Psyche
alle pijlers
Waarom mis ik hem nog steeds?
zaterdag 15 december 2012 om 15:04
@Vlammetje: bij jou klinkt het wel echt als een eikel eerlijk gezegd. Steeds loze beloftes e.d. Als ik het zo lees is het inderdaad ook beter om hem helemaal los te laten. "Positief" bij jou is nog dat hij jaloers is. Die van mij interesseert het echt geen zak met wie ik contact heb.
Maar het blijft gewoon niet meevallen, zeker als iemand zelf nooit meer iets laat horen. Soms wil je gewoon dat iemand even iets laat horen; niet zozeer om het "goed" te maken, maar gewoon om even te kletsen. Uiteindelijk ben je met elkaar omgegaan en het is dan best raar om helemaal geen contact meer te hebben, vind ik altijd.
In mijn geval is het inderdaad beter, eigenlijk. "Eigenlijk" zeg ik, omdat ik dus wel contact wíl. Omdat ik dat rotgevoel weg wil hebben. Viva. ik snap dat je niet meer weet wat te zeggen. Omdat ik natuurlijk stom zit te kletsen. Als een soort junk die zijn shot wil en weet dat het niet goed voor hem is. Maar zo werkt het wel...helaas. Ik denk dat als ik bel, ik me even goed voel..the high waar je het over hebt. Dat ik daarna een downer krijg, weet ik wel, maar dat heb ik er dan voor over (denk ik nu).
Ik wéét dat als ik hem bel en stel, we spreken wat af in het meest positieve geval, ik weer in dezelfde riedel verzand. Maar dan denk ik weer: hij zei toen wel dat hij ook wel even dacht dat het iets kon gaan worden. Dus waarom zou het niet alsnog iets kunnen worden, als we bv eerst een vriendschapsband op kunnen bouwen? Ik ben daar nu nog niet sterk genoeg voor, maar wie weet ooit wel. Ik weet het niet.
Ik weet ergens dat bellen niet goed is voor mij. Maar het is als kiezen tussen 2 kwaden: als ik bel voel ik me niet goed maar als ik niet bel zit ik ook met dat rotgevoel. Enige verschil is dat als ik niet bel, ik trotser op mezelf ben en dat als ik wél bel, ik mezelf een slapjanus vind.
Maar het blijft gewoon niet meevallen, zeker als iemand zelf nooit meer iets laat horen. Soms wil je gewoon dat iemand even iets laat horen; niet zozeer om het "goed" te maken, maar gewoon om even te kletsen. Uiteindelijk ben je met elkaar omgegaan en het is dan best raar om helemaal geen contact meer te hebben, vind ik altijd.
In mijn geval is het inderdaad beter, eigenlijk. "Eigenlijk" zeg ik, omdat ik dus wel contact wíl. Omdat ik dat rotgevoel weg wil hebben. Viva. ik snap dat je niet meer weet wat te zeggen. Omdat ik natuurlijk stom zit te kletsen. Als een soort junk die zijn shot wil en weet dat het niet goed voor hem is. Maar zo werkt het wel...helaas. Ik denk dat als ik bel, ik me even goed voel..the high waar je het over hebt. Dat ik daarna een downer krijg, weet ik wel, maar dat heb ik er dan voor over (denk ik nu).
Ik wéét dat als ik hem bel en stel, we spreken wat af in het meest positieve geval, ik weer in dezelfde riedel verzand. Maar dan denk ik weer: hij zei toen wel dat hij ook wel even dacht dat het iets kon gaan worden. Dus waarom zou het niet alsnog iets kunnen worden, als we bv eerst een vriendschapsband op kunnen bouwen? Ik ben daar nu nog niet sterk genoeg voor, maar wie weet ooit wel. Ik weet het niet.
Ik weet ergens dat bellen niet goed is voor mij. Maar het is als kiezen tussen 2 kwaden: als ik bel voel ik me niet goed maar als ik niet bel zit ik ook met dat rotgevoel. Enige verschil is dat als ik niet bel, ik trotser op mezelf ben en dat als ik wél bel, ik mezelf een slapjanus vind.
zaterdag 15 december 2012 om 15:05
Wat ook helpt is je voorstellen hoe het is als iemand die je niet ziet zitten zo ziekelijk aan je denkt, over je droomt, schrijft, je analyseert en zich afvraagt of en wanneer ze kan bellen.
Als dat niet lukt kijk dit dan voor een reality check:
http://youtu.be/Zg6iMDfOl9E
Genezen?
Als dat niet lukt kijk dit dan voor een reality check:
http://youtu.be/Zg6iMDfOl9E
Genezen?
Bah
zaterdag 15 december 2012 om 15:12
Een eikel? Absoluut. Maar ik ken hem dan ook al ruim 3 jaar en sinds een half jaar hebben we 'wat' gehad. En geloof me, hij meende het ook echt hoor. Hij durft alleen niet, door verschillende redenen die ik hier niet noem, de knoop voor zichzelf door te hakken.
Dat is niet erg voor hem, maar ik wil daar niet op wachten. En ik zit elke keer weer op mijn handen om niet even een berichtje te sturen. Een vriend van 3 jaar laat je ook niet zomaar los. In tegenstelling tot jou, weet hij verdomde goed wat hij me nu aandoet.
Alleen ik ben er klaar mee, zelfs als hij nu terug zou komen (indien hij zijn ballen gevonden zou hebben) dan denk ik niet dat ik daar nog in mee ga. Ik lees genoeg verhalen hier waarin vrouwen smoesjes verzinnen voor het gedrag van hun partner. Dat wil ik niet meer doen. Of je gaat ervoor, of niet. En ik denk dat die vriend van jou ook wel weet waar hij mee bezig is. Het allemaal best en leuk vind.
Dus contact opnemen? Dat is het meest onverstandige wat je kunt gaan doen!
Dat is niet erg voor hem, maar ik wil daar niet op wachten. En ik zit elke keer weer op mijn handen om niet even een berichtje te sturen. Een vriend van 3 jaar laat je ook niet zomaar los. In tegenstelling tot jou, weet hij verdomde goed wat hij me nu aandoet.
Alleen ik ben er klaar mee, zelfs als hij nu terug zou komen (indien hij zijn ballen gevonden zou hebben) dan denk ik niet dat ik daar nog in mee ga. Ik lees genoeg verhalen hier waarin vrouwen smoesjes verzinnen voor het gedrag van hun partner. Dat wil ik niet meer doen. Of je gaat ervoor, of niet. En ik denk dat die vriend van jou ook wel weet waar hij mee bezig is. Het allemaal best en leuk vind.
Dus contact opnemen? Dat is het meest onverstandige wat je kunt gaan doen!
zaterdag 15 december 2012 om 15:23
zaterdag 15 december 2012 om 15:25
Misschien maar goed dat je even sprakeloos bent 573.
Ik vind jouw post van dat filmpje nogal beledigend en niet prettig. Ik weet niet wat je ermee wilt zeggen maar het voegt wat mij betreft niets toe, behalve dat je mij een rot gevoel wilt bezorgen.
Je refereert aan een filmpje van een of ander psycho mens dat na één date heel achterlijk obsessief gaat doen. Als jij denkt dat mijn verhaal met dat fimpje te vergelijken is, prima, maar hou je dan a.u.b verder afzijdig op mijn topic, OK? Dank je!
Ik vind jouw post van dat filmpje nogal beledigend en niet prettig. Ik weet niet wat je ermee wilt zeggen maar het voegt wat mij betreft niets toe, behalve dat je mij een rot gevoel wilt bezorgen.
Je refereert aan een filmpje van een of ander psycho mens dat na één date heel achterlijk obsessief gaat doen. Als jij denkt dat mijn verhaal met dat fimpje te vergelijken is, prima, maar hou je dan a.u.b verder afzijdig op mijn topic, OK? Dank je!
zaterdag 15 december 2012 om 16:01
53, veel cijfers, ik bedoel met die uitspraak dat er geen vriendschap in zit. Dat je geen vriend moet willen met wie je dit type relatie hebt. To wil ook geen vriendschap zij wil een relatie. Zij is in feite haar eigen ergste vijand.
Het filmpje is uit zijn verband. Toch ben ik het wel deel eens met veel cijfers. Ik had ook 5 jaar terug hetzelfde type relatie. Mijn vriend omschreef mij op een dag ook zo, iemand die je kunt schoppen, kunt weg gooien en die toch blijft terwijl hij daar niet op zit te wachten (maar wel makkelijk). Hij omschreef mij zelfs als iemand die niet helemaal spoort, omdat je zo met jezelf laat omgaan.
Ik snapte het ook niet, maar nu wel.
Het filmpje is uit zijn verband. Toch ben ik het wel deel eens met veel cijfers. Ik had ook 5 jaar terug hetzelfde type relatie. Mijn vriend omschreef mij op een dag ook zo, iemand die je kunt schoppen, kunt weg gooien en die toch blijft terwijl hij daar niet op zit te wachten (maar wel makkelijk). Hij omschreef mij zelfs als iemand die niet helemaal spoort, omdat je zo met jezelf laat omgaan.
Ik snapte het ook niet, maar nu wel.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
zaterdag 15 december 2012 om 16:47
Hij heeft mij niet "weggeschopt", hij heeft nooit gezegd dat het over was of dat hij mij niet meer wilde zien. Had hij dat maar gedaan, dan was het voor mij duidelijk geweest. Hij heeft steeds de bal bij mij laten liggen. Natuurlijk moet ik niet zo met mezelf (laten) omgaan, maar als je verliefd op iemand bent blijf je soms toch hoop houden. Zeker als iemand steeds met je blijft afspreken.
Als ik niet verliefd ben namelijk of ik heb geen zin meer om iemand te zien, dan zeg ik dat op een nette doch duidelijke manier en dan spreek ik niet meer af. Ik verwacht ook dat anderen dat naar mij doen, maar ik weet nu ook dat niet iedereen zo duidelijk kan/wil zijn maar hopen dat je de "hints" begrijpt.
Dat filmpje gaat over iemand die na 1 date belachelijk gaat doen, achter zijn adres is gekomen via via, bij hem aan de deur staat etc. Dat is onvergelijkbaar: ik heb in het begin meerdere dates met hem gehad waarbij hij het initiatief nam. Die dates waren heel leuk en wederzijds.
Dus dacht ik dat er meer uit kon komen. Ineens haakte hij af, hoorde ik minder. Dan is het niet zo raar dat je iemand al leuk vindt en beter wil leren kennen. Iemand moet dan gewoon duidelijk naar je zijn. En ben je dat niet, dan kun je ook niet altijd verwachten dat de ander jouw hints oppikt. Hij zei zelfs op een bepaald moment dat hij vond dat we meer contact moesten hebben, (op mijn opmerking dat ik het allemaal wat lauw vond). En dat het misschien moest groeien.
Ik dacht daardoor dat het een kans had. Dat hij misschien niet in een relatie durfde te stappen -hij zei dat hij vrijgezel wilde blijven en zijn vorige relatie was ook nog niet zo lang uit- maar dat dat misschien nog zou komen. Niet wetende (toen) dat hij ondertussen gewoon ook met anderen scharrelde - en wel degelijk op zoek was naar een relatie.
Ik liet soms ook heel lang niets horen om hem de gelegenheid te geven om wat meer initiatief te nemen. Dat deed hij niet. Misschien had hij dat na een paar maanden wel weer gedaan hoor, maar dat vond ik toch wat te lang.
Hij wist niet hoe ermee om te gaan of vond het wel makkelijk om mij nog op een zijspoor te zetten. Natuurlijk heb ik het aan mezelf te wijten, maar hem neem ik kwalijk dat hij niet wat duidelijker is geweest naar mij.
Dat ik daarin niet spoor vind ik niet. Dat ik niet spoor omdat ik dit nu niet van me af kan zetten, dat denk ik wel. Ik vind dat ook abnormaal.
Als ik niet verliefd ben namelijk of ik heb geen zin meer om iemand te zien, dan zeg ik dat op een nette doch duidelijke manier en dan spreek ik niet meer af. Ik verwacht ook dat anderen dat naar mij doen, maar ik weet nu ook dat niet iedereen zo duidelijk kan/wil zijn maar hopen dat je de "hints" begrijpt.
Dat filmpje gaat over iemand die na 1 date belachelijk gaat doen, achter zijn adres is gekomen via via, bij hem aan de deur staat etc. Dat is onvergelijkbaar: ik heb in het begin meerdere dates met hem gehad waarbij hij het initiatief nam. Die dates waren heel leuk en wederzijds.
Dus dacht ik dat er meer uit kon komen. Ineens haakte hij af, hoorde ik minder. Dan is het niet zo raar dat je iemand al leuk vindt en beter wil leren kennen. Iemand moet dan gewoon duidelijk naar je zijn. En ben je dat niet, dan kun je ook niet altijd verwachten dat de ander jouw hints oppikt. Hij zei zelfs op een bepaald moment dat hij vond dat we meer contact moesten hebben, (op mijn opmerking dat ik het allemaal wat lauw vond). En dat het misschien moest groeien.
Ik dacht daardoor dat het een kans had. Dat hij misschien niet in een relatie durfde te stappen -hij zei dat hij vrijgezel wilde blijven en zijn vorige relatie was ook nog niet zo lang uit- maar dat dat misschien nog zou komen. Niet wetende (toen) dat hij ondertussen gewoon ook met anderen scharrelde - en wel degelijk op zoek was naar een relatie.
Ik liet soms ook heel lang niets horen om hem de gelegenheid te geven om wat meer initiatief te nemen. Dat deed hij niet. Misschien had hij dat na een paar maanden wel weer gedaan hoor, maar dat vond ik toch wat te lang.
Hij wist niet hoe ermee om te gaan of vond het wel makkelijk om mij nog op een zijspoor te zetten. Natuurlijk heb ik het aan mezelf te wijten, maar hem neem ik kwalijk dat hij niet wat duidelijker is geweest naar mij.
Dat ik daarin niet spoor vind ik niet. Dat ik niet spoor omdat ik dit nu niet van me af kan zetten, dat denk ik wel. Ik vind dat ook abnormaal.
zaterdag 15 december 2012 om 17:01
Ik bedoel dat schoppen ook niet letterlijk en mijn ex riep ook altijd dat dingen moesten groeien. Je kunt hem blijven verdedigen, omdat hij toch net iets aardiger is geweest dan het voorbeeld dat wij geven. Hij is niet duidelijk tegen je geweest omdat hij het handig vond om een vriendinnetje achter de hand te hebben.
Je kunt ook vragen om duidelijkheid, als het dan bij een vaag antwoord blijft dan weet je genoeg. Daarnaast heeft hij gezegd dat hij geen relatie wil, maar blijkbaar hoor je alleen wat je wilt horen.
Je kunt ook vragen om duidelijkheid, als het dan bij een vaag antwoord blijft dan weet je genoeg. Daarnaast heeft hij gezegd dat hij geen relatie wil, maar blijkbaar hoor je alleen wat je wilt horen.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
zaterdag 15 december 2012 om 17:11
quote:viva-amber schreef op 15 december 2012 @ 17:01:Hij is niet duidelijk tegen je geweest omdat hij het handig vond om een vriendinnetje achter de hand te hebben.Quote Muis: We hadden het even heel leuk, maar al snel bleek hij niet echt wat in mij te zien. Ik kon dat niet geloven,
Hij is hartstikke duidelijk geweest, al vanaf het begin.
Maar als je systematisch je oren sluit of gewoon niet gelooft wat hij zegt, dan helpt geen enkele duidelijkheid natuurlijk.
Face the facts TO, hij vindt je vast leuk en lekker, maar je bent GEEN relatiemateriaal voor hem. Punt.
PS: en hem nog een keer bellen oid is natuurlijk alleen je zelfkwelling rondom deze man nog verder rekken.
Hij is hartstikke duidelijk geweest, al vanaf het begin.
Maar als je systematisch je oren sluit of gewoon niet gelooft wat hij zegt, dan helpt geen enkele duidelijkheid natuurlijk.
Face the facts TO, hij vindt je vast leuk en lekker, maar je bent GEEN relatiemateriaal voor hem. Punt.
PS: en hem nog een keer bellen oid is natuurlijk alleen je zelfkwelling rondom deze man nog verder rekken.
zaterdag 15 december 2012 om 17:12
Ik begrijp wel dat je schoppen niet letterlijk bedoelde hoor, hahaha..ik bedoelde met niet weggeschopt dat hij dus nooit heeft gezegd dat het over was of dat hij mij niet meer wilde zien.
Ik was inderdaad handig voor achter de hand.
En weet je? Het feit dat hij geen relatie wilde heb ik wel opgepikt hoor. Ik had het ook niet eens erg gevonden om met hem te scharrelen, zo nu en dan. Maar ook dat moet van 2 kanten komen.
En dat kwam het wat betreft scharrelen ook niet..dus dacht ik: wat wil je nou???
Anyway. Ik kan het blijven analyseren..heeft geen zin. Hij wil mij niet, duidelijk. Hoe het ook gegaan is. Ik moet zien om te gaan met deze gevoelens. Dat is nu het belangrijkste.
Ik was inderdaad handig voor achter de hand.
En weet je? Het feit dat hij geen relatie wilde heb ik wel opgepikt hoor. Ik had het ook niet eens erg gevonden om met hem te scharrelen, zo nu en dan. Maar ook dat moet van 2 kanten komen.
En dat kwam het wat betreft scharrelen ook niet..dus dacht ik: wat wil je nou???
Anyway. Ik kan het blijven analyseren..heeft geen zin. Hij wil mij niet, duidelijk. Hoe het ook gegaan is. Ik moet zien om te gaan met deze gevoelens. Dat is nu het belangrijkste.
zaterdag 15 december 2012 om 17:19
Voor mij persoonlijk was hij niet duidelijk, bliksemse bende. Ik heb hem meerdere keren gevraagd hoe en wat, en het bleef vaag. OK, ik had dat moeten interpreteren als duidelijk, gewoon niet voor mij gaan. Maar dat heb ik niet gedaan. Althans, veel te laat.
En je "lijfspreuk" klopt niet volgens mij hoor. Je kunt zuurkool heel goed mengen met melk..
En je "lijfspreuk" klopt niet volgens mij hoor. Je kunt zuurkool heel goed mengen met melk..
zaterdag 15 december 2012 om 17:23
quote:muis2007 schreef op 15 december 2012 @ 17:19:
En je "lijfspreuk" klopt niet volgens mij hoor. Je kunt zuurkool heel goed mengen met melk..
Moet je voor je aardigheid 'ns doen.
Kijk maar wat er dan gebeurt.
En maak met die uitkomst dan eens een vertaalslag naar het echte leven. Misschien snap je dan je eigen relatieperikelen ook beter.
En je "lijfspreuk" klopt niet volgens mij hoor. Je kunt zuurkool heel goed mengen met melk..
Moet je voor je aardigheid 'ns doen.
Kijk maar wat er dan gebeurt.
En maak met die uitkomst dan eens een vertaalslag naar het echte leven. Misschien snap je dan je eigen relatieperikelen ook beter.
zaterdag 15 december 2012 om 17:43
zaterdag 15 december 2012 om 19:54
Hey lieve muis,
Ben jouw verhaal al de hele dag aan het volgen. Met tranen lees ik iedere keer jouw posts, omdat het zó herkenbaar is. Ik voel met je mee, alles wat je schrijft.
Zal mijn situatie even kort omschrijven,
3 jaar geleden leerde ik een jongen kennen die actief achter mij aan zat. Omdat ik niet zat te wachten op een relatie, negeerde ik het. Na een aantal weken toch toegegeven en nummers uitgewisseld. Na de eerste date zijn we niet meer bij elkaar weg gegaan, dag en nacht waren we samen. Ook al was het voor korte duur, het duurde 6 weken. Hij trok zichzelf terug en ik sliep weer iedere dag thuis. We hadden nog wel contact, maar langzaamaan, begon dat ook te verminderen vanaf zijn kant.
Ik was degene die hem elke dag belde, als ik het niet deed, hoorde ik hem zo 4/5 weken niet, en dan duikte die als een spook ineens op alsof die nooit was weg geweest,
Ik kreeg hier geen hoogte van en na een jaar ongeveer begon de echte ellende, wanneer ik belde werd er niet eens opgenomen, wanneer we met elkaar afspraken kwam die vaak niet eens opdagen, ook zonder af te bellen, hij vond het allemaal wel best.
Ik heb vaak wekenlang elke dag thuis zitten wachten op hem omdat hij me beloofde te komen, en dan gewoon niet doen, je gewoon laten zitten. Heel vaak ben ik boos geworden en stuurde ik em smsjes in plaats van te bellen, want ja, het is dom maar op dat moment heb je zoveel vragen en denk je bij jezelf wat is er nou met jou aan de hand?
Hoeveel energie ik in hem heb gestoken. Een paar dagen geleden heb ik hem zelfs nog opgezocht omdat ik het echt niet meer trok. Gelukkig was hij dit keer in staat om normaal met mij te praten maar ik ben er niet gelukkiger om geworden.
Die woorden van hem, dat hij me nog wel zal bellen, dat we elkaar heus nog wel eens zullen zien, nog steeds willen weten met wie ik omga en wat ik doe/met wie enz. Wanneer ik bij hem ben voel ik gewoon rust, Alle andere dagen voel ik mijzelf zo ongelukkkig, wil ik niet opstaan, zie ik er het nut gewoon niet meer van in. Mijn grote liefde. Ook al heeft hij me zoveel pijn gedaan, ik ben bang dat er niemand zal zijn die aan hem zou kunnen tippen, trouwens, dat gevoel voor een ander zou ik niet eens kunnen, klinkt raar, maar waar,
En deze jongen heeft mij echt heel veel pijn gedaan hoor, in ruzies rende hij gewoon weg en liet mij staan, 2 weken nadat ik een abortus moest ondergaan ( ik moest mijn baby weghalen want dan zou het allemaal goed komen tussen ons!) ging hij voor mijn neus weg met een ander. En zo zijn er nog heel veel andere dingen. Wat ik hem wel kwalijk neem, is de drammerigheid over mijn abortus. Ik ben nog vrij jong, en raakte jong zwanger van hem, had geen ervaring met andere jongens en over een zwangerschap had ik nooit nagedacht. Hoe naief ik was, heb ik ermee ingestemd terwijl ik er nooit achter heb gestaan. En dat vreet nog elke dag aan me.
Het wordt een beetje lang, maar muis ik heb heel veel aan jouw posts, en nu zie je maar, je bent niet de enige die bij de pakken neer zit en verdriet heeft wat niet iedereen begrijpt.
Blijf vooral posten, ik blijf langskomen om te kijken hoe het met je gaat.
Sterkte en veel liefs,
Ben jouw verhaal al de hele dag aan het volgen. Met tranen lees ik iedere keer jouw posts, omdat het zó herkenbaar is. Ik voel met je mee, alles wat je schrijft.
Zal mijn situatie even kort omschrijven,
3 jaar geleden leerde ik een jongen kennen die actief achter mij aan zat. Omdat ik niet zat te wachten op een relatie, negeerde ik het. Na een aantal weken toch toegegeven en nummers uitgewisseld. Na de eerste date zijn we niet meer bij elkaar weg gegaan, dag en nacht waren we samen. Ook al was het voor korte duur, het duurde 6 weken. Hij trok zichzelf terug en ik sliep weer iedere dag thuis. We hadden nog wel contact, maar langzaamaan, begon dat ook te verminderen vanaf zijn kant.
Ik was degene die hem elke dag belde, als ik het niet deed, hoorde ik hem zo 4/5 weken niet, en dan duikte die als een spook ineens op alsof die nooit was weg geweest,
Ik kreeg hier geen hoogte van en na een jaar ongeveer begon de echte ellende, wanneer ik belde werd er niet eens opgenomen, wanneer we met elkaar afspraken kwam die vaak niet eens opdagen, ook zonder af te bellen, hij vond het allemaal wel best.
Ik heb vaak wekenlang elke dag thuis zitten wachten op hem omdat hij me beloofde te komen, en dan gewoon niet doen, je gewoon laten zitten. Heel vaak ben ik boos geworden en stuurde ik em smsjes in plaats van te bellen, want ja, het is dom maar op dat moment heb je zoveel vragen en denk je bij jezelf wat is er nou met jou aan de hand?
Hoeveel energie ik in hem heb gestoken. Een paar dagen geleden heb ik hem zelfs nog opgezocht omdat ik het echt niet meer trok. Gelukkig was hij dit keer in staat om normaal met mij te praten maar ik ben er niet gelukkiger om geworden.
Die woorden van hem, dat hij me nog wel zal bellen, dat we elkaar heus nog wel eens zullen zien, nog steeds willen weten met wie ik omga en wat ik doe/met wie enz. Wanneer ik bij hem ben voel ik gewoon rust, Alle andere dagen voel ik mijzelf zo ongelukkkig, wil ik niet opstaan, zie ik er het nut gewoon niet meer van in. Mijn grote liefde. Ook al heeft hij me zoveel pijn gedaan, ik ben bang dat er niemand zal zijn die aan hem zou kunnen tippen, trouwens, dat gevoel voor een ander zou ik niet eens kunnen, klinkt raar, maar waar,
En deze jongen heeft mij echt heel veel pijn gedaan hoor, in ruzies rende hij gewoon weg en liet mij staan, 2 weken nadat ik een abortus moest ondergaan ( ik moest mijn baby weghalen want dan zou het allemaal goed komen tussen ons!) ging hij voor mijn neus weg met een ander. En zo zijn er nog heel veel andere dingen. Wat ik hem wel kwalijk neem, is de drammerigheid over mijn abortus. Ik ben nog vrij jong, en raakte jong zwanger van hem, had geen ervaring met andere jongens en over een zwangerschap had ik nooit nagedacht. Hoe naief ik was, heb ik ermee ingestemd terwijl ik er nooit achter heb gestaan. En dat vreet nog elke dag aan me.
Het wordt een beetje lang, maar muis ik heb heel veel aan jouw posts, en nu zie je maar, je bent niet de enige die bij de pakken neer zit en verdriet heeft wat niet iedereen begrijpt.
Blijf vooral posten, ik blijf langskomen om te kijken hoe het met je gaat.
Sterkte en veel liefs,
zaterdag 15 december 2012 om 20:28
Lieve schelp,
Ik ben blij dat je wat aan mijn posts hebt. Onze situatie verschilt best wel van elkaar..jij hebt toch meer een relatie met hem gehad en hij heeft jou echt wel dingen aangedaan. Bij mij is dat minder het geval. Maar het gevoel is hetzelfde waarschijnlijk: iemand niet los kunnen laten, het idee hebben dat iemand je grote liefde is en dat het niet gaat worden wat je zo graag zou willen.
Liefdesverdriet is één van de meest onderschatte vormen van verdriet, denk ik. OK, niet als mensen jaaren bij elkaar zijn geweest en de één gaat er vandoor met een ander etc. Dan begrijpt men meestal wel dat degene die verlaten is, veel verdriet heeft. Maar waar minder begrip voor is, zijn de kortere relaties die uitgaan, of relaties waarin jij misschien wat stom gehandeld hebt. Daarom is dat best moeilijk te verwerken; je kunt er met weinig mensen over praten omdat je al snel die "zeur" bent, en je wilt zelf ook graag van het gevoel af maar het lukt niet. Omdat iemand je op de één of andere manier heel, heel diep geraakt heeft.
Hoe het komt dat die ene persoon jou zo kan doen wankelen, is voor mij ook een raadsel, maar het heeft waarschijnlijk wel te maken met hoe diegene jou triggert; die persoon heeft een bepaald effect op je, wat anderen nooit hebben en zullen hebben. Ik zelf heb bijvoorbeeld best wel een goede baan en kom soms best hard over; mensen denken altijd van mij dat ik wijs ben, heel zeker van mezelf en ik moet ook best belangrijke beslissingen nemen op het werk. En toch ben ik wat dit betreft dan zo'n onzeker meisje en weet ik helemáál niet hoe het moet en wat goed is. Het gevoel gaat zó vreselijk diep, het is gewoon echt bijna ondragelijk. En natuurlijk weet ik dat ik eerdre had moeten afhaken, dat hij op zijn manier misschien duidelijk is geweest, dat ik hem niet moet bellen etc.
Maar ook hier op het forum zie je in eerste instantie nog wel begrip, maar het gaat toch na een tijdje over in wat irritatie, onbegrip of een vervelend filmpje van een psycho dat gepost wordt. Ik neem het mensen niet kwalijk want misschien zou ik bij een ander ook wel denken: "mens, hij wil je niet, move on".
Maar ík voel wat ik voel, en rationeel weet ik écht wel hoe het zit. Maar gevoel en ratio zijn vaak niet op 1 lijn. Ik probeer van alles om dit gevoel te stoppen: leuke dingen doen, andere mannen etc. Mar het lukt niet. Dus denk ik: misschien moet ik hem toch weer gaan bellen. Stomme oplossing, wat ook geen oplossing is, maar het is een noodkreet naar mezelf, om het gevoel te stoppen. Alhoewel ik weet dat ik het niet moet doen. En ik ga het voorlopig ook niet doen. Maar%%$@@#^^&& wat kost me dat een moeite. Dat beseffen mensen niet half. Het is een strijd.
Voor een man met wie je maar zo kort iets gehad hebt en die jou verder niet wil?
Ja, voor een man met wie ik maar zo kort iets gehad heb en die mij verder niet wil.
En natuurlijk gaat het al lang niet meer om hem. Het is iets in míj. Waarschijnlijk een diep gekwetst kind uit mijn jeugd of iets dergelijks. Dat denk ik echt - dit is iets wat heel diep zit. Maar ja, wat moet ik met die informatie? Ik kan er niets mee. Het enige wat ik kan doen is wachten tot het gevoel slijt. En het enige zelfstandige naamwoord wat mij daarbij uiteindelijk gaat helpen is niet: boeken, therapie, vriendinnen, mannen, of iets van dien aard, maar: TIJD.
Ik ben blij dat je wat aan mijn posts hebt. Onze situatie verschilt best wel van elkaar..jij hebt toch meer een relatie met hem gehad en hij heeft jou echt wel dingen aangedaan. Bij mij is dat minder het geval. Maar het gevoel is hetzelfde waarschijnlijk: iemand niet los kunnen laten, het idee hebben dat iemand je grote liefde is en dat het niet gaat worden wat je zo graag zou willen.
Liefdesverdriet is één van de meest onderschatte vormen van verdriet, denk ik. OK, niet als mensen jaaren bij elkaar zijn geweest en de één gaat er vandoor met een ander etc. Dan begrijpt men meestal wel dat degene die verlaten is, veel verdriet heeft. Maar waar minder begrip voor is, zijn de kortere relaties die uitgaan, of relaties waarin jij misschien wat stom gehandeld hebt. Daarom is dat best moeilijk te verwerken; je kunt er met weinig mensen over praten omdat je al snel die "zeur" bent, en je wilt zelf ook graag van het gevoel af maar het lukt niet. Omdat iemand je op de één of andere manier heel, heel diep geraakt heeft.
Hoe het komt dat die ene persoon jou zo kan doen wankelen, is voor mij ook een raadsel, maar het heeft waarschijnlijk wel te maken met hoe diegene jou triggert; die persoon heeft een bepaald effect op je, wat anderen nooit hebben en zullen hebben. Ik zelf heb bijvoorbeeld best wel een goede baan en kom soms best hard over; mensen denken altijd van mij dat ik wijs ben, heel zeker van mezelf en ik moet ook best belangrijke beslissingen nemen op het werk. En toch ben ik wat dit betreft dan zo'n onzeker meisje en weet ik helemáál niet hoe het moet en wat goed is. Het gevoel gaat zó vreselijk diep, het is gewoon echt bijna ondragelijk. En natuurlijk weet ik dat ik eerdre had moeten afhaken, dat hij op zijn manier misschien duidelijk is geweest, dat ik hem niet moet bellen etc.
Maar ook hier op het forum zie je in eerste instantie nog wel begrip, maar het gaat toch na een tijdje over in wat irritatie, onbegrip of een vervelend filmpje van een psycho dat gepost wordt. Ik neem het mensen niet kwalijk want misschien zou ik bij een ander ook wel denken: "mens, hij wil je niet, move on".
Maar ík voel wat ik voel, en rationeel weet ik écht wel hoe het zit. Maar gevoel en ratio zijn vaak niet op 1 lijn. Ik probeer van alles om dit gevoel te stoppen: leuke dingen doen, andere mannen etc. Mar het lukt niet. Dus denk ik: misschien moet ik hem toch weer gaan bellen. Stomme oplossing, wat ook geen oplossing is, maar het is een noodkreet naar mezelf, om het gevoel te stoppen. Alhoewel ik weet dat ik het niet moet doen. En ik ga het voorlopig ook niet doen. Maar%%$@@#^^&& wat kost me dat een moeite. Dat beseffen mensen niet half. Het is een strijd.
Voor een man met wie je maar zo kort iets gehad hebt en die jou verder niet wil?
Ja, voor een man met wie ik maar zo kort iets gehad heb en die mij verder niet wil.
En natuurlijk gaat het al lang niet meer om hem. Het is iets in míj. Waarschijnlijk een diep gekwetst kind uit mijn jeugd of iets dergelijks. Dat denk ik echt - dit is iets wat heel diep zit. Maar ja, wat moet ik met die informatie? Ik kan er niets mee. Het enige wat ik kan doen is wachten tot het gevoel slijt. En het enige zelfstandige naamwoord wat mij daarbij uiteindelijk gaat helpen is niet: boeken, therapie, vriendinnen, mannen, of iets van dien aard, maar: TIJD.
zaterdag 15 december 2012 om 21:09
Ik ben het met je eens dat onze situaties niet helemaal hetzelfde zijn nee, maar wat je beschrijft kan ik echt wel begrijpen.
Ikzelf ben ook van mening dat het niet helpt om met andere mannen in contact te komen, of er heel veel op uit gaan.
Wat ik zelf merk, en ook vaak genoeg tegen mensen zeg; ik heb voorlopig even genoeg aan mijzelf. Kan me toch niet gelukkig voelen, en bij andere mannen kom ik momenteel heel erg onzeker over volgens mij en ze doen me ook echt niets.
Denk dat het belangrijk is om met jezelf bezig te zijn, om voor jezelf alles op een rijtje te zetten, jezelf verwennen en lief zijn voor jezelf. Misschien helpt het je om een soort van dagboek bij te houden. Momenten dat je wilt bellen, iets wilt zeggen of alleen maar wilt vragen hoe het gaat, schrijf het gewoon op. Misschien dat je je daarna weer even kan ontspannen.
Weet dat het heel erg moeilijk is om juist NIET te bellen. Sterker nog, tot een paar dagen geleden heb ik hem ook gewoon opgebeld. En waarom? Ja, ik wilde hem gewoon spreken, hoe dan ook, ik wilde gewoon zijn stem even horen. Ik wilde even laten weten dat ik hem nog steeds niet was vergeten.
Mijn contacten hebben volgens mij ook zoiets van, waar hou je je nog mee bezig? Ze vragen niet eens meer hoe het nou zit, niet zo gek eigenlijk,. ik weet het zelf namelijk niet eens!
Ook ik heb vaak het gevoel dat mensen denken dat ik gewoon te ver ga, het gewoon moet afsluiten en niet meer achterom kijken. Nou sorry, dat is makkelijker gezegd dan gedaan.
Liefde is ook iets wat je niet kan afdwingen. Wanneer je zo een sterk en gehecht gevoel voor iemand hebt doet het zoveel pijn wanneer blijkt dat dat niet wederzijds is. De een kan daar beter mee omgaan dan de ander. Jij zegt dat andere mensen vaak denken dat je heel wijs bent, op hun kom je dan wel over als een sterke vrouw, en ik vind dat een mooie eigenschap! Vaak denken mensen wanneer je lekker spontaan bent en goed kan babbelen dat je de hele wereld aankan, maar dat is zeker niet waar. Iedereen reageert anders op een situatie.
Ik vind helemaal niet dat je zeurt, je hebt tenminste gevoel in je lijf, dus spreek het uit! En doe alles in jouw tempo.
Wil je hem echt zo graag bellen? Wat zou je dan willen zeggen? Ik heb mijn ex ook vaak 2 maanden, zelfs een keer 6 maanden niet gesproken of gezien en mijn handen jeukten ook om de telefoon te pakken. Vaak heb ik dat ook gewoon gedaan omdat ik hem gewoon 'moest' spreken. Voelde me dan ook gelijk weer genezen wanneer ik zn stem hoorde. Maar daarna dan ook weer een paar weken niets van hem horen, en dan weer bellen, en ja, dan trek je eigenlijk aan iets wat er misschien wel helemaal niet is, terwijl dat wel wordt verteld. (zo ging dat dan vaak in mijn geval).
Op een gegeven moment weet je ook niet veel meer te doen, omdat je niet weet wat voor reactie je kan verwachten. Woorden zijn ook maar woorden. Hoe mooi ze ook zijn, Toch hou ik nog steeds van die woorden, gewoon omdat ik er een warm gevoel van krijg,
Wat je zegt, dat het misschien iets is uit je kindertijd, zou best kunnen. Het zou best kunnen dat je er daarom anders op reageert zoals iemand anders zou doen? ( doe het zelf namelijk ook). Ik begrijp jou wel.
Maar misschien komt dat omdat ik thuis veel heb meegemaakt.
Kan zo zijn wat je zegt, Ik weet natuurlijk niet of er iets ergs is gebeurd maar ik geloof er wel in dat dit daarom meer impact heeft op je.
Bijv, ik heb heel weinig liefde gekregen van huis uit, vader ging vreemd, maakte mij geestelijk gek, kreeg vaak klappen voor niks en ben op jonge leeftijd uit huis gegaan. Dat zijn toch dingen die je in je rugzak stopt. En daarom geloof ik wel dat het dan moeilijker wordt om iemand los te laten die, lief doet, lieve woorden zegt en een verschrikkelijke draaikont is.
Ikzelf ben ook van mening dat het niet helpt om met andere mannen in contact te komen, of er heel veel op uit gaan.
Wat ik zelf merk, en ook vaak genoeg tegen mensen zeg; ik heb voorlopig even genoeg aan mijzelf. Kan me toch niet gelukkig voelen, en bij andere mannen kom ik momenteel heel erg onzeker over volgens mij en ze doen me ook echt niets.
Denk dat het belangrijk is om met jezelf bezig te zijn, om voor jezelf alles op een rijtje te zetten, jezelf verwennen en lief zijn voor jezelf. Misschien helpt het je om een soort van dagboek bij te houden. Momenten dat je wilt bellen, iets wilt zeggen of alleen maar wilt vragen hoe het gaat, schrijf het gewoon op. Misschien dat je je daarna weer even kan ontspannen.
Weet dat het heel erg moeilijk is om juist NIET te bellen. Sterker nog, tot een paar dagen geleden heb ik hem ook gewoon opgebeld. En waarom? Ja, ik wilde hem gewoon spreken, hoe dan ook, ik wilde gewoon zijn stem even horen. Ik wilde even laten weten dat ik hem nog steeds niet was vergeten.
Mijn contacten hebben volgens mij ook zoiets van, waar hou je je nog mee bezig? Ze vragen niet eens meer hoe het nou zit, niet zo gek eigenlijk,. ik weet het zelf namelijk niet eens!
Ook ik heb vaak het gevoel dat mensen denken dat ik gewoon te ver ga, het gewoon moet afsluiten en niet meer achterom kijken. Nou sorry, dat is makkelijker gezegd dan gedaan.
Liefde is ook iets wat je niet kan afdwingen. Wanneer je zo een sterk en gehecht gevoel voor iemand hebt doet het zoveel pijn wanneer blijkt dat dat niet wederzijds is. De een kan daar beter mee omgaan dan de ander. Jij zegt dat andere mensen vaak denken dat je heel wijs bent, op hun kom je dan wel over als een sterke vrouw, en ik vind dat een mooie eigenschap! Vaak denken mensen wanneer je lekker spontaan bent en goed kan babbelen dat je de hele wereld aankan, maar dat is zeker niet waar. Iedereen reageert anders op een situatie.
Ik vind helemaal niet dat je zeurt, je hebt tenminste gevoel in je lijf, dus spreek het uit! En doe alles in jouw tempo.
Wil je hem echt zo graag bellen? Wat zou je dan willen zeggen? Ik heb mijn ex ook vaak 2 maanden, zelfs een keer 6 maanden niet gesproken of gezien en mijn handen jeukten ook om de telefoon te pakken. Vaak heb ik dat ook gewoon gedaan omdat ik hem gewoon 'moest' spreken. Voelde me dan ook gelijk weer genezen wanneer ik zn stem hoorde. Maar daarna dan ook weer een paar weken niets van hem horen, en dan weer bellen, en ja, dan trek je eigenlijk aan iets wat er misschien wel helemaal niet is, terwijl dat wel wordt verteld. (zo ging dat dan vaak in mijn geval).
Op een gegeven moment weet je ook niet veel meer te doen, omdat je niet weet wat voor reactie je kan verwachten. Woorden zijn ook maar woorden. Hoe mooi ze ook zijn, Toch hou ik nog steeds van die woorden, gewoon omdat ik er een warm gevoel van krijg,
Wat je zegt, dat het misschien iets is uit je kindertijd, zou best kunnen. Het zou best kunnen dat je er daarom anders op reageert zoals iemand anders zou doen? ( doe het zelf namelijk ook). Ik begrijp jou wel.
Maar misschien komt dat omdat ik thuis veel heb meegemaakt.
Kan zo zijn wat je zegt, Ik weet natuurlijk niet of er iets ergs is gebeurd maar ik geloof er wel in dat dit daarom meer impact heeft op je.
Bijv, ik heb heel weinig liefde gekregen van huis uit, vader ging vreemd, maakte mij geestelijk gek, kreeg vaak klappen voor niks en ben op jonge leeftijd uit huis gegaan. Dat zijn toch dingen die je in je rugzak stopt. En daarom geloof ik wel dat het dan moeilijker wordt om iemand los te laten die, lief doet, lieve woorden zegt en een verschrikkelijke draaikont is.
zaterdag 15 december 2012 om 21:11
quote:viva-amber schreef op 15 december 2012 @ 17:01:
Ik bedoel dat schoppen ook niet letterlijk en mijn ex riep ook altijd dat dingen moesten groeien. Je kunt hem blijven verdedigen, omdat hij toch net iets aardiger is geweest dan het voorbeeld dat wij geven. Hij is niet duidelijk tegen je geweest omdat hij het handig vond om een vriendinnetje achter de hand te hebben.
Je kunt ook vragen om duidelijkheid, als het dan bij een vaag antwoord blijft dan weet je genoeg. Daarnaast heeft hij gezegd dat hij geen relatie wil, maar blijkbaar hoor je alleen wat je wilt horen.
Als iemand zegt dat het nog kan groeien, dan weet je al genoeg. Dat heet indekken. En al direct weten dat er geen toekomst in zit.
Als iets heel goed voelt, dan hoeft er niks te groeien. Dan is het juiste gevoel er al.
Ik bedoel dat schoppen ook niet letterlijk en mijn ex riep ook altijd dat dingen moesten groeien. Je kunt hem blijven verdedigen, omdat hij toch net iets aardiger is geweest dan het voorbeeld dat wij geven. Hij is niet duidelijk tegen je geweest omdat hij het handig vond om een vriendinnetje achter de hand te hebben.
Je kunt ook vragen om duidelijkheid, als het dan bij een vaag antwoord blijft dan weet je genoeg. Daarnaast heeft hij gezegd dat hij geen relatie wil, maar blijkbaar hoor je alleen wat je wilt horen.
Als iemand zegt dat het nog kan groeien, dan weet je al genoeg. Dat heet indekken. En al direct weten dat er geen toekomst in zit.
Als iets heel goed voelt, dan hoeft er niks te groeien. Dan is het juiste gevoel er al.