Psyche
alle pijlers
Losmaken van je ouders
vrijdag 14 december 2012 om 19:21
Hoi iedereen,
Ik heb even een andere nick genomen omdat ik bang ben voor herkenning.
Het zit zo: ik ben, zoals mijn nick zegt, een typische laatbloeier - ben 25 jaar. Heb niet zo mijn best gedaan op school en weet op heden vandaag nog steeds niet zo goed wat ik wil.
Mijn ouders hebben mij in het verleden alles gegeven wat ik nodig had: een jaar HAVO nadat ik gezakt ben voor mijn MBO opleiding die ik eigenlijk makkelijk aankon, een reis naar het buitenland. Daarna kreeg ik een leuke auto en een baan bij mijn vader en de verbouwde woning die mijn vader wilde verhuren ging naar mij (met huur, maar dan uiteraard weer tegen een zacht prijsje).
Het is zo dat ik faalangstig ben, weinig assertief en onzeker. Mijn ouders vonden dat ik hun begeleiding nodig had, en ik zei overal ja op omdat ik dacht dat zij het echt beter wisten en ik keek echt tegen hen op (en voornamelijk tegen mijn vader). Het huis heb ik met beiden handen aangegrepen om uit huis te kunnen, want hoewel ik hun advies aannam, was ik niet gelukkig. Ik heb mijn keuzes nooit zo hard kunnen maken dat ze mij begrepen of mij steunden. Toen ik voor de opleiding van mijn dromen wilde gaan, twijfelden zij aan mijn kunnen. En ik, stom genoeg, daardoor ook aan mijn eigen kunnen.
Onlangs heb ik overspannen thuis gezeten en ook dit werd niet gezien door mijn ouders. Ik gaf bij mijn vader aan dat dit werk niet bij mij past en ik graag wat anders zou willen doen.
Nu ben ik met vriend op een leuk koophuis gestuit en gaf dit aan bij mijn ouders. En wederom was dit weer niet goed. Ik woon nu een jaar in het huis dat, enigzins, naar mijn smaak is ingericht. Maar ik wil mij graag losmaken van alles dat met mijn ouders te maken heeft. Ik word met de dag mondiger in de hoop dat zij mij eens aanhoren, maar ik kan ze niet raken. Want als ik hen zou kunnen raken, moet ik zoveel stampij maken dat ik ze van mij afduw. Maar ik wil los van ze, geen ruzie maken en ze nooit meer zien.
Ik heb veel fouten gemaakt, ik had mijn eigen weg moeten gaan vanaf het begin en mij niet afhankelijk moeten opstellen naar hen. Ik ben blij dat ik dit op mijn leeftijd inzie en vind het jammer dat mijn ouders dit zien als een teken van ondankbaarheid. Ze zien niet in dat ik mijn eigen weg moet gaan.
Ik weet niet meer zo goed wat ik moet. Ik wil door acties laten zien dat ik het nu echt meen. Dat ik mijn eigen leven heb. Maar het is zo'n dunne lijn die ik, als ik het net verkeerd aanpak, overschrijd.
Wie heeft er tips voor mij? Ik kan verder goed door één deur door mijn ouders, maar die onafhankelijkheid, die lijken zij mij niet te gunnen.
Ik heb even een andere nick genomen omdat ik bang ben voor herkenning.
Het zit zo: ik ben, zoals mijn nick zegt, een typische laatbloeier - ben 25 jaar. Heb niet zo mijn best gedaan op school en weet op heden vandaag nog steeds niet zo goed wat ik wil.
Mijn ouders hebben mij in het verleden alles gegeven wat ik nodig had: een jaar HAVO nadat ik gezakt ben voor mijn MBO opleiding die ik eigenlijk makkelijk aankon, een reis naar het buitenland. Daarna kreeg ik een leuke auto en een baan bij mijn vader en de verbouwde woning die mijn vader wilde verhuren ging naar mij (met huur, maar dan uiteraard weer tegen een zacht prijsje).
Het is zo dat ik faalangstig ben, weinig assertief en onzeker. Mijn ouders vonden dat ik hun begeleiding nodig had, en ik zei overal ja op omdat ik dacht dat zij het echt beter wisten en ik keek echt tegen hen op (en voornamelijk tegen mijn vader). Het huis heb ik met beiden handen aangegrepen om uit huis te kunnen, want hoewel ik hun advies aannam, was ik niet gelukkig. Ik heb mijn keuzes nooit zo hard kunnen maken dat ze mij begrepen of mij steunden. Toen ik voor de opleiding van mijn dromen wilde gaan, twijfelden zij aan mijn kunnen. En ik, stom genoeg, daardoor ook aan mijn eigen kunnen.
Onlangs heb ik overspannen thuis gezeten en ook dit werd niet gezien door mijn ouders. Ik gaf bij mijn vader aan dat dit werk niet bij mij past en ik graag wat anders zou willen doen.
Nu ben ik met vriend op een leuk koophuis gestuit en gaf dit aan bij mijn ouders. En wederom was dit weer niet goed. Ik woon nu een jaar in het huis dat, enigzins, naar mijn smaak is ingericht. Maar ik wil mij graag losmaken van alles dat met mijn ouders te maken heeft. Ik word met de dag mondiger in de hoop dat zij mij eens aanhoren, maar ik kan ze niet raken. Want als ik hen zou kunnen raken, moet ik zoveel stampij maken dat ik ze van mij afduw. Maar ik wil los van ze, geen ruzie maken en ze nooit meer zien.
Ik heb veel fouten gemaakt, ik had mijn eigen weg moeten gaan vanaf het begin en mij niet afhankelijk moeten opstellen naar hen. Ik ben blij dat ik dit op mijn leeftijd inzie en vind het jammer dat mijn ouders dit zien als een teken van ondankbaarheid. Ze zien niet in dat ik mijn eigen weg moet gaan.
Ik weet niet meer zo goed wat ik moet. Ik wil door acties laten zien dat ik het nu echt meen. Dat ik mijn eigen leven heb. Maar het is zo'n dunne lijn die ik, als ik het net verkeerd aanpak, overschrijd.
Wie heeft er tips voor mij? Ik kan verder goed door één deur door mijn ouders, maar die onafhankelijkheid, die lijken zij mij niet te gunnen.
vrijdag 14 december 2012 om 19:31
Dit zou ik als ik jou was met een psycholoog ( heb je al begeleiding?) bespreken.
Beter een psycholoog als begeleider dan je ouders, in deze fase van je leven.
Ik herken je probleem erg en ik denk wel meer mensen hier. Ik had tijdens mijn 'losmaak'proces geen vriend, en kon financieel net rondkomen toen ik een goedkope sociale huurwoning kreeg. En op dezelfde leeftijd als jij nu radicale switch gemaakt. Mijn ouders waren het er toen niet mee eens maar zien nu wel dat ik veel beter in mijn vel zit en professioneel ook eindelijk op mijn plek. Ook verder weg verhuizen helpt.Sinds het een uur rijden is voel ik me vrijer om eigen leven te leiden, en bepaal ik veel meer zelf wat ik met ze deel en wat niet.
Ik hoop dat een goed gesprek gaat lukken voor jou met je ouders. Het lijken of ze het je niet gunnen zou ik niet zeggen, dat is nogal hard en onnodig kwetsend. Ze maken zich wss alleen zorgen en zijn zo te lezen wat dominant, is niet erg maar ze zijn ook maar mensen die je ook gewoon op hun gedrag kunt aanspreken. Probeer dat wel vanuit jouw gevoel te verwoorden en niet verwijtend.
Beter een psycholoog als begeleider dan je ouders, in deze fase van je leven.
Ik herken je probleem erg en ik denk wel meer mensen hier. Ik had tijdens mijn 'losmaak'proces geen vriend, en kon financieel net rondkomen toen ik een goedkope sociale huurwoning kreeg. En op dezelfde leeftijd als jij nu radicale switch gemaakt. Mijn ouders waren het er toen niet mee eens maar zien nu wel dat ik veel beter in mijn vel zit en professioneel ook eindelijk op mijn plek. Ook verder weg verhuizen helpt.Sinds het een uur rijden is voel ik me vrijer om eigen leven te leiden, en bepaal ik veel meer zelf wat ik met ze deel en wat niet.
Ik hoop dat een goed gesprek gaat lukken voor jou met je ouders. Het lijken of ze het je niet gunnen zou ik niet zeggen, dat is nogal hard en onnodig kwetsend. Ze maken zich wss alleen zorgen en zijn zo te lezen wat dominant, is niet erg maar ze zijn ook maar mensen die je ook gewoon op hun gedrag kunt aanspreken. Probeer dat wel vanuit jouw gevoel te verwoorden en niet verwijtend.
vrijdag 14 december 2012 om 19:31
Hoi laatbloeiertje,
Ik herken wel wat in je verhaal. Ook ik heb veel moeite met het loskomen van mijn ouders. Ik laat me ook nogal eens leiden door wat mijn ouders zeggen/denken. Ik woon nu op mezelf waardoor er al dusdanige fysieke afstand is die niet zomaar te overbruggen is. Daarnaast praat ik momenteel met een psycholoog om wat zekerder te worden van mijzelf, meer los te komen en mijn zelfbeeld te verbeteren. Dat is dan ook mijn tip; ga met iemand praten die er verstand van heeft. Voor nu
Ik herken wel wat in je verhaal. Ook ik heb veel moeite met het loskomen van mijn ouders. Ik laat me ook nogal eens leiden door wat mijn ouders zeggen/denken. Ik woon nu op mezelf waardoor er al dusdanige fysieke afstand is die niet zomaar te overbruggen is. Daarnaast praat ik momenteel met een psycholoog om wat zekerder te worden van mijzelf, meer los te komen en mijn zelfbeeld te verbeteren. Dat is dan ook mijn tip; ga met iemand praten die er verstand van heeft. Voor nu
vrijdag 14 december 2012 om 19:33
O ja dit wilde ik ook nog zeggen; je ouders en vooral je pa op een voetstuk, dat had ik ook. Het was best een schok toen ze daar vanaf donderden, en ik heb in die periode daar met mijn psych over gepraat om dat te verwerken. Zo is ook een breuk voorkomen en ik zeg je dat het innerlijk voor mij best lang heeft geduurd voordat ik ze met nieuwe ogen, maar toch weer positief zag. Geef jezelf ook die tijd!
vrijdag 14 december 2012 om 19:35
quote:missdaisyduke schreef op 14 december 2012 @ 19:31:
Dit zou ik als ik jou was met een psycholoog ( heb je al begeleiding?) bespreken.
Beter een psycholoog als begeleider dan je ouders, in deze fase van je leven.
Ik herken je probleem erg en ik denk wel meer mensen hier. Ik had tijdens mijn 'losmaak'proces geen vriend, en kon financieel net rondkomen toen ik een goedkope sociale huurwoning kreeg. En op dezelfde leeftijd als jij nu radicale switch gemaakt. Mijn ouders waren het er toen niet mee eens maar zien nu wel dat ik veel beter in mijn vel zit en professioneel ook eindelijk op mijn plek. Ook verder weg verhuizen helpt.Sinds het een uur rijden is voel ik me vrijer om eigen leven te leiden, en bepaal ik veel meer zelf wat ik met ze deel en wat niet.
Ik hoop dat een goed gesprek gaat lukken voor jou met je ouders. Het lijken of ze het je niet gunnen zou ik niet zeggen, dat is nogal hard en onnodig kwetsend. Ze maken zich wss alleen zorgen en zijn zo te lezen wat dominant, is niet erg maar ze zijn ook maar mensen die je ook gewoon op hun gedrag kunt aanspreken. Probeer dat wel vanuit jouw gevoel te verwoorden en niet verwijtend.
Dank je voor je begripvolle reactie! Ze gunnen mij heel veel, maar beperkt, vaak wat meer in hun eigen beeld past. Wat zij mij hebben gegeven is veel en daar ben ik ook dankbaar voor. Ook al zit ik niet lekker op mijn werkplek, ik leer er wel veel van. Het praten met mijn ouders heb ik vaak geprobeerd, ook verwijtend maar ook vanuit mijn eigen gevoelens, maar het komt er altijd op neer dat ze zich aangevallen voelen. Met een psych heb ik ooit gesproken en mij ook een tip gegeven die ik nu gebruik: nodig je ouders uit als je dat ook echt wilt. Ik bel mijn moeder niet meer om te komen helpen in het huishouden. Maar omdat ik bij mijn vader werk, die auto rijd en in dat huis woon, hebben ze nog veel te zeggen over mij.
Bedankt voor het delen van je verhaal, heb er veel aan!
Dit zou ik als ik jou was met een psycholoog ( heb je al begeleiding?) bespreken.
Beter een psycholoog als begeleider dan je ouders, in deze fase van je leven.
Ik herken je probleem erg en ik denk wel meer mensen hier. Ik had tijdens mijn 'losmaak'proces geen vriend, en kon financieel net rondkomen toen ik een goedkope sociale huurwoning kreeg. En op dezelfde leeftijd als jij nu radicale switch gemaakt. Mijn ouders waren het er toen niet mee eens maar zien nu wel dat ik veel beter in mijn vel zit en professioneel ook eindelijk op mijn plek. Ook verder weg verhuizen helpt.Sinds het een uur rijden is voel ik me vrijer om eigen leven te leiden, en bepaal ik veel meer zelf wat ik met ze deel en wat niet.
Ik hoop dat een goed gesprek gaat lukken voor jou met je ouders. Het lijken of ze het je niet gunnen zou ik niet zeggen, dat is nogal hard en onnodig kwetsend. Ze maken zich wss alleen zorgen en zijn zo te lezen wat dominant, is niet erg maar ze zijn ook maar mensen die je ook gewoon op hun gedrag kunt aanspreken. Probeer dat wel vanuit jouw gevoel te verwoorden en niet verwijtend.
Dank je voor je begripvolle reactie! Ze gunnen mij heel veel, maar beperkt, vaak wat meer in hun eigen beeld past. Wat zij mij hebben gegeven is veel en daar ben ik ook dankbaar voor. Ook al zit ik niet lekker op mijn werkplek, ik leer er wel veel van. Het praten met mijn ouders heb ik vaak geprobeerd, ook verwijtend maar ook vanuit mijn eigen gevoelens, maar het komt er altijd op neer dat ze zich aangevallen voelen. Met een psych heb ik ooit gesproken en mij ook een tip gegeven die ik nu gebruik: nodig je ouders uit als je dat ook echt wilt. Ik bel mijn moeder niet meer om te komen helpen in het huishouden. Maar omdat ik bij mijn vader werk, die auto rijd en in dat huis woon, hebben ze nog veel te zeggen over mij.
Bedankt voor het delen van je verhaal, heb er veel aan!
vrijdag 14 december 2012 om 19:36
Herkenbaar. Ik kan je 2 adviezen geven:
- breek niet met je ouders
- ga naar een psycholoog, niet omdat je een probleem hebt, maar puur om tot bepaalde inzichten te komen
- breek niet met je ouders
- ga naar een psycholoog, niet omdat je een probleem hebt, maar puur om tot bepaalde inzichten te komen
You can fool all the people some of the time, and some of the people all the time, but you cannot fool all the people all the time.
vrijdag 14 december 2012 om 19:36
vrijdag 14 december 2012 om 19:39
Je hoeft niet te vragen aan je ouders, je kunt gewoon aangeven. Hoewel ik het niet gezond vind van je ouders kan ik ze wel begrijpen. Want je zit nog steeds te 'zeuren' aan hun been voor wat jij wil, in plaats je als volwassene op te stellen. En dat hebben zij dan weer in de hand gewerkt.
Doe wat je wil doen. Dat kan, gewoon. Dan ga je op je bek, maar so what? Tenzij je ook meteen los kon lopen toen je geboren werd.
Doe wat je wil doen. Dat kan, gewoon. Dan ga je op je bek, maar so what? Tenzij je ook meteen los kon lopen toen je geboren werd.
vrijdag 14 december 2012 om 19:39
quote:bloempje1986 schreef op 14 december 2012 @ 19:31:
Hoi laatbloeiertje,
Ik herken wel wat in je verhaal. Ook ik heb veel moeite met het loskomen van mijn ouders. Ik laat me ook nogal eens leiden door wat mijn ouders zeggen/denken. Ik woon nu op mezelf waardoor er al dusdanige fysieke afstand is die niet zomaar te overbruggen is. Daarnaast praat ik momenteel met een psycholoog om wat zekerder te worden van mijzelf, meer los te komen en mijn zelfbeeld te verbeteren. Dat is dan ook mijn tip; ga met iemand praten die er verstand van heeft. Voor nu
Dat verhuizen is dan ongeveer 20 minuten bij hen vandaan, nu woon ik er vijf minuutjes vandaan. Toen ik in het buitenland verbleef voelde ik mij zo gelukkig, en weet nu dat dat deels is omdat ik hen niet meer zag. Toen was ik net 20, maar ik heb het gevoel nog steeds dat ik ver van ze af wil. Waar we nu heen willen is het oude dorp van mijn vriend, en het is een woonplaats waar veel leuke dingen voor mij liggen.
Omdat ik thuis heb gezeten heb ik de behoefte momenteel niet om weer met iemand te praten, juist omdat ik nu mijn eigen weg moet vinden en ik zelf moet nadenken wat ik wil. Bij de psych en later bij een therapeut heb ik veel handvaten gekregen. Ik weet hoe ze werken, maar moet het nu alleen nog doen.
Hoi laatbloeiertje,
Ik herken wel wat in je verhaal. Ook ik heb veel moeite met het loskomen van mijn ouders. Ik laat me ook nogal eens leiden door wat mijn ouders zeggen/denken. Ik woon nu op mezelf waardoor er al dusdanige fysieke afstand is die niet zomaar te overbruggen is. Daarnaast praat ik momenteel met een psycholoog om wat zekerder te worden van mijzelf, meer los te komen en mijn zelfbeeld te verbeteren. Dat is dan ook mijn tip; ga met iemand praten die er verstand van heeft. Voor nu
Dat verhuizen is dan ongeveer 20 minuten bij hen vandaan, nu woon ik er vijf minuutjes vandaan. Toen ik in het buitenland verbleef voelde ik mij zo gelukkig, en weet nu dat dat deels is omdat ik hen niet meer zag. Toen was ik net 20, maar ik heb het gevoel nog steeds dat ik ver van ze af wil. Waar we nu heen willen is het oude dorp van mijn vriend, en het is een woonplaats waar veel leuke dingen voor mij liggen.
Omdat ik thuis heb gezeten heb ik de behoefte momenteel niet om weer met iemand te praten, juist omdat ik nu mijn eigen weg moet vinden en ik zelf moet nadenken wat ik wil. Bij de psych en later bij een therapeut heb ik veel handvaten gekregen. Ik weet hoe ze werken, maar moet het nu alleen nog doen.
vrijdag 14 december 2012 om 19:41
^ wat lilyrose zegt heeft bij mij gewerkt. Ook ik had hier last van de afgelopen jaren, en het is nog steeds niet perfect of zo (ik zit er soms nog best mee) maar merk ook bij mijn ouders nu meer vertrouwen dat ik het kan - omdat ik heb laten zien dat ik het zelf kan, zonder te veel 'kan het zelluf' te roepen Dus gewoon gaan samenwonen met je vriend (ben je met huis al niet meer van ze afhankelijk), ga die opleiding doen die je graag wilt doen - en mocht het niet lukken, dan zie je dat dan wel weer. Heb ik nu ook, maar omdat ik zelf ben gaan kijken naar alternatieven en goed over dingen nadenk, zitten m'n ouders er ook niet zo over in.
vrijdag 14 december 2012 om 19:41
quote:lilyrose2012 schreef op 14 december 2012 @ 19:31:
Niets zeggen, maar duidelijk je eigen weggaan.. Voor andere dingen ook niet aankloppen, maar je eigen boontjes doppen?Lily Rose, . Heb net ook je andere berichtjes gelezen. Ik kan niet anders dan ze loslaten nu en mijn eigen weg gaan en laten zien dat ook ik het kan.
Niets zeggen, maar duidelijk je eigen weggaan.. Voor andere dingen ook niet aankloppen, maar je eigen boontjes doppen?Lily Rose, . Heb net ook je andere berichtjes gelezen. Ik kan niet anders dan ze loslaten nu en mijn eigen weg gaan en laten zien dat ook ik het kan.
vrijdag 14 december 2012 om 19:44
quote:rozenstruikje schreef op 14 december 2012 @ 19:39:
Je hoeft niet te vragen aan je ouders, je kunt gewoon aangeven. Hoewel ik het niet gezond vind van je ouders kan ik ze wel begrijpen. Want je zit nog steeds te 'zeuren' aan hun been voor wat jij wil, in plaats je als volwassene op te stellen. En dat hebben zij dan weer in de hand gewerkt.
Doe wat je wil doen. Dat kan, gewoon. Dan ga je op je bek, maar so what? Tenzij je ook meteen los kon lopen toen je geboren werd.Dat is ook inderdaad mijn aandeel. Ben best bang voor de toekomst op sommige vlakken. Het echt helemaal alleen doen is een eng idee en dat komt ook omdat mijn ouders mij niet loslaten en ik inderdaad daar blijf hangen, wachtend op hun goedkeuring. Nu is mijn vriend er nog, maar het blijft ook door mijn hoofd spoken dat als hij een keer weg is, en ik heb mijn ouders niet meer om op terug te vallen, wat doe ik dan? Dat is de zelfvertrouwen die ik moet krijgen.
Je hoeft niet te vragen aan je ouders, je kunt gewoon aangeven. Hoewel ik het niet gezond vind van je ouders kan ik ze wel begrijpen. Want je zit nog steeds te 'zeuren' aan hun been voor wat jij wil, in plaats je als volwassene op te stellen. En dat hebben zij dan weer in de hand gewerkt.
Doe wat je wil doen. Dat kan, gewoon. Dan ga je op je bek, maar so what? Tenzij je ook meteen los kon lopen toen je geboren werd.Dat is ook inderdaad mijn aandeel. Ben best bang voor de toekomst op sommige vlakken. Het echt helemaal alleen doen is een eng idee en dat komt ook omdat mijn ouders mij niet loslaten en ik inderdaad daar blijf hangen, wachtend op hun goedkeuring. Nu is mijn vriend er nog, maar het blijft ook door mijn hoofd spoken dat als hij een keer weg is, en ik heb mijn ouders niet meer om op terug te vallen, wat doe ik dan? Dat is de zelfvertrouwen die ik moet krijgen.
vrijdag 14 december 2012 om 19:46
quote:rozenbloempje schreef op 14 december 2012 @ 19:41:
^ wat lilyrose zegt heeft bij mij gewerkt. Ook ik had hier last van de afgelopen jaren, en het is nog steeds niet perfect of zo (ik zit er soms nog best mee) maar merk ook bij mijn ouders nu meer vertrouwen dat ik het kan - omdat ik heb laten zien dat ik het zelf kan, zonder te veel 'kan het zelluf' te roepen Dus gewoon gaan samenwonen met je vriend (ben je met huis al niet meer van ze afhankelijk), ga die opleiding doen die je graag wilt doen - en mocht het niet lukken, dan zie je dat dan wel weer. Heb ik nu ook, maar omdat ik zelf ben gaan kijken naar alternatieven en goed over dingen nadenk, zitten m'n ouders er ook niet zo over in.Bedankt Rozenbloempje, goede tips. Kan ik ook weer wat mee. Ik kan het ook goed zelf!
^ wat lilyrose zegt heeft bij mij gewerkt. Ook ik had hier last van de afgelopen jaren, en het is nog steeds niet perfect of zo (ik zit er soms nog best mee) maar merk ook bij mijn ouders nu meer vertrouwen dat ik het kan - omdat ik heb laten zien dat ik het zelf kan, zonder te veel 'kan het zelluf' te roepen Dus gewoon gaan samenwonen met je vriend (ben je met huis al niet meer van ze afhankelijk), ga die opleiding doen die je graag wilt doen - en mocht het niet lukken, dan zie je dat dan wel weer. Heb ik nu ook, maar omdat ik zelf ben gaan kijken naar alternatieven en goed over dingen nadenk, zitten m'n ouders er ook niet zo over in.Bedankt Rozenbloempje, goede tips. Kan ik ook weer wat mee. Ik kan het ook goed zelf!
vrijdag 14 december 2012 om 19:47
quote:laatbloeiertje schreef op 14 december 2012 @ 19:44:
[...]
Dat is ook inderdaad mijn aandeel. Ben best bang voor de toekomst op sommige vlakken. Het echt helemaal alleen doen is een eng idee en dat komt ook omdat mijn ouders mij niet loslaten en ik inderdaad daar blijf hangen, wachtend op hun goedkeuring. Nu is mijn vriend er nog, maar het blijft ook door mijn hoofd spoken dat als hij een keer weg is, en ik heb mijn ouders niet meer om op terug te vallen, wat doe ik dan? Dat is de zelfvertrouwen die ik moet krijgen.
Het is net zo eng als voor het eerst zonder zwembandjes het diepe in springen. Eenmaal in het water ga je merken dat je het echt wel kan
Daarnaast ben je niet helemaal alleen. Je hebt je familie toch als vangnet? Zo moet je het zien, in plaats van dat zij het voor je doen. Wees niet zo bang voor fouten die je zeker gaat maken. Als je je goede verstand gebruikt dan zal je zien dat je niet onoverkomelijke schade oploopt.
[...]
Dat is ook inderdaad mijn aandeel. Ben best bang voor de toekomst op sommige vlakken. Het echt helemaal alleen doen is een eng idee en dat komt ook omdat mijn ouders mij niet loslaten en ik inderdaad daar blijf hangen, wachtend op hun goedkeuring. Nu is mijn vriend er nog, maar het blijft ook door mijn hoofd spoken dat als hij een keer weg is, en ik heb mijn ouders niet meer om op terug te vallen, wat doe ik dan? Dat is de zelfvertrouwen die ik moet krijgen.
Het is net zo eng als voor het eerst zonder zwembandjes het diepe in springen. Eenmaal in het water ga je merken dat je het echt wel kan
Daarnaast ben je niet helemaal alleen. Je hebt je familie toch als vangnet? Zo moet je het zien, in plaats van dat zij het voor je doen. Wees niet zo bang voor fouten die je zeker gaat maken. Als je je goede verstand gebruikt dan zal je zien dat je niet onoverkomelijke schade oploopt.
vrijdag 14 december 2012 om 19:48
quote:lilyrose2012 schreef op 14 december 2012 @ 19:46:
Vind t zon moeilijke kwestie.. Balans, maar hoe..? Uitproberen en in jezelf geloven?Je kunt geen balans forceren als deze er nog niet is. Dat loslaten is 1. Uitproberen maakt dat je die balans gaat vinden en gaat ondervinden dat het heus wel lukt. Het is niet erg om wat steunpilaren om je heen te hebben mocht je het gevoel hebben te vallen. Dan grijp je even vast, en dan laat je weer los. Af en toe loop je een blauwe plek op
Vind t zon moeilijke kwestie.. Balans, maar hoe..? Uitproberen en in jezelf geloven?Je kunt geen balans forceren als deze er nog niet is. Dat loslaten is 1. Uitproberen maakt dat je die balans gaat vinden en gaat ondervinden dat het heus wel lukt. Het is niet erg om wat steunpilaren om je heen te hebben mocht je het gevoel hebben te vallen. Dan grijp je even vast, en dan laat je weer los. Af en toe loop je een blauwe plek op
vrijdag 14 december 2012 om 19:49
quote:lilyrose2012 schreef op 14 december 2012 @ 19:42:
@ lb. Heb je burnout of iets gehad? Ik wel en herken dit gevoel ook..Heb ook veel gereisd en voelde me toen ook lekker
Ik heb onlangs overspannen thuis gezeten. Luisterde te veel naar mijn omgeving en niet meer naar mijzelf. Ben nu aan het opkrabbelen en vind mijzelf weer terug en vind mijzelf nu goed zoals ik ben. Juist door deze periode heb ik die behoefte om mijn ouders van mij af te duwen, want ze horen niet meer zo dominant in mijn leven. Ik laat het steeds toe, maar ben er nu klaar mee en daarom ook dit topic.
'Fijn' (deze gevoelns zijn niet fijn, maar hopelijk weet je wat ik bedoel) om te horen dat er zoveel mensen zijn die dit herkennen.
@ lb. Heb je burnout of iets gehad? Ik wel en herken dit gevoel ook..Heb ook veel gereisd en voelde me toen ook lekker
Ik heb onlangs overspannen thuis gezeten. Luisterde te veel naar mijn omgeving en niet meer naar mijzelf. Ben nu aan het opkrabbelen en vind mijzelf weer terug en vind mijzelf nu goed zoals ik ben. Juist door deze periode heb ik die behoefte om mijn ouders van mij af te duwen, want ze horen niet meer zo dominant in mijn leven. Ik laat het steeds toe, maar ben er nu klaar mee en daarom ook dit topic.
'Fijn' (deze gevoelns zijn niet fijn, maar hopelijk weet je wat ik bedoel) om te horen dat er zoveel mensen zijn die dit herkennen.
vrijdag 14 december 2012 om 19:52
Mooie woorden Rozenstruikje, dank je wel. Ik leer langzaamaan meer naar mijzelf te luisteren en ook mijzelf complimentjes te geven als iets lukt, ook al zou ik er bij zweren dat mijn ouders dat wel anders zouden zeggen... En ook die gedachtes die mijn ouders hebben bij zo'n koophuis (hypotheek, crisis, verbouwen, geld), ik zie het zelf niet zo. Wij zijn met zijn tweetjes, hebben een inkomen en hoewel ik nog wel wat mag sparen, vriend heeft een aardige buffer en ik ga er nu hard aan werken ook mee te sparen.
vrijdag 14 december 2012 om 19:57
quote:laatbloeiertje schreef op 14 december 2012 @ 19:52:
Mooie woorden Rozenstruikje, dank je wel. Ik leer langzaamaan meer naar mijzelf te luisteren en ook mijzelf complimentjes te geven als iets lukt, ook al zou ik er bij zweren dat mijn ouders dat wel anders zouden zeggen... En ook die gedachtes die mijn ouders hebben bij zo'n koophuis (hypotheek, crisis, verbouwen, geld), ik zie het zelf niet zo. Wij zijn met zijn tweetjes, hebben een inkomen en hoewel ik nog wel wat mag sparen, vriend heeft een aardige buffer en ik ga er nu hard aan werken ook mee te sparen.
Wat je moet leren is niet meer luisteren naar je ouders zoals je deed, maar het is niet erg en weldegelijk beschermend om hun raad af te wegen. Ze zeggen iets...
Koophuis. Hier hebben ze gelijk. Dit risico is erg groot. Zeker omdat je erg afhankelijk bent emotioneel van anderen en het zelf nog niet kunt dragen. In deze tijd is het heel erg realistisch om in de problemen te komen. Verstand versus romantiek. Romantiek kan hier beter niet doorslaggevend zijn.
Een relatie is OOK een zakelijke transactie op het moment dat je contracten aan gaat. Het is logisch voor je ouders om hun wenkbrauwen op te trekken. Hier over goed nadenken zou je enorme blauwe plekken kunnen besparen. Maar ook dan he, stel je zet door en je relatie gaat uit en komt met een restschuld van 50000 euro, dan zou je moeten beknibbelen en hard moeten werken, maar zelfs dat overleef je wel. Desalnietemin is het wijs om wel ZELF goed na te denken.
Mooie woorden Rozenstruikje, dank je wel. Ik leer langzaamaan meer naar mijzelf te luisteren en ook mijzelf complimentjes te geven als iets lukt, ook al zou ik er bij zweren dat mijn ouders dat wel anders zouden zeggen... En ook die gedachtes die mijn ouders hebben bij zo'n koophuis (hypotheek, crisis, verbouwen, geld), ik zie het zelf niet zo. Wij zijn met zijn tweetjes, hebben een inkomen en hoewel ik nog wel wat mag sparen, vriend heeft een aardige buffer en ik ga er nu hard aan werken ook mee te sparen.
Wat je moet leren is niet meer luisteren naar je ouders zoals je deed, maar het is niet erg en weldegelijk beschermend om hun raad af te wegen. Ze zeggen iets...
Koophuis. Hier hebben ze gelijk. Dit risico is erg groot. Zeker omdat je erg afhankelijk bent emotioneel van anderen en het zelf nog niet kunt dragen. In deze tijd is het heel erg realistisch om in de problemen te komen. Verstand versus romantiek. Romantiek kan hier beter niet doorslaggevend zijn.
Een relatie is OOK een zakelijke transactie op het moment dat je contracten aan gaat. Het is logisch voor je ouders om hun wenkbrauwen op te trekken. Hier over goed nadenken zou je enorme blauwe plekken kunnen besparen. Maar ook dan he, stel je zet door en je relatie gaat uit en komt met een restschuld van 50000 euro, dan zou je moeten beknibbelen en hard moeten werken, maar zelfs dat overleef je wel. Desalnietemin is het wijs om wel ZELF goed na te denken.