Psyche
alle pijlers
Waarom mis ik hem nog steeds?
zaterdag 15 december 2012 om 11:51
Hey lieve TO, allereerst, goed van je om hier te posten. Ik denk dat je jezelf enorm hard aanpakt, je vraagt je aantal keren af hoe het toch mogelijk is dat je zoveel pijn ervan hebt. Alsof dat niet zou mogen. Je schrijft ook veel over andere liefdes, zodat we maar niet zouden denken dat je vast zit aan hem. So what? Stel je zit vast, dat is dan zo. Je hoeft je niet te schamen en niemand te overtuigen dat je "door wilt". Je lijf en ziel geeft aan nog niet klaar te zijn met hem. Je moet misschien nog wat langer stilstaan om afscheid te nemen van hem, misschien heeft hij je meer geraakt dan alle andere mannen in je leven? Hoe voelde jullie contact? Ik denk dat het "doorwerken" van je gevoelens jezelf verder kan helpen. Dus vertel maar over hem. Wat vond je zo fijn aan hem, hoe deed hij je voelen? Wat miste je bij hem? Ik denk dat het gewoon uitspreken en "vertellen" aan mensen, hier of IRL voor je de oplossing zal zijn. Laat die gevoelens maar even de ruimte. Laat dat gemis er maar zijn en praat erover.
Dus well done, voor het beschrijven van dat gemis. Je kunt hier gewoon alles kwijt, en weet dat er meer vrouwen zich zo voel(d)en als jij.
Ik bijvoorbeeld. Ik heb een grote liefde. Er is te veel gebeurd tussen ons, hij heeft me teveel gekwetst, maar ik weet diep van binnen dat ik niet gauw meer zal houden van iemand zoals ik van hem houd en hield. Dat blijft. Hij weet dit niet, en ik weet dat het niet gaat werken als we weer dingen zouden "proberen", als hij dat al wil.
Maar in mij leeft die liefde voort. Onverminderd, als op de eerste avond dat ik hem zag. We pakten ongemerkt elkaars hand, want het was glad op straat. En toen mijn hand de zijn raakte, wist ik: ja, ik hoor bij jou, en deze hand hoort in die van jou. Dat is niet over gegaan. Ook ik heb andere mannen leuk gevonden sindsdien. Ook ik wil me niet laten tegenhouden door dit verlangen en ook gemis, maar het is er. Dat is zo lastig te accepteren. want je wilt het niet, je wilt niet rouwen om die eikel die je al zo lang aan het lijntje houdt, en je zo weinig kruimels toewierp. Maar toch houd je van m en mis je hem
Laat dat er zijn, probeer het in ieder geval niet weg te duwen, hoe onzinnig die gevoelens je ook voorkomen en hoe je je ook misschien ertegen verzet, van binnen.
Liefs en sterkte, keep posting.
Misia
Dus well done, voor het beschrijven van dat gemis. Je kunt hier gewoon alles kwijt, en weet dat er meer vrouwen zich zo voel(d)en als jij.
Ik bijvoorbeeld. Ik heb een grote liefde. Er is te veel gebeurd tussen ons, hij heeft me teveel gekwetst, maar ik weet diep van binnen dat ik niet gauw meer zal houden van iemand zoals ik van hem houd en hield. Dat blijft. Hij weet dit niet, en ik weet dat het niet gaat werken als we weer dingen zouden "proberen", als hij dat al wil.
Maar in mij leeft die liefde voort. Onverminderd, als op de eerste avond dat ik hem zag. We pakten ongemerkt elkaars hand, want het was glad op straat. En toen mijn hand de zijn raakte, wist ik: ja, ik hoor bij jou, en deze hand hoort in die van jou. Dat is niet over gegaan. Ook ik heb andere mannen leuk gevonden sindsdien. Ook ik wil me niet laten tegenhouden door dit verlangen en ook gemis, maar het is er. Dat is zo lastig te accepteren. want je wilt het niet, je wilt niet rouwen om die eikel die je al zo lang aan het lijntje houdt, en je zo weinig kruimels toewierp. Maar toch houd je van m en mis je hem
Laat dat er zijn, probeer het in ieder geval niet weg te duwen, hoe onzinnig die gevoelens je ook voorkomen en hoe je je ook misschien ertegen verzet, van binnen.
Liefs en sterkte, keep posting.
Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
zaterdag 15 december 2012 om 11:54
En nee, je zit niet voor altijd aan 'm vast hoor. Je bent alleen wel al heel lang met 'm bezig. Dat maakt het moeilijker om los te laten. Bovendien trek jij al zo lang aan hem terwijl hij niet echt veel teruggeeft. Dat is heftig. En dat raakt je, dat is logisch.
Cold turkey stoppen is het beste. Gewoon geen enkel contact meer. En ja, je blijft nog wel even aan 'm denken. Maar dat zal langzaam slijten, echt waar.
zaterdag 15 december 2012 om 12:03
Ken je de film Eat Pray Love?
Ik heb best veel gehad aan die zin die de hoofdolspeelster op eengegeven moment van de baardemans hoort.
Als ze verzucht: But I miss him!!
Roept die vriend: So miss him!!!
Zij, verdrietig: but I love him!!
Hij: So love him!!! Send him some light and love and then drop it!!
Dit helpt me wel, dat ik van ex mag houden en hem beetjes licht en liefde mag sturen. Dat is niet verboden, want t is jouw liefde. Jij bepaalt wat je ermee doet. Maar vraag ook genoeg terug, en vraag je af of je genoeg terugkreeg van hem.
Als het antwoord nee is, kun je m nog steeds licht en liefde sturen. En verder gaan met je leven en op zoek gaan naar méér, ook al is dat niet wat je t liefste wilt.
Liefs Misia
Ik heb best veel gehad aan die zin die de hoofdolspeelster op eengegeven moment van de baardemans hoort.
Als ze verzucht: But I miss him!!
Roept die vriend: So miss him!!!
Zij, verdrietig: but I love him!!
Hij: So love him!!! Send him some light and love and then drop it!!
Dit helpt me wel, dat ik van ex mag houden en hem beetjes licht en liefde mag sturen. Dat is niet verboden, want t is jouw liefde. Jij bepaalt wat je ermee doet. Maar vraag ook genoeg terug, en vraag je af of je genoeg terugkreeg van hem.
Als het antwoord nee is, kun je m nog steeds licht en liefde sturen. En verder gaan met je leven en op zoek gaan naar méér, ook al is dat niet wat je t liefste wilt.
Liefs Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
zaterdag 15 december 2012 om 12:06
Lieve Misia,
Wat een ongelofelijk lieve post van jou. Ik zit hier met tranen in mijn ogen.
Wat vond ik leuk aan hem? Ik vind dat moeilijk om te zeggen, want het is het hele gevoel. Het totaalgevoel wat je bij iemand hebt. Ik vond het leuk dat hij nieuwe dingen in zijn leven aanpakte, altjd zin had om dingen te ondernemen, zjin leven leuker te maken. En dan niet stappen enzo, maar constructieve dingen. Wat betreft werk, nieuwe vrienden proberen te maken. Dat hij nadacht over dingen. Materialisme, individualisme in de maatschappij. Zijn lach, zijn manier van praten. Zijn liefde voor dieren. Zijn stoere uiterlijk. Zijn lichaam. Zijn interesse in niet alledaagse dingen. De manier waarop hij zijn huisje probeerde leuk te maken. De rust die hij uitstraalde. En ook zijn onzekerheid.
Wat ik minder leuk aan hem vond is dat hij niet erg attent was. En ook wel veel met zichzelf bezig was. Weinig vroeg naar mijn dingen. Maar de dingen die niet leuk aan hem waren hadden waarschijnlijk gewoon te maken met het feit dat hij niet verliefd op mij was. Als hij verliefd is, is hij waarschijnlijk wél attent.
Je hebt wel gelijk; ik probeer mezelf maar te troosten en verder te gaan met min leven door te daten, tegen mezelf te zeggen: ik kan heus wel door, ik heb hem niet nodig, mis hem niet. Ik wil het wegdrukken, mede door andere mannen te zien. Maar ik merk ook dat het averechts werkt. Ik moet het misschien toelaten, dat gevoel. Maar ook mijn omgeving, al praat ik er niet veel meer over, vind dit abnormaal. Zeggen dat ik door moet, dat ik niet moet gaan zitten kniezen, dat is zonde van mijn tijd. Ik ben een schim van wie ik was. Ik heb een trieste blik, ben kilo's afgevallen en ben gewoon echt niet meer de oude Muis. Iedereen ziet het.
Soms heb ik een opleving, als ik uitga en drank op heb. Dan voel ik me goed, heb ik sjans, voel ik weer leven in me. Maar van de week had ik hier een man, en ik wilde s morgens zó graag dat hij wegging...ik voelde me waardeloos.
En waar ik ook gek van word is het feit dat ik steeds maar denk: als ik nou zo en zo was geweest, dan had hij misschien wél voor me gegaan. De vrouw die hij nu heeft zit volgens mij namelijk helemaal niet zo op hem te wachten. Ik was misschien te veel voor hem, wilde te graag. Dan denk ik: was ik maar wat afstandelijker geweest, wat losser. Maar hij wás het gewoon voor mij, alles in hem. Ik kón niet afstandelijk zijn. Al heb ik me al behoorlijk ingehouden omdat hij dus vrij weinig liet horen.
Ik zou hem zó graag weer willen zien, willen weten hoe het met hem gaat, zijn ditjes en zijn datjes, hem gewoon even vasthouden. Misschien moet ik inderdaad koesteren dat ik hem als mijn grote liefde ervaar, zoals je zegt. Maar een grote liefde die je eigenlijk nauwelijks kent..? Is dat niet raar?
Je zegt dat ik mezelf hard aanpak en dat ik vind dat ik dit niet mag voelen. Zo voel ik het ook wel een beetje. Hoe kan ik zo diep wegzinken voor/dor iemand die dat gevoel totaal niet voor mij blijkt te hebben? Ik snap dat echt niet.
Wat een ongelofelijk lieve post van jou. Ik zit hier met tranen in mijn ogen.
Wat vond ik leuk aan hem? Ik vind dat moeilijk om te zeggen, want het is het hele gevoel. Het totaalgevoel wat je bij iemand hebt. Ik vond het leuk dat hij nieuwe dingen in zijn leven aanpakte, altjd zin had om dingen te ondernemen, zjin leven leuker te maken. En dan niet stappen enzo, maar constructieve dingen. Wat betreft werk, nieuwe vrienden proberen te maken. Dat hij nadacht over dingen. Materialisme, individualisme in de maatschappij. Zijn lach, zijn manier van praten. Zijn liefde voor dieren. Zijn stoere uiterlijk. Zijn lichaam. Zijn interesse in niet alledaagse dingen. De manier waarop hij zijn huisje probeerde leuk te maken. De rust die hij uitstraalde. En ook zijn onzekerheid.
Wat ik minder leuk aan hem vond is dat hij niet erg attent was. En ook wel veel met zichzelf bezig was. Weinig vroeg naar mijn dingen. Maar de dingen die niet leuk aan hem waren hadden waarschijnlijk gewoon te maken met het feit dat hij niet verliefd op mij was. Als hij verliefd is, is hij waarschijnlijk wél attent.
Je hebt wel gelijk; ik probeer mezelf maar te troosten en verder te gaan met min leven door te daten, tegen mezelf te zeggen: ik kan heus wel door, ik heb hem niet nodig, mis hem niet. Ik wil het wegdrukken, mede door andere mannen te zien. Maar ik merk ook dat het averechts werkt. Ik moet het misschien toelaten, dat gevoel. Maar ook mijn omgeving, al praat ik er niet veel meer over, vind dit abnormaal. Zeggen dat ik door moet, dat ik niet moet gaan zitten kniezen, dat is zonde van mijn tijd. Ik ben een schim van wie ik was. Ik heb een trieste blik, ben kilo's afgevallen en ben gewoon echt niet meer de oude Muis. Iedereen ziet het.
Soms heb ik een opleving, als ik uitga en drank op heb. Dan voel ik me goed, heb ik sjans, voel ik weer leven in me. Maar van de week had ik hier een man, en ik wilde s morgens zó graag dat hij wegging...ik voelde me waardeloos.
En waar ik ook gek van word is het feit dat ik steeds maar denk: als ik nou zo en zo was geweest, dan had hij misschien wél voor me gegaan. De vrouw die hij nu heeft zit volgens mij namelijk helemaal niet zo op hem te wachten. Ik was misschien te veel voor hem, wilde te graag. Dan denk ik: was ik maar wat afstandelijker geweest, wat losser. Maar hij wás het gewoon voor mij, alles in hem. Ik kón niet afstandelijk zijn. Al heb ik me al behoorlijk ingehouden omdat hij dus vrij weinig liet horen.
Ik zou hem zó graag weer willen zien, willen weten hoe het met hem gaat, zijn ditjes en zijn datjes, hem gewoon even vasthouden. Misschien moet ik inderdaad koesteren dat ik hem als mijn grote liefde ervaar, zoals je zegt. Maar een grote liefde die je eigenlijk nauwelijks kent..? Is dat niet raar?
Je zegt dat ik mezelf hard aanpak en dat ik vind dat ik dit niet mag voelen. Zo voel ik het ook wel een beetje. Hoe kan ik zo diep wegzinken voor/dor iemand die dat gevoel totaal niet voor mij blijkt te hebben? Ik snap dat echt niet.
zaterdag 15 december 2012 om 12:09
Ik vind het rot voor je, ook dat je het gevoel hebt dat hij het helemaal is terwijl hij je eigenlijk niet leuk behandelt. Hij voldoet waarschijnlijk ook helemaal niet naar waar je objectief gezien opzoek naar bent in een partner.
Een man die in het begin zegt dat hij niet wil en die er geen tijd of moeite insteekt, die kun je maar beter op zijn woord geloven.
Nu heb je er steeds weer energie in gestoken en het af en toe leuk gehad, al durf ik er 100 euro op te wedden dat je jezelf 70/80% van de tijd thuis hebt zitten op te vreten omdat hij geen moeite deed en met andere dames aan de zwier was.
De reden dat je het niet op kunt geven is niet spiritueel, ergens in je achter hoofd vind je dat je te veel geïnvesteerd hebt om op te geven.
Een man die in het begin zegt dat hij niet wil en die er geen tijd of moeite insteekt, die kun je maar beter op zijn woord geloven.
Nu heb je er steeds weer energie in gestoken en het af en toe leuk gehad, al durf ik er 100 euro op te wedden dat je jezelf 70/80% van de tijd thuis hebt zitten op te vreten omdat hij geen moeite deed en met andere dames aan de zwier was.
De reden dat je het niet op kunt geven is niet spiritueel, ergens in je achter hoofd vind je dat je te veel geïnvesteerd hebt om op te geven.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
zaterdag 15 december 2012 om 12:13
Viva..wat je zegt is wel raak. Die laatste zin:
De reden dat je het niet op kunt geven is niet spiritueel, ergens in je achter hoofd vind je dat je te veel geïnvesteerd hebt om op te geven.
Ik geloofde er zó in, dat ik het inderdaad niet kan verwerken dat het niet "gelukt" is. Dat ik inderdaad zo veel heb geïnvesteerd, maar dat het is mislukt als het ware. Dat speelt zeker mee denk ik. Dat ik moet opgeven, nu écht. Al die tijd dacht ik nog: misschien, misschien...
Maar nu niet meer.
De reden dat je het niet op kunt geven is niet spiritueel, ergens in je achter hoofd vind je dat je te veel geïnvesteerd hebt om op te geven.
Ik geloofde er zó in, dat ik het inderdaad niet kan verwerken dat het niet "gelukt" is. Dat ik inderdaad zo veel heb geïnvesteerd, maar dat het is mislukt als het ware. Dat speelt zeker mee denk ik. Dat ik moet opgeven, nu écht. Al die tijd dacht ik nog: misschien, misschien...
Maar nu niet meer.
zaterdag 15 december 2012 om 12:17
Lieve Muis,
Je hoeft het niet te snappen. En wat is abnormaal?
Ik ken het gevoel wel, ik heb me heel erg geschaamd en ook onnozel gevonden dat ik zo van ex houdt. Ik schaamde me omdat hij me zoveel pijn deed. Hoe kun je dan van iemand houden? Maar je bent niemand verantwoording verschuldigd behalve jezelf. Ik vind het iets moois dat je zo van hem houd. Wat nu wurmt denk ik is dat je jezelf dat niet toestaat.
Dank je wel dat je beschrijft hoe hij je deed voelen, er spreekt veel liefde uit. En ik begrijp ook dat je je kut voelt dat hij niet verliefd op je was. Je vraagt je af wat je anders had kunnen doen, hoe je anders had kunnen zijn. Dat kon niet, want was je dan nog wel jezelf geweest?
Want naast alle liefde, heb je nu JEZELF om van te houden, en die vrouw die je in de spiegel zit verdient meer dan dat hij je gaf. En blijf daarin geloven, dat je op een dag een man tegenkomt die geen seconde het risico gaat lopen je kwijt te raken. Dan kan je op je hoofd gaan staan, op je handen en dan nog zal hij er zijn. Dacht je dat hij je anders zou willen? Dat De Ware je niet gewoon zo fijn vind als je bent?
Dat hij niet van je hield, is niet jouw schuld. De een houd van pruimentaart, de ander van appeltaart. Is appeltaart dan minder lekker??
Nee toch? Maw wat is persoonlijk aan deze afwzijng? Net als jouw liefde van jou is, is zijn liefde van hem. Maakt dat jou minder de moeite waard?
Nee toch?
Lieverd, nee, het is niet raar, je bent niet raar dat je van hem houd. Waarom zou je dit weg moeten stoppen? Voor vrienden die het abnormaal vinden? Zou je je geweld moeten aandoen uit angst dat je raar bent? Ik vind het bijvoorbeeld helemaal niet raar en vind het juist mooi hoe je je gevoelens beschrijft en er kan laten "zijn", hier.
Dus go ahead, stuur m liefde en licht. Misschien niet naar hem persoonlijk/in levende lijve, maar misschien hier. Misschien toch met een vriend/vriendin die het WEL begrijpt.
En ga nooit je liefde wegduwen. Dat is zo'n beetje het enige dat altijd "naar buiten mag", in mijn ogen. Er is al genoeg rottigheid in de wereld .
Op metaniveau help je de wereld (naast vooral jezelf) door de liefde lucht te geven en ruimte. Dat denk ik .
Misia
Je hoeft het niet te snappen. En wat is abnormaal?
Ik ken het gevoel wel, ik heb me heel erg geschaamd en ook onnozel gevonden dat ik zo van ex houdt. Ik schaamde me omdat hij me zoveel pijn deed. Hoe kun je dan van iemand houden? Maar je bent niemand verantwoording verschuldigd behalve jezelf. Ik vind het iets moois dat je zo van hem houd. Wat nu wurmt denk ik is dat je jezelf dat niet toestaat.
Dank je wel dat je beschrijft hoe hij je deed voelen, er spreekt veel liefde uit. En ik begrijp ook dat je je kut voelt dat hij niet verliefd op je was. Je vraagt je af wat je anders had kunnen doen, hoe je anders had kunnen zijn. Dat kon niet, want was je dan nog wel jezelf geweest?
Want naast alle liefde, heb je nu JEZELF om van te houden, en die vrouw die je in de spiegel zit verdient meer dan dat hij je gaf. En blijf daarin geloven, dat je op een dag een man tegenkomt die geen seconde het risico gaat lopen je kwijt te raken. Dan kan je op je hoofd gaan staan, op je handen en dan nog zal hij er zijn. Dacht je dat hij je anders zou willen? Dat De Ware je niet gewoon zo fijn vind als je bent?
Dat hij niet van je hield, is niet jouw schuld. De een houd van pruimentaart, de ander van appeltaart. Is appeltaart dan minder lekker??
Nee toch? Maw wat is persoonlijk aan deze afwzijng? Net als jouw liefde van jou is, is zijn liefde van hem. Maakt dat jou minder de moeite waard?
Nee toch?
Lieverd, nee, het is niet raar, je bent niet raar dat je van hem houd. Waarom zou je dit weg moeten stoppen? Voor vrienden die het abnormaal vinden? Zou je je geweld moeten aandoen uit angst dat je raar bent? Ik vind het bijvoorbeeld helemaal niet raar en vind het juist mooi hoe je je gevoelens beschrijft en er kan laten "zijn", hier.
Dus go ahead, stuur m liefde en licht. Misschien niet naar hem persoonlijk/in levende lijve, maar misschien hier. Misschien toch met een vriend/vriendin die het WEL begrijpt.
En ga nooit je liefde wegduwen. Dat is zo'n beetje het enige dat altijd "naar buiten mag", in mijn ogen. Er is al genoeg rottigheid in de wereld .
Op metaniveau help je de wereld (naast vooral jezelf) door de liefde lucht te geven en ruimte. Dat denk ik .
Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
zaterdag 15 december 2012 om 12:25
Ja, dat opegeven, is ook zo klote, want je hebt veel geinvesteerd en dat lijkt dan allemaal voor niks. Maar nu heb je jezelf om in te investeren, en dit topic is daarvan een mooi begin denk ik.......
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
zaterdag 15 december 2012 om 12:30
Ik was inderdaad mezelf. En blijkbaar vond hij mij zoals ik was niet leuk genoeg. Inderdaad de appeltaart waar hij misschien niet zo gek op was...
Ik weet op zich wel dat het mijn schuld niet was, maar soms voelt het alsof ik dingen niet goed heb aangepakt. Maar ook dat is vaak een interactie tussen mensen. Het ene gedrag roept het andere op.
Iemand zei mij eens: hoe kun je in vredesnaam verliefd zijn/houden van iemand die niet verliefd is op jou/houdt van jou? Dat is misschien ook wel raar, want ik heb helemaal niet zo veel van hem teruggekregen. Maar aan de andere kant kun je ook zeggen dat dat ook mooi is, want waarom kun je alleen maar van iets of iemand houden als jíj er iets voor terugkrijgt? In die zin zou liefde alleen maar iets egoïstisch zijn.
Ik moet het misschien zo zien dat ik van hem houd maar hij niet van mij en dat dat gewoon een feit is. Dat dat inderdaad niet abnormaal is, maar een gevoel wat in mij leeft en wat ik zal moeten accepteren. Het laten zijn.
Ik kan alleen het idee niet goed verdragen dat ik hem nooit meer zal zien... al zou het wel beter zijn natuurlijk. Ik hou mezelf voor dat we best vrienden kunnen zijn op den duur, maar ik vraag me af of dat voor mij wel goed zal zijn.
Ik weet op zich wel dat het mijn schuld niet was, maar soms voelt het alsof ik dingen niet goed heb aangepakt. Maar ook dat is vaak een interactie tussen mensen. Het ene gedrag roept het andere op.
Iemand zei mij eens: hoe kun je in vredesnaam verliefd zijn/houden van iemand die niet verliefd is op jou/houdt van jou? Dat is misschien ook wel raar, want ik heb helemaal niet zo veel van hem teruggekregen. Maar aan de andere kant kun je ook zeggen dat dat ook mooi is, want waarom kun je alleen maar van iets of iemand houden als jíj er iets voor terugkrijgt? In die zin zou liefde alleen maar iets egoïstisch zijn.
Ik moet het misschien zo zien dat ik van hem houd maar hij niet van mij en dat dat gewoon een feit is. Dat dat inderdaad niet abnormaal is, maar een gevoel wat in mij leeft en wat ik zal moeten accepteren. Het laten zijn.
Ik kan alleen het idee niet goed verdragen dat ik hem nooit meer zal zien... al zou het wel beter zijn natuurlijk. Ik hou mezelf voor dat we best vrienden kunnen zijn op den duur, maar ik vraag me af of dat voor mij wel goed zal zijn.
zaterdag 15 december 2012 om 12:32
Met houden van is idd niks mis en de schuldvraag naar jezelf toe halen is ook niet interessant. Je houd/hield van iemand, alleen de vorm van deze liefde in de werkelijkheid is niet gezond/goed voor jou.
Je laat niet de liefde los alleen je neemt in de realiteit geen actie meer richting hem, omdat het voor jezelf niet goed is omdat te doen. Dat doet pijn, echter niet stoppen doet op de lange termijn nog meer pijn.
Je laat niet de liefde los alleen je neemt in de realiteit geen actie meer richting hem, omdat het voor jezelf niet goed is omdat te doen. Dat doet pijn, echter niet stoppen doet op de lange termijn nog meer pijn.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
zaterdag 15 december 2012 om 12:32
Het heeft mij ongeveer heel 2012 gekost om over een man heen te komen, en nog merkte ik af en toe dat het me nog iets doet. Het is nu weg, ik zie hem niet meer als mijn ex, maar net als iedere andere man. Daarnaast sta ik zelf behoorlijk steviger in m'n schoenen dan eind vorig jaar.
Geef het wat tijd. Laat het eerst over je heen komen zodat je alle emoties 1x hebt ervaren. Dan zul je zien dat je vanzelf afstand kan nemen en het je gedachten niet meer zo beheerst.
Geef het wat tijd. Laat het eerst over je heen komen zodat je alle emoties 1x hebt ervaren. Dan zul je zien dat je vanzelf afstand kan nemen en het je gedachten niet meer zo beheerst.
zaterdag 15 december 2012 om 12:38
Je hoeft t nu niet te bepalen. Wie zegt dat je hem "nooit meer zult zien"? Dat zeg jij nu. Ik heb dit voor mijzelf gevoeld, dat ik m op een dag, als de tijd er rijp voor is, vanzelf ga tegenkomen. Dat is meer dan doekje voor t bloeden, ik weet t gewoon . Dus wie zegt dat je m nooit meer zult zien? Je schrijft dat je spiritueel bent ingesteld en dan weet je dat het leven soms onverwachte wegen kent. Kun je daarop vertrouwen, denk je? Dus het niet zeker weten dat je hem nooit meer zult zien, maar het overlaten aan het lot (of hoe je het ook noemt)?
En in de tussentijd: vergeet ook niet het de pijn en het verdriet dat hij je deed door telkens af te haken. Voelde je je veilig? Gekoesterd? Nee, dat denk ik niet! Dus vergeet ook niet dat je meer verdient dan dat, en dat dat er ook IS. Er zijn mannen, zoals ik schreef voor wie jij de pruimentaart bent . Of beter gezegd: de kers op de slagroom! For sure, meis!!
(dit alles is makkelijk praten, ik weet dat t niet makkelijk is!!)
Misschien ook fijn, eens op te schrijven wat ie laat gaan?
Een liefhebbende vrouw? Eentje met zorg en aandacht en ook inzichten (zoals ik het lees)? Wie ben je, en wat laat hij nu gaan?
Liefs Misia
En in de tussentijd: vergeet ook niet het de pijn en het verdriet dat hij je deed door telkens af te haken. Voelde je je veilig? Gekoesterd? Nee, dat denk ik niet! Dus vergeet ook niet dat je meer verdient dan dat, en dat dat er ook IS. Er zijn mannen, zoals ik schreef voor wie jij de pruimentaart bent . Of beter gezegd: de kers op de slagroom! For sure, meis!!
(dit alles is makkelijk praten, ik weet dat t niet makkelijk is!!)
Misschien ook fijn, eens op te schrijven wat ie laat gaan?
Een liefhebbende vrouw? Eentje met zorg en aandacht en ook inzichten (zoals ik het lees)? Wie ben je, en wat laat hij nu gaan?
Liefs Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
zaterdag 15 december 2012 om 12:49
Ja, ik denk dat het inderdaad goed is om niet te heftig tegen mezelf te zeggen: ik zie hem nooit meer.
Ik had ooit eens een kennis die stopte met roken en die zei altijd: "ik ben even gestopt" omdat hij het idee niet kon verdragen dat hij nooit meer zou roken. Ondertussen heeft hij sindsdien niet meer gerookt, maar psychisch werkt dat wel. Zo ook hiermee misschien. Als we elkaar weer tegen moeten komen, dan gebeurt dat ook wel. Het leven heeft inderdaad soms onverwachte wegen en wendingen. Het lot zal het uitwijzen.
En als ik mezelf voorhou dat ik hem over een half jaar of zo wel een keer kan bellen, gewoon vriendschappelijk (we hebben geen ruzie of zo) dan verzacht dat de pijn misschien ook wel een beetje. En over een half jaar zien we dan wel weer.
Hij heeft me inderdaad heel veel pijn gedaan. Zonder het zelf te beseffen denk ik, maar toch. Door me steeds weer die hand te reiken en daarna weer terug te trekken. Steeds met andere vrouwen bezig te blijven terwijl hij wist dat ik dat niet leuk vond. Was dat nou echt nodig? Kon hij dat nou niet even laten, was hij zo behoeftig? Ik voelde me niet veilig en zéker niet gekoesterd. Nooit eens een lief berichtje, ook als hij wist dat ik bv iets moeilijks had moeten doen die dag of me even niet zo top voelde of iets dergelijks. Hij zat waarschijnlijk alweer met een andere vrouw in zijn hoofd of was met zichzelf bezig. Ik heb er veel pijn van gehad. Hij stond er niet bij stil....maar dat feit op zich zegt natuurlijk ook iets over een persoon.
En wat hij heeft laten gaan? Tja..een fantastisch mooie vrouw, zowel uiterlijk als innerlijk. Dat gaat hij vast niet snel meer tegenkomen.. Ik ga het inderdaad eens opschrijven..dank je wel!
Ik had ooit eens een kennis die stopte met roken en die zei altijd: "ik ben even gestopt" omdat hij het idee niet kon verdragen dat hij nooit meer zou roken. Ondertussen heeft hij sindsdien niet meer gerookt, maar psychisch werkt dat wel. Zo ook hiermee misschien. Als we elkaar weer tegen moeten komen, dan gebeurt dat ook wel. Het leven heeft inderdaad soms onverwachte wegen en wendingen. Het lot zal het uitwijzen.
En als ik mezelf voorhou dat ik hem over een half jaar of zo wel een keer kan bellen, gewoon vriendschappelijk (we hebben geen ruzie of zo) dan verzacht dat de pijn misschien ook wel een beetje. En over een half jaar zien we dan wel weer.
Hij heeft me inderdaad heel veel pijn gedaan. Zonder het zelf te beseffen denk ik, maar toch. Door me steeds weer die hand te reiken en daarna weer terug te trekken. Steeds met andere vrouwen bezig te blijven terwijl hij wist dat ik dat niet leuk vond. Was dat nou echt nodig? Kon hij dat nou niet even laten, was hij zo behoeftig? Ik voelde me niet veilig en zéker niet gekoesterd. Nooit eens een lief berichtje, ook als hij wist dat ik bv iets moeilijks had moeten doen die dag of me even niet zo top voelde of iets dergelijks. Hij zat waarschijnlijk alweer met een andere vrouw in zijn hoofd of was met zichzelf bezig. Ik heb er veel pijn van gehad. Hij stond er niet bij stil....maar dat feit op zich zegt natuurlijk ook iets over een persoon.
En wat hij heeft laten gaan? Tja..een fantastisch mooie vrouw, zowel uiterlijk als innerlijk. Dat gaat hij vast niet snel meer tegenkomen..
Ik ga het inderdaad eens opschrijven..dank je wel!
zaterdag 15 december 2012 om 12:54
Juist, het zegt iets over ZIJN persoon. Dacht je echt dat hij fundamenteel anders gaat zijn bij een andere vrouw?
Hoe oud is hij (klinkt nog aardig jong)?
Liefs en moet er nu vandoor, fijne dag!!
Misia
Hoe oud is hij (klinkt nog aardig jong)?
Liefs en moet er nu vandoor, fijne dag!!
Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
zaterdag 15 december 2012 om 12:59
Je lijkt aangetrokken te worden door afwijzing. Je kan het gewoon niet geloven dat hij je niet wilt, je vindt het moeilijk te accepteren dat hij niet van je houdt en niet voor jou wil gaan, je laat de realiteit niet tot je doordringen. Een verklaring kan zijn dat jij hechtingsproblemen hebt. Dan vind je beschikbare mannen maar niks en ga je achter types aan die ook bindingsangst hebben.
Bah
zaterdag 15 december 2012 om 13:04
Mis je echt hem of mis je het ideaalplaatje van jullie samen en de toekomst dat je in je hoofd hebt?
Ik ken het wel, ik heb er soms ook nog last van ondanks dat ik nu een geweldige relatie heb.
Wat mij helpt is een lijstje (klinkt heel stom maar ik heb het echt) met alles wat niet leuk was/ is en waarom het niet kan werken.
Achter elke "Ach had ik maar" een "Ja maar" bedenken.
En af en toe gewoon even heerlijk wegdromen en zwelgen en het missen toestaan.
Niet te vaak en niet te lang maar laat het af en toe gewoon gebeuren.
Liefst niet met je telefoon of mailbox bij de hand
Ik ken het wel, ik heb er soms ook nog last van ondanks dat ik nu een geweldige relatie heb.
Wat mij helpt is een lijstje (klinkt heel stom maar ik heb het echt) met alles wat niet leuk was/ is en waarom het niet kan werken.
Achter elke "Ach had ik maar" een "Ja maar" bedenken.
En af en toe gewoon even heerlijk wegdromen en zwelgen en het missen toestaan.
Niet te vaak en niet te lang maar laat het af en toe gewoon gebeuren.
Liefst niet met je telefoon of mailbox bij de hand
zaterdag 15 december 2012 om 13:10
@57: deels misschien waar, maar dit is niet de eerste afwijzing in mijn leven hoor. Er zijn heus meer mannen die mij na een korte "fling" hebben afgewezen, geen relatie wilden. Dat vond ik ook niet leuk, maar daar was ik vrij snel overheen, mede omdat ik ook wel inzag dat het voor de langere termijn misschien ook niet echt mijn man was. Alleen wilde ik iemand dan nog wat beter leren kennen.
Maar dit, met deze man, klopte zó ontzettend! Ik heb gewoon nooit begrepen waarom hij mij niet wat beter wilde leren kennen. Afhaken kan altijd nog namelijk, en dan had ik er misschien meer vrede mee gehad. Dan had het meer gevoeld alsof ik een eerlijke kans had gehad. Nu bleef hij maar aanrommelen met andere vrouwen waardoor ik in een vervelende rol werd geduwd. En afhaken wilde ik niet, omdat ik er gewoon in geloofde. Stom ja, maar dat is nu eenmaal zo.
Dus het is niet zozeer de "afwijzing" an sich denk ik, die kan ik wel aan. Het is meer een combinatie van dingen: het klikte met alles, hij zat erg achter mij aan in het begin, maar trok zich eigenlijk al vrij snel terug. Daarna steeds weer contact, dan weer wel dan weer niet, hij heeft tussendoor ook dingen gezegd van dat hij dacht dat het wel iets had kunnen worden tussen ons etc maar hij heeft eigenlijk nooit gezegd waarom hij er nooit voor is gegaan. Zei maar steeds dat hij geen relatie wilde, maar was via internet wél steeds op zoek naar een relatie (die hij nu ook (weer) heeft. Al die dingen samen maken het voor mij gewoon heel lastig te verwerken.
Maar dit, met deze man, klopte zó ontzettend! Ik heb gewoon nooit begrepen waarom hij mij niet wat beter wilde leren kennen. Afhaken kan altijd nog namelijk, en dan had ik er misschien meer vrede mee gehad. Dan had het meer gevoeld alsof ik een eerlijke kans had gehad. Nu bleef hij maar aanrommelen met andere vrouwen waardoor ik in een vervelende rol werd geduwd. En afhaken wilde ik niet, omdat ik er gewoon in geloofde. Stom ja, maar dat is nu eenmaal zo.
Dus het is niet zozeer de "afwijzing" an sich denk ik, die kan ik wel aan. Het is meer een combinatie van dingen: het klikte met alles, hij zat erg achter mij aan in het begin, maar trok zich eigenlijk al vrij snel terug. Daarna steeds weer contact, dan weer wel dan weer niet, hij heeft tussendoor ook dingen gezegd van dat hij dacht dat het wel iets had kunnen worden tussen ons etc maar hij heeft eigenlijk nooit gezegd waarom hij er nooit voor is gegaan. Zei maar steeds dat hij geen relatie wilde, maar was via internet wél steeds op zoek naar een relatie (die hij nu ook (weer) heeft. Al die dingen samen maken het voor mij gewoon heel lastig te verwerken.
zaterdag 15 december 2012 om 13:24
Ik snap je logica maar zo goed als jij het voorstelt klopte het allemaal niet, in het echt. Je gaat namelijk helemaal voorbij aan het feit dat hij jou niet ziet zitten en andere vrouwen heeft. Ik denk dat jij moet leren afhaken als een man dat ook doet. Niet meer naar hem gaan verlangen op zo'n moment maar minder.
Bah
zaterdag 15 december 2012 om 13:28
@57: dat is zo. Zo leuk was dat inderdaad niet.
Het was helemaal geweldig als we elkaar zagen, maar daar tussendoor was het zo leuk helemaal niet nee. Omdat hij steeds op zoek was naar andere vrouwen, dat met mij niet gewoon even kon laten "zijn" of een kans te geven zich te ontwikkelen en dan wel te zien. Het is dan voor de andere partij vrijwel onmogelijk om een leuke persoon te blijven.
Nu is hij wel hondstrouw hoor, trouwens. Misia, ik denk dus dat hij misschien toch wel fundamenteel anders is bij een andere vrouw. Maar ach, bij mij was hij zoals hij bij mij was. En zo leuk was dat inderdaad eigenlijk niet (als we niet bij elkaar waren).
Het was helemaal geweldig als we elkaar zagen, maar daar tussendoor was het zo leuk helemaal niet nee. Omdat hij steeds op zoek was naar andere vrouwen, dat met mij niet gewoon even kon laten "zijn" of een kans te geven zich te ontwikkelen en dan wel te zien. Het is dan voor de andere partij vrijwel onmogelijk om een leuke persoon te blijven.
Nu is hij wel hondstrouw hoor, trouwens. Misia, ik denk dus dat hij misschien toch wel fundamenteel anders is bij een andere vrouw. Maar ach, bij mij was hij zoals hij bij mij was. En zo leuk was dat inderdaad eigenlijk niet (als we niet bij elkaar waren).