ergens mijn ei kwijt

Hallo allemaal,



Al maanden zit ik te twijfelen over hoe ik zal kunnen verwoorden waar ik mee zit, ik wil mijn ei kwijt maar ik weet niet hoe. Dit is alvast een rare openingszin. Ik ben niet onbekend op het forum, en onder mijn loepje staat meer, dan ik misschien hier zo in kan zetten. Wat me dwars zit de laatste weken of eigenlijk maanden zijn de verschillende sociale veranderingen waar ik in zit. De afgelopen 3 jaar zijn er enorm veel dingen gebeurd, waarbij mij vooral opvalt dat ikzelf erg ben veranderd en misschien daardoor ook mijn sociale veld. Ik ben veel mensen "verloren". Het is zo moeilijk voor mij om ergens te beginnen, want er zit gewoon een hoop verdriet in de weg. Onvermogen om mensen te bereiken en t weer goed te maken, het gevoel dat dat bij de meesten een gepasseerd station is en daar ben ik al weken gewoon kapot van.

Ook omdat het naaste familie (mede) betreft.



ik weet gewoon niet goed hoe ik het moet verwoorden, maar heb al tijden echt behoefte om met iemand te praten, ook al is het virtueel, ervaringen uit te wisselen als er veel (is) veranderd/t in je leven. Wat nu beetje gek begint krijgt hopelijk wat soepeler vervolg, want ik weet het, wat een vage OP dit is. :S Maar stuur m nu toch maar.



Bedankt voor het lezen!!



Misia

Hmm, misschien is het witte vel niet groot genoeg, probeer iedereen ruimte te geven. Hoop dat dat ook over komt !





Ik heb een beetje een onstuimige avond. Ik heb net met MM gesproken aan de telefoon. Het was een goed gesprek, waarbij ik niet mijn best deed iets te zeggen, voor hem maar rustig bij mezelf bleef. T was goed . Gezellig.



en toch confronteert het me met wat ik gek genoeg altijd voel, een gemis van ex, van iets anders. Een liefde die zonder woorden is, en gewoon levensgroot. Ik kan het niet uitleggen, heb dat ook al edaan, maar diep van binnen weet ik dat t met MM niet iets vergelijkbaars is. Maar moet dat?

Wat is liefde eigenlijk? Het gesprek dat ik zondag had met MM, was een van de fijnste van mijn leven. Maar was ik niets anders gewend dan niks, waardoor dat zo voelt? Ik heb het gewoon niet helder voor mezelf.



Als ik er zo over nadenk wat mijn grootste probleem is, is het dat gevoel van opgesloten zijn, van onvrij zijn in het gewoon zijn wie ik ben en doen zoals ik ben. Er zit constant zo'n rem op.

Gesprek met collega eergisteren kwam ook behoorlijk binnen. Ik heb zooooo een ander beeld van mezelf. en 1 en ander hangt ook samen: ik doe vaak wat een ander wil/verwacht omdat ik dan voorkom dat mijn ergste angst, niet de moeite waard te zijn in de ogen van anderen uit gaat komen.

Dus als ik mooi weer speel, gaan anderen met me om.

zodra ik echt ben, zoals ik me voel van binnen, they will run a mile.

Dat is een beetje de somp waar ik al snel in verzand. Het is zo moeilijk om me te blijven uiten, niet weer mijn mond te gaan houden.

Bijvoorbeeld kreeg ik een kerstkaart van een vriendin, dat ze zo blij was met onze vriendschap. En ik voel dat niet. Ik vind dat niet meer. Het is zo vreselijk om iets anders te voelen van binnen dan ik zou willen. Ik zou willen dat ik me nog even geborgen bij haar voelde, even vrij. Maar ze zegt dankbaar te zijn voor onze vriendschap en me fijne dagen te wensen, terwijl ze niet weet wat ik ga doen. Het niet vraagt. Ik kan dat gewoon niet rijmen. Wat deel je dan? Hoe zou ik het willen? En mag dat, zomaar, of is dat *zoals ik altijd te horen kreeg* veel te veel "gevraagd"?

T is net alsof sommige oude patronen als sterke magneten aan me trekken, en soms ben ik gewoon te moe om me telkens op een ander spoor te hijsen. Ik weet dan niet wat ik moet doen en voel alleen maar verdriet. Zoals om die in mijn gevoel, toch verloren vriendschap (van hierboven).

Buiten regent het, binnen is t een puinhoop. Zoals ik schreef, ik ben op geen enkele manier zielig. Maar ik besef me dondersgoed dat die bubble waarin ik leefde niet goed was, mij heeft gekortwiekt in somige opzichten voordat er überhault vleugels konden groeien. Dat besef alleen al vind ik zo ingewikkeld, want wat eraan te doen (dit is open vraag hoor, ik verwacht geen antwoorden, die zijn er niet zo zwart wit)

Een zin van die collega gaat me niet uit mijn hoofd. Mies, zei ze, t is maar beter als je je gevoelens wel deelt, want daar gaat het och om in het leven?



Gadver, ze heeft zo gelijk dat ik er bijna niet goed van word.



Ik zat ook nog te denken over wat jij scheef laatst, Iris.

Dat je verantwoordelijk bent voor je eigen geluk. Dat is waar, maar ik denk dat ik te verantwoordelijk ben geweest ervoor, te jong en te diepgaand verantwoordelijk ben gemaakt voor iets dat ik bij lange nog niet alleen kon (overzien). Ik voelde me juist te alleen, in dat "smidse zijn van je eigen geluk". Ik miste een klankbord, steun, een luisterend oor. Ik had altijd die drive mijn leven mooi te maken, en ik ben voor het eerst in jaren (je zou het niet denken op grond van deze posts misschien) gelukkig. Maar met terugwerkende kracht komt er opk pijn naar boven, onmacht, dan zie ik dat kleine meisje, die het allemaal alleen moest doen. Ja, dat is goed gegaan. Ik heb geknokt en kwam altijd boven drijven, heb mezelf ook nooit echt verloren. En toch was et een strijd, en wat ik miste was ergens mijn hoofd kunnen neerleggen, letterlijk op iemands schouder, en dat een keer iemand zei, ik ben er voor je Mies. De pijn van het onzichtbaar zijn voor anderen, die is er de hele tijd. Van een gemis.



Misschien moet ik juist om hulp vragen.

Telkens weer zeggen hoe ik me voel.

Uitproberen, door die barrière heenbreken. Uit mijn comfortzone stappen, met kleine stappen en t voelt goed dat te leren.





Misia

allereerst, dank jullie wel lieve N85 en Olifant (ik las je berichten gelukkig nog net op tijd), jullie verwoorden veel en precies zoals ik t ervaar. En Iris, ook jij wederom bedankt, ik heb t gevoel dat je me inderdaad begrijpt. Ik ben hier niet om een soort steun te krijgen, merk ik, die ruimte om mezelf te zijn en herkenning van mensen, die doen me onnoemelijk goed. en die vind ik in jullie berichten. Bedankt daarvoor.





N85, ik herken best veel in wat je beschrijft van je "achtergrond", in dat gevoel zorgzaam te zijn en op anderen gericht, daarin herken ik mezelf. Het ruimte innemen is nu wat er moet gebeuren. Ja, moet , hoewel dat woordje inderdaad meestal onzin is . Ik heb veel nagedacht over wat je schrijft, en ook wat je in laatste regels schrijft over dat je eerst gelukkig "moet" zijn met jezelf, en dan........

Ergens verzet zich dan altijd iets in mij, want diep van binnen vind ik die uitspraak onzin (in het algemene taalgebruik is het ook vaak dooddoener, zo van: eerst gelukkig zijn alleen dan met z'n twee), maar los van de clichés vind ik t ook echt onzin, juist voor mensen zoals wij. en nu generaliseer ik. Ik denk dat we gericht waren op het geluk van anderen, en dat impliceert ergens dat je juist met je eigen geluk bezig kunt houden, maar toch denk ik ook dat het iets van anderen VERWACHTEN niet in de verdrukking mag komen. Juist voor mensen die nauwelijks iets verwachten kan zo'n idee van, laat ik t zelf doen, nog MEER het gevoel geven dat je dus niks van anderen hierin mag vragen. Tenminste, zo voelt het voor mij. Door introspectie, voelsprieten naar anderen lopen mensen die het anderen naar de zin maken ook niet gauw het risico teveel te verwachten van anderen, dus laat ook anderen hierin een rol spelen. Dat is in ieder geval MIJN uitdaging. Ook dingen van anderen te vragen. Mijn eigen geluk voorop stellen, gepaard laten gaan aan een soort 'eis' ook aan een ander. Die is er nu nul komma nul, dus die mag best wel wat groeien. Je mag ook iets van een ander vragen. Dat vind ik heel moeilijk te geloven, daarom peper ik t mezelf ook in . Waar ik veel aan heb gehad is het boek The disease to please van Harriet Braiker. Wie weet is het ook wat voor jou?



Ik dank je wel ook voor je vraag wat ik bedoel met op de rem staan. "Constant mee willen doen en de ruimte voor jezelf daarin steeds kleiner maken. Bedoel je daar ook mee de rem?". Ik heb hierover nagedacht en denk dat het gericht zijn op anderen me heeft belemmerd in het mezelf ontdekken en leren kennen. Daar begint zelfvertrouwen mee, dat je weet wie je bent, en daar ben ik door allerlei omstandigheden niet aan toe gekomen. En als ik dan erachter was wat ik wilde en nodig had en erom vroeg kon ik een veeg uit de pan krijgen. Dus om op jouw vraag te antwoorden, Iris, nee, ik had lange tijd niemand die MIJ zag. Ik mocht er zijn als er verder niks te doen was, of als een soort conveniency, maar echt zich afvragen van wat of wie is Misia? Nee, en ik was dit dusdanig niet gewend, dat ik dacht dat die desinteresse in mijn gevoelens normaal was, en dat t normaal was dat ik t anderen naar de zin maakte, en t normaal was dat anderen kwaad werden als ik dat niet deed. Ik kwaad worden als mij iets werd aangedaan, daar kwam ik niet eens op. Ik had niks te eisen/vragen/wensen, had eigenlijk niks nodig (dat is me dus altijd wijsgemaakt), behalve dat anderen gelukkig waren.



Ikweet kortom niet goed wie ik ben, ben daar de laatste jaren wel enorm in gegroeid hoor Voel me eigenlijk best helder over mezelf. Maar toen ik je zin las, N85, dat ik de moeite waard ben, zoals iedereen dat is. Dan hapert het. Ik geloof dat nog niet. T is een heel gevecht soms van binnen, tussen gevoel en verstand. Want verstandelijk weet ik dat, maar gevoelsmatig is het nog erg ver weg.



Iris, ik heb nu 1 hele goede vriend. Ik voel me rijk met hem. Ik voel me geborgen, en echt gezien. Soms kan ik dat niet geloven. Dan denk ik, zit je nu echt naar me te luisteren, kan ik nu echt 3 minuten aan 1 stuk door iets tegen je zeggen. Is t nu echt dat je me een knuffel geeft, zomaar, en dan weer naar me wilt luisteren, ja,nog een keer? Kan ik echt dat hele verhaal kwijt? Ga j er daadwerkelijk op in?

Ik weet het, bovenstaande is echt een hele zware dobber, zelfvertrouwen is het niet te noemen. Ik zég dit ook niet. Maar van binnen is er dan echt ongeloof en dat gevecht gaande. Maar die vriend is wel degene bij wie ik me echt "mijzelf" voel. Oke zoals ik ben. Dat is zo een fijn gevoel en dat helpt me enorm om in alle situaties mezelf te zijn. Dat gaat steeds beter.



Hoe doe jij dat N85? Ruimte innemen? Heb je een relatie? Speelt het daarin, of in vriendschappen? Relaties met familie? Hoe uit zich je veranderende grondhouding? Hoe ga je met die eventuele verschuivingen om?

Grote vragen, weet niet of dit zo voor je speelt, maar ben benieuwd!

Ook naar jouw verdere verhaal, Olifant. fijn dat je veel hebt aan je man, dat is zo waardevol!



Iris, ik ken het werk van Covey niet, ga er eens naar kijken.



Bedankt voor jullie openheid, nogmaals, jullie eigen ervaringen doen me gewoon zoveel goed. Ik voel me er ook door vereerd dat jullie je verhaal met me delen.



Fijne 2e kerstavond, lieverds!!



Misia

Ik voel me momenteel niet goed, ben helemaal alleen nu, en trek t even niet.

En denk weer aan wat je schreef N85, over gelukkig zijn met jezelf.

Ik merk aan mezelf dat ik dit TE LANG deed, er altijd iets van maken. Alleen zitten en er dan iets van maken. Ik kan dat steeds minder goed, en beschouw dat als iets gezonds. Ik hoef het niet meer van mezelf, altijd die schouders eronder te zetten en de kop d'rveur te gooien. Omdat ik weet dat ik dat toch altijd wel doe, hoef ik het soms niet.



En nu lukt t me niet. Dat "alleen leuk maken", en nu lukt het me om dat uit te spreken.

Een grotere overwinning dan in lange tijd t-leuk-maken-alleen.

Dat bedoelde ik met het niet meer t alleen hoeven doen van mezelf, t alleen gelukkig kunnen zijn heb ik in de afgelopen decennia denk ik afdoende bewezen.

Nu is het tijd om het eens niet te weten, om eens thuis tegen de muren op te vliegen, zoals nu, om een keer niet iets leuks te bedenken waar ik dan ook echt blij van word, maar ruimte te geven aan verdriet en pijn. Dat is de uitdaging, en helemaal op tweede kerstdag alleen zijn- nee ik trek dat niet meer goed. Hoe zeer heb ik me altijd verzet dit toe te geven, ik was zo bang dat anderen mijn gevoelens zouden wegredeneren, zo van: kom op joh, maak er wat van. En dan ging ik weer, dan deed ik t maar weer. Ik wil dat niet meer. Ik wil leren dichter bij mezelf te blijven, te vragen om een knuffel of om gezelschap. Dat lukt me nog slecht. Ik kán nu bv niet (fysiek niet) iemand bellen en zeggen hoe ik me voel. Ik ben bang dat anderen me een zeur vinden.

Maar het hier toegeven is misschien al een begin.





Iemand anders nog alleen thuis vanavond?



Misia

Oja, en over MM: N85: "Je schrijft over MM, ik begreep je zin niet helemaal ‘maar diep van binnen weet ik dat t met MM niet iets vergelijkbaars is. Maar moet dat?’. Ervaar je je gevoel voor MM anders dan voor je ex?"



Ja, en de ellende is dat toe te geven aan mezelf, dat het wellicht niet genoeg is. Diep van binnen weet ik dat, dat t niet gaat werken, maar du moment ik dat toegeef aan mezelf, dan denk ik, nee, waarom? Waarom kan ik niet verder gaan met MM, we hebben lol, we kunnen goed samen praten. Maar er mist iets. En daarover vroeg ik me af: is dat iets dan nodig? Mijn antwoord is JA, maar ik wil dat het NEE is, ik wil dat je gewoon kunt kiezen om verder te gaan, ondanks ontbrekend iets, dat toch nooit helemaal benoembaar is.



Maar voor mij is het nodig, en voor mij is het ook kraakhelder dat het er niet is. Maar dat voel verdrietig, want er is ook erg veel wel.



Heb natuurlijk ook goed gekeken naar wat hier al eerder werd gevraagd: is t dat je de spanning mist, dat dat kabbelende is dat je niet goed kunt handelen? Maar daarop blijft het antwoord nee, ik ben niet verslaafd aan drama. Ook die spanning hoef ik niet. Maar toch is er iets niet.



Ik baal daarvan - t is dus een feit dat ik onder ogen moet zien maar niet wil zien. Liefst niet, want dat betekent weer een afscheid, van VEEL goeds tussen ons (want er is ook veel wel, zoals ik schreef).

Ha Iris,

Dank je wel. Ik ben bezig met huizen zoeken dus ik gebruik mijn tijd weer zinnig (voelt wel goed, helemaal omdat bovenbuurman weer enorm herrie maakt dus hoe eerder ik weg kan hoe beter, niet alleen vanwege verbouwing ben ik t hier helemaal zat). Denk dat MM simpel verhaal is, uiteindelijk: nee, niet verliefd. Wou dat dat wel zo was, want t klopt ergens wel.

Kan t ook niet veel duidelijker maken.





Liefs

Nerd, je hebt witte rook nodig? Hoop het niet, maar bij dezen!!



Groetjes Misia

Begrijp t mailadres niet........- schrijven kan hier gewoon toch??

Hey lieve Kabouter-p !!

Dank je wel meis, lief!! Ik stur jou ook goede vibes op derde kerstdag haha.

Ik ga vandaag een rondje huizenzoeken doen.

Morgen idem



Kortom: 1 levensgebied gekozen, en streven naar kleine doelen, en middenlangetermijn doelen en langetermijn doelen.

Russ Harris "in the confidence gap", hij heeft gesproken en me overtuigd . Een aanrader ook!



Maar goed:



Aandachtsgebied: huis

Korte termijndoel: vandaag X makelaars bellen

Middenlange termijndoel: 2 huizen bezichtigen

Lange termijndoel; huis met boom voor de deur, en liefst een mooi plafond. NIET gehorig !!

Lieve N85,



Wat een vrolijke post, die doet me lezen met een lach. Weet niet of je je exact ook vrolijk voelde toen je het schreef, dat weet ik niet, nee. Maar ik werd heel blij van je post. Herkenning alom. Ik herken wat je schrijft over het dingen delen met mensen, in de vraagmodus zitten in plaats van aan te geven wat je ZELF wilt, voelt en doet. Ik herken het. Ik leer dat ook nu. Vind je het ook leuk-spannend. Het is een keuze, dat bij-leren. Je kan ook denken, het leven is zoals het is of zoals Helen Keller schreef: "Life is either a daring adventure or nothing. Security does not exist in nature, nor do the children of men as a whole experience it. Avoiding danger is no safer in the long run than exposure.” Het boek van Russ Harris helpt me echt. Het is eindelijk een boek dat NIET zegt van: get rid of je negatieve gevoelens. Door veel positieve affirmaties en dergelijke. Nee. Maak ruimte, "expand" om de pijn/het verdriet/? heen. Het is lastig uit te leggen, maar het boek stelt me soort van gerust. Al die "negatieve gedachten", zoals jij ook noemt als je neigen naar negatieviteit is NIET de te-vermijden-abnormaliteit, maar JUIST de normale staat van de menselijke geest. Heel apart om er zo over na te denken, maar dus erg helpend. Voor mij (iedereen is natuurlijk anders. Ben ook benieuwd naar jouw boek, als je erin begint!)

Huizenzoektocht heeft wel wat opgeleverd. Ik voel dat het me goed doet 1 terrein te kiezen en niet alles tegelijk aan te pakken. Die neiging die ik beschreef, dat ik mezelf 29388127 schoppen onder de kont geef werkt niet. Ik word er alleen maar lamlendig van. Ik denk dat t beter is om meer te delen, gewoon duidelijker en opener te zijn over mezelf. "Vroeger" kreeg ik daarbij altijd afwijzing of verwijdering van anderen, waardoor het uitspreken van mijn eerlijke gedachten en gevoelens heel lastig werd en op een gegeven moment zelfs verdween. Zoals jij ook schrijft: ik heb het niet geleerd.

Het doet me goed bv tegen mijn moeder te zeggen wat ik lekker eten vindt. Van die kleine dingen. Of hoe ik me voel over/bij iets. Ik krijg nog steeds niet de respons die ik zou willen (maar het wordt wel beter/opener), maar waar het misschien om gaat is het uitdragen van wie je bent. De reacties van anderen zijn dan tweede plan. Dus zorgen dat de binnenwereld matcht met de buitenkant, zo noem ik het maar. Bijvoorbeeld zat ik er een keer echt doorheen. MM en ik zaten te praten, en ik voelde aan alles de neiging om weer van wal te steken, bij een heel negatieve situatie: oh, elke wolk heeft een zilver randje. Ach, zo erg is het niet, ik maak er gewoon wat van (zoals altijd). Maar ik deed het niet. In plaats daarvan zei ik: het wordt me allemaal teveel. T lukt niet. Heb het gevoel dat ik tig bordjes in de lucht moet hoeden en ze 1 voor 1 naar beneden kletteren. Ik gaf ruimte aan mijn WARE gevoelens en dat was zo fijn. Het kon me ook niet schelen hoe hij zou reageren, ik wilde gewoon bij mijzelf blijven. Was wel beetje eng, maar wel beter. Zoals jij ook beschrijft dat je hart ligt in India. Dat lijkt iets kleins, maar dat te delen hier en IRL (en van allerlei andere dingen) is iets groots en belangrijks. Daar schrijft Harris trouwens ook over, over het staan voor iets. Is heel belangrijk voor mij. Zie ook mijn motto. En hij schrijft dus dat je leven vanuit waarden inrichten de crux is. Wat zijn je waarden?

Ik werd helemaal blij daarover na te denken.

Zal levenslang voortduren zoiets. Maar ik merk dat je, ondanks crises van diverse pluimage kunt blijven leven en handelen vanuit je waarden. En nee, dat lukt niet altijd. Misschien zelfs maar in 5 procent van de gevallen. En toch maakt het al blij om weer bij ze terug te komen.

Misschien is dat ook wat voor jou, te bepalen wat je waarden zijn. Er staat ook wel wat online geloof ik, als je googled. Maar, beware, ik wil bovenstaande dus niet "vorgaukeln" (en dat is dan weer een fijn Duitsch woord !) als makkelijk. Volgens mij is dat weer zo'n klein ingredient, dat het waard is om uit te proberen. Zoiets.



Ik heb trouwens geen Twentsche roots, naar ik weet. Dat keeeuuup d'rveeeuur is gewoon iets dat t allemaal wat minder beladen maakt, en daarmee wil ik ook beetje de buitenwereld persifleren, die vaker dan eens reageert met platitudes als meid, kom op, kop ervoor dus . Schouders eronder. Niet zeuren.



Maar goed, ik heb niet heel veel bijzonders gepland morgen. Beetje kijken hoe het loopt nog, want ben beetje in de min over MM.



Maar, en dat bedoel ik nu niet vanuit dat optimitische chroomlaagje dat ik over alles uitgooi: ik ga er echt iets leuks van maken



En wat betreft het nadenken, dat kun je teveel doen. Ja, dat denk ik wel . Zonder gekheid, soms is het een kwestie van doen, uitproberen en dan maar kijken waar het schip strand. Niemand verplicht je een nieuw gedrag of nieuwe manier van doen ook aan te houden, je kunt gewoon dingen uitproberen



Dat denk ik. En ik wens je een hele fijne dag/avond morgen . Ik hoop je weer te lezen in t nieuwe jaar, of wie weet eerder......!!



Liefs !!

XXXXXX Mies

Hey lieverds!!



Alleereerst een BIG voor jullie in het nieuwe jaar!!!! Ik word helemaal blij van jullie. Ook al is het af en toe best pittig of niet leuk, jullie openheid en verhalen inspireren me enorm. In 2013 zal ik echt een prioriteit maken van mezelf ontplooien, op mijn eigen manier. En dat zal soms weifelend gaan of soms zal ik laks klinken of ongeinteresseerd juist naar de balngrijke vragen toe, maar ergens sijpelen ze door al mijn handelen heen. Dat voel ik nu al het afgelopen jaar, en ik hoop voor mezelf dat dat door kan gaan. Het is naast enorm confronterend namelijk ook een fijne ontdekkingsreis. Ik wil jullie uitnodigen hier om ook verder te gaan met jullie eigen onderzoek naar wat jezelf belangrijk vindt. Ik ben benieuwd naar jullie!!



En bedankt voor jullie nieuwjaarswensen, wat mooi gezegd Suzy, over het verbondenzijn met jezelf en anderen. Is wel thema hier, en ben het met N85 eens, je bent in mijn lezende ogen ook een enorm warme persoonlijkheid met veel kracht en eigen-wijsheid (in de letterlijke zin), en ik waardeer je posts altijd enorm, merci!

Aan jou ook N85 !! Word helemaal blij weer van je woorden, en snel thuiskomend alles gelezen, met een nog sneller in elkaar gefixte insalate caprese. Om mezelf toch goed te verzorgen even wat gezonds, na die oliebollen en flappen. Ik heb de avond doorgebracht met een goede vriend.

Ik voel me zo dankbaar voor alles dat ik met hem heb ondernomen. En daar word ik soms bang en stil van, omdat ik me realiseer hoe belangrijk hij is voor mij. Hij is heel anders dan ik, maar we voelen elkaar goed aan en alles is gewoon gezellig dat ik met hem doe. Als ik eerlijk ben is hij mijn enige echte vriend. En dat is zo waardevol. Ik heb wel eens gelezen dat als je 1 vriend hebt je leven niet voor niks is geweest. Dat voel ik ook zo. Ik kan niet zeggen dat deze tijden sociaal gezien heel rijk voelen, maar eigenlijk ben ik dat wel. Omdat ik dus een vriend heb. Ik ben daarmee ook bij een thema dat ik uit jullie posts haal: de waarde van vriendschap. En wat dat eigenlijk is.

Maar voor ik daar wat over ga zeggen: Heavenorhell: welkom hier. Van harte welkom, zo 1 welkom met open armen. Want ik herken heel veel in je post. En je kunt het heel helder verwoorden. Ik snap gewoon wat je schrijft, ook al heb ik - gelukkig- geen ziekte die me het dagelijks leven zo verzwaard. maar ook dat deel begrijp ik, toch wel, van binnen uit. Dus wees welkom hier ook met dat het wel zwaar is. Ik wil je uitnodigen om hier neer te zetten hoe het ECHT in jou eruit ziet? Wat doet er pijn, letterlijk, figuurlijk? Waar loop je tegen aan, nu, is het verdriet, onmacht? Eenzaamheid? Hoe zien je dagen eruit, en wat doet pijn in die dagindeling, emotioneel? Hoe zou je willen dat je omgeving reageerde, wat mis je van ze? Zet dat hier maar ongeneerd neer, want ik weet uit ervaring, en daar gaat dit topic ook voor een groot deel over, dat eerlijk zijn naar jezelf toe, VOOR jezelf, ZO belangrijk is. Misschien zelfs cruciaal. Dus probeer voor jezelf toe te geven dat het NIET gaat. En laat mensen, misschien ons ook als het goed voelt, je steunen daarin. Want ik, bijvoorbeeld, kan zeggen dat ik een hele brede rug heb. Ben niet zo gauw van het kort door de bocht advies. Ja, dat durf ik wel te zeggen (misschien lukt het soms niet, maar 1 van mijn waarden is namelijk om dingen er te laten "zijn", ook al lukt dat niet altijd is het wel mijn streven). Ik hoop dat je hier een plek kunt vinden waarin je geen toneel hoeft te spelen. Dus kom maar door, met die ware gevoelens. En laat ik afsluiten - met plaatsvervangende woede - dat t gewoon KUT is dat je je nu weer slechter voelt. Ja, KUT. En daarmee verval je nog niet in inertie, zelfmedelijden of wat dan ook. Het is een constatering van je gevoelens (misschien niet eens van je gevoelens zoals die er altijd zijn, af en toe voel je je misschien wel hoopvoller, maar af en toe kun je gewoon zeggen, nee, nu gaat het NIET!). Ik heb makkelijk praten, ik bedoel je niet te na te treden. Maar wil je gewoon zeggen: wees welkom. En ook: bedankt voor je openheid. Daar zit een enorme kracht, van ons allemaal denk ik. Het reflecteren zonder te verzanden. Het zoeken naar meer ruimte voor jezelf, en meer eigenheid. Ik vind jullie prachtig, juist omdat dat zoveel moed vergt. Dus dank daarvoor, en word zoals hierboven gezegd ook vooral BLIJ!!! van jullie posts . Herken gewoon enorm veel.



Ik heb t boek van Harris ook gelijk er even bijgegrist. Ik wou dat we hier ook een soort leesclubje konden hebben, want ik word eigenlijk steeds nieuwsgieriger naar wat jullie zouden vinden van zijn methode, genaamd ACT. Ik ben het met je eens, lieve N85 (voel me heel verwant aan je manier van denken/schrijven, superbedank voor je woorden/reflecties !), dat zelfhulpboeken vaak zo willekuerig zijn. Doe dit, doe dat, en simsalabim, magic happens, en boekje is over, want uitgever had geen geld meer over voor papier en drukinkt en zoek het nu maar verder zelf weer uit. Het knuppel in het hoenderhok-verhaal en dat HEEL snel wegrennen. En dan wat?? Maar Harris is toch tikkeltje anders, het was zo een verademing om alleen al te lezen dat het adders onder het gras zoeken voortkomt uit evolutie, het gespitst zijn op gevaar en bij lange na dus niet een "abnormale" staat is van de menselijke geest (zoals al die andere hulpboeken direct of impliciet beweren) maar de NORMALE gesteldheid van de menselijke geest/voortgekomen uit die lookout voor gevaar. Dus je hoeft er niet van af, je mag er ruimte voor maken. Ik denk dat dat enorm scheelt. Dan kun je namelijk bezig met waar je WEL wilt dat je leven over gaat. En die radio, zoals hij het noemt, die tetterende radio van ojee en hellup-waarschuwingen en angstige doemscenario's kun je op de achtergrond gewoon door laten tetteren. Je kunt er ruimte voor maken. Zoals gezegd, helaas weten jullie niet waar ik t over heb, haha, dat staat veel uitvoeriger in dat boek. Zoals ik het hier schrijf klinkt t gelijk weer als een platte aaneenschakeling van tips ofzo, dat is het niet dus ga ook niet proberen het verder samen te vatten.

Maar over die waarden, N85. Dank je wel voor je vraagt. Ik voel dit zo aan: ik heb nu al een hele tijd een conflict met mijn zusje, of beter gezegd is er een enorme verwijdering opgetreden, met allerlei verwijten over en weer incluis, waar ik diep en dan ook echt DIEP ongelukkig over ben. Als er iets een doorn is, is dat het. Hij doet pijn als ik ook maar even beweeg, dan voel ik m weer. En toch kan ik er zo weinig aan doen. Is een lang verhaal, heb ik in een ander topic meer over geschreven (via loepje wel terug te vinden). Waar het over gaat is dat ik dus aan de ene kant aan de daadwerkelijke verhouding nu niets kan doen, zij wil iets anders dan ik. Maar toch, en nu kom ik dus op die waarden, kan ik gaan staan voor wat ik belangrijk vindt. Toch die verbondenheid. Met haar, die ligt me zo nauw aan het hart. Ik zou inwendig na alles wat er is gebeurd ook kunnen zeggen, nee, dit is me niks meer. Ik kan het niet. En oppervlakkig gezien is dat ook zo, ik trek het contact op haar manier niet. Dat is gewoon niet wat ik wil. Maar er is gelijk daar onder een onderstroom, iets dat zich altijd verbonden voelt met haar, ook al is er nauwelijks sprake van contact, zeker niet op de manier zoals het was tussen ons. Het is lastig uit te leggen, maar die onderstroom zijn mijn waarden, zijn al die dingen die ik belangrijk vind in het leven. Die blijven overeind. Dat is niet makkelijk, maakt de pijn niet minder ofzo. En toch is het een heel rustgevend gevoel. Dat ik ergens kan lopen en aan haar kan denken en kan denken: nee, mijn waarden blijven vertrouwen en liefde. Die voel ik voor jou. Ze weet het niet. Maar ik ben ervan overtuigd dat het me een opener mens maakt toch zo te blijven denken. Een mens die ik wil zijn. Iemand die ik in de spiegel wil zien als ik oud ben. Het is dus iets, dat met die waarden, dat je volgens mij niet voor een ander doet. Maar voor jezelf. Het boek van Harris heeft me daar erg bij geholpen. Wat ik nog wel lastig vind is dat het allemaal zo zalvend is. Waar laat je die pijn nu dan precies? Als je er ruimte voor maakt? Hoe werkt dat nou precies? Hoe kun je dan uit die waarden halen wat je op het meer directe, tastbare vlak kwijt ben, en kan dat UBERHAUPT (heb daar wel mijn twijfels over)? Maar Harris zegt ook, geloof me maar niet op mijn blauwe ogen maar zie maar wat je eruit haalt. En vooral zegt hij dat het niet altijd kan werken. Nergens voor nodig. Je gaat gewoon tienduizend keer op je bek ermee, klaar. No hard feelings, en dat is het leven. Ik moet daarbij trouwens denken aan wat Nelson Mandela, of wie was het nou?, zei: het gaat er niet om hoe vaak ik val, maar hoe vaak ik weer opsta.



Maar goed, vriendschap dus. Ik weet ook niet, heaven or hell, en N85, wat dat is en wat je ervan kan verwachten. Ik weet wel, zo leest het tenminste, dat we alle drie onszelf te weinig centraal stellen in contacten. Waarom niet wat meer bepalen waar voor ons de grens ligt? Waarom is het niet mogelijk mensen die je niets of weinig geven te laten gaan? Wat is het daarin dat je tegenhoudt? Misschien is het productiever dan jezelf blijven afvragen wat je mag verwachten van een ander? De boel omdraaien en ook hier bepalen wat vriendschap voor je is, en waar je alleen maar beroerd van wordt eruit filteren. Zo van: DAT wil ik niet meer.

Misschien is de sleutel wat objectiever te kijken naar je relaties. Hoe voel je je als je tijd met hem/haar hebt doorgebracht? Hoe reageert hij/zij als je iets verteld dat minder leuk is?

Daarover gesproken: je vroeg N85, hoe ik erop terugkeek dat ik MM vertelde wat ik nu wel voelde. Het is een grappige vraag, of nee, ik bedoel, ik moest inwendig een antwoord geven erop dat ik niet had verwacht: I JUST COULDNT CARE LESS. Over wat hij dacht. Ik keek dus niet terug. Ik voelde, ik sta hierin achter mezelf. Het is ook heel helpend dat ik gewoon iets objectiever bij de situatie kan stilstaan. Ik merk dat ik IETS minder snel in het ojee, nu moet ik zelf maar weer inbinden-gevoel schiet, dat je ook beschrijft N85, als je schrijft:....... "mezelf weer te gaan verbergen terwijl een ander het recht heeft te reageren zoals hij/zij wil reageren. Dat wil niet zeggen dat ik mijn verhaal daar op aan hoef te passen. Het mag er zijn/het is er, ongeacht de ander."



Dat herken ik ZO dat het echt MIJN woorden hadden kunnen zijn, word er een beetje koud van. Het kan dus wel, dat anderen dat ook hebben. Ik ben heel dankbaar voor je openheid, ik vind het ook mooi en dapper hoe je het verwoord. Ik heb dat ook altijd gedaan, mijn verhaal aanpassen op wat die ander het beste in de kraam past. Daar heb ik kilometerslange antennes voor ontwikkeld. Heb dat zelfs hier op het forum. Bijvoorbeeld, als hier een tijd niet op mijn post wordt gereageerd denk ik gelijk, en dat is dus die oude patronenmachine die in werking gaat: ojee, misschien zat ik wel te zeuren? Misschien ben ik wel raar? Zou ik een optimistische post ertegenaan gooien zodat een ander zich maar niet overspoeld of wat dan ook voelt? Ik doe dat dan niet (is ook compliment aan jullie, voel niet dat dat nodig is! Integendeel), en daar ben ik best wel trots op. Maar ik heb dus hetzelfde, N85, t is maf, kan best wel iets in de opvoeding zijn geweest ofzo? Zo van, dat alle aandacht naar de ander uit moest gaan en jijzelf niet gehoord bent? Dat was bij mij wel zo. Als de ander maar gelukkig was, dat was een soort van prioriteit. Als ik iets moeilijk of akelig vond of als ik ergens om vroeg, dan was het er alleen als het een ander goed uitkwam. Bij wijze van dat er niks op tv was, dan kon er gepraat worden bijvoorbeeld. Als iemand net zelf een aai over de bol kreeg, was er 1 voor mij. Als ik bang was als kind kon ik oprotten, als ik troost nodig had ook, en als ik mezelf was, werd ik daar altijd op bekritiseerd. Dan leer je het uiteindelijk wel af, iets van jezelf te laten zien.

Dat is niet zielig. Dat is gewoon zo gegaan, maar pijn deed het en de rotte appels pluk ik ervan. Nu is het tijd voor een nieuw hoofdstuk, van het gewoon mezelf uiten.



En wat vriendschap betreft, ik ben benieuwd wat jullie daarin belangrijk vinden.



Ik heb daarbij een quote van Marlene Dietrich in mijn hoofd, die voor mij de boel samenvat: "It's the friends you can call up at 4 AM that matter."





Nog geen vijf jaar geleden had ik dit dermate overdreven gevonden, dat ik me had geschaamd. Je mag niet teveel van anderen verwachten, Misia, had een stemmetje me stevig toegebruld. Maar nu denk ik, ja, uiteindelijk zijn die vrienden van belang die je om 4 uur s ochtends kan bellen.

Ik zou vereerd zijn als ik zo'n vriendin voor iemand ben/kan zijn. Dat is namelijk weer de "keerzijde". Dat ik dat ook bij/voor een ander wil zijn. Dat voel ik diep van binnen. Dat als er iets is, een ander verdriet heeft of er iets naar gebeurde, diegene niet aarzelt en me belt. Dat hoop ik dan.

De pijn die ik nu voel over mijn sociale leven is dat ik dat voor niemand ben. Niemand die denkt: ik wil schuilen bij Mies. En ik denk wel eens dat het me ZOOOOOO veel meer pijn doet dat ik niet(s) voor een ander kan betekenen dan dat anderen er niet voor mij zijn/of ik me eenzaam voel. Je wilt als mens gewoon van waarde zijn. Iets voor een ander betekenen, nee en dat niet in de pleasende zin. Nee, dat een ander zich verbonden voelt met je, dusdanig, dat hij/zij zijn/haar leven met je wil delen. Kunnen vrienden/familie of een geliefde zijn, daar zit niet veel verschil tussen denk ik.





Of je daarnaar actief op zoek moet gaan, N85? Zoals met alles en vooral hier: volg je eigen gevoel. Daar gaat het om. Heb je diep van binnen het gevoel dat je op zoek moet gaan? Dan doe dat!! Is het gevoel dat je beschrijft, dat je eerst metjezelf, en dat oude liedje (want, sorry, zo klinkt het: als iets waarmee je jezelf al lang "zoet" houdt, een soort lullaby, zo van: nee, dat moet je niet doen, eerst met jezelf happy zijn/jezelf eerst verder "ontwikkelen" en bla bla. Please tell me als het wel een diep gevoelde overtuiging is van je, verbonden aan waarden in jezelf , of dat het een opgelegd liedje is - dat bepaal natuurlijk jijzelf alleen, maar ik heb t gevoel dat t t laatste is, althans dat is het bij mij....same old song, iets waarmee ik mezelf probeerde te beschermen in plaats van ervoor te gaan, ben benieuwd hoe jij dat ziet).



Maar goed, dit is nu wel lang genoeg.

Lieverds, dank jullie wel nogmaals. Voor alles hier, vooral jullie eerlijkheid ontroert me, en ik heb er enorm veel aan.

En wees vooral jezelf hier. Als ik 1 ding hoop is dat dat lukt. En dat we in al onze verscheidenheid hetzelfde "doel" hebben, namelijk meer verbondenheid met onszelf, dat staat voor mij voorop, en dat zal zo verschillend, maar prachtig gekleurd zijn als een regenboog. Omdat we allemaal anders zijn. Beetje als een veld met veel kleurige bloemen .



Ben benieuwd welke kleurtjes hier naar voren zullen komen.





Misia



PS: N85: Je vraag over waarom ik in de min ben over MM, zal ik later nog op ingaan. Het wurmt me nu teveel - zit ermee in de knoop, ben in de war erover, dus zou jullie input waarderen als ik t hier neerzet. Maar nu nog even niet, weet niet zo goed wat t is namelijk. Ga eerst maar thee zetten en slapen!