Thuis
alle pijlers
Kat in laten slapen
vrijdag 2 november 2012 om 10:03
Mijn kat van 14 jaar oud is al een paar weken ziek. De nierwaarden waren gigantisch hoog, zulke hoge waarden komen bijna niet voor. De dierenarts vond behandeling teveel stress voor haar en had hoogstwaarschijnlijk ook geen nut. Wel begonnen met dieetvoeding en ze knapte daar erg van op.
Helaas is het nu klaar. Ze heeft al 2 dagen niet gegeten, drinken doet ze nog maar heel weinig. Ze is ontzettend mager, ligt alleen maar en miauwt heel klagelijk. Vannacht opgezeten om haar in de gaten te houden, kon echt niet slapen. En vannacht ook de beslissing genomen om haar in te slapen. Ze is gewoon op.
Vanmiddag om 4 uur is de afspraak bij de dierenarts. Loop heel de nacht en ochtend al te janken. Ik weet dat het voor haar beter is, ze lijdt overduidelijk en dat wil ik absoluut niet. Maar ik vind het zo vreselijk,
Heb ooit 2 andere katten verloren, de ene lag plotseling dood in de kamer (hartstilstand), de andere is aangereden. Heb alleen een konijn ooit moeten laten inslapen, hij had suikerziekte, maar die had ik nog niet zo lang.
Deze kat heb ik 14 jaar en is een onderdeel van mijn leven. Ze is mijn maatje, waar ik ben is zij ook. Nou ja..was, want ze ligt alleen nog maar in de hal. Ik zal haar zo vreselijk missen.
Helaas is het nu klaar. Ze heeft al 2 dagen niet gegeten, drinken doet ze nog maar heel weinig. Ze is ontzettend mager, ligt alleen maar en miauwt heel klagelijk. Vannacht opgezeten om haar in de gaten te houden, kon echt niet slapen. En vannacht ook de beslissing genomen om haar in te slapen. Ze is gewoon op.
Vanmiddag om 4 uur is de afspraak bij de dierenarts. Loop heel de nacht en ochtend al te janken. Ik weet dat het voor haar beter is, ze lijdt overduidelijk en dat wil ik absoluut niet. Maar ik vind het zo vreselijk,
Heb ooit 2 andere katten verloren, de ene lag plotseling dood in de kamer (hartstilstand), de andere is aangereden. Heb alleen een konijn ooit moeten laten inslapen, hij had suikerziekte, maar die had ik nog niet zo lang.
Deze kat heb ik 14 jaar en is een onderdeel van mijn leven. Ze is mijn maatje, waar ik ben is zij ook. Nou ja..was, want ze ligt alleen nog maar in de hal. Ik zal haar zo vreselijk missen.
vrijdag 2 november 2012 om 11:17
quote:beter.laat schreef op 02 november 2012 @ 10:37:
Beste Daantje,
Je hebt 14 jaar voor haar mogen zorgen, nu de beslissing nemen dat het genoeg is, hoort daar ook bij.
Moeilijk, maar zo nodig.
Heel veel sterkte gewenst, en huilen mag hoor. Nog weken lang....
Heb je al bedacht wat je met haar wilt nadat ze overleden is?
Ik heb nog geen idee eigenlijk. Heb de andere katten en het konijn laten cremeren geloof ik en die zijn gelijktijdig met andere dieren uitgestrooid en kreeg dan van het dierencrematorium een soort certificaat. Het is al zolang geleden dat ik zoiets heb gehad dat ik niet eens weet wat de mogelijkheden zijn geweest.
Het is zo raar, het lijkt alsof ze met me praat. Als ik haar aanhaal komt er iets van 'prrrrt' uit, niet haar normale geluidjes in ieder geval. Het lijkt echt op praten, smeken. Zo zielig.
De dierenarts was meteen heel stellig, ze konden haar wel 3 dagen een het infuus leggen, maar ze zei ook dat veel stress voor haar zou zijn, dat veel geld zou kosten en dat het haar niet zou redden. De dierenarts vond het beter haar een rustige laatste paar weken te geven. Ben zo blij dat ze deze zomer nog heeft kunnen genieten van de tuin op de camping waar we een stacaravan hebben. Ze is zo graag buiten, maar we wonen op een flat. Was zo fijn om haar te zien genieten in de tuin.
Dit is helaas het nadeel van huisdieren hebben, jullie weten dat helaas ook. Gelukkig geven ze meer plezier dan ellende.
Bedankt voor jullie lieve berichtjes, zal voor degene die het meegemaakt hebben ook niet makkelijk zijn, er komen dan toch weer herinneringen naar boven.
Beste Daantje,
Je hebt 14 jaar voor haar mogen zorgen, nu de beslissing nemen dat het genoeg is, hoort daar ook bij.
Moeilijk, maar zo nodig.
Heel veel sterkte gewenst, en huilen mag hoor. Nog weken lang....
Heb je al bedacht wat je met haar wilt nadat ze overleden is?
Ik heb nog geen idee eigenlijk. Heb de andere katten en het konijn laten cremeren geloof ik en die zijn gelijktijdig met andere dieren uitgestrooid en kreeg dan van het dierencrematorium een soort certificaat. Het is al zolang geleden dat ik zoiets heb gehad dat ik niet eens weet wat de mogelijkheden zijn geweest.
Het is zo raar, het lijkt alsof ze met me praat. Als ik haar aanhaal komt er iets van 'prrrrt' uit, niet haar normale geluidjes in ieder geval. Het lijkt echt op praten, smeken. Zo zielig.
De dierenarts was meteen heel stellig, ze konden haar wel 3 dagen een het infuus leggen, maar ze zei ook dat veel stress voor haar zou zijn, dat veel geld zou kosten en dat het haar niet zou redden. De dierenarts vond het beter haar een rustige laatste paar weken te geven. Ben zo blij dat ze deze zomer nog heeft kunnen genieten van de tuin op de camping waar we een stacaravan hebben. Ze is zo graag buiten, maar we wonen op een flat. Was zo fijn om haar te zien genieten in de tuin.
Dit is helaas het nadeel van huisdieren hebben, jullie weten dat helaas ook. Gelukkig geven ze meer plezier dan ellende.
Bedankt voor jullie lieve berichtjes, zal voor degene die het meegemaakt hebben ook niet makkelijk zijn, er komen dan toch weer herinneringen naar boven.
vrijdag 2 november 2012 om 15:57
De beslissing nemen is heel, heel moeilijk. Je zou het liever niet doen. Maar dit is inherent aan huisdieren.
op dit moment sta je er voor (het is nu 16.00 uur) en dit vreet veel energie. Vanavond zul je meer rust hebben omdat het achter de rug is. Want zoiets zit je de hele dag tegen aan te hikken en al het andere is dan niet meer belangrijk.
Heel veel sterkte met het verlies. Je hebt er goed aan gedaan, en dat zul je zelf ook wel weten. Maar het is altijd rot om je geliefde dier kwijt te zijn. Ook al was hij al oud.
op dit moment sta je er voor (het is nu 16.00 uur) en dit vreet veel energie. Vanavond zul je meer rust hebben omdat het achter de rug is. Want zoiets zit je de hele dag tegen aan te hikken en al het andere is dan niet meer belangrijk.
Heel veel sterkte met het verlies. Je hebt er goed aan gedaan, en dat zul je zelf ook wel weten. Maar het is altijd rot om je geliefde dier kwijt te zijn. Ook al was hij al oud.
vrijdag 2 november 2012 om 17:43
Het is voorbij, ze is er niet meer. De dierenarts zag meteen dat ze op was. Na het eerste prikje ging het heel snel, binnen 10 seconden was ze slap. Er zat geen kracht meer in het lijfje om te protesteren.
14,5 Jaar is ze bij me geweest. Heb gelukkig nog een kat, maar zij is wat minder aanwezig. De andere was altijd bij me. Zal raar zijn om thuis te komen zonder dat zij bovenaan te trap staat. Moest haar altijd eerst aaien, dan kon ik pas verder lopen. Ze liep nooit normaal naar mij toe, ze hobbelde altijd, met haar hangbuik zwieberend.
Zal haar vreselijk missen, maar het is goed zo.
Bedankt voor jullie lieve berichtjes.
14,5 Jaar is ze bij me geweest. Heb gelukkig nog een kat, maar zij is wat minder aanwezig. De andere was altijd bij me. Zal raar zijn om thuis te komen zonder dat zij bovenaan te trap staat. Moest haar altijd eerst aaien, dan kon ik pas verder lopen. Ze liep nooit normaal naar mij toe, ze hobbelde altijd, met haar hangbuik zwieberend.
Zal haar vreselijk missen, maar het is goed zo.
Bedankt voor jullie lieve berichtjes.
vrijdag 2 november 2012 om 19:02
Vanmorgen hier nog gereageerd, en vanmiddag komt de overbuurman met mijn lieve kat in een doos naar hier. Hij dacht dat ze dood was, maar ze leefde nog. Dierenarts gebeld om het beestje uit haar lijden te verlossen, maar vlak voordat man binnen kwam om haar weg te brengen is zij al heengegaan. Totaal onverwacht, en ben nog steeds verbijsterd....
vrijdag 2 november 2012 om 19:33
Hi Daantje,
Moeilijk he,..
Ik heb ook 2 oudjes waarvan 1 verschrikkelijk mager geworden is. Ik dacht dat dat aan haar gebit lag dus dat is op advies van de dierenarts getrokken. Even ging het beter, maar nu gaat het weer erg slecht: bijzonder mager, vieze oogjes ed en ze verzorgt zichzelf niet meer. Maar ze is wel een deel van mij (net zoals jij dat omschrijft)
Eerder is mijn eerdere oude kat in mijn armen overleden en ik ben blij dat dat kon (ondanks dat ze alles volpieste de laatste maanden).
Denk je of weet je dat je kat pijn heeft?
Moeilijk he,..
Ik heb ook 2 oudjes waarvan 1 verschrikkelijk mager geworden is. Ik dacht dat dat aan haar gebit lag dus dat is op advies van de dierenarts getrokken. Even ging het beter, maar nu gaat het weer erg slecht: bijzonder mager, vieze oogjes ed en ze verzorgt zichzelf niet meer. Maar ze is wel een deel van mij (net zoals jij dat omschrijft)
Eerder is mijn eerdere oude kat in mijn armen overleden en ik ben blij dat dat kon (ondanks dat ze alles volpieste de laatste maanden).
Denk je of weet je dat je kat pijn heeft?
vrijdag 2 november 2012 om 20:10
Ik blijf janken. Zit foto's en filmpjes van haar te kijken, toen was ze nog lekker dik. En als ik dan denk aan wat ervan overgebleven is, ze was niet veel meer.
Elke plekje in huis doet me aan haar denken. Loop ik de slaapkamer in, dan zie ik haar op bed liggen. Ga ik naar toilet dan verwacht ik haar bij me (ze ging altijd mee als ik naar de wc ging), in de hal hangt haar hangmat aan de verwarming, in de woonkamer ligt haar kussen die we gekocht hebben toen we hoorden dat ze zo ziek was.
Mijn andere kat lijkt nog niet echt wat te merken, ze heeft net gewoon gegeten en bij me op schoot gelegen. Net zoals ze altijd doet. Ze gingen ook niet echt met elkaar om ofzo, niet bij elkaar liggen. Wel lag zij toen we terug kwamen van de dierenarts op mijn bureaustoel, daar lag degene die we nu hebben in laten slapen vaak, de andere nooit. Heel vreemd dat zij er nu lag.
Vannacht zal ook weer raar zijn, ze lag vaak op het kussen naast mijn kussen, dat was 's nachts haar plekje. Geen gemiauw meer in mijn oren, geen staart meer in mijn gezicht.
Elke plekje in huis doet me aan haar denken. Loop ik de slaapkamer in, dan zie ik haar op bed liggen. Ga ik naar toilet dan verwacht ik haar bij me (ze ging altijd mee als ik naar de wc ging), in de hal hangt haar hangmat aan de verwarming, in de woonkamer ligt haar kussen die we gekocht hebben toen we hoorden dat ze zo ziek was.
Mijn andere kat lijkt nog niet echt wat te merken, ze heeft net gewoon gegeten en bij me op schoot gelegen. Net zoals ze altijd doet. Ze gingen ook niet echt met elkaar om ofzo, niet bij elkaar liggen. Wel lag zij toen we terug kwamen van de dierenarts op mijn bureaustoel, daar lag degene die we nu hebben in laten slapen vaak, de andere nooit. Heel vreemd dat zij er nu lag.
Vannacht zal ook weer raar zijn, ze lag vaak op het kussen naast mijn kussen, dat was 's nachts haar plekje. Geen gemiauw meer in mijn oren, geen staart meer in mijn gezicht.
vrijdag 2 november 2012 om 22:31
Ik vond het zo erg toen ik die doos openmaakte dat de geur van de dood me tegemoet kwam, ookal leefde ze nog. Je ruikt het gewoon. Vind het zo erg! Ik denk heel de tijd, had ik ze maar niet naar buiten gelaten. Ik heb er eentje op benchrust. (Die was een week geleden al aangereden) en die knapt gelukkig wel op. De andere 2 die ik nog heb mogen nu absoluut niet meer naar buiten. Ik heb m'n lesje wel geleerd!
zaterdag 3 november 2012 om 08:49
quote:mammie_rf schreef op 02 november 2012 @ 22:31:
Ik vond het zo erg toen ik die doos openmaakte dat de geur van de dood me tegemoet kwam, ookal leefde ze nog. Je ruikt het gewoon. Vind het zo erg! Ik denk heel de tijd, had ik ze maar niet naar buiten gelaten. Ik heb er eentje op benchrust. (Die was een week geleden al aangereden) en die knapt gelukkig wel op. De andere 2 die ik nog heb mogen nu absoluut niet meer naar buiten. Ik heb m'n lesje wel geleerd!
Dat lijkt me zo vreselijk! Ik snap dat je je schuldig voelt, maar jij kan er niks aan doen. Mijn katten komen op de camping ook buiten, ik zie hoe leuk ze dat vinden. Ik denk dat als je ze binnen houdt, dat de katten daar niet vrolijker van worden.
Wens je zoveel sterkte toe, zo plotseling is nog veel erger. Ik voel me al zo beroerd, terwijl ik wist dat het ging gebeuren. Zo onverwachts is zo triest.
Ik heb zelf gelukkig redelijk geslapen, maar iedere keer als ik wakker werd moest ik meteen aan haar denken. Het huis is nu zo leeg. Die andere slaapt vooral en dan op plekken waar wij haar niet zien. Zij was altijd aanwezig, het is nu zo stil.
Ik vond het zo erg toen ik die doos openmaakte dat de geur van de dood me tegemoet kwam, ookal leefde ze nog. Je ruikt het gewoon. Vind het zo erg! Ik denk heel de tijd, had ik ze maar niet naar buiten gelaten. Ik heb er eentje op benchrust. (Die was een week geleden al aangereden) en die knapt gelukkig wel op. De andere 2 die ik nog heb mogen nu absoluut niet meer naar buiten. Ik heb m'n lesje wel geleerd!
Dat lijkt me zo vreselijk! Ik snap dat je je schuldig voelt, maar jij kan er niks aan doen. Mijn katten komen op de camping ook buiten, ik zie hoe leuk ze dat vinden. Ik denk dat als je ze binnen houdt, dat de katten daar niet vrolijker van worden.
Wens je zoveel sterkte toe, zo plotseling is nog veel erger. Ik voel me al zo beroerd, terwijl ik wist dat het ging gebeuren. Zo onverwachts is zo triest.
Ik heb zelf gelukkig redelijk geslapen, maar iedere keer als ik wakker werd moest ik meteen aan haar denken. Het huis is nu zo leeg. Die andere slaapt vooral en dan op plekken waar wij haar niet zien. Zij was altijd aanwezig, het is nu zo stil.
zaterdag 3 november 2012 om 16:54
Vandaag een heel fijn gesprek gehad met de mevrouw die mijn kat had aan gereden. Ze is bij haar gebleven en heeft tegen haar gepraat tot de buurman haar over heeft genomen. Ik heb nu een beeld van wat er gister allemaal gebeurt is, en het roert me exht dat er 6 man op straat zich over mijn kat heeft ontfermd. Echt heel erg fijn. De mevrouw voelde zich erg schuldig, maar ook zij voelde zich na ons gesprek beter zei ze.
Ze was bang dat ik boos was, maar ik heb haar verteld dat ik haar eerder heel dankbaar ben, omdat ze mijn lieverd niet op straat heeft laten liggen!
Ze was bang dat ik boos was, maar ik heb haar verteld dat ik haar eerder heel dankbaar ben, omdat ze mijn lieverd niet op straat heeft laten liggen!
zaterdag 3 november 2012 om 19:12
Wel heel fijn dat die mevrouw erbij is gebleven, er zijn er ook genoeg niet gewoon doorrijden. En een geluk dat je buurman jouw kat heeft teruggebracht. Voor hetzelfde geld was ze weggeweest en was je er nooit achtergekomen wat er gebeurd was.
Maar nu ben je wel weer een beestje kwijt en dat is triest, erg triest. Mijn vriend praat nu alweer over een andere kat erbij nemen. Nou absoluut niet!!! Ik wil mijn maatje terug, dat is het enige wat ik wil!! Krijg er steeds meer spijt van dat ik haar heb laten gaan, ook al weet ik dat het voor haar beter is.
Tussen de middag ook weer: als ik tussen de middag een broodje eet op de bank, zat zij altijd op de salontafel te wachten totdat ze mijn bord mocht uitlikken. Nu niet en dan begin ik alweer te janken. Avondeten met kippenpootjes. Normaal kreeg ze dan wat stukjes kip, nu niet, dus weer janken. Kreeg vandaag via de post een proefpakketje voor niervoeding, weer janken. Gelukkig krijg ik veel troost van mijn vriend, terwijl hij zo nuchter is. Al heeft hij gisteren ook wel wat traantjes gelaten.
Maar nu ben je wel weer een beestje kwijt en dat is triest, erg triest. Mijn vriend praat nu alweer over een andere kat erbij nemen. Nou absoluut niet!!! Ik wil mijn maatje terug, dat is het enige wat ik wil!! Krijg er steeds meer spijt van dat ik haar heb laten gaan, ook al weet ik dat het voor haar beter is.
Tussen de middag ook weer: als ik tussen de middag een broodje eet op de bank, zat zij altijd op de salontafel te wachten totdat ze mijn bord mocht uitlikken. Nu niet en dan begin ik alweer te janken. Avondeten met kippenpootjes. Normaal kreeg ze dan wat stukjes kip, nu niet, dus weer janken. Kreeg vandaag via de post een proefpakketje voor niervoeding, weer janken. Gelukkig krijg ik veel troost van mijn vriend, terwijl hij zo nuchter is. Al heeft hij gisteren ook wel wat traantjes gelaten.
zondag 4 november 2012 om 00:12
Heel veel sterkte meissie. Ik begrijp wat je doormaak. Enkele maanden terug moest ook ook mijn poes inlaten slapen. Maanden van te voren zag ik het aankomen. Ook mijn Cleo sliep altijd stijf tegen me aan met haar lichaampje stijf tegen mijn gezicht aangedrukt.waardoor ik soms het gevoel had dat ik stikte in haar witte haren. Het is een van de moeilijkste beslissingen die je moet nemen. Ik heb in een half jaar tijd van 5 huisdieren afscheid moeten nemen. Liters tranen gehuild weken van de kaart en is mis ze allemaal zo verschrikkelijk terwijl ik me er van bewust ben dat het voor al mijn diertjes een bevrijding moet zijn geweest. Maar het verdriet wordt echt wel minder al voelt dat nu niet zo. Op mijn slaapkamer staan nu allemaal urntjes, voetafdrukjes en foto's . ik kus ze elke avond goodnight en ze leven voort in mijn hart. Heel veel sterkte, huil maar flink dat mag want niemand weet hoeveel je van ze hield dan alleen jij .Heb je trouwens je andere kat afscheid laten nemen van je overleden poes? Mijn dierenarts vond dat ik dat wel moest doen. En ook mijn katten hadden niet echt contact met elkaar. Onze koningin leidde haar eigen koninklijk leven. We hebben haar overleden lichaampje s'avond op een plaats in een mandje gelegd waar haar zoon altijd langs liep. Hoewel ik weinig verwachtte heeft hij toch voorzichtig haar besnuffeld en had een hele vreemde blik in zijn ogen. Hij heeft s'nachts alle gelegenheid gehad om afscheid te nemen. Vanaf dat moment heeft hij de plaats in mijn bed van zijn moeder overgenomen en slaapt nu heerlijk naast me. Iets wat hij voorheen van zijn moeder niet mocht.Hij kwam nooit in bed nu slaapt hij er hele dagen en nachten. Zodoende voel in me nooit alleen en behandel ik hem als mijn koning. Heel veel sterktequote:Daantje1970 schreef op 02 november 2012 @ 20:10:
Ik blijf janken. Zit foto's en filmpjes van haar te kijken, toen was ze nog lekker dik. En als ik dan denk aan wat ervan overgebleven is, ze was niet veel meer.
Elke plekje in huis doet me aan haar denken. Loop ik de slaapkamer in, dan zie ik haar op bed liggen. Ga ik naar toilet dan verwacht ik haar bij me (ze ging altijd mee als ik naar de wc ging), in de hal hangt haar hangmat aan de verwarming, in de woonkamer ligt haar kussen die we gekocht hebben toen we hoorden dat ze zo ziek was.
Mijn andere kat lijkt nog niet echt wat te merken, ze heeft net gewoon gegeten en bij me op schoot gelegen. Net zoals ze altijd doet. Ze gingen ook niet echt met elkaar om ofzo, niet bij elkaar liggen. Wel lag zij toen we terug kwamen van de dierenarts op mijn bureaustoel, daar lag degene die we nu hebben in laten slapen vaak, de andere nooit. Heel vreemd dat zij er nu lag.
Vannacht zal ook weer raar zijn, ze lag vaak op het kussen naast mijn kussen, dat was 's nachts haar plekje. Geen gemiauw meer in mijn oren, geen staart meer in mijn gezicht.
Ik blijf janken. Zit foto's en filmpjes van haar te kijken, toen was ze nog lekker dik. En als ik dan denk aan wat ervan overgebleven is, ze was niet veel meer.
Elke plekje in huis doet me aan haar denken. Loop ik de slaapkamer in, dan zie ik haar op bed liggen. Ga ik naar toilet dan verwacht ik haar bij me (ze ging altijd mee als ik naar de wc ging), in de hal hangt haar hangmat aan de verwarming, in de woonkamer ligt haar kussen die we gekocht hebben toen we hoorden dat ze zo ziek was.
Mijn andere kat lijkt nog niet echt wat te merken, ze heeft net gewoon gegeten en bij me op schoot gelegen. Net zoals ze altijd doet. Ze gingen ook niet echt met elkaar om ofzo, niet bij elkaar liggen. Wel lag zij toen we terug kwamen van de dierenarts op mijn bureaustoel, daar lag degene die we nu hebben in laten slapen vaak, de andere nooit. Heel vreemd dat zij er nu lag.
Vannacht zal ook weer raar zijn, ze lag vaak op het kussen naast mijn kussen, dat was 's nachts haar plekje. Geen gemiauw meer in mijn oren, geen staart meer in mijn gezicht.
toen ik de mensen leerde kennen,kreeg ik de dieren lief
zondag 4 november 2012 om 11:03
Ik heb de andere kat geen afscheid laten nemen. Ik krijg op dit moment steeds meer spijt dat ik haar bij de dierenarts heb achtergelaten. Had ik haar niet mee moeten nemen naar huis?
Allerlei gedachten spoken door mijn hoofd. Heb ik er wel goed aangedaan? Had ik niet beter een paar dagen kunnen wachten? Ik voel me ook zo schuldig dat ik haar heb laten gaan. Ik kan het gewoon niet handelen op dit moment, ik blijf maar janken.
Allerlei gedachten spoken door mijn hoofd. Heb ik er wel goed aangedaan? Had ik niet beter een paar dagen kunnen wachten? Ik voel me ook zo schuldig dat ik haar heb laten gaan. Ik kan het gewoon niet handelen op dit moment, ik blijf maar janken.