde) met een rotzooi opgezadeld.
Daarna 3 maanden op een eiland in Thailand geweest om mijn Divemaster te halen. Dat an sich was niet makkelijk, en daar 3 maanden zijn ook niet. Voor de eerste keer in mijn leven heimwee ervaren.
Daarna een maand helemaal alleen geweest in Sydney, de muren kwamen op mij af.
Nu werk ik alweer 2 maanden in een natuurreservaat op een afgelegen plek, het dichtsbijzijnde dorpje is 30 min hiervandaan. Met de collega's klikt het niet echt. Australiers zijn niet zulke leuke mensen. Het werk is saai. Ook hier voel ik me af en toe rete eenzaam.Al met al, hoe ontzettend gaaf het ook is dat ik de komende paar jaar op wereldreis ben, hoe erg ik ook achter deze keuze sta, hoe ontzettend toffe dingen ik ook al meegemaakt heb, makkelijk is het niet, zo zonder vrienden aan de andere kant van de wereld.
Positieve kant, over 3 weken ben ik hier weg, en dan heb ik zoveel geld verdiend dat ik eindelijk vrij ben om echt te gaan reizen en te gaan en staan waar ik wil. De volgende uitdaging is een 10 daagse meditatiecursus, en daarna eindelijk vrienden opzoeken!
Wat herkenbaar dit stukje! Half jaar in Australië gezeten...ik vond het ook allesbehalve leuke mensen. Tip: maak de oversteek naar NZ, ik vond het er mooier en de mensen vele malen vriendelijker, meer down to earth!
Heimwee is afschuwelijk...doe je niets aan, probeer afleiding te zoeken!
woensdag 3 oktober 2012 om 10:13
@Kimkim, ja de keuzes zijn gemaakt (met pijn in mijn hart..)
de scheiding is erdoor en volgende maand verhuizen we.
De scholen zijn geregeld, het huisje word opgeknapt. Ben ook nog mijn baan kwijtgeraakt, dus druk ah solliciteren.
Maar ik vind het nog steeds zo erg dat ik deze beslissingen heb moeten nemen.
ik hoop dat 2013 ons jaar word, een beetje geluk kan geen kwaad.
de scheiding is erdoor en volgende maand verhuizen we.
De scholen zijn geregeld, het huisje word opgeknapt. Ben ook nog mijn baan kwijtgeraakt, dus druk ah solliciteren.
Maar ik vind het nog steeds zo erg dat ik deze beslissingen heb moeten nemen.
ik hoop dat 2013 ons jaar word, een beetje geluk kan geen kwaad.
woensdag 3 oktober 2012 om 10:14
quote:Jeluze schreef op 03 oktober 2012 @ 10:10:
[...]
Wat herkenbaar dit stukje! Half jaar in Australië gezeten...ik vond het ook allesbehalve leuke mensen. Tip: maak de oversteek naar NZ, ik vond het er mooier en de mensen vele malen vriendelijker, meer down to earth!
Heimwee is afschuwelijk...doe je niets aan, probeer afleiding te zoeken!
Ja ik hoor het nu ook vaker van mensen die in Australie zijn geweest, dat de mensen niet leuk zijn!
Een jaar geleden werd ik wakker met "een stem" in mij die zei, ga naar Nieuw Zeeland. Aangezien ik door mijn leeftijd de laatste kans was om een werkvisum in NZ en Australie te krijgen, dacht ik, als ik er toch ben, doe ik een jaartje Australie er wel bij.
Heb nu ook besloten om Australie nog 1 kans te geven, en als ik het niks blijf vinden, ik even een paar maanden ga rondreizen in Indo o.i.d. en dan naar NZ ga....
[...]
Wat herkenbaar dit stukje! Half jaar in Australië gezeten...ik vond het ook allesbehalve leuke mensen. Tip: maak de oversteek naar NZ, ik vond het er mooier en de mensen vele malen vriendelijker, meer down to earth!
Heimwee is afschuwelijk...doe je niets aan, probeer afleiding te zoeken!
Ja ik hoor het nu ook vaker van mensen die in Australie zijn geweest, dat de mensen niet leuk zijn!
Een jaar geleden werd ik wakker met "een stem" in mij die zei, ga naar Nieuw Zeeland. Aangezien ik door mijn leeftijd de laatste kans was om een werkvisum in NZ en Australie te krijgen, dacht ik, als ik er toch ben, doe ik een jaartje Australie er wel bij.
Heb nu ook besloten om Australie nog 1 kans te geven, en als ik het niks blijf vinden, ik even een paar maanden ga rondreizen in Indo o.i.d. en dan naar NZ ga....
woensdag 3 oktober 2012 om 10:16
Dat wij ons kind steeds meer los moeten laten, op een al heel jonge leeftijd. De zorgvraag is te complex en vraagt teveel van ons hele gezin. Dat betekent dus dat hij gedeeltelijk in een instelling gaat wonen, en hij is nog maar zo jong. Dat vind ik vreselijk moeilijk, want dat is niet wat ik verwacht had toen hij net geboren was en gezond leek te zijn. Elke stap is een soort rouwproces.
Grief is just love with nowhere to go
woensdag 3 oktober 2012 om 10:17
woensdag 3 oktober 2012 om 10:19
quote:Maleficent schreef op 03 oktober 2012 @ 10:16:
Dat wij ons kind steeds meer los moeten laten, op een al heel jonge leeftijd. De zorgvraag is te complex en vraagt teveel van ons hele gezin. Dat betekent dus dat hij gedeeltelijk in een instelling gaat wonen, en hij is nog maar zo jong. Dat vind ik vreselijk moeilijk, want dat is niet wat ik verwacht had toen hij net geboren was en gezond leek te zijn. Elke stap is een soort rouwproces.Och Male, wat verschrikkelijk lijkt me dit.
Dat wij ons kind steeds meer los moeten laten, op een al heel jonge leeftijd. De zorgvraag is te complex en vraagt teveel van ons hele gezin. Dat betekent dus dat hij gedeeltelijk in een instelling gaat wonen, en hij is nog maar zo jong. Dat vind ik vreselijk moeilijk, want dat is niet wat ik verwacht had toen hij net geboren was en gezond leek te zijn. Elke stap is een soort rouwproces.Och Male, wat verschrikkelijk lijkt me dit.
woensdag 3 oktober 2012 om 10:21
Mijn moeilijkste keuze was om onze wens om een vierde kindje te krijgen opzij te zetten en een kind puber van iemand anders in huis te nemen.
Ik heb er geen seconde spijt van, maar om die knoop definitief door te hakken was wel heftig... Ik heb heel wat tranen gelaten, maar zou het niet anders meer willen..
Ik heb er geen seconde spijt van, maar om die knoop definitief door te hakken was wel heftig... Ik heb heel wat tranen gelaten, maar zou het niet anders meer willen..
woensdag 3 oktober 2012 om 10:22
Jur, je laat het leven een beetje op je afkomen en je hebt gelukkig geen heel heftige dingen meegemaakt. Het eerste is een keuze, het tweede is een kwestie van geluk
Rary, dit hoort natuurlijk bij de (moedige!) keuze die je hebt gemaakt. Een paar jaar op wereldreis betekent dat je jezelf flink gaat tegenkomen en ook minder leuke periodes gaat meemaken. Het is tenslotte geen lange vakantie Ik hoop dat je er ook zo tegenaan kan kijken, als een ervaring die je meer leert over jezelf, en dat je je niet blindstaart op je omgeving. Een wereldreis is juist een mooie gelegenheid om te leren dat je niet kunt generaliseren en dat je zelf invloed hebt op de situatie waarin je je bevindt.
Vivaflamenco, lastig is het zeker. Lukt het een beetje?
Rary, dit hoort natuurlijk bij de (moedige!) keuze die je hebt gemaakt. Een paar jaar op wereldreis betekent dat je jezelf flink gaat tegenkomen en ook minder leuke periodes gaat meemaken. Het is tenslotte geen lange vakantie Ik hoop dat je er ook zo tegenaan kan kijken, als een ervaring die je meer leert over jezelf, en dat je je niet blindstaart op je omgeving. Een wereldreis is juist een mooie gelegenheid om te leren dat je niet kunt generaliseren en dat je zelf invloed hebt op de situatie waarin je je bevindt.
Vivaflamenco, lastig is het zeker. Lukt het een beetje?
Ga in therapie!
woensdag 3 oktober 2012 om 10:22
quote:Maleficent schreef op 03 oktober 2012 @ 10:16:
Dat wij ons kind steeds meer los moeten laten, op een al heel jonge leeftijd. De zorgvraag is te complex en vraagt teveel van ons hele gezin. Dat betekent dus dat hij gedeeltelijk in een instelling gaat wonen, en hij is nog maar zo jong. Dat vind ik vreselijk moeilijk, want dat is niet wat ik verwacht had toen hij net geboren was en gezond leek te zijn. Elke stap is een soort rouwproces. Wat ontzettend knap dat je deze keuze hebt gemaakt. Lijkt me hartverscheurend.
Dat wij ons kind steeds meer los moeten laten, op een al heel jonge leeftijd. De zorgvraag is te complex en vraagt teveel van ons hele gezin. Dat betekent dus dat hij gedeeltelijk in een instelling gaat wonen, en hij is nog maar zo jong. Dat vind ik vreselijk moeilijk, want dat is niet wat ik verwacht had toen hij net geboren was en gezond leek te zijn. Elke stap is een soort rouwproces. Wat ontzettend knap dat je deze keuze hebt gemaakt. Lijkt me hartverscheurend.
woensdag 3 oktober 2012 om 10:25
quote:douchebak schreef op 03 oktober 2012 @ 10:21:
Mijn moeilijkste keuze was om onze wens om een vierde kindje te krijgen opzij te zetten en een kind puber van iemand anders in huis te nemen.
Ik heb er geen seconde spijt van, maar om die knoop definitief door te hakken was wel heftig... Ik heb heel wat tranen gelaten, maar zou het niet anders meer willen..Wat mooi van jullie en wat fijn dat jullie een ander kind kunnen bieden wat het nodig heeft.
Mijn moeilijkste keuze was om onze wens om een vierde kindje te krijgen opzij te zetten en een kind puber van iemand anders in huis te nemen.
Ik heb er geen seconde spijt van, maar om die knoop definitief door te hakken was wel heftig... Ik heb heel wat tranen gelaten, maar zou het niet anders meer willen..Wat mooi van jullie en wat fijn dat jullie een ander kind kunnen bieden wat het nodig heeft.
woensdag 3 oktober 2012 om 10:28
quote:dubiootje schreef op 03 oktober 2012 @ 10:22:
Een paar jaar op wereldreis betekent dat je jezelf flink gaat tegenkomen en ook minder leuke periodes gaat meemaken.
Klopt, en elk moeilijk ding wat ik mee maak heeft mij al zoveel over mezelf geleerd. En dit inzicht houd mij ook op de been, en laat mij doorzetten in situaties waar ik het even niet meer zie zitten. Ik wil ook verder groeien!
En dus, nobody said it was easy Zonder dalen geen pieken.
Een paar jaar op wereldreis betekent dat je jezelf flink gaat tegenkomen en ook minder leuke periodes gaat meemaken.
Klopt, en elk moeilijk ding wat ik mee maak heeft mij al zoveel over mezelf geleerd. En dit inzicht houd mij ook op de been, en laat mij doorzetten in situaties waar ik het even niet meer zie zitten. Ik wil ook verder groeien!
En dus, nobody said it was easy Zonder dalen geen pieken.
woensdag 3 oktober 2012 om 10:28
woensdag 3 oktober 2012 om 10:29
quote:Maleficent schreef op 03 oktober 2012 @ 10:16:
Dat wij ons kind steeds meer los moeten laten, op een al heel jonge leeftijd. De zorgvraag is te complex en vraagt teveel van ons hele gezin. Dat betekent dus dat hij gedeeltelijk in een instelling gaat wonen, en hij is nog maar zo jong. Dat vind ik vreselijk moeilijk, want dat is niet wat ik verwacht had toen hij net geboren was en gezond leek te zijn. Elke stap is een soort rouwproces.Wat heftig zeg. Wat verdrietig. Maar ook; wat dapper! Want dit soort situaties maakt dat je jezelf een goede meoder moet tonen. Ondanks je eigen verdriet. En dat heb je toch maar mooi gedaan. Knap hoor.
Dat wij ons kind steeds meer los moeten laten, op een al heel jonge leeftijd. De zorgvraag is te complex en vraagt teveel van ons hele gezin. Dat betekent dus dat hij gedeeltelijk in een instelling gaat wonen, en hij is nog maar zo jong. Dat vind ik vreselijk moeilijk, want dat is niet wat ik verwacht had toen hij net geboren was en gezond leek te zijn. Elke stap is een soort rouwproces.Wat heftig zeg. Wat verdrietig. Maar ook; wat dapper! Want dit soort situaties maakt dat je jezelf een goede meoder moet tonen. Ondanks je eigen verdriet. En dat heb je toch maar mooi gedaan. Knap hoor.
woensdag 3 oktober 2012 om 10:30
quote:douchebak schreef op 03 oktober 2012 @ 10:21:
Mijn moeilijkste keuze was om onze wens om een vierde kindje te krijgen opzij te zetten en een kind puber van iemand anders in huis te nemen.
Ik heb er geen seconde spijt van, maar om die knoop definitief door te hakken was wel heftig... Ik heb heel wat tranen gelaten, maar zou het niet anders meer willen..Wat bijjzonder. Wat mooi!
Mijn moeilijkste keuze was om onze wens om een vierde kindje te krijgen opzij te zetten en een kind puber van iemand anders in huis te nemen.
Ik heb er geen seconde spijt van, maar om die knoop definitief door te hakken was wel heftig... Ik heb heel wat tranen gelaten, maar zou het niet anders meer willen..Wat bijjzonder. Wat mooi!
woensdag 3 oktober 2012 om 10:34
Mooi topic.
Toen ik mijn beste vriend terugzoende en wist daarmee heel wat in gang te zetten. Zijn vriendin was een jaar daarvoor overleden en hij had een kind.
Ik ben zo blij dat ik hem terug hebt gezoend en het allemaal maar heb laten gebeuren. Hij is de liefde van mijn leven gebleken en nu hebben we een gezin met 3 kinderen (samen nog 2 kinderen gekregen).
Toen ik mijn beste vriend terugzoende en wist daarmee heel wat in gang te zetten. Zijn vriendin was een jaar daarvoor overleden en hij had een kind.
Ik ben zo blij dat ik hem terug hebt gezoend en het allemaal maar heb laten gebeuren. Hij is de liefde van mijn leven gebleken en nu hebben we een gezin met 3 kinderen (samen nog 2 kinderen gekregen).
woensdag 3 oktober 2012 om 10:40
@dubiootje,
Heb helaas wel heftige dingen meegemaakt, en geizen.
Maar in al die gevalen geen keus gehad.(en dat is toch de vraag?)
Dat is ook een andere invals hoek.
Maar ja mijn leven en hoe ik nu ben is wel gevormd door deze dingen, (die je meegemaakt heb)
Ook werk ik al 10 jaar in een UMC (financieel, geen dokter ef zo) En toch zie ik geregeld genoeg mensen en ook "hele" kleine kinderen, Die vechten dagelijks om te blijven leven.
Daardoor leer je wel af en toe relatieveren of iets nu erg is of niet?
Hoor toch wel veel mensen klagen over van alles en nog wat?
Ik spiegel dat wel een beetje aan de dignen die ik dan af ent oe zie hier en denk ik pfffffff eigenlijk heb ik en heel veel meer mensen het eigenlijk best goed, alleen hebben ze zelf niet altijd door of voelen ze zich niet zo?
Serieus voel me ook wel eens minder maar toch sta halve dagen te fluiten.
In de metro (als ik niet op de fiets naar mijn werk ben) Praat met veel mensen, als ze niet allemaal als zombie met muziek op en telefoon/ipad op de schoot in de virtuele wereld zitten
ach ja probeer het beste ervan te maken en relativeer wat je hebt en bent? er zoveel die het veel minder goed hebben?
Zoals malefincent als ouder is dit 1 van de dingen die je niet wil meemaken
Heb helaas wel heftige dingen meegemaakt, en geizen.
Maar in al die gevalen geen keus gehad.(en dat is toch de vraag?)
Dat is ook een andere invals hoek.
Maar ja mijn leven en hoe ik nu ben is wel gevormd door deze dingen, (die je meegemaakt heb)
Ook werk ik al 10 jaar in een UMC (financieel, geen dokter ef zo) En toch zie ik geregeld genoeg mensen en ook "hele" kleine kinderen, Die vechten dagelijks om te blijven leven.
Daardoor leer je wel af en toe relatieveren of iets nu erg is of niet?
Hoor toch wel veel mensen klagen over van alles en nog wat?
Ik spiegel dat wel een beetje aan de dignen die ik dan af ent oe zie hier en denk ik pfffffff eigenlijk heb ik en heel veel meer mensen het eigenlijk best goed, alleen hebben ze zelf niet altijd door of voelen ze zich niet zo?
Serieus voel me ook wel eens minder maar toch sta halve dagen te fluiten.
In de metro (als ik niet op de fiets naar mijn werk ben) Praat met veel mensen, als ze niet allemaal als zombie met muziek op en telefoon/ipad op de schoot in de virtuele wereld zitten
ach ja probeer het beste ervan te maken en relativeer wat je hebt en bent? er zoveel die het veel minder goed hebben?
Zoals malefincent als ouder is dit 1 van de dingen die je niet wil meemaken
woensdag 3 oktober 2012 om 10:50
Wat mooi, Noerie! Zo zie je hoe je eigen houding veel invloed kan hebben op hoe je een situatie ervaart.
Ik weet niet hoe jij dit ziet, jur? In mijn ogen heb je altijd een keuze als je dingen overkomen. Soms kun je er weinig of niets aan veranderen, maar je hebt wel de keuze hoe je met de situatie omgaat. Uit elke situatie is wel een zinvolle ervaring te halen, waar je zelf of soms ook anderen iets aan hebben.
Relativeren is in die situaties inderdaad heel belangrijk, maar het kan ook een valkuil zijn. Je mag ook best wat eisen van jezelf, jezelf hoog gegrepen doelen stellen in het leven en proberen er het meeste uit te halen. Relativeringsvermogen kan ook angst voor verandering maskeren. "Ach, ik heb het toch goed, kijk eens naar andere mensen, wat klaag ik nu..." Een beetje klagen mag soms best, als het leidt tot een zinvolle verandering!
Ik weet niet hoe jij dit ziet, jur? In mijn ogen heb je altijd een keuze als je dingen overkomen. Soms kun je er weinig of niets aan veranderen, maar je hebt wel de keuze hoe je met de situatie omgaat. Uit elke situatie is wel een zinvolle ervaring te halen, waar je zelf of soms ook anderen iets aan hebben.
Relativeren is in die situaties inderdaad heel belangrijk, maar het kan ook een valkuil zijn. Je mag ook best wat eisen van jezelf, jezelf hoog gegrepen doelen stellen in het leven en proberen er het meeste uit te halen. Relativeringsvermogen kan ook angst voor verandering maskeren. "Ach, ik heb het toch goed, kijk eens naar andere mensen, wat klaag ik nu..." Een beetje klagen mag soms best, als het leidt tot een zinvolle verandering!
Ga in therapie!
woensdag 3 oktober 2012 om 10:52
quote:vivaflamenco schreef op 03 oktober 2012 @ 10:09:
[...]
Wat wijsheid is weten we allebei heel goed. Het contact verbreken en tijd en energie in onze eigen relaties steken. Maar het gevoel uitschakelen is verdomd lastig.
Heel herkenbaar.....Ook wat je zegt over dat het helemaal niet ongemakkelijk is, integendeel zelfs.
Inmiddels ben ik gelukkig een stap in de goede richting, want waarom werd ik verliefd op hem? Waarschijnlijk omdat ik die aandacht, de complimentjes en de vleierijen thuis mis, niet zo zeer op hem. En vanwege de spanning van het verliefd zijn ook nog wel denk ik. Maar elke avond bij hem thuis komen? Nee, dat zou ik niet willen en bij mijn vriend wel
!
En inderdaad net als jij, een paar keer het prive-contact verbroken en toch weer opgepakt. Gelukkig is de verliefdheid er inmiddels vanaf, mede door het rationele nadenken. Contact heb ik nog wel met hem, maar beduidend minder, een beetje gezonder zoals we het zelf noemen.
Lastig was het wel, ik heb toch een tijdje echt getwijfelt, dit wel met vriend besproken (zonder de verliefdheid expliciet te noemen) en daardoor zelfs onze kinderwens even in de ijskast gezet. Dat was toch wel een verdomd lastige keuze dit jaar....
[...]
Wat wijsheid is weten we allebei heel goed. Het contact verbreken en tijd en energie in onze eigen relaties steken. Maar het gevoel uitschakelen is verdomd lastig.
Heel herkenbaar.....Ook wat je zegt over dat het helemaal niet ongemakkelijk is, integendeel zelfs.
Inmiddels ben ik gelukkig een stap in de goede richting, want waarom werd ik verliefd op hem? Waarschijnlijk omdat ik die aandacht, de complimentjes en de vleierijen thuis mis, niet zo zeer op hem. En vanwege de spanning van het verliefd zijn ook nog wel denk ik. Maar elke avond bij hem thuis komen? Nee, dat zou ik niet willen en bij mijn vriend wel
!En inderdaad net als jij, een paar keer het prive-contact verbroken en toch weer opgepakt. Gelukkig is de verliefdheid er inmiddels vanaf, mede door het rationele nadenken. Contact heb ik nog wel met hem, maar beduidend minder, een beetje gezonder zoals we het zelf noemen.
Lastig was het wel, ik heb toch een tijdje echt getwijfelt, dit wel met vriend besproken (zonder de verliefdheid expliciet te noemen) en daardoor zelfs onze kinderwens even in de ijskast gezet. Dat was toch wel een verdomd lastige keuze dit jaar....
woensdag 3 oktober 2012 om 10:59