Psyche
alle pijlers
Waarom mis ik hem nog steeds?
zondag 16 december 2012 om 01:55
Lieve muis,
Allereerst: probeer je niet te verdedigen. Als je door sommigen hier als psycho wordt gezien, so what? Waarom energie besteden aan de mening van anderen als je al zoveel dingen hebt om over na te denken en voelen?
Ik begrijp dat het dingen oprakelt, bijvoorbeeld dat het niet normaal zou zijn je zo te voelen als je doet, maar dat is het wel. Omdat je je nu eenmaal zo voelt . Natuurlijk kan het goed zijn om verschillende perspectieven te horen, en alle meningen kunnen zoveel extra inzicht opleveren, maar leg naast je neer dat je niet kunt gebruiken. Dat mag!
Je schrijft dat het kiezen tussen 2 kwaden is hem niet of wel te bellen, en dat je graag een vriendschap met hem zou opbouwen. Dat verlangen is er en is oke. Je verlangen is een vriendschap met hem op te bouwen, omdat hij zoals ik het lees 1 heel bijzonder persoon is die je ondanks alles niet graag uit het oog wilt verliezen. Dat mag! Net als dat je naar hem mag verlangen ook al is het niet wederzijds. Net als dat je van hem mag houden en je desperate mag voelen dat hij niet genoeg van jou houdt. Dat mag allemaal. Daar is niks verkeerds aan, en t is niets waarvoor je je hoeft te verdedigen. T is beter denk ik om van wat voor verdediging dan ook weg te stappen, en naar je gevoel toe te gaan. Dat is zoals het is, meis, en wat anderen daar ook van zeggen. Je mist hem, en dat mag. En wat daarbij ook goed is, tegelijkertijd (ja dat kan echt gelijktijdig) is je VERSTANDELIJK te realiseren dat hij je niet genoeg gaf. Je schreef eerdr vandaag dat je je niet veilig voelde en niet gekoesterd.
Is dat wat je wilt in een relatie?
Is dat een vent op wie je kunt bouwen, die gewoon seks blijft hebben met anderen in plaats van het van de daken te schreeuwen dat ie bij jou is en mag zijn, liefst voor altijd? Is dat de vent die je wilt, met wie je een toekomst kunt opbouwen? Wat als je een been breekt, komt hij je dan ophalen? Wat als je oma onverhoopt overlijdt, of wat dan ook, is hij er dan voor je? Als vriend? Als minnaar? Als wat?
Je schrijft dat je je veel realiseert van de inzichten die Roodvoets bijvoorbeeld neerschrijft. Weet je, ik denk wel eens, dat je dan je verstand moet inschakelen. Dus niet allen kennis nemen van, maar daar dan maar even van uit gaan. Dat gevoel er te laten zijn, maar te handelen op grond van die inzichten. Ik kan het niet beter uitleggen dan dat, maar het is een manier om jezelf los te weken van die achillespees-gevoelsreacties, die soort automatismen (verslavingsgedrag?) dat je aan hem bind. Waarom niet hier je gevoelens neerschrijven, je gemis en verlangen, en handelen vanuit je verstand, en NIET bellen (omdat je dan trotser op jezelf bent bijvoorbeeld?)?
Waarom je niet realiseren of je zoiets wel echt wilt, zo'n man, of wat je eigenlijk WEL wilt?
Waarom niet los van hem gewoon nagaan wat je nodig hebt in een vent en dan maar kijken of hij aan die maatstaf kan voldoen? In plaats van dat jij jezelf velaagd tot wat hij kan bieden?
Liefs en nogmaals: ik weet hoe moeilijk dit is, en ik pretendeer niet de waarheid in pacht te hebben. Ik weet als geen ander hoe individueel dit alles is, dus ik wil je tot slot zeggen: volg hierin je eigen weg. Kijk wat bij je past en wat niet/ naar wat je nodig hebt en wat niet.
Succes en sterkte, je kunt t
!
Misia
Allereerst: probeer je niet te verdedigen. Als je door sommigen hier als psycho wordt gezien, so what? Waarom energie besteden aan de mening van anderen als je al zoveel dingen hebt om over na te denken en voelen?
Ik begrijp dat het dingen oprakelt, bijvoorbeeld dat het niet normaal zou zijn je zo te voelen als je doet, maar dat is het wel. Omdat je je nu eenmaal zo voelt . Natuurlijk kan het goed zijn om verschillende perspectieven te horen, en alle meningen kunnen zoveel extra inzicht opleveren, maar leg naast je neer dat je niet kunt gebruiken. Dat mag!
Je schrijft dat het kiezen tussen 2 kwaden is hem niet of wel te bellen, en dat je graag een vriendschap met hem zou opbouwen. Dat verlangen is er en is oke. Je verlangen is een vriendschap met hem op te bouwen, omdat hij zoals ik het lees 1 heel bijzonder persoon is die je ondanks alles niet graag uit het oog wilt verliezen. Dat mag! Net als dat je naar hem mag verlangen ook al is het niet wederzijds. Net als dat je van hem mag houden en je desperate mag voelen dat hij niet genoeg van jou houdt. Dat mag allemaal. Daar is niks verkeerds aan, en t is niets waarvoor je je hoeft te verdedigen. T is beter denk ik om van wat voor verdediging dan ook weg te stappen, en naar je gevoel toe te gaan. Dat is zoals het is, meis, en wat anderen daar ook van zeggen. Je mist hem, en dat mag. En wat daarbij ook goed is, tegelijkertijd (ja dat kan echt gelijktijdig) is je VERSTANDELIJK te realiseren dat hij je niet genoeg gaf. Je schreef eerdr vandaag dat je je niet veilig voelde en niet gekoesterd.
Is dat wat je wilt in een relatie?
Is dat een vent op wie je kunt bouwen, die gewoon seks blijft hebben met anderen in plaats van het van de daken te schreeuwen dat ie bij jou is en mag zijn, liefst voor altijd? Is dat de vent die je wilt, met wie je een toekomst kunt opbouwen? Wat als je een been breekt, komt hij je dan ophalen? Wat als je oma onverhoopt overlijdt, of wat dan ook, is hij er dan voor je? Als vriend? Als minnaar? Als wat?
Je schrijft dat je je veel realiseert van de inzichten die Roodvoets bijvoorbeeld neerschrijft. Weet je, ik denk wel eens, dat je dan je verstand moet inschakelen. Dus niet allen kennis nemen van, maar daar dan maar even van uit gaan. Dat gevoel er te laten zijn, maar te handelen op grond van die inzichten. Ik kan het niet beter uitleggen dan dat, maar het is een manier om jezelf los te weken van die achillespees-gevoelsreacties, die soort automatismen (verslavingsgedrag?) dat je aan hem bind. Waarom niet hier je gevoelens neerschrijven, je gemis en verlangen, en handelen vanuit je verstand, en NIET bellen (omdat je dan trotser op jezelf bent bijvoorbeeld?)?
Waarom je niet realiseren of je zoiets wel echt wilt, zo'n man, of wat je eigenlijk WEL wilt?
Waarom niet los van hem gewoon nagaan wat je nodig hebt in een vent en dan maar kijken of hij aan die maatstaf kan voldoen? In plaats van dat jij jezelf velaagd tot wat hij kan bieden?
Liefs en nogmaals: ik weet hoe moeilijk dit is, en ik pretendeer niet de waarheid in pacht te hebben. Ik weet als geen ander hoe individueel dit alles is, dus ik wil je tot slot zeggen: volg hierin je eigen weg. Kijk wat bij je past en wat niet/ naar wat je nodig hebt en wat niet.
Succes en sterkte, je kunt t
!Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
zondag 16 december 2012 om 11:35
Dit herken ik helemaal....quote:573g8b schreef op 15 december 2012 @ 12:59:
Je lijkt aangetrokken te worden door afwijzing. Je kan het gewoon niet geloven dat hij je niet wilt, je vindt het moeilijk te accepteren dat hij niet van je houdt en niet voor jou wil gaan, je laat de realiteit niet tot je doordringen. Een verklaring kan zijn dat jij hechtingsproblemen hebt. Dan vind je beschikbare mannen maar niks en ga je achter types aan die ook bindingsangst hebben.
Je lijkt aangetrokken te worden door afwijzing. Je kan het gewoon niet geloven dat hij je niet wilt, je vindt het moeilijk te accepteren dat hij niet van je houdt en niet voor jou wil gaan, je laat de realiteit niet tot je doordringen. Een verklaring kan zijn dat jij hechtingsproblemen hebt. Dan vind je beschikbare mannen maar niks en ga je achter types aan die ook bindingsangst hebben.
zondag 16 december 2012 om 12:09
Misia, dank weer voor je mooie woorden...
Ik mag hem inderdaad ook missen, even voelen wat ik voel. Ik laat het maar gewoon toe, ertegen vechten werkt namelijk niet heb ik gemerkt.
Is dat wat je wilt in een relatie?
Is dat een vent op wie je kunt bouwen, die gewoon seks blijft hebben met anderen in plaats van het van de daken te schreeuwen dat ie bij jou is en mag zijn, liefst voor altijd? Is dat de vent die je wilt, met wie je een toekomst kunt opbouwen? Wat als je een been breekt, komt hij je dan ophalen? Wat als je oma onverhoopt overlijdt, of wat dan ook, is hij er dan voor je? Als vriend? Als minnaar? Als wat?
Dit is een heel confronterend stukje. Ik ben van mening dat een relatie nooit perfect is. Je kunt tegen jezelf zeggen: ik wil dat en dat, maar er zijn altijd dingen in iemand waarbij je water bij de wijn moet doen, of net even wat minder ontvangt dan je zou willen van die persoon op dat gebied. Maar de basis moet goed zijn. Die veiligheid, de geborgenheid, weten dat iemand er voor je is..dat is wel de basis. En dan kan iemand daarnaast misschien bv niet zo attent zijn..dat is dan minder belangrijk omdat hij de basale dingen wel biedt.
In mijn geval, hoe leuk de man ook was/is, dat gevoel kon hij mij niet geven. Sterker nog, ik heb mij soms verbaasd over het feit dat ik niets van hem hoorde op een moment dat ik echt met iets bezig was waarvan hij wist dat het voor mij belangrijk of moeilijk was (en ik dat 's morgens nog aan hem vertelde als we samen waren). Maar even iets laten horen? Nee. Dat stak mij best wel. Natuurlijk moet ik dat accepteren want blijkbaar was hij niet met mij bezig en dat is ook zijn goed recht, maar de vraag is: wil IK dat? Nee, want ik voelde me er niet prettig bij. Voelde me echt heel erg door hem verlaten op dat moment.
En ook dát moet ik vasthouden, dat ik me toen zo voelde: ik wil me niet meer zo voelen.
Het vervelende is dat ik steeds denk: bij een andere vrouw is hij vast anders want daar is hij wel verliefd op (de vrouw met wie hij nu is). Als hij verliefd op mij was geweest, had hij het waarschijnlijk wel van de daken geschreeuwd en was hij er wel voor me geweest. Dat is zo'n tergende gedachte...
Maar, aan de andere kant: we hadden wel iets samen, en al was het geen echte relatie, als je weet dat iemand op die dag iets spannends gaat doen kun je evengoed even iets laten horen aan het einde van de dag of de volgende dag, ook al heb je geen relatie. Dat is gewoon even interesse tonen in iemand met wie je omgaat, en heeft niets met een relatie of verliefdheid te maken. Dat hij dat niet deed, zegt dan natuurlijk toch wel iets over de man. Een bepaald egoïsme, vind ik. Niet even aan die ander denken. Niet even meeleven.
Ik heb ook soms de neiging om juist mannen te willen die ik nog dingen moet "leren". Ik wees hem soms ook op dingen, om hem zich ervan bewust te maken. Hij was een stuk jonger en ik denk dat hij wat bepaalde dingen betreft gewoon nog dingen moest leren. Ik hoef ook geen perfecte man. Maar iemand dingen leren kan alleen als iemand daarvoor open staat en als iemand ook echt voor je gaat natuurlijk. Anders is het ondoenlijk.
In de basis is hij een goed persoon en heeft hij vele mooie eigenschappen. Ik wil hem dus inderdaad niet helemaal uit het oog verliezen. Maar dat hoeft misschien ook niet. Wie weet kunnen we ooit op een normale manier met elkaar omgaan.
Ik ben geen oppervlakkig mens- als ik liefheb, en dat gebeurt echt zelden, heb ik ook lief met heel mijn hart en ziel. En dat is niet zomaar. Dat is waardevol. En ik vind het dus heel lastig om iemand om wie ik zoveel geef, helemaal los te laten. Ik wil dat gewoon niet. Natuurlijk, ik hoef niet met elk vriendje contact te houden, zeker niet, maar er zijn mensen in je leven soms die je meer raken dan anderen. Daar is hij één van. Zo is er nog iemand in mijn leven geweest en inderdaad heb ik daar nu een heel goed, normaal contact mee. En gun ik hem ook een fijne relatie, inmiddels. En hij mij. Daar zijn wel jaren overheen gegaan trouwens. Maar hij is nooit uit mijn hart verdwenen.
Dus wie weet kan ik op den duur het "relatieaspect" met deze man opzij zetten en vloeit er een mooie vriendschap uit. Nu nog niet natuurlijk. Maar de tijd zal het leren.
Ik mag hem inderdaad ook missen, even voelen wat ik voel. Ik laat het maar gewoon toe, ertegen vechten werkt namelijk niet heb ik gemerkt.
Is dat wat je wilt in een relatie?
Is dat een vent op wie je kunt bouwen, die gewoon seks blijft hebben met anderen in plaats van het van de daken te schreeuwen dat ie bij jou is en mag zijn, liefst voor altijd? Is dat de vent die je wilt, met wie je een toekomst kunt opbouwen? Wat als je een been breekt, komt hij je dan ophalen? Wat als je oma onverhoopt overlijdt, of wat dan ook, is hij er dan voor je? Als vriend? Als minnaar? Als wat?
Dit is een heel confronterend stukje. Ik ben van mening dat een relatie nooit perfect is. Je kunt tegen jezelf zeggen: ik wil dat en dat, maar er zijn altijd dingen in iemand waarbij je water bij de wijn moet doen, of net even wat minder ontvangt dan je zou willen van die persoon op dat gebied. Maar de basis moet goed zijn. Die veiligheid, de geborgenheid, weten dat iemand er voor je is..dat is wel de basis. En dan kan iemand daarnaast misschien bv niet zo attent zijn..dat is dan minder belangrijk omdat hij de basale dingen wel biedt.
In mijn geval, hoe leuk de man ook was/is, dat gevoel kon hij mij niet geven. Sterker nog, ik heb mij soms verbaasd over het feit dat ik niets van hem hoorde op een moment dat ik echt met iets bezig was waarvan hij wist dat het voor mij belangrijk of moeilijk was (en ik dat 's morgens nog aan hem vertelde als we samen waren). Maar even iets laten horen? Nee. Dat stak mij best wel. Natuurlijk moet ik dat accepteren want blijkbaar was hij niet met mij bezig en dat is ook zijn goed recht, maar de vraag is: wil IK dat? Nee, want ik voelde me er niet prettig bij. Voelde me echt heel erg door hem verlaten op dat moment.
En ook dát moet ik vasthouden, dat ik me toen zo voelde: ik wil me niet meer zo voelen.
Het vervelende is dat ik steeds denk: bij een andere vrouw is hij vast anders want daar is hij wel verliefd op (de vrouw met wie hij nu is). Als hij verliefd op mij was geweest, had hij het waarschijnlijk wel van de daken geschreeuwd en was hij er wel voor me geweest. Dat is zo'n tergende gedachte...
Maar, aan de andere kant: we hadden wel iets samen, en al was het geen echte relatie, als je weet dat iemand op die dag iets spannends gaat doen kun je evengoed even iets laten horen aan het einde van de dag of de volgende dag, ook al heb je geen relatie. Dat is gewoon even interesse tonen in iemand met wie je omgaat, en heeft niets met een relatie of verliefdheid te maken. Dat hij dat niet deed, zegt dan natuurlijk toch wel iets over de man. Een bepaald egoïsme, vind ik. Niet even aan die ander denken. Niet even meeleven.
Ik heb ook soms de neiging om juist mannen te willen die ik nog dingen moet "leren". Ik wees hem soms ook op dingen, om hem zich ervan bewust te maken. Hij was een stuk jonger en ik denk dat hij wat bepaalde dingen betreft gewoon nog dingen moest leren. Ik hoef ook geen perfecte man. Maar iemand dingen leren kan alleen als iemand daarvoor open staat en als iemand ook echt voor je gaat natuurlijk. Anders is het ondoenlijk.
In de basis is hij een goed persoon en heeft hij vele mooie eigenschappen. Ik wil hem dus inderdaad niet helemaal uit het oog verliezen. Maar dat hoeft misschien ook niet. Wie weet kunnen we ooit op een normale manier met elkaar omgaan.
Ik ben geen oppervlakkig mens- als ik liefheb, en dat gebeurt echt zelden, heb ik ook lief met heel mijn hart en ziel. En dat is niet zomaar. Dat is waardevol. En ik vind het dus heel lastig om iemand om wie ik zoveel geef, helemaal los te laten. Ik wil dat gewoon niet. Natuurlijk, ik hoef niet met elk vriendje contact te houden, zeker niet, maar er zijn mensen in je leven soms die je meer raken dan anderen. Daar is hij één van. Zo is er nog iemand in mijn leven geweest en inderdaad heb ik daar nu een heel goed, normaal contact mee. En gun ik hem ook een fijne relatie, inmiddels. En hij mij. Daar zijn wel jaren overheen gegaan trouwens. Maar hij is nooit uit mijn hart verdwenen.
Dus wie weet kan ik op den duur het "relatieaspect" met deze man opzij zetten en vloeit er een mooie vriendschap uit. Nu nog niet natuurlijk. Maar de tijd zal het leren.
zondag 16 december 2012 om 12:29
Wat jij in alinea 4 omschrijft, daar is deze man niet toe in staat. En zolang dat zo is, is hij ook niet geschikt om een vriendschappelijke relatie mee op te bouwen. En zolang jij nog denkt ´wat als´ wil je eigenlijk iets anders dan vriendschap.
Een vriend gedraagt zich als een vriend en doet precies wat jij in alinea 4 omschrijft zonder dat je er om hoeft te vragen. Deze man gedraagt zich niet als partner, niet als minnaar en heeft zeker niet de kwaliteiten die jij zoekt in een vriendschap. Je houdt jezelf voor de gek.
Een vriend gedraagt zich als een vriend en doet precies wat jij in alinea 4 omschrijft zonder dat je er om hoeft te vragen. Deze man gedraagt zich niet als partner, niet als minnaar en heeft zeker niet de kwaliteiten die jij zoekt in een vriendschap. Je houdt jezelf voor de gek.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
zondag 16 december 2012 om 12:30
Dit is weer een aanname van niks, als ik dat mag zeggen...
Geen man/vrouw/situatie is hetzelfde en hoe meer je 'beschadigd' bent, hoe meer je jezelf gaat indekken en niet meer ergens direct vol overgave in springt..
Wat mijzelf betreft tenminste, ik ben door meerdere teleurstellingen mijn spontaniteit en vertrouwen kwijt geraakt en zal nu ook zeggen, mocht ik ooit weer een relatie aan gaan, dat ik tijd nodig heb en dat mijn liefde en vertrouwen moet groeien.
Niks mis mee.
quote:Julus schreef op 15 december 2012 @ 21:11:
[...]
Als iemand zegt dat het nog kan groeien, dan weet je al genoeg. Dat heet indekken. En al direct weten dat er geen toekomst in zit.
Als iets heel goed voelt, dan hoeft er niks te groeien. Dan is het juiste gevoel er al.
Geen man/vrouw/situatie is hetzelfde en hoe meer je 'beschadigd' bent, hoe meer je jezelf gaat indekken en niet meer ergens direct vol overgave in springt..
Wat mijzelf betreft tenminste, ik ben door meerdere teleurstellingen mijn spontaniteit en vertrouwen kwijt geraakt en zal nu ook zeggen, mocht ik ooit weer een relatie aan gaan, dat ik tijd nodig heb en dat mijn liefde en vertrouwen moet groeien.
Niks mis mee.
quote:Julus schreef op 15 december 2012 @ 21:11:
[...]
Als iemand zegt dat het nog kan groeien, dan weet je al genoeg. Dat heet indekken. En al direct weten dat er geen toekomst in zit.
Als iets heel goed voelt, dan hoeft er niks te groeien. Dan is het juiste gevoel er al.
zondag 16 december 2012 om 12:34
Hi Ruby-Ann je hebt gelijk hoor, maar als iemand je al een lange periode ongeïnteresseerd behandeld of alleen op de momenten dat het uitkomt. Het is idd niet in ieder situatie hetzelfde.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
zondag 16 december 2012 om 12:40
quote:viva-amber schreef op 16 december 2012 @ 12:29:
Wat jij in alinea 4 omschrijft, daar is deze man niet toe in staat. En zolang dat zo is, is hij ook niet geschikt om een vriendschappelijke relatie mee op te bouwen. En zolang jij nog denkt ´wat als´ wil je eigenlijk iets anders dan vriendschap.
Een vriend gedraagt zich als een vriend en doet precies wat jij in alinea 4 omschrijft zonder dat je er om hoeft te vragen. Deze man gedraagt zich niet als partner, niet als minnaar en heeft zeker niet de kwaliteiten die jij zoekt in een vriendschap. Je houdt jezelf voor de gek.
Misschien heb je wel gelijk. Het is ook iets raars van mij dat ik hem in de vriendschap bepaalde sociale aspecten wil leren onder de knie te krijgen. Maar de vraag is wel of ik dat uberhaupt moet willen...voor iemand die nauwelijks interesse in mij toont. Dus of het iemand is voor vriendschap...tja....inderdaad een goeie vraag.
Maar denk je echt dat de man hiertoe niet in staat is? Ook niet als hij vol voor iemand gaat? Ik denk inderdaad ook dat enige interesse in iemand als diegene voor iets moeilijks staat, normaal is, ook in een vriendschap. ongeacht of je verliefd bent op die persoon. Maar jij zegt echt: Niet toe in staat. Denk je dat echt en waarom?
Wat jij in alinea 4 omschrijft, daar is deze man niet toe in staat. En zolang dat zo is, is hij ook niet geschikt om een vriendschappelijke relatie mee op te bouwen. En zolang jij nog denkt ´wat als´ wil je eigenlijk iets anders dan vriendschap.
Een vriend gedraagt zich als een vriend en doet precies wat jij in alinea 4 omschrijft zonder dat je er om hoeft te vragen. Deze man gedraagt zich niet als partner, niet als minnaar en heeft zeker niet de kwaliteiten die jij zoekt in een vriendschap. Je houdt jezelf voor de gek.
Misschien heb je wel gelijk. Het is ook iets raars van mij dat ik hem in de vriendschap bepaalde sociale aspecten wil leren onder de knie te krijgen. Maar de vraag is wel of ik dat uberhaupt moet willen...voor iemand die nauwelijks interesse in mij toont. Dus of het iemand is voor vriendschap...tja....inderdaad een goeie vraag.
Maar denk je echt dat de man hiertoe niet in staat is? Ook niet als hij vol voor iemand gaat? Ik denk inderdaad ook dat enige interesse in iemand als diegene voor iets moeilijks staat, normaal is, ook in een vriendschap. ongeacht of je verliefd bent op die persoon. Maar jij zegt echt: Niet toe in staat. Denk je dat echt en waarom?
zondag 16 december 2012 om 12:43
Ja dat snap ik uiteraard...
Ik word alleen soms wat opstandig van die aannames dat als iemand dit of dat zegt, het automatisch betekent dat.....
Vandaar dat ik zeg, elke situatie en mens is anders...
Wat niet wegneemt dat je je moet laten behandelen als stront natuurlijk...
quote:viva-amber schreef op 16 december 2012 @ 12:34:
Hi Ruby-Ann je hebt gelijk hoor, maar als iemand je al een lange periode ongeïnteresseerd behandeld of alleen op de momenten dat het uitkomt. Het is idd niet in ieder situatie hetzelfde.
Ik word alleen soms wat opstandig van die aannames dat als iemand dit of dat zegt, het automatisch betekent dat.....
Vandaar dat ik zeg, elke situatie en mens is anders...
Wat niet wegneemt dat je je moet laten behandelen als stront natuurlijk...
quote:viva-amber schreef op 16 december 2012 @ 12:34:
Hi Ruby-Ann je hebt gelijk hoor, maar als iemand je al een lange periode ongeïnteresseerd behandeld of alleen op de momenten dat het uitkomt. Het is idd niet in ieder situatie hetzelfde.
zondag 16 december 2012 om 12:49
Ik denk dat ik snap wat viva-amber zegt...
Mijn ex was ook zo, ik noem dat een onvermogen hebben, hetzelfde als niet toe in staat zijn..
Mijn ex ging absoluut onvoorwaardelijk voor mij, ik weet zelfs dat ik de enige ben geweest in zijn leven waar hij echt voor ging.
Toch kon hij niet empatisch zijn wat betreft mijn behoeftes en verlangens.. Hij hield echt heel veel van mij, wilde ook alles voor me doen maar hij kon geen concessies doen.
Hij snapte dat ook niet, als ik aangaf dat ik ergens echt kapot aan ging, dan vond hij dat heel erg voor mij maar hij was niet in staat iets op te geven daarvoor.
Dit terwijl hij echt zielsveel van me hield, hij heeft na onze breuk zelfs nooit meer een relatie gehad.
Dus niet alle mannen zijn gelijk eikels of gevoelloze klootzakken, soms is het echt een onvermogen... En dat is heel erg maar jij kunt ze niet redden..Dat zullen ze zelf in moeten gaan zien..
quote:muis2007 schreef op 16 december 2012 @ 12:40:
[...]
Misschien heb je wel gelijk. Het is ook iets raars van mij dat ik hem in de vriendschap bepaalde sociale aspecten wil leren onder de knie te krijgen. Maar de vraag is wel of ik dat uberhaupt moet willen...voor iemand die nauwelijks interesse in mij toont. Dus of het iemand is voor vriendschap...tja....inderdaad een goeie vraag.
Maar denk je echt dat de man hiertoe niet in staat is? Ook niet als hij vol voor iemand gaat? Ik denk inderdaad ook dat enige interesse in iemand als diegene voor iets moeilijks staat, normaal is, ook in een vriendschap. ongeacht of je verliefd bent op die persoon. Maar jij zegt echt: Niet toe in staat. Denk je dat echt en waarom?
Mijn ex was ook zo, ik noem dat een onvermogen hebben, hetzelfde als niet toe in staat zijn..
Mijn ex ging absoluut onvoorwaardelijk voor mij, ik weet zelfs dat ik de enige ben geweest in zijn leven waar hij echt voor ging.
Toch kon hij niet empatisch zijn wat betreft mijn behoeftes en verlangens.. Hij hield echt heel veel van mij, wilde ook alles voor me doen maar hij kon geen concessies doen.
Hij snapte dat ook niet, als ik aangaf dat ik ergens echt kapot aan ging, dan vond hij dat heel erg voor mij maar hij was niet in staat iets op te geven daarvoor.
Dit terwijl hij echt zielsveel van me hield, hij heeft na onze breuk zelfs nooit meer een relatie gehad.
Dus niet alle mannen zijn gelijk eikels of gevoelloze klootzakken, soms is het echt een onvermogen... En dat is heel erg maar jij kunt ze niet redden..Dat zullen ze zelf in moeten gaan zien..
quote:muis2007 schreef op 16 december 2012 @ 12:40:
[...]
Misschien heb je wel gelijk. Het is ook iets raars van mij dat ik hem in de vriendschap bepaalde sociale aspecten wil leren onder de knie te krijgen. Maar de vraag is wel of ik dat uberhaupt moet willen...voor iemand die nauwelijks interesse in mij toont. Dus of het iemand is voor vriendschap...tja....inderdaad een goeie vraag.
Maar denk je echt dat de man hiertoe niet in staat is? Ook niet als hij vol voor iemand gaat? Ik denk inderdaad ook dat enige interesse in iemand als diegene voor iets moeilijks staat, normaal is, ook in een vriendschap. ongeacht of je verliefd bent op die persoon. Maar jij zegt echt: Niet toe in staat. Denk je dat echt en waarom?
zondag 16 december 2012 om 12:52
Als hij ertoe in staat was dan had hij het wel gedaan. Daarnaast het verbaast mij echt dat je hem nu ook nog wilt redden. Denk je nou echt dat hij gered wil worden door jou? Zijn therapeut zijn, dat klinkt ongezond en kan helemaal niet na het soort relatie dat jullie hebben gehad.
Wat ik mij afvraag is kun je niet beter jezelf redden?
Wat ik mij afvraag is kun je niet beter jezelf redden?
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
zondag 16 december 2012 om 13:00
Misschien heeft hij het niet gedaan omdat hij niet verliefd was. Dat bedoel ik. Misschien kan hij het gewoon wel...?
Nou ja.."redden"...
Ik hoef zijn therapeut niet te zijn hoor. Ik vond de man ook gewoon verder leuk in de omgang, dus het is echt niet zo dat ik 1 of ander onvermogend wezen wil kneden zodat hij sociaal vaardig wordt. Ik vond het ook gewoon leuk om met hem om te gaan: leuke goeie gesprekken, leuke dingen doen etc. Zoveel mensen ontmoet ik niet in mijn leven met wie ik op 1 lijn zit. Ik vind het jammer dat ik ook de vriendschap ben kwijtgeraakt. Dat meen ik oprecht.
En natuurlijk, in een vriendschap is ook wederzijdse interesse in elkaars leven nodig. Maargoed, ik heb ook wel wat langere vriendschappen waarbij die interesse ook vrij ver te zoeken is, soms. Mensen zijn nu eenmaal erg met zichzelf bezig momenteel, vind ik. Mijn huidige vriendschappen zijn ook niet allemaal perfect. Daarin mis ik ook dingen. Maar als ik al die mensen moet laten vallen blijft er weinig over. En er zijn ook dingen leuk aan die mensen. Dat geldt ook voor hem. En als ik hem daarbij iets zou kunnen bijbrengen, ach...
Nou ja.."redden"...
Ik hoef zijn therapeut niet te zijn hoor. Ik vond de man ook gewoon verder leuk in de omgang, dus het is echt niet zo dat ik 1 of ander onvermogend wezen wil kneden zodat hij sociaal vaardig wordt. Ik vond het ook gewoon leuk om met hem om te gaan: leuke goeie gesprekken, leuke dingen doen etc. Zoveel mensen ontmoet ik niet in mijn leven met wie ik op 1 lijn zit. Ik vind het jammer dat ik ook de vriendschap ben kwijtgeraakt. Dat meen ik oprecht.
En natuurlijk, in een vriendschap is ook wederzijdse interesse in elkaars leven nodig. Maargoed, ik heb ook wel wat langere vriendschappen waarbij die interesse ook vrij ver te zoeken is, soms. Mensen zijn nu eenmaal erg met zichzelf bezig momenteel, vind ik. Mijn huidige vriendschappen zijn ook niet allemaal perfect. Daarin mis ik ook dingen. Maar als ik al die mensen moet laten vallen blijft er weinig over. En er zijn ook dingen leuk aan die mensen. Dat geldt ook voor hem. En als ik hem daarbij iets zou kunnen bijbrengen, ach...
zondag 16 december 2012 om 13:04
Eensch...quote:viva-amber schreef op 16 december 2012 @ 12:52:
Als hij ertoe in staat was dan had hij het wel gedaan. Daarnaast het verbaast mij echt dat je hem nu ook nog wilt redden. Denk je nou echt dat hij gered wil worden door jou? Zijn therapeut zijn, dat klinkt ongezond en kan helemaal niet na het soort relatie dat jullie hebben gehad.
Wat ik mij afvraag is kun je niet beter jezelf redden?
Als hij ertoe in staat was dan had hij het wel gedaan. Daarnaast het verbaast mij echt dat je hem nu ook nog wilt redden. Denk je nou echt dat hij gered wil worden door jou? Zijn therapeut zijn, dat klinkt ongezond en kan helemaal niet na het soort relatie dat jullie hebben gehad.
Wat ik mij afvraag is kun je niet beter jezelf redden?
zondag 16 december 2012 om 13:19
Er is een verschil tussen een verlangen om bevriend te zijn met hem, en het daadwerkelijk doen: je kunt je beseffen dat een vriendschap niet reeël is maar het wel graag willen. Ik lees nergens dat muis n vriendschap met hem gáát proberen op te bouwen, alleen dat ze het erg vind dat het niet genoeg is, dat de basis daarvoor mist. Ik lees vooral verdriet over dat feit. Het is niet alleen een werkelijke, real-life situatie die speelt en zich uit in concrete ACTIES, in mijn ogen, maar een inwendig, ongrijpbaar verlies van een hoop, het kwijt raken van iets dat je graag hebt gewild. Rouw dat dingen anders uitpakken dan je had gewild. Dat is iets heel anders, en o zo menselijk. Dat wil niet zeggen dat je IRL je tegen dat verlies gaat "verzetten" door te proberen het anders te maken dan het is. Dat "verzet" lees ik in ieder geval niet in de posts van Muis, wel verdriet erom.
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
zondag 16 december 2012 om 13:45
Ik heb er inderdaad verdriet om. Juist omdat het bij ons niet echt als een "romance" begonnen is. Ik kende hem al een tijdje voordat we echt gingen "daten".
Ik mis gewoon de goede gesprekken, de humor etc die ik met hem had. Daarbij heb ik ook behoefte om hem aan te raken, natuurlijk. Ik moet mezelf niet voor de gek houden. En in een vriendschap is die aanraking niet mogelijk. En ik zal ermee moeten leren leven dat ik hoor over zin vriendin(nen) en dat ook oprecht benaderen, niet met een wrok of sneren. Daar ben ik nu nog helemaal niet aan toe dus wil ik het nu ook niet.
Maar dat wil inderdaad niet zeggen dat ik daar geen verdriet om heb. Ik mis de persoon gewoon. Ook omdat ik weet dat de dingen die hij mij heeft "aangedaan" niet bewust zijn geweest, maar meer uit onvermogen omdat hij niet wist hoe hij ermee om moest gaan en mij in wezen niet wilde kwetsen. Ik verdedig hem niet of zo, maar ik ken hem goed genoeg om te weten dat hij mij niet heeft willen kwetsen. Mij een heel leuk persoon vindt, maar niet voor een (liefdes)relatie - blijkbaar. En hij niet het vermogen had/heeft om daar op een meer volwassen manier mee om te gaan.
Ik neem het daarom mezelf nu kwalijk dat ík er zelf niet op een meer volwassen manier mee om ben gegaan. Ik had de wijste moeten zijn, ook omdat ik best wat ouder ben. Maar op dat moment zag ik zijn onvermogen niet, denk ik. Ik vond hem alleen maar onduidelijk en vaag. Terwijl er bij hem misschien een worsteling speelde om mij als persoon te respecteren maar toch niet door te willen met mij. En niet goed weten hoe dat te ventileren. En daarbij blijft het toch een man....als er seks bij kwam kijken was het ook goed. Hij dacht dat ik dat wel aan kon, ík deed het toch? En dat is natuurlijk ook wel zo.
Ik zat er nog te diep in om dit alles helder te kunnen zien. Ik kan het nu meer van een afstand bekijken.
Ik mis gewoon de goede gesprekken, de humor etc die ik met hem had. Daarbij heb ik ook behoefte om hem aan te raken, natuurlijk. Ik moet mezelf niet voor de gek houden. En in een vriendschap is die aanraking niet mogelijk. En ik zal ermee moeten leren leven dat ik hoor over zin vriendin(nen) en dat ook oprecht benaderen, niet met een wrok of sneren. Daar ben ik nu nog helemaal niet aan toe dus wil ik het nu ook niet.
Maar dat wil inderdaad niet zeggen dat ik daar geen verdriet om heb. Ik mis de persoon gewoon. Ook omdat ik weet dat de dingen die hij mij heeft "aangedaan" niet bewust zijn geweest, maar meer uit onvermogen omdat hij niet wist hoe hij ermee om moest gaan en mij in wezen niet wilde kwetsen. Ik verdedig hem niet of zo, maar ik ken hem goed genoeg om te weten dat hij mij niet heeft willen kwetsen. Mij een heel leuk persoon vindt, maar niet voor een (liefdes)relatie - blijkbaar. En hij niet het vermogen had/heeft om daar op een meer volwassen manier mee om te gaan.
Ik neem het daarom mezelf nu kwalijk dat ík er zelf niet op een meer volwassen manier mee om ben gegaan. Ik had de wijste moeten zijn, ook omdat ik best wat ouder ben. Maar op dat moment zag ik zijn onvermogen niet, denk ik. Ik vond hem alleen maar onduidelijk en vaag. Terwijl er bij hem misschien een worsteling speelde om mij als persoon te respecteren maar toch niet door te willen met mij. En niet goed weten hoe dat te ventileren. En daarbij blijft het toch een man....als er seks bij kwam kijken was het ook goed. Hij dacht dat ik dat wel aan kon, ík deed het toch? En dat is natuurlijk ook wel zo.
Ik zat er nog te diep in om dit alles helder te kunnen zien. Ik kan het nu meer van een afstand bekijken.
zondag 16 december 2012 om 13:58
DIt topic zet me aan het denken, ook over mezelf. Het is een boeiend gegeven, als ik het los knoop van de pijn, om te zien dat je misschien niet bij iemand hoeft te zijn om bij iemand te zijn. Dat gevoel heb ik altijd bij ex gehad. Ergens is het onvermijdelijke afscheid mijn redding geweest. Dat realiseer ik me. En daarnaast, en tegelijkertijd is hij er ook wel, als een persoon die niet concreet aanwezig is, maar van wie ik wel blijf houden. Omdat mijn liefde van mij is. Ik heb me in de donkerste momenten zo vaak voorgehouden dat, zolang ik twee armen heb om te omhelzen, het allemaal goed gaat komen. En soms omhels je iemand die er niet (meer) is, of die je niet terug-omhelst. Dat maakt mij geenmoeder Theresa of zo, ik heb juist een enorme blijheid dat ik niet meer dagelijks door die pijn hoef te gaan die ex me deed. Maar toch zit er een element van vrijheid in, van eigen keuze, het besluit te nemen hoe JIJZELF ermee om wilt gaan. Los van "hem", los van andere mensen. Die vrijheid maakt het een bijzondere, en ook fijne ervaring. JIJ bepaalt zelf hoe je hiermee omgaat Muis, en ook welk plekje hij krijgt en mag krijgen in je leven. Niet hij. Niet wij.
Maak ook gebruik van die vrijheid.
Jij bepaalt, dus probeer ook die touwtjes in handen te nemen door te bepalen. Ga naar zee, bijvoorbeeld, laat alles door je heen waaien, en voel waarheen jijzelf moet gaan hiermee.
Daar kunnen we van alles over zeggen, maar t mooiste is dat jij dat kan bepalen nu.
Ik voor mijzelf heb bepaald dat ex mijn tot nu toe grootste liefde is. Ik "praat" soms nog met hem, over dingen die ik meemaak en vooral over mijn gevoelens. Niet in het echt nee, maar als ik in de trein zit bijvoorbeeld, en net iets bijzonders of blijmakends heb meegemaakt. Dat kan klein of groot zijn. Maar mis ik "hem" dan, fysiek? Nee, ik mis iets waar ik van heb mogen proeven, van een woordeloze liefde die ons ooit bond. Van iets ongrijpbaars. Ik kan er niet de vinger op leggen, maar het er en het is iets beynd words. Iets verbonden aan zijn blik s ochtends in bed, iets aan het moment dat we elkaar voor het eerst zagen, dat ik weet dat het belangrijkste nooit weg zal gaan, omdat het gewoon niet "beschadigbaar" is.
Dat is soms moeilijk voor mij.
Ik herinner me namelijk ook die ontstellende pijn die hij me deed. Zijn leugens, de eenzaamheid. Ik vierde Valentijnsdag door in mijn eentje naar een andere stad te gaan, en dan zat ik daafr alleen te tafelen tussen verliefde stellen, omdat ex de soort bokkepruik op had, die maakte dat we juist niet "samen" meer waren, maar ieder ontstellend alleen.
Het is moeilijk voor mij, soms, die liefde te voelen, omdat ik me nu besef dat de liefde voor mijzelf altijd groter had moeten zijn, en dat was die niet. Dat doet pijn en is soms moeilijk te rijmen met bovenstaande.
Als die frictie optreed is het belangrijk los te laten. Voor mij. Er niet meer over na te denken maar alles er proberen te laten zijn zonder waardeoordeel. Ook dat valt niet mee, maar het is niet anders.
Want slotsom is dat ik de goede keuze maakte door bij hem weg te gaan en te blijven. Dagelijks huilbuien is niet hoe liefde zou moeten voelen. Enorme pijn van bedrog is niet wat bij liefde hoort. Nee het is geen liefde, van hem uit. Niet het soort dat ik wil in mijn leven.
Dus er zijn zoveel facetten. Zo zie ik het ook echt. Als eens oort vliegenoog met allemaal kleine vlakjes, die steeds andere lichtinval weerkaatsen. Dingen zijn niet zwart wit maar een scala aan grijs. Dat is mijn mening. En het belangrijkste maar ook moeilijkste voor mijzelf was dat te accepteren voor mijzelf. Ik heb zelden iets moeilijkers voor de kiezen gehad.
Het is misschien kort samengevat "loslaten", maar dat dekt de pijn en het verdriet zo slecht.
Alles is natuurlijk per persoon verschillend, dus ik heb maar 1 verhaal, en iedereen heeft zijn eigen verhaal en methode en weg. Gelukkig maar!!
Maak ook gebruik van die vrijheid.
Jij bepaalt, dus probeer ook die touwtjes in handen te nemen door te bepalen. Ga naar zee, bijvoorbeeld, laat alles door je heen waaien, en voel waarheen jijzelf moet gaan hiermee.
Daar kunnen we van alles over zeggen, maar t mooiste is dat jij dat kan bepalen nu.
Ik voor mijzelf heb bepaald dat ex mijn tot nu toe grootste liefde is. Ik "praat" soms nog met hem, over dingen die ik meemaak en vooral over mijn gevoelens. Niet in het echt nee, maar als ik in de trein zit bijvoorbeeld, en net iets bijzonders of blijmakends heb meegemaakt. Dat kan klein of groot zijn. Maar mis ik "hem" dan, fysiek? Nee, ik mis iets waar ik van heb mogen proeven, van een woordeloze liefde die ons ooit bond. Van iets ongrijpbaars. Ik kan er niet de vinger op leggen, maar het er en het is iets beynd words. Iets verbonden aan zijn blik s ochtends in bed, iets aan het moment dat we elkaar voor het eerst zagen, dat ik weet dat het belangrijkste nooit weg zal gaan, omdat het gewoon niet "beschadigbaar" is.
Dat is soms moeilijk voor mij.
Ik herinner me namelijk ook die ontstellende pijn die hij me deed. Zijn leugens, de eenzaamheid. Ik vierde Valentijnsdag door in mijn eentje naar een andere stad te gaan, en dan zat ik daafr alleen te tafelen tussen verliefde stellen, omdat ex de soort bokkepruik op had, die maakte dat we juist niet "samen" meer waren, maar ieder ontstellend alleen.
Het is moeilijk voor mij, soms, die liefde te voelen, omdat ik me nu besef dat de liefde voor mijzelf altijd groter had moeten zijn, en dat was die niet. Dat doet pijn en is soms moeilijk te rijmen met bovenstaande.
Als die frictie optreed is het belangrijk los te laten. Voor mij. Er niet meer over na te denken maar alles er proberen te laten zijn zonder waardeoordeel. Ook dat valt niet mee, maar het is niet anders.
Want slotsom is dat ik de goede keuze maakte door bij hem weg te gaan en te blijven. Dagelijks huilbuien is niet hoe liefde zou moeten voelen. Enorme pijn van bedrog is niet wat bij liefde hoort. Nee het is geen liefde, van hem uit. Niet het soort dat ik wil in mijn leven.
Dus er zijn zoveel facetten. Zo zie ik het ook echt. Als eens oort vliegenoog met allemaal kleine vlakjes, die steeds andere lichtinval weerkaatsen. Dingen zijn niet zwart wit maar een scala aan grijs. Dat is mijn mening. En het belangrijkste maar ook moeilijkste voor mijzelf was dat te accepteren voor mijzelf. Ik heb zelden iets moeilijkers voor de kiezen gehad.
Het is misschien kort samengevat "loslaten", maar dat dekt de pijn en het verdriet zo slecht.
Alles is natuurlijk per persoon verschillend, dus ik heb maar 1 verhaal, en iedereen heeft zijn eigen verhaal en methode en weg. Gelukkig maar!!
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
donderdag 20 december 2012 om 00:33
Hoi Misia, lief dat je ernaar vraagt.
Het gaat eigenlijk best wel slecht.
Bijna de hele avond weer gehuild. Ik zou het beter kunnen verwerken als het "uit" zou zijn en hij geen andere vrouw zou hebben, gewoon ook alleen is. Nu zie ik op de social media allerlei activiteiten bij haar staan, waarvan ik denk: "hij zal wel meegaan". Ik werk allerlei scenario's af in mijn hoofd. Dat ze samen Oud&Nieuw vieren, verliefd en wel....
Ik word er gek van en voel me een stalker, hoewel ik aan hem niets laat horen natuurlijk. Dus hij weet er niets van. Ik blíjf er maar mee bezig. Het is niet normaal, vind ik.
En ik vraag me steeds af: waarom laat hij nou niet even wat horen? Gewoon een "hoe gaat het met je?". Een sms of zo. Het zou me zo goed doen.
Ik begrijp ergens wel dat hij dat niet doet want 1. is hij daar helemaal niet mee bezig en 2. wil hij mij geen valse hoop geven, hij laat me gewoon met rust.
Maar waarom voelt het dan alsof je NIETS hebt betekend voor iemand? Dat voelt zo vreselijk...alsof het hem echt helemaal niets gedaan heeft. Het hele contact met mij...hoppa, zo in de prullenbak. Alsof het nooit bestaan heeft. Betekenisloos. Dan denk ik: hoe vaak ontmoet hij dan iemand met wie hij een klik heeft? Blijkbaar vaker dan ik. Voor mij is dit speciaal, voor hem blijkbaar helemaal niet. En ik zit steeds in kringetjes te denken.
Heb gelukkig wel wat leuke dingen te doen de komende weken, dus focus me daar maar op.
Ik moet proberen mezelf op te beuren. Ik hoor nu zelfs op mijn werk dat ik er slecht uit zie. Het kan zo niet langer.Ik ben dood- en doodmoe. Kapot, alsof al mijn energie uit mijn lichaam is verdwenen. Ik wéét dat het beter zal gaan, maar wanneer is de vraag. Ik moet dit zelf doen..niet meer op die social media kijken, mezelf bedwingen. Niet meer in scenario's denken. Hij leeft zijn leven en ik het mijne. En ik kom hieruit.
Ik moet slapen, moet morgen vroeg op en heb een drukke dag.
Hopelijk kan ik slapen....welterusten!
Het gaat eigenlijk best wel slecht.
Bijna de hele avond weer gehuild. Ik zou het beter kunnen verwerken als het "uit" zou zijn en hij geen andere vrouw zou hebben, gewoon ook alleen is. Nu zie ik op de social media allerlei activiteiten bij haar staan, waarvan ik denk: "hij zal wel meegaan". Ik werk allerlei scenario's af in mijn hoofd. Dat ze samen Oud&Nieuw vieren, verliefd en wel....
Ik word er gek van en voel me een stalker, hoewel ik aan hem niets laat horen natuurlijk. Dus hij weet er niets van. Ik blíjf er maar mee bezig. Het is niet normaal, vind ik.
En ik vraag me steeds af: waarom laat hij nou niet even wat horen? Gewoon een "hoe gaat het met je?". Een sms of zo. Het zou me zo goed doen.
Ik begrijp ergens wel dat hij dat niet doet want 1. is hij daar helemaal niet mee bezig en 2. wil hij mij geen valse hoop geven, hij laat me gewoon met rust.
Maar waarom voelt het dan alsof je NIETS hebt betekend voor iemand? Dat voelt zo vreselijk...alsof het hem echt helemaal niets gedaan heeft. Het hele contact met mij...hoppa, zo in de prullenbak. Alsof het nooit bestaan heeft. Betekenisloos. Dan denk ik: hoe vaak ontmoet hij dan iemand met wie hij een klik heeft? Blijkbaar vaker dan ik. Voor mij is dit speciaal, voor hem blijkbaar helemaal niet. En ik zit steeds in kringetjes te denken.
Heb gelukkig wel wat leuke dingen te doen de komende weken, dus focus me daar maar op.
Ik moet proberen mezelf op te beuren. Ik hoor nu zelfs op mijn werk dat ik er slecht uit zie. Het kan zo niet langer.Ik ben dood- en doodmoe. Kapot, alsof al mijn energie uit mijn lichaam is verdwenen. Ik wéét dat het beter zal gaan, maar wanneer is de vraag. Ik moet dit zelf doen..niet meer op die social media kijken, mezelf bedwingen. Niet meer in scenario's denken. Hij leeft zijn leven en ik het mijne. En ik kom hieruit.
Ik moet slapen, moet morgen vroeg op en heb een drukke dag.
Hopelijk kan ik slapen....welterusten!
donderdag 20 december 2012 om 11:38
@Muis: juist onbeantwoorde liefde kan uitgroeien tot een verslaving, obsessie. En je voedt dit helemaal zelf. Al die vermeende gevoelens zijn geen liefde, maar frustratie, onmacht. Iets willen wat niet kan.
Je bent verliefd op het beeld wat je gevormd hebt, van wat je aan moois in en aan hem hebt mogen zien, de goede momenten samen, vermeerderd met je eigen fantasie over de persoon die hij zou kunnen zijn als hij ook op jou verliefd was. Daar ben jij verliefd op: een fantasiebeeld van hem.
Gedrag wat hij mondjesmaat aan jou liet zien, als je bij hem was, dat zal hij idd wel de hele tijd/ veel vaker laten zien bij iemand op wie hij ook verliefd is/ raakt. Het gedrag is nl niet anders, behalve dat het dan stabiel is en niet onverschillig wordt als ie niet samen is met die geliefde.
Verslaving is het, als je alsmaar verlangt naar iets/ iemand die jou een goed gevoel moet bezorgen. En dat wordt obsessief als het object van verslaving niet voorhanden is: een roker wiens peuken midden in de nacht, als alles dicht is, op zijn. Dan is een enkel trekje al fijn, het zien van een peuk in de asbak die nog niet helemaal opgerookt is.
Wat je voelt is frustratie en onmacht, naar de beloning die uitblijft en maar niet komt. Toen al, toen je steeds een trekje kreeg, terwijl je snakte naar een hele sigaret. En nu helemaal, nu je niet vrijwillig helemaal niks meer krijgt, niet echt zelf uit overtuiging gestopt bent, maar omdat er geen sigaretten voorhanden zijn.
En ook al was je vrijwillig gestopt, omdat steeds een enkel trekje je verlangen alleen maar levendig hield en aanwakkerde, maar dat verlangen nooit bevredigd werd. En maar denkend dat die sigaret goed voor je is, omdat je dan (even) verlost bent van dat verlangen, voor even dat "beloningsgevoel", dat het klopt, dat je je voelt zoals je je zou willen voelen.
Zo is het hier ook. Realiseer je svp ook dat je (als vrouw meer/ anders dan als man) bindingsstoffen aanmaakt, als je knuffelt/ seks hebt met iemand die je heel heel leuk vindt.. Zelfs als iemand geen "relatiemateriaal" is, je type niet, kunnen deze sterke stoffen ervoor zorgen dat je (tegen alle afspraken in bijv) toch blijft verlangen naar zelfs een ONS. Ook al had je bijv nooit voor mogelijk gehouden dat je daar meer "gevoelens" voor zou krijgen!
Laat staan als je hem geweldig vindt/vond. Niet alleen die enkele beloning (seks en verslavingen lijken op elkaar in hersengebieden) die je kreeg (die 20% fijn, zeg maar), maar ook het denken aan hem, het fantaseren over hem, houdt het verlangen in stand en mondt uit in wanhopige frustratie. Dat is echt iets anders dan liefde, dat is echt vooral afkicken.
Je kan dat zelf blijven voeden door aandacht te blijven geven daaraan, te blijven denken en fantaseren en analyseren, je te verzetten tegen het feit dat het voorbij is, hij niet hetzelfde voor jou voelt, enz. Fantaseren hoe het zou zijn als hij die 80% net zo zou zijn voor jou als die 20% die je kreeg.. Jezelf gek maken bij het idee dat een andere vrouw wel die 100% krijgt nu, misschien..
Met verzet blijft het in stand. Je zal onder ogen moeten zien dat dit NIET klopte. Misschien wel klikte, maar hij niet verliefd is geworden op jou. En dat mag, dat is een gevoel en als hij dat niet heeft, heeft ie het niet, is geen kwestie van willen.
Het nare is dat jij daar nu mee moet dealen. Onbeantwoorde liefdes, die uitmonden in frustratie en obsessief verlangen, hebben dichters en schilders uit alle tijden geinspireerd. De fantasie, het beeld wat je van iemand hebt gevormd is soms sterker (en vervormder) dan wat er nu werkelijk aan liefde is. Het neemt alsmaar grotere proporties aan, de frustratie dus, dat is nl wat je voelt. Niet dat jouw liefde alsmaar groter wordt. Liefde hoort niet zo te voelen. Of dat je je shit voelt als je niks hoort, tot je een smsje (kruimeltje aandacht) terug krijgt bijv.
Dat heeft niet zozeer te maken met liefde, maar met bevestiging nodig hebben van hem: de bevestiging om te kunnen geloven in dat hij om jou gaf, aan je dacht, dat je kon blijven geloven in een relatie met hem en beantwoorde gevoelens.
Bevestiging van wat jij jezelf had wijsgemaakt, want hij heeft vanaf het begin signalen gegeven dat ie niet zo met jou bezig was, of minstens dubbele signalen, iig niet dat het goed zat (tussen de ontmoetingen door)..
Heen en weer (aandacht en dan niks) zijn altijd tekenen dat er iets niet goed zit. Ofwel is er van alles buiten jou en hem om, of een ex nog in gedachten, of andere vrouwen, of gewoon wel leuk en handig zo'n vriendin "op afroep": misschien "genegenheid en seks, vriendschap enzo, maar niet De Ware gevoelens, ook okay voor de time being".
Mannen maken ook van die hechtingsstofjes, maar die bereiken een hoogtepunt voor hun orgasme. Dat verklaart vaak waarom wel aandacht voor de ontmoeting (dan verlangt hij ook), maar dat ebt in rap tempo weg na de seks (bij hun, terwijl vrouwen dat dus juist na seks veel aanmaken)..
Als hij ook nog interesse daarna heeft, tussendoor, dan komt dat dus vaak voort uit gevoelens (ipv lichamelijke stoffen die ook verlangen opwekken en andersom verlangen die stoffen ook aanmaken).
Dus de motor van liefdesrelaties is gevoelens + die lichamelijke verlangens en hechting. Dat uit zich eigenlijk dus in "of iemand voor je gaat" of niet (tussendoor), maar wel als er weer wat weken verstreken zijn wel je willen zien.. (zoals het uitkomt, zin in je te zien).
Je kan niet anders dan accepteren, aanvaarden dat het niet genoeg was van zijn kant, jouw gevoelens niet beantwoord werden, hoe leuk/ mooi/ lief hij je misschien zeker wel vond, er ontstond van zijn kant geen liefde. Dat kan je niet kiezen, het is er of niet. En het is er niet bij hem. Leuk genoeg voor een losse relatie (en tis niet zo dat dat helemaal niks voorstelt, zeker wel, maar niet gelijkwaardig aan wat jij wou..)
Aanvaarden betekent reeel gaan kijken, jezelf toespreken met je verstand. Je mag die gevoelens hebben en koesteren voor hem, accepteren voor wat ze zijn (verslaving, versterkt door niet kunnen krijgen). Onmacht, verslaving, "mislukt" of voelen "falen", afgewezen enz. Dat hoort er allemaal bij. Dat mag je allemaal voelen.
Maar je bent niet je gevoel! Je hebt je gevoelens. Je wordt overheerst door je gevoelens of jij heerst over je gevoelens. Dat is een keuze. Je heerst over je gevoelens met de ratio die je gekregen hebt. Jij zit aan het stuur, ipv dat je overspoeld raakt erdoor (op je werk en overal maar laat overspoelen). Je moet jezelf toe kunnen spreken, een andere draai kunnen geven aan zoals het is.
Dat begint met inzien dat het is zoals het is. Stoppen met fantaseren zoals jij wou en wil dat het is. Meteen een halt toeroepen. Je mag dat toelaten af en toe, zeker, maar zelf de controle erover houden (dus waar, wanneer, en het stuur ook weer overnemen). Benoem wat je voelt voor wat het echt is: " oh ja, dat is die onmacht die weer opkomt". (frustratie en onmacht zijn heel hardnekkige gevoelens, net als spijt en wroeging, "had ik het maar anders gedaan, als dit dan dat")..
Aanvaarden is de eerste stap: je overgeven ipv verzetten. Eraan overgegeven dat je zoveel inspanning, gedachten, gevoelens in hebt gestopt, wat niet tot het gewenste "resultaat" heeft geleid. (dat is iets anders dan "mislukt" of falen, trouwens. Het is geen prestatie, liefde. Daar kan je niet in slagen of falen, afdwingen door je best te doen oid, niet iets wat je verdient of niet door gedrag en effort)..
Het leven is vaak niet eerlijk, je krijgt soms niet wat je verdiend hebt, of je krijgt soms iets waarvan je denkt: waar heb ik dat aan te danken/ verdiend?
Het is er niet en het komt ook niet, met deze man. Laat dat allereerst aan je verstand doordringen. Geef je daaraan over: het is shit, maar het is zoals het is, je hebt daar geen invloed of controle op.
Spreek jezelf toe, als je je verliest of dreigt te verliezen in verdriet, fantasieen, herinneringen, de pijn van afwijzing van onbeantwoord bljven, of dat ie wel liefde geeft/ voelt voor een ander.
Je kan erin zwelgen, overspoeld voelen, of gaan bedenken: het komt merendeels voort uit mijn enorm grote voorstellingsvermogen, inlevingsvermogen, en hoewel dat een geweldige eigenschap is, kan het ook een valkuil zijn voor me. Het is dan mijn eigen hoop en geloof (niet gevoed door hem, maar door jezelf) waar ik in teleurgesteld ben geraakt, omdat het niet klopte met de werkelijkheid.
Hij gaf geen signalen die je vertrouwen en goed gevoel gaven over deze relatie. Jij hield je vast aan wat je wou zien, een smsje, een beetje interesse terug, het kleine beetje wat jouw geloof erin voedde..
ALs je dit kan inzien, is stap 2 dat elke keer dat het opkomt, je daar dus niet langer in meegaat. Je gaat bewust tegen jezelf zeggen dat je hem loslaat. Je laat het gaan, je wenst hem veel liefde (als je echt van hem houdt dan wens je hem liefde toe, dan wil je dat hij gelukkig is, met jou of een ander, als jij dat niet bent).. Dat is een ander soort liefde dan zelf bevestiging nodig hebben.
En zoek die liefde in jezelf op, zonder bevestiging van anderen nodig te hebben om bij je eigen mooie gevoelens te kunnen komen. Hij wakkerde het mooie in jou aan, haalde dat naar boven, zorgde ervoor dat jij al die liefdesgevoelens kon voelen. Het goede nieuws is dat jij daartoe in staat bent, tot liefde voelen!! Prijs jezelf gelukkig, dat jij dat vermogen hebt en zo hebt gevoeld (en nog)!
Je hebt je hart opengesteld, en dat wil je weer tzt kunnen, voor iemand die dat ook voor jou voelt. Ga je daar dus op richten: dat je weer ruimte gaat voelen voor een nieuwe liefde, die wel beantwoord wordt!
Daar moet eerst ruimte voor gemaakt worden: die plek in je hart vrijmaken. Niet door hem te moeten vergeten, maar door zover te komen dat je herinneringen ontdaan zijn van hun (grote) lading. Ga je daarop richten!
Richt die analyses n iet meer op hem/ de voorbije relatie, maar op jezelf. Wat had jij nodig, wat had jij te geven, wat zegt het over jou? Kan je bepaalde dingen daarvan jezelf geven (bevestiging, eigenliefde, eigenwaarde)? En zo ja, hoe? Wat voel je van binnen, waar ben je bang voor? Heb je hem (of fantasieen) nodig om je leven aangenamer te maken, minder eenzaam, minder leeg?
Ga dan ook andere dingen zoeken die jou een goed gevoel geven, waar je goed in bent en leuk vindt om te doen. Die OOK betekenis aan je leven kunnen geven. Ga jezelf meer aandacht geven, ontdekken wie je bent en wat je nodig hebt.
Ik denk dat je veel herkenning zult vinden in topics als "LIegt hij of niet?" (relatiepijler, meer meiden die er weer zelf voorstaan, los aan het laten zijn om div redenen) en "Alleen zijn en toch gelukkig met jezelf" (psychepijler).
Allemaal mensen in div stadia van "verder gaan na een verbroken relatie, weer alleen zijn, loslaten en zelf vorm geven aan je leven"..
Hoe verdrietig ook, je kan kiezen om erin te blijven hangen, of stappen te nemen om hiervan te leren (over jezelf). Daar zijn relaties met anderen namelijk voor: ze dragen allemaal bij aan wie jij wordt, wat je leert over jezelf en anderen, kunnen bijdragen aan je vermogen tot liefhebben.. je leert door vallen en opstaan, dit is levenservaring opdoen, dan is het ook niet voor niks geweest, deze ervaring met hem!
Wens je veel succes!
Je bent verliefd op het beeld wat je gevormd hebt, van wat je aan moois in en aan hem hebt mogen zien, de goede momenten samen, vermeerderd met je eigen fantasie over de persoon die hij zou kunnen zijn als hij ook op jou verliefd was. Daar ben jij verliefd op: een fantasiebeeld van hem.
Gedrag wat hij mondjesmaat aan jou liet zien, als je bij hem was, dat zal hij idd wel de hele tijd/ veel vaker laten zien bij iemand op wie hij ook verliefd is/ raakt. Het gedrag is nl niet anders, behalve dat het dan stabiel is en niet onverschillig wordt als ie niet samen is met die geliefde.
Verslaving is het, als je alsmaar verlangt naar iets/ iemand die jou een goed gevoel moet bezorgen. En dat wordt obsessief als het object van verslaving niet voorhanden is: een roker wiens peuken midden in de nacht, als alles dicht is, op zijn. Dan is een enkel trekje al fijn, het zien van een peuk in de asbak die nog niet helemaal opgerookt is.
Wat je voelt is frustratie en onmacht, naar de beloning die uitblijft en maar niet komt. Toen al, toen je steeds een trekje kreeg, terwijl je snakte naar een hele sigaret. En nu helemaal, nu je niet vrijwillig helemaal niks meer krijgt, niet echt zelf uit overtuiging gestopt bent, maar omdat er geen sigaretten voorhanden zijn.
En ook al was je vrijwillig gestopt, omdat steeds een enkel trekje je verlangen alleen maar levendig hield en aanwakkerde, maar dat verlangen nooit bevredigd werd. En maar denkend dat die sigaret goed voor je is, omdat je dan (even) verlost bent van dat verlangen, voor even dat "beloningsgevoel", dat het klopt, dat je je voelt zoals je je zou willen voelen.
Zo is het hier ook. Realiseer je svp ook dat je (als vrouw meer/ anders dan als man) bindingsstoffen aanmaakt, als je knuffelt/ seks hebt met iemand die je heel heel leuk vindt.. Zelfs als iemand geen "relatiemateriaal" is, je type niet, kunnen deze sterke stoffen ervoor zorgen dat je (tegen alle afspraken in bijv) toch blijft verlangen naar zelfs een ONS. Ook al had je bijv nooit voor mogelijk gehouden dat je daar meer "gevoelens" voor zou krijgen!
Laat staan als je hem geweldig vindt/vond. Niet alleen die enkele beloning (seks en verslavingen lijken op elkaar in hersengebieden) die je kreeg (die 20% fijn, zeg maar), maar ook het denken aan hem, het fantaseren over hem, houdt het verlangen in stand en mondt uit in wanhopige frustratie. Dat is echt iets anders dan liefde, dat is echt vooral afkicken.
Je kan dat zelf blijven voeden door aandacht te blijven geven daaraan, te blijven denken en fantaseren en analyseren, je te verzetten tegen het feit dat het voorbij is, hij niet hetzelfde voor jou voelt, enz. Fantaseren hoe het zou zijn als hij die 80% net zo zou zijn voor jou als die 20% die je kreeg.. Jezelf gek maken bij het idee dat een andere vrouw wel die 100% krijgt nu, misschien..
Met verzet blijft het in stand. Je zal onder ogen moeten zien dat dit NIET klopte. Misschien wel klikte, maar hij niet verliefd is geworden op jou. En dat mag, dat is een gevoel en als hij dat niet heeft, heeft ie het niet, is geen kwestie van willen.
Het nare is dat jij daar nu mee moet dealen. Onbeantwoorde liefdes, die uitmonden in frustratie en obsessief verlangen, hebben dichters en schilders uit alle tijden geinspireerd. De fantasie, het beeld wat je van iemand hebt gevormd is soms sterker (en vervormder) dan wat er nu werkelijk aan liefde is. Het neemt alsmaar grotere proporties aan, de frustratie dus, dat is nl wat je voelt. Niet dat jouw liefde alsmaar groter wordt. Liefde hoort niet zo te voelen. Of dat je je shit voelt als je niks hoort, tot je een smsje (kruimeltje aandacht) terug krijgt bijv.
Dat heeft niet zozeer te maken met liefde, maar met bevestiging nodig hebben van hem: de bevestiging om te kunnen geloven in dat hij om jou gaf, aan je dacht, dat je kon blijven geloven in een relatie met hem en beantwoorde gevoelens.
Bevestiging van wat jij jezelf had wijsgemaakt, want hij heeft vanaf het begin signalen gegeven dat ie niet zo met jou bezig was, of minstens dubbele signalen, iig niet dat het goed zat (tussen de ontmoetingen door)..
Heen en weer (aandacht en dan niks) zijn altijd tekenen dat er iets niet goed zit. Ofwel is er van alles buiten jou en hem om, of een ex nog in gedachten, of andere vrouwen, of gewoon wel leuk en handig zo'n vriendin "op afroep": misschien "genegenheid en seks, vriendschap enzo, maar niet De Ware gevoelens, ook okay voor de time being".
Mannen maken ook van die hechtingsstofjes, maar die bereiken een hoogtepunt voor hun orgasme. Dat verklaart vaak waarom wel aandacht voor de ontmoeting (dan verlangt hij ook), maar dat ebt in rap tempo weg na de seks (bij hun, terwijl vrouwen dat dus juist na seks veel aanmaken)..
Als hij ook nog interesse daarna heeft, tussendoor, dan komt dat dus vaak voort uit gevoelens (ipv lichamelijke stoffen die ook verlangen opwekken en andersom verlangen die stoffen ook aanmaken).
Dus de motor van liefdesrelaties is gevoelens + die lichamelijke verlangens en hechting. Dat uit zich eigenlijk dus in "of iemand voor je gaat" of niet (tussendoor), maar wel als er weer wat weken verstreken zijn wel je willen zien.. (zoals het uitkomt, zin in je te zien).
Je kan niet anders dan accepteren, aanvaarden dat het niet genoeg was van zijn kant, jouw gevoelens niet beantwoord werden, hoe leuk/ mooi/ lief hij je misschien zeker wel vond, er ontstond van zijn kant geen liefde. Dat kan je niet kiezen, het is er of niet. En het is er niet bij hem. Leuk genoeg voor een losse relatie (en tis niet zo dat dat helemaal niks voorstelt, zeker wel, maar niet gelijkwaardig aan wat jij wou..)
Aanvaarden betekent reeel gaan kijken, jezelf toespreken met je verstand. Je mag die gevoelens hebben en koesteren voor hem, accepteren voor wat ze zijn (verslaving, versterkt door niet kunnen krijgen). Onmacht, verslaving, "mislukt" of voelen "falen", afgewezen enz. Dat hoort er allemaal bij. Dat mag je allemaal voelen.
Maar je bent niet je gevoel! Je hebt je gevoelens. Je wordt overheerst door je gevoelens of jij heerst over je gevoelens. Dat is een keuze. Je heerst over je gevoelens met de ratio die je gekregen hebt. Jij zit aan het stuur, ipv dat je overspoeld raakt erdoor (op je werk en overal maar laat overspoelen). Je moet jezelf toe kunnen spreken, een andere draai kunnen geven aan zoals het is.
Dat begint met inzien dat het is zoals het is. Stoppen met fantaseren zoals jij wou en wil dat het is. Meteen een halt toeroepen. Je mag dat toelaten af en toe, zeker, maar zelf de controle erover houden (dus waar, wanneer, en het stuur ook weer overnemen). Benoem wat je voelt voor wat het echt is: " oh ja, dat is die onmacht die weer opkomt". (frustratie en onmacht zijn heel hardnekkige gevoelens, net als spijt en wroeging, "had ik het maar anders gedaan, als dit dan dat")..
Aanvaarden is de eerste stap: je overgeven ipv verzetten. Eraan overgegeven dat je zoveel inspanning, gedachten, gevoelens in hebt gestopt, wat niet tot het gewenste "resultaat" heeft geleid. (dat is iets anders dan "mislukt" of falen, trouwens. Het is geen prestatie, liefde. Daar kan je niet in slagen of falen, afdwingen door je best te doen oid, niet iets wat je verdient of niet door gedrag en effort)..
Het leven is vaak niet eerlijk, je krijgt soms niet wat je verdiend hebt, of je krijgt soms iets waarvan je denkt: waar heb ik dat aan te danken/ verdiend?
Het is er niet en het komt ook niet, met deze man. Laat dat allereerst aan je verstand doordringen. Geef je daaraan over: het is shit, maar het is zoals het is, je hebt daar geen invloed of controle op.
Spreek jezelf toe, als je je verliest of dreigt te verliezen in verdriet, fantasieen, herinneringen, de pijn van afwijzing van onbeantwoord bljven, of dat ie wel liefde geeft/ voelt voor een ander.
Je kan erin zwelgen, overspoeld voelen, of gaan bedenken: het komt merendeels voort uit mijn enorm grote voorstellingsvermogen, inlevingsvermogen, en hoewel dat een geweldige eigenschap is, kan het ook een valkuil zijn voor me. Het is dan mijn eigen hoop en geloof (niet gevoed door hem, maar door jezelf) waar ik in teleurgesteld ben geraakt, omdat het niet klopte met de werkelijkheid.
Hij gaf geen signalen die je vertrouwen en goed gevoel gaven over deze relatie. Jij hield je vast aan wat je wou zien, een smsje, een beetje interesse terug, het kleine beetje wat jouw geloof erin voedde..
ALs je dit kan inzien, is stap 2 dat elke keer dat het opkomt, je daar dus niet langer in meegaat. Je gaat bewust tegen jezelf zeggen dat je hem loslaat. Je laat het gaan, je wenst hem veel liefde (als je echt van hem houdt dan wens je hem liefde toe, dan wil je dat hij gelukkig is, met jou of een ander, als jij dat niet bent).. Dat is een ander soort liefde dan zelf bevestiging nodig hebben.
En zoek die liefde in jezelf op, zonder bevestiging van anderen nodig te hebben om bij je eigen mooie gevoelens te kunnen komen. Hij wakkerde het mooie in jou aan, haalde dat naar boven, zorgde ervoor dat jij al die liefdesgevoelens kon voelen. Het goede nieuws is dat jij daartoe in staat bent, tot liefde voelen!! Prijs jezelf gelukkig, dat jij dat vermogen hebt en zo hebt gevoeld (en nog)!
Je hebt je hart opengesteld, en dat wil je weer tzt kunnen, voor iemand die dat ook voor jou voelt. Ga je daar dus op richten: dat je weer ruimte gaat voelen voor een nieuwe liefde, die wel beantwoord wordt!
Daar moet eerst ruimte voor gemaakt worden: die plek in je hart vrijmaken. Niet door hem te moeten vergeten, maar door zover te komen dat je herinneringen ontdaan zijn van hun (grote) lading. Ga je daarop richten!
Richt die analyses n iet meer op hem/ de voorbije relatie, maar op jezelf. Wat had jij nodig, wat had jij te geven, wat zegt het over jou? Kan je bepaalde dingen daarvan jezelf geven (bevestiging, eigenliefde, eigenwaarde)? En zo ja, hoe? Wat voel je van binnen, waar ben je bang voor? Heb je hem (of fantasieen) nodig om je leven aangenamer te maken, minder eenzaam, minder leeg?
Ga dan ook andere dingen zoeken die jou een goed gevoel geven, waar je goed in bent en leuk vindt om te doen. Die OOK betekenis aan je leven kunnen geven. Ga jezelf meer aandacht geven, ontdekken wie je bent en wat je nodig hebt.
Ik denk dat je veel herkenning zult vinden in topics als "LIegt hij of niet?" (relatiepijler, meer meiden die er weer zelf voorstaan, los aan het laten zijn om div redenen) en "Alleen zijn en toch gelukkig met jezelf" (psychepijler).
Allemaal mensen in div stadia van "verder gaan na een verbroken relatie, weer alleen zijn, loslaten en zelf vorm geven aan je leven"..
Hoe verdrietig ook, je kan kiezen om erin te blijven hangen, of stappen te nemen om hiervan te leren (over jezelf). Daar zijn relaties met anderen namelijk voor: ze dragen allemaal bij aan wie jij wordt, wat je leert over jezelf en anderen, kunnen bijdragen aan je vermogen tot liefhebben.. je leert door vallen en opstaan, dit is levenservaring opdoen, dan is het ook niet voor niks geweest, deze ervaring met hem!
Wens je veel succes!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
donderdag 20 december 2012 om 19:21
Suzy..wat een mooie post...dank je wel hiervoor. Echt een steun.
Ik ga hem kopieren en opslaan in een document. Je schrijft zó treffend.
En wat betreft die verslaving: het is geheel vergelijkbaar. Het was toen ook zo... het was als een opgebrande peuk die in de asbak lag. Als ik er maar 1 trekje van nam was het goed. Als we maar heel even contact hadden gehad was het weer heel even goed, al was dat contact nog zo furtiel (een slap sms-je over en weer bv).
Ik neem hem ook niets kwalijk. Zijn gevoelens zijn er niet en daar kan je niets aan veranderen. Maar wat je schrijft over spijt.... dat is ook een hardnekkige emotie. Ik hoef nergens spijt van te hebben, weet ik rationeel. Ik ben geweest bij hem wie ik ben, ik was enthousiast. Maar dan denk ik: misschien had ik toch wat meer hard-to-get moeten spelen. Hem in spanning moeten laten. Twijfel moeten zaaien. Je hoort wel eens dat mannen verliefd worden als er twijfel in het spel is van de kant van de vrouw. Dan worden ze onzeker en worden ze verliefd. Ik heb hem misschien te veel laten merken dat ik hem leuk vond.
Aan de andere kant weet ik ook: na een tijdje heb ik zelf ook helemaal geen contact meer opgenomen. Soms weken niet. Hij nam dan zelf ook geen contact op. Met Kerst, Oud en Nieuw vorig jaar, geen enkel teken van leven. Dat voelde ook alsof ik alsnog hard-to-get speelde, moest mezelf bedwingen om geen contact met hem op te nemen. Tot ik het wel weer deed. En dan was het weer goed, want hij was altijd enthousiast. Toen is die verslaving langzaamaan al begonnen denk ik.
Ik moet nu even de deur uit. Ik voel me redelijk goed nu. Misschien dat ik straks nog verder schrijf. Mijn stemmingen wisselen namelijk nogal snel momenteel. Ik kan me OK voelen en een uur later voel ik me weer verschrikkelijk. Meestal naar aanleiding van de social media..en waarom? Ik zie niet eens echt iets van betekenis. Enfin, het is het afkickproces denk ik, met vallen en opstaan.
Ik ga hem kopieren en opslaan in een document. Je schrijft zó treffend.
En wat betreft die verslaving: het is geheel vergelijkbaar. Het was toen ook zo... het was als een opgebrande peuk die in de asbak lag. Als ik er maar 1 trekje van nam was het goed. Als we maar heel even contact hadden gehad was het weer heel even goed, al was dat contact nog zo furtiel (een slap sms-je over en weer bv).
Ik neem hem ook niets kwalijk. Zijn gevoelens zijn er niet en daar kan je niets aan veranderen. Maar wat je schrijft over spijt.... dat is ook een hardnekkige emotie. Ik hoef nergens spijt van te hebben, weet ik rationeel. Ik ben geweest bij hem wie ik ben, ik was enthousiast. Maar dan denk ik: misschien had ik toch wat meer hard-to-get moeten spelen. Hem in spanning moeten laten. Twijfel moeten zaaien. Je hoort wel eens dat mannen verliefd worden als er twijfel in het spel is van de kant van de vrouw. Dan worden ze onzeker en worden ze verliefd. Ik heb hem misschien te veel laten merken dat ik hem leuk vond.
Aan de andere kant weet ik ook: na een tijdje heb ik zelf ook helemaal geen contact meer opgenomen. Soms weken niet. Hij nam dan zelf ook geen contact op. Met Kerst, Oud en Nieuw vorig jaar, geen enkel teken van leven. Dat voelde ook alsof ik alsnog hard-to-get speelde, moest mezelf bedwingen om geen contact met hem op te nemen. Tot ik het wel weer deed. En dan was het weer goed, want hij was altijd enthousiast. Toen is die verslaving langzaamaan al begonnen denk ik.
Ik moet nu even de deur uit. Ik voel me redelijk goed nu. Misschien dat ik straks nog verder schrijf. Mijn stemmingen wisselen namelijk nogal snel momenteel. Ik kan me OK voelen en een uur later voel ik me weer verschrikkelijk. Meestal naar aanleiding van de social media..en waarom? Ik zie niet eens echt iets van betekenis. Enfin, het is het afkickproces denk ik, met vallen en opstaan.
donderdag 20 december 2012 om 23:03
@Muis: fijn dat je er iets aan hebt.
Nee, iemand wordt niet verliefd omdat je hard-to-get speelt. Dat zou wat zijn, zeg, soort toverformule om verliefdheid op te wekken, dan zou iedereen dat doen, nietwaar? Als het goed zit, zijn dat soort spelletjes niet nodig. Als er geen hout is, helpt een vonkje ook niet om een vuur op te laten laaien. Geen spijt van hebben dus!
Enne: social media maakt meer stuk dan je lief is.. Mensen worden er heel onzeker van, al vind je het niet eens echt belangrijk. Onbewust ga je toch vergelijken. En wat je aandacht geeft, groeit. Is dat je twijfel aan jouw op dat moment misschien niet zo'n flitsende leventje, dan groeit je onzekerheid en minderwaardige gevoel. Zoek liever iets om jezelf letterlijk in te verdiepen, niet in andere mensen, maar eens ff in jezelf of in een bepaalde interesse oid..
Zorg gewoon dat je zelf iemand bent die iets te melden heeft, inhoud heeft, interesses van zichzelf. Hoe meer je jezelf bent, hoe meer kans dat je mensen (en relaties) treft, die echt bij jou passen en je op waarde weten te schatten. Allereerst jezelf weer veel waard vinden!
Nee, iemand wordt niet verliefd omdat je hard-to-get speelt. Dat zou wat zijn, zeg, soort toverformule om verliefdheid op te wekken, dan zou iedereen dat doen, nietwaar? Als het goed zit, zijn dat soort spelletjes niet nodig. Als er geen hout is, helpt een vonkje ook niet om een vuur op te laten laaien. Geen spijt van hebben dus!
Enne: social media maakt meer stuk dan je lief is.. Mensen worden er heel onzeker van, al vind je het niet eens echt belangrijk. Onbewust ga je toch vergelijken. En wat je aandacht geeft, groeit. Is dat je twijfel aan jouw op dat moment misschien niet zo'n flitsende leventje, dan groeit je onzekerheid en minderwaardige gevoel. Zoek liever iets om jezelf letterlijk in te verdiepen, niet in andere mensen, maar eens ff in jezelf of in een bepaalde interesse oid..
Zorg gewoon dat je zelf iemand bent die iets te melden heeft, inhoud heeft, interesses van zichzelf. Hoe meer je jezelf bent, hoe meer kans dat je mensen (en relaties) treft, die echt bij jou passen en je op waarde weten te schatten. Allereerst jezelf weer veel waard vinden!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
vrijdag 21 december 2012 om 00:23
Dit is zo'n treffend stukje van jou Suzy:
En ook al was je vrijwillig gestopt, omdat steeds een enkel trekje je verlangen alleen maar levendig hield en aanwakkerde, maar dat verlangen nooit bevredigd werd. En maar denkend dat die sigaret goed voor je is, omdat je dan (even) verlost bent van dat verlangen, voor even dat "beloningsgevoel", dat het klopt, dat je je voelt zoals je je zou willen voelen.
Ik stopte steeds. Soms in gedachten, soms zei ik hem het ook. Maar steeds krabbelde ik zelf terug. Niet hij, maar ik. Ik was even verlost an dat verlangen, het verlangen werd heel even, een avondje of een dag, bevredigd. Dan klopte het inderdaad weer. Hoewel er ook echt wel dingen minder leuk aan hem waren, natuurlijk. Hij was zeker niet perfect. Maar dat zag ik niet, tenminste, ik vond het niet erg. Omdat ik "beloond" werd voor al dat ellendige gevoel wat ik had moeten doorstaan al die tijd. Dit was dan zo'n ongelofelijke upper, als een soort drug. Hij had dat niet. Hij vond ons samenzijn weliswaar leuk, maar ook weer niet zo leuk als ik het vond. Omdat hij niet lijdde. Er was voor hem geen beloning of "upper". Het was voor hem gewoon een gezellig avondje na mij een tijdje niet te hebben gezien en met andere dingen (oa vrouwen) bezig te zijn geweest. Hij zag me wanneer het hém uitkwam inderdaad.
Je zegt: wat je aandacht geeft, groeit. Ik begrijp wat je bedoelt, maar zou het dan ook niet zo moeten zijn dat als ik mijn gevoel voor hem aandacht geef, dat (op afstand) zou "moeten" groeien? Dat zijn gevoel voor mij zou moeten groeien? Of werkt dat dan toch weer anders?
Nee, iemand wordt niet verliefd omdat je hard-to-get speelt. Dat zou wat zijn, zeg, soort toverformule om verliefdheid op te wekken, dan zou iedereen dat doen, nietwaar?
Dat zou mooi zijn he, haha. Er zijn boeken die pretenderen dat het wel zo werkt, maar wat je daarna zegt: als er geen hout is, kan het ook niet branden. En een vuurtje dat alleen maar blijft smeulen wordt ook geen groter vuur als je er geen aansteker of lucifer bij houdt. Dat wordt júist groter, wordt aangewakkerd als je het vuur brandende houdt, die aansteker erbij houdt. Een toverformule is er inderdaad helaas niet. Als die er was zou iedereen die formule toepassen. Als ik andersom redeneer: als ik een man niet echt zie zitten, ga ik hem niet opeens leuker vinden als hij weinig tot niets laat horen. En als ik hem wel zie zitten vind ik het alleen maar leuk om iets van hem te horen. Dus je hebt gelijk: hard to get werkt niet: het is er of het is er niet. Maar soms moet ik dat even horen..
Vandaag was een relatief goede dag. Ik had het ook druk en dat scheelt wel. Hopelijk is morgen weer zo'n dag.
Denk jij Suzy, op basis van je ervaring en wijsheid, dat het mogelijk is om met een dergelijke liefde (of opgehemelde liefde), ooit een vriendschap aan te gaan? Ik zou zo graag willen dat ik gewoon naast hem kan zitten in het gras, we een fles wijn leegdrinken samen en dat ik niets dan vriendschapsgevoelens voor hem heb. Want misschien is hij als gewone vriend eigenlijk wel gewoon leuker dan als partner. Ik weet dat ik daar nu nog zeker niet aan toe ben. Ik wil eigenlijk ook eerst een andere man weer leuk gaan vinden, weer even voelen dat ik nog kan voelen voor iemand anders. Maar als ik die stadia voorbij ben, zou ik heel graag een vriendschap met hem aangaan.
Misschien is het ook goed om dit mezelf voor te houden. Dat we ooit vrienden kunnen zijn. En als het moment daar is, wie weet heb ik zelfs daar niet eens meer behoefte aan.
Kan ik naar hem kijken met een glimlach op mijn gezicht (ik ga hem nog wel eens zien via via) en de leuke momenten koesteren die we samen gehad hebben. En heb ik ook niet eens meer behoefte aan een vriendschap. Want het risico van een vriendschap aangaan is natuurlijk wel dat de verslaving weer oplaait. Net als dat een ex-kettingroker niet weer 1 sigaretje moet nemen.
En ook al was je vrijwillig gestopt, omdat steeds een enkel trekje je verlangen alleen maar levendig hield en aanwakkerde, maar dat verlangen nooit bevredigd werd. En maar denkend dat die sigaret goed voor je is, omdat je dan (even) verlost bent van dat verlangen, voor even dat "beloningsgevoel", dat het klopt, dat je je voelt zoals je je zou willen voelen.
Ik stopte steeds. Soms in gedachten, soms zei ik hem het ook. Maar steeds krabbelde ik zelf terug. Niet hij, maar ik. Ik was even verlost an dat verlangen, het verlangen werd heel even, een avondje of een dag, bevredigd. Dan klopte het inderdaad weer. Hoewel er ook echt wel dingen minder leuk aan hem waren, natuurlijk. Hij was zeker niet perfect. Maar dat zag ik niet, tenminste, ik vond het niet erg. Omdat ik "beloond" werd voor al dat ellendige gevoel wat ik had moeten doorstaan al die tijd. Dit was dan zo'n ongelofelijke upper, als een soort drug. Hij had dat niet. Hij vond ons samenzijn weliswaar leuk, maar ook weer niet zo leuk als ik het vond. Omdat hij niet lijdde. Er was voor hem geen beloning of "upper". Het was voor hem gewoon een gezellig avondje na mij een tijdje niet te hebben gezien en met andere dingen (oa vrouwen) bezig te zijn geweest. Hij zag me wanneer het hém uitkwam inderdaad.
Je zegt: wat je aandacht geeft, groeit. Ik begrijp wat je bedoelt, maar zou het dan ook niet zo moeten zijn dat als ik mijn gevoel voor hem aandacht geef, dat (op afstand) zou "moeten" groeien? Dat zijn gevoel voor mij zou moeten groeien? Of werkt dat dan toch weer anders?
Nee, iemand wordt niet verliefd omdat je hard-to-get speelt. Dat zou wat zijn, zeg, soort toverformule om verliefdheid op te wekken, dan zou iedereen dat doen, nietwaar?
Dat zou mooi zijn he, haha. Er zijn boeken die pretenderen dat het wel zo werkt, maar wat je daarna zegt: als er geen hout is, kan het ook niet branden. En een vuurtje dat alleen maar blijft smeulen wordt ook geen groter vuur als je er geen aansteker of lucifer bij houdt. Dat wordt júist groter, wordt aangewakkerd als je het vuur brandende houdt, die aansteker erbij houdt. Een toverformule is er inderdaad helaas niet. Als die er was zou iedereen die formule toepassen. Als ik andersom redeneer: als ik een man niet echt zie zitten, ga ik hem niet opeens leuker vinden als hij weinig tot niets laat horen. En als ik hem wel zie zitten vind ik het alleen maar leuk om iets van hem te horen. Dus je hebt gelijk: hard to get werkt niet: het is er of het is er niet. Maar soms moet ik dat even horen..
Vandaag was een relatief goede dag. Ik had het ook druk en dat scheelt wel. Hopelijk is morgen weer zo'n dag.
Denk jij Suzy, op basis van je ervaring en wijsheid, dat het mogelijk is om met een dergelijke liefde (of opgehemelde liefde), ooit een vriendschap aan te gaan? Ik zou zo graag willen dat ik gewoon naast hem kan zitten in het gras, we een fles wijn leegdrinken samen en dat ik niets dan vriendschapsgevoelens voor hem heb. Want misschien is hij als gewone vriend eigenlijk wel gewoon leuker dan als partner. Ik weet dat ik daar nu nog zeker niet aan toe ben. Ik wil eigenlijk ook eerst een andere man weer leuk gaan vinden, weer even voelen dat ik nog kan voelen voor iemand anders. Maar als ik die stadia voorbij ben, zou ik heel graag een vriendschap met hem aangaan.
Misschien is het ook goed om dit mezelf voor te houden. Dat we ooit vrienden kunnen zijn. En als het moment daar is, wie weet heb ik zelfs daar niet eens meer behoefte aan.
Kan ik naar hem kijken met een glimlach op mijn gezicht (ik ga hem nog wel eens zien via via) en de leuke momenten koesteren die we samen gehad hebben. En heb ik ook niet eens meer behoefte aan een vriendschap. Want het risico van een vriendschap aangaan is natuurlijk wel dat de verslaving weer oplaait. Net als dat een ex-kettingroker niet weer 1 sigaretje moet nemen.
vrijdag 21 december 2012 om 00:58
Quote:
"Je zegt: wat je aandacht geeft, groeit. Ik begrijp wat je bedoelt, maar zou het dan ook niet zo moeten zijn dat als ik mijn gevoel voor hem aandacht geef, dat (op afstand) zou "moeten" groeien? Dat zijn gevoel voor mij zou moeten groeien? Of werkt dat dan toch weer anders?"
Nee, daarmee groeit dus jouw gevoel, wat jij aandacht geeft.. niet het zijne.
En het is een afleidingsmanouvre om hem als vriend te willen tzt. Een verzachting voor jezelf. Want eerlijk gezegd ontbreekt het toch juist aan interesse in jou, wederzijdsheid, is ie er niet als jij hem nodig hebt? En dat is ook de basis voor vriendschap. En vriendschap is niet wat je wil met deze man. Het is meer het idee niet kunnen verdragen van: "ik mag nooit meer.." (een peuk, hem zien, aanraken, een snoepje) en dat is een onverdraagzame gedachte..
Als jij opnieuw verliefd bent en echt een andere relatie hebt, heb je deze behoefte ook niet meer, aan zijn nabijheid, gesprekken, persoonlijkheid enz.
Been there hoor, vandaar. Tot ik in de gaten kreeg dat ik meeging op zijn golven, zijn behoeften, en die los stonden van mij.. het voelde ongelijkwaardig, ik wou altijd meer en vaker (hem zien) dan andersom, ik voelde veel meer, hij vond het wel lekker zo. Hij was niet met mij bezig, en dan voelt het voor mij ook niet goed meer. Ik heb best lang moeten afkicken, ik kende zo'n lichamelijke aantrekking niet zo, daarvoor. Maar merendeels was het van mijn kant. En als ik zoiets besef, stop ik ermee. Verlangen is leuk, frustratie niet meer.
Dan kies ik voor stabiliteit, voor mijzelf, voor evenwicht. Eenzijdig is soort vernederend, vind ik. En daar houd ik niet van, noch van drama.
Maar bovenalles stond ik enorm dicht bij mezelf toen, en ik straalde daardoor, ik had het geprobeerd, ik was ertoe in staat, en ik had zoiets van: "kom maar op met al die gevoelens, ook negatieve, ik kan het allemaal aan, ik kan het hebben. Ik durf kwetsbaar te zijn en risico's te lopen op afwijzing en slechte afloop. Ik vond het helemaal geen falen, ik was trots op mezelf, ik had me open gesteld, dat was voor mij al succes genoeg!
Dat is leven! Dat je voelt, wat voor gevoelens ook! Zelfs in verdriet zit zoveel moois, als je het wil zien. In verdriet kom je heel dicht bij jezelf, je puurheid, je kern. Als je dat toelaat, (iets anders dan zelfmedelijden bijv), dan verrijkt het je. Verdriet kan ook mooi zijn, ontroerend, diep gaan, diep bij jezelf uitkomen..
Als je dat niet meer ziet als "erg" of negatief, dan kan er zoveel voor je in zitten, zoveel antwoorden geven aan jezelf. Klinkt misschien vaag, maar ik heb enorm veel ontdekt over mijzelf toen..
"Je zegt: wat je aandacht geeft, groeit. Ik begrijp wat je bedoelt, maar zou het dan ook niet zo moeten zijn dat als ik mijn gevoel voor hem aandacht geef, dat (op afstand) zou "moeten" groeien? Dat zijn gevoel voor mij zou moeten groeien? Of werkt dat dan toch weer anders?"
Nee, daarmee groeit dus jouw gevoel, wat jij aandacht geeft.. niet het zijne.
En het is een afleidingsmanouvre om hem als vriend te willen tzt. Een verzachting voor jezelf. Want eerlijk gezegd ontbreekt het toch juist aan interesse in jou, wederzijdsheid, is ie er niet als jij hem nodig hebt? En dat is ook de basis voor vriendschap. En vriendschap is niet wat je wil met deze man. Het is meer het idee niet kunnen verdragen van: "ik mag nooit meer.." (een peuk, hem zien, aanraken, een snoepje) en dat is een onverdraagzame gedachte..
Als jij opnieuw verliefd bent en echt een andere relatie hebt, heb je deze behoefte ook niet meer, aan zijn nabijheid, gesprekken, persoonlijkheid enz.
Been there hoor, vandaar. Tot ik in de gaten kreeg dat ik meeging op zijn golven, zijn behoeften, en die los stonden van mij.. het voelde ongelijkwaardig, ik wou altijd meer en vaker (hem zien) dan andersom, ik voelde veel meer, hij vond het wel lekker zo. Hij was niet met mij bezig, en dan voelt het voor mij ook niet goed meer. Ik heb best lang moeten afkicken, ik kende zo'n lichamelijke aantrekking niet zo, daarvoor. Maar merendeels was het van mijn kant. En als ik zoiets besef, stop ik ermee. Verlangen is leuk, frustratie niet meer.
Dan kies ik voor stabiliteit, voor mijzelf, voor evenwicht. Eenzijdig is soort vernederend, vind ik. En daar houd ik niet van, noch van drama.
Maar bovenalles stond ik enorm dicht bij mezelf toen, en ik straalde daardoor, ik had het geprobeerd, ik was ertoe in staat, en ik had zoiets van: "kom maar op met al die gevoelens, ook negatieve, ik kan het allemaal aan, ik kan het hebben. Ik durf kwetsbaar te zijn en risico's te lopen op afwijzing en slechte afloop. Ik vond het helemaal geen falen, ik was trots op mezelf, ik had me open gesteld, dat was voor mij al succes genoeg!
Dat is leven! Dat je voelt, wat voor gevoelens ook! Zelfs in verdriet zit zoveel moois, als je het wil zien. In verdriet kom je heel dicht bij jezelf, je puurheid, je kern. Als je dat toelaat, (iets anders dan zelfmedelijden bijv), dan verrijkt het je. Verdriet kan ook mooi zijn, ontroerend, diep gaan, diep bij jezelf uitkomen..
Als je dat niet meer ziet als "erg" of negatief, dan kan er zoveel voor je in zitten, zoveel antwoorden geven aan jezelf. Klinkt misschien vaag, maar ik heb enorm veel ontdekt over mijzelf toen..
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..