Psyche
alle pijlers
Ik wil dit niet meer
maandag 14 januari 2013 om 21:50
Kijk of er andere mogelijkheden zijn.
Ga een weekje in een hutje op de hei zitten, in je eentje. Ga proberen bij je gevoel te komen en kijk wat dit je wil vertellen. Waarom ben je zo ongelukkig? Dat is een vraag die alleen jij kunt beantwoorden.
Probeer echt bij je gevoel te komen. Dat is het eerste wat je wegdrukt als het te moeilijk wordt. Als je zulke heftige dingen doormaakt zoals de ziekte van je zoon.. Met gevoel kun je dan niets. Je gaat op een automatische piloot, anders kun je niet functioneren. Je zult terug opzoek moeten naar jezelf. Wie ben je, wat wil je en wat heb je ervoor nodig.
Veel sterkte.
Ga een weekje in een hutje op de hei zitten, in je eentje. Ga proberen bij je gevoel te komen en kijk wat dit je wil vertellen. Waarom ben je zo ongelukkig? Dat is een vraag die alleen jij kunt beantwoorden.
Probeer echt bij je gevoel te komen. Dat is het eerste wat je wegdrukt als het te moeilijk wordt. Als je zulke heftige dingen doormaakt zoals de ziekte van je zoon.. Met gevoel kun je dan niets. Je gaat op een automatische piloot, anders kun je niet functioneren. Je zult terug opzoek moeten naar jezelf. Wie ben je, wat wil je en wat heb je ervoor nodig.
Veel sterkte.
maandag 14 januari 2013 om 21:56
IK sta al op de wachtlijst voor een andere therapeut.
Ik ben 2 maanden geleden een weekend weggeweest maar ben vroegtijdig weer teruggegaan. Behalve depressie heb ik ook last van een angstfobie (bang dat er wat met mijn kinderen gebeurt).
Weet je ik heb al zoveel therapeuten gehad in de afgelopen 15 jaren, maar er is nooit een therapeut geweest die mij echt kon helpen. Ik was een tijdje "genezen" maar na deze gebeurtenis lijkt het wel of de beerput open is gegaan en alles naar boven komt.
Gisteren zag het flesje bleek in de douche er voor mij heel aantrekkelijk uit.
Ik ben 2 maanden geleden een weekend weggeweest maar ben vroegtijdig weer teruggegaan. Behalve depressie heb ik ook last van een angstfobie (bang dat er wat met mijn kinderen gebeurt).
Weet je ik heb al zoveel therapeuten gehad in de afgelopen 15 jaren, maar er is nooit een therapeut geweest die mij echt kon helpen. Ik was een tijdje "genezen" maar na deze gebeurtenis lijkt het wel of de beerput open is gegaan en alles naar boven komt.
Gisteren zag het flesje bleek in de douche er voor mij heel aantrekkelijk uit.
maandag 14 januari 2013 om 21:57
Als je iets graag wilt, dan moet je ervoor gaan. Kijk eens of jouw therapeute je kan doorverwijzen naar iemand anders. Iemand die een andere behandeling doet.
Misschien iets met mindfulness.
Een goede therapeute zal zich niet gepasseerd voelen als je aangeeft dat je het gevoel hebt "uitbehandeld" te zijn.
Geeft alleen maar aan dat je zelfkennis hebt. Het (h)erkennen van het probleem is al de helft van de oplossing.
Schreeuwen en tikken uitdelen gaat niet bijdragen aan jou welzijn, en al zeker niet aan het welzijn van de kinderen. Dat weet je zelf ook wel.
Je kunt hier ten allen tijden mee stoppen. En ik wil je vragen om morgen op te staan en te denken, "ik ga niet meer schreeuwen en geen tikken uitdelen. Niets is belangrijker dan mijn kinderen. Ik ben sterk, ik kan het. Ik heb het moeilijk, maar dit wil ik niet meer"
Het lijkt me ook superlastig om 3 kleintjes op te voeden en ook voor alles in en om het huis te moeten zorgen.
Wellicht kun je afspraken maken met je man? Dat je wat meer rust krijgt. Meer speling en hulp?
Ik ga je zeggen wat je allang weet... Je hebt hulp nodig. En echt sterke mensen durven hulp te vragen.
Kom op vrouw! Je kunt het! Morgen huisarts/therapeut bellen en afspraak maken!
Succes!
Misschien iets met mindfulness.
Een goede therapeute zal zich niet gepasseerd voelen als je aangeeft dat je het gevoel hebt "uitbehandeld" te zijn.
Geeft alleen maar aan dat je zelfkennis hebt. Het (h)erkennen van het probleem is al de helft van de oplossing.
Schreeuwen en tikken uitdelen gaat niet bijdragen aan jou welzijn, en al zeker niet aan het welzijn van de kinderen. Dat weet je zelf ook wel.
Je kunt hier ten allen tijden mee stoppen. En ik wil je vragen om morgen op te staan en te denken, "ik ga niet meer schreeuwen en geen tikken uitdelen. Niets is belangrijker dan mijn kinderen. Ik ben sterk, ik kan het. Ik heb het moeilijk, maar dit wil ik niet meer"
Het lijkt me ook superlastig om 3 kleintjes op te voeden en ook voor alles in en om het huis te moeten zorgen.
Wellicht kun je afspraken maken met je man? Dat je wat meer rust krijgt. Meer speling en hulp?
Ik ga je zeggen wat je allang weet... Je hebt hulp nodig. En echt sterke mensen durven hulp te vragen.
Kom op vrouw! Je kunt het! Morgen huisarts/therapeut bellen en afspraak maken!
Succes!
maandag 14 januari 2013 om 22:05
Ik ben ervan overtuigd dat je die leuke vrouw / moeder weer kunt worden!! Hiervoor zijn 2 dingen belangrijk om te weten:
1. Het gaat niet vanzelf
2. Alleen jij kan jezelf veranderen
En als ik dat zo lees is dat ook behoorlijk nodig
Ik denk echt dat je een andere therapeut moet zien te vinden, dit gaan jij, je man en kinderen niet lang volhouden. Ook dit gaat niet vanzelf, begin dus morgen met zoeken: bel de huisarts, je zorgverzekeraar, zoek op internet, vraag om referenties etc. Onderneem zsm actie.
Verder wat open deuren om alvast mee te beginnen:
- Maak het jezelf niet te moeilijk. Heb je geen zin in herrie? Zet de kinderen achter de tv - desnoods wat vaker, dat overleven ze heus wel. Heb je geen zin in troep? Laat ze boven spelen en vooral zo veel mogelijk zelf opruimen. Toe aan rust? Laat de oudsten wat meer bij vriendjes thuis spelen en wat minder bij jou.
- Zorg ook voor tijd voor jezelf. Gaat de jongste al naar de peuterspeelzaal? Zo niet, vraag of iemand 1 of 2 x in de maand een ochtend op wil passen onder schooltijd. Echt je rust nemen/ontspanning zoeken.
- Ga sporten, dit is echt heel goed voor mensen met psychische klachten, het maakt je hoofd leeg en het is gezonden.
En wat betreft je zoon: soulmate of niet, en los van zijn medisch verleden: laat hem alsjeblieft kind zijn. Arme jongen als hij zich zorgen om jou gaat maken, daar is hij nog veel te klein voor. Zou echt proberen een masker op te zetten, alleen voor zijn geluk.
Een laatste tip: laat je man weten dat je hem waardeert, dat kan hij vast weer waarderen. Omwille van je kinderen zou ik extra zuinig zijn op deze stabiele factor.
Allerlaatste tip: lees, schrijf, praat, probeer tips uit. Hier op het forum staan vaak hele goede tips.
Veel succes!
1. Het gaat niet vanzelf
2. Alleen jij kan jezelf veranderen
En als ik dat zo lees is dat ook behoorlijk nodig
Ik denk echt dat je een andere therapeut moet zien te vinden, dit gaan jij, je man en kinderen niet lang volhouden. Ook dit gaat niet vanzelf, begin dus morgen met zoeken: bel de huisarts, je zorgverzekeraar, zoek op internet, vraag om referenties etc. Onderneem zsm actie.
Verder wat open deuren om alvast mee te beginnen:
- Maak het jezelf niet te moeilijk. Heb je geen zin in herrie? Zet de kinderen achter de tv - desnoods wat vaker, dat overleven ze heus wel. Heb je geen zin in troep? Laat ze boven spelen en vooral zo veel mogelijk zelf opruimen. Toe aan rust? Laat de oudsten wat meer bij vriendjes thuis spelen en wat minder bij jou.
- Zorg ook voor tijd voor jezelf. Gaat de jongste al naar de peuterspeelzaal? Zo niet, vraag of iemand 1 of 2 x in de maand een ochtend op wil passen onder schooltijd. Echt je rust nemen/ontspanning zoeken.
- Ga sporten, dit is echt heel goed voor mensen met psychische klachten, het maakt je hoofd leeg en het is gezonden.
En wat betreft je zoon: soulmate of niet, en los van zijn medisch verleden: laat hem alsjeblieft kind zijn. Arme jongen als hij zich zorgen om jou gaat maken, daar is hij nog veel te klein voor. Zou echt proberen een masker op te zetten, alleen voor zijn geluk.
Een laatste tip: laat je man weten dat je hem waardeert, dat kan hij vast weer waarderen. Omwille van je kinderen zou ik extra zuinig zijn op deze stabiele factor.
Allerlaatste tip: lees, schrijf, praat, probeer tips uit. Hier op het forum staan vaak hele goede tips.
Veel succes!
maandag 14 januari 2013 om 22:06
Secondhand ik realiseer mij dat heel goed. En elke dag beloof ik mij dat ook. Als ik s avonds naar bed ga en ik zie ze rustig slapen dan breekt mijn hart. Dit verdienen ze niet.
Elke dag ga ik dat gevecht met mijzelf aan, maar het is zo moeilijk, het lijkt wel alsof ik geen controle meer heb over mijn zelf. Ik kan niet eens meer (glim)lachen, iets wat ik voorheen nog wel kon opbrengen hoe klote ik mij ook voelde.
Mijn oudste zoon voelt dat en ziet dat. Hij voelt zich schuldig en dat zie ik aan hem en dat vreet weer aan mij.
Ik raak verzuurd lijkt het wel. Iemand die er lichamelijk nog wel is, maar mijn ziel lijkt heel ver weg.
Als iemand tegen mij praat dan hoor ik niet eens wat diegene echt zegt. Het lijkt wel alsof ik in andere dimensie leef.
Elke dag ga ik dat gevecht met mijzelf aan, maar het is zo moeilijk, het lijkt wel alsof ik geen controle meer heb over mijn zelf. Ik kan niet eens meer (glim)lachen, iets wat ik voorheen nog wel kon opbrengen hoe klote ik mij ook voelde.
Mijn oudste zoon voelt dat en ziet dat. Hij voelt zich schuldig en dat zie ik aan hem en dat vreet weer aan mij.
Ik raak verzuurd lijkt het wel. Iemand die er lichamelijk nog wel is, maar mijn ziel lijkt heel ver weg.
Als iemand tegen mij praat dan hoor ik niet eens wat diegene echt zegt. Het lijkt wel alsof ik in andere dimensie leef.
maandag 14 januari 2013 om 22:09
Wat voor soort therapie heb je nu gehad dan? Misschien moet je eens een poosje intern. Want dan ben je alleen en kun je je echt richten op jezelf.
Besef je je dat jouw kinderen wellicht voor altijd beschadigd kunnen worden door dit gedrag? je slaat ze en je schreeuwt en je oudste maakt zich zorgen om jou. Dat is geen fijne basis voor kinderen om in op te groeien. Ik zou daarom zsm aan de bel trekken dat het zo niet verder gaat.
Sterkte
Besef je je dat jouw kinderen wellicht voor altijd beschadigd kunnen worden door dit gedrag? je slaat ze en je schreeuwt en je oudste maakt zich zorgen om jou. Dat is geen fijne basis voor kinderen om in op te groeien. Ik zou daarom zsm aan de bel trekken dat het zo niet verder gaat.
Sterkte
Stressed is just desserts spelled backwards
maandag 14 januari 2013 om 22:10
Mieke ja ik wil heel graag weer de oude worden.
Mamsk dat zijn goede tips. Ik loop elke dag een heel stuk om even mijn gedachten te verzetten.
Ik neem mij elke dag voor om niet tegen mijn kinderen uit te vallen. Elke dag beloof ik mezelf dat ik ga veranderen. Alleen het lukt mij niet. Het lijkt wel alsof een duistere kracht mij in zijn bezit heeft om het maar plat te zeggen.
Mamsk dat zijn goede tips. Ik loop elke dag een heel stuk om even mijn gedachten te verzetten.
Ik neem mij elke dag voor om niet tegen mijn kinderen uit te vallen. Elke dag beloof ik mezelf dat ik ga veranderen. Alleen het lukt mij niet. Het lijkt wel alsof een duistere kracht mij in zijn bezit heeft om het maar plat te zeggen.
maandag 14 januari 2013 om 22:17
Ken de diepe dalen ook. Ken ook het schuldgevoel van mensen waar je van houdt pijn doen. En de spiraal die je hierdoor nog harder naar beneden trekt.
Je nóg waardelozer voelen dan je al deed. Het allemaal uitschakelen zodat je dan ook maar helemaal niets meer voelt.
Het gezever van mensen, met hun futteliteiten (of hoe schrijf je dat) terwijl voor jouw gevoel de wereld mag vergaan.
De opmerkingen van mensen die zeggen dat je niet moet zeuren, dat je toch alles hebt om voor te leven...
En al die shit. Been there, done that. Én ben er wel uit gekomen. Dat deed jij ook al eens. Dus je weet dat het mogelijk is.
Maar die eerste stap weer hé... Die berg weer op moeten...
Je ziel verstopt zich. Waarschijnlijk door alle zorgen, pijn, en schuldgevoel.
Toch denk ik dat je die eerste stap moet nemen.
Wat mij heel erg geholpen heeft, en vergis je niet, ik vond het eerst echt regelrechte bullshit, is mindfulness.
En nu ben ik even heel hard, maar ik bedoel het goed, je bent het verplicht naar je kinderen toe.
Je wilt deze moeder niet zijn. Je wilt niet dat het uit de hand gaat lopen, je kinderen in een onveilige en onvoorspelbare omgeving opgroeien. En dat je bij wijze van, later ook op zoek moeten naar een goed hulpverlener?
Dat wil je niet, dus zul je de cirkel moeten verbreken. En dat kun je....
Je nóg waardelozer voelen dan je al deed. Het allemaal uitschakelen zodat je dan ook maar helemaal niets meer voelt.
Het gezever van mensen, met hun futteliteiten (of hoe schrijf je dat) terwijl voor jouw gevoel de wereld mag vergaan.
De opmerkingen van mensen die zeggen dat je niet moet zeuren, dat je toch alles hebt om voor te leven...
En al die shit. Been there, done that. Én ben er wel uit gekomen. Dat deed jij ook al eens. Dus je weet dat het mogelijk is.
Maar die eerste stap weer hé... Die berg weer op moeten...
Je ziel verstopt zich. Waarschijnlijk door alle zorgen, pijn, en schuldgevoel.
Toch denk ik dat je die eerste stap moet nemen.
Wat mij heel erg geholpen heeft, en vergis je niet, ik vond het eerst echt regelrechte bullshit, is mindfulness.
En nu ben ik even heel hard, maar ik bedoel het goed, je bent het verplicht naar je kinderen toe.
Je wilt deze moeder niet zijn. Je wilt niet dat het uit de hand gaat lopen, je kinderen in een onveilige en onvoorspelbare omgeving opgroeien. En dat je bij wijze van, later ook op zoek moeten naar een goed hulpverlener?
Dat wil je niet, dus zul je de cirkel moeten verbreken. En dat kun je....
maandag 14 januari 2013 om 22:24
En helpt het als je dit ook tegen je kinderen zegt? Bijvoorbeeld: "mama vergeet soms om vrolijk te zijn, willen jullie het tegen mama zeggen als ze dat weer vergeet?" Ik vind het best verhelderend als mijn dochter mij 'corrigeert' als in: je mag niet met je mond vol praten, in je neus pulken etc.
Nou is dit niet helemaal hetzelfde natuurlijk maar je kinderen kunnen je er wel aan helpen herinneren op het moment dat je uitspreekt dat je het niet meer wilt doen.
In het boek "Gelukkige kinderen opvoeden voor dummies" staat zoiets al dat je een standaard patroon hebt van reageren, dat je ook heel vaak kunt corrigeren. Bij jou kan dat tieren en uitvallen zijn, wat je in goede tijden tegen kunt gaan. Om er nu vanaf te komen moet je eerst ontdekken wanneer dit patroon optreedt. Is dat aan het eind van de dag bijv? Bouw dan de "spanning" zo veel mogelijk af en zorg voor rust in huis. Beloon de kinderen en probeer juist die moeilijke momenten door te komen. Ik denk dat je uit het patroon moet komen en echt bewust moet gaan communiceren. Anders begin je meteen morgen: ben je moe / is het je te veel? Zet de kookwekker op 15 min. In die 15 minuten ben je heel alert op je communicatie. Dat lukt je echt wel, die 15 minuten zijn zo om. Probeer daarna een situatie te creëren waarin je kinderen zichzelf vermaken en ga even op je slaapkamer de was opvouwen (neem je jongste mee). Na een kwartier heb je in totaal een half uur geen uitval gehad. Beloon jezelf daar ook mee en trek daar lering uit. Zet echt alles op alles!
Mijn broertje is best beïnvloed door de depressiviteit van mijn moeder en het is jammer om te zien wat dat met iemand doet.
Leg je overigens je lat niet te hoog? Een hele dag niet uitvallen is nu misschien lastig dus verklein je focus.
Nou is dit niet helemaal hetzelfde natuurlijk maar je kinderen kunnen je er wel aan helpen herinneren op het moment dat je uitspreekt dat je het niet meer wilt doen.
In het boek "Gelukkige kinderen opvoeden voor dummies" staat zoiets al dat je een standaard patroon hebt van reageren, dat je ook heel vaak kunt corrigeren. Bij jou kan dat tieren en uitvallen zijn, wat je in goede tijden tegen kunt gaan. Om er nu vanaf te komen moet je eerst ontdekken wanneer dit patroon optreedt. Is dat aan het eind van de dag bijv? Bouw dan de "spanning" zo veel mogelijk af en zorg voor rust in huis. Beloon de kinderen en probeer juist die moeilijke momenten door te komen. Ik denk dat je uit het patroon moet komen en echt bewust moet gaan communiceren. Anders begin je meteen morgen: ben je moe / is het je te veel? Zet de kookwekker op 15 min. In die 15 minuten ben je heel alert op je communicatie. Dat lukt je echt wel, die 15 minuten zijn zo om. Probeer daarna een situatie te creëren waarin je kinderen zichzelf vermaken en ga even op je slaapkamer de was opvouwen (neem je jongste mee). Na een kwartier heb je in totaal een half uur geen uitval gehad. Beloon jezelf daar ook mee en trek daar lering uit. Zet echt alles op alles!
Mijn broertje is best beïnvloed door de depressiviteit van mijn moeder en het is jammer om te zien wat dat met iemand doet.
Leg je overigens je lat niet te hoog? Een hele dag niet uitvallen is nu misschien lastig dus verklein je focus.
maandag 14 januari 2013 om 22:26
Bedankt allemaal dat jullie mijn verhaal aanhoren. Dat vind ik al een enorme boots voor mijzelf.
Ik slikte medicatie anderhalf jaar lang. Aangezien deze medicatie niet hielp en volgens de psych ook niet meer zou helpen hebben wij het afgebouwd. Dat is nu al ruim een half jaar geleden.
Ik heb iig cognitieve therapie gehad en EMDR de afgelopen 2 jaar. Heeft helaas niet zoveel geholpen.
Dissociatie heb ik even gegoogeld, want daar heb ik nooit eerder van gehoord. Het klinkt mij heel bekend en herken veel dingen hierin.
Ik moet de laatste tijd echt dingen gaan opschrijven, want ik vergeet alles.
Ik durf dit bijna niet op te schrijven, maar een half jaar geleden ben ik gewoon mijn kind met kinderwagen vergeten in de supermarkt. Ik liep halverwege totdat ik opeens besefte dat ik wat miste.
Secondhand heel herkenbaar wat jij allemaal schrijft. Weet je ik heb al zo lang last van depressies dat ik op een gegeven moment dacht dat het bij mij hoorde. Ik kon ermee omgaan en mijn omgeving merkte helemaal niets, omdat ik een kei was in maskers opzetten. Maar zelf dat lukt nu niet meer. Ik kan het niet meer opbrengen.
Daarom scrhijf ik voor het eerst van mijn leven op een forum, omdat ik wil dat mijn kinderen een zorgeloze en fijne jeugd hebben, omdat ik het ze verplicht ben, omdat ze dit niet verdienen, omdat ik voor de volle 100% voor hun heb gekozen.
Ik ga morgen iig de huisarts weer bellen. Ik ben een type die alles afvlakt en het lijkt overkomen alsof het niet zo heel erg is. Dat moet ik proberen te veranderen.
Ik slikte medicatie anderhalf jaar lang. Aangezien deze medicatie niet hielp en volgens de psych ook niet meer zou helpen hebben wij het afgebouwd. Dat is nu al ruim een half jaar geleden.
Ik heb iig cognitieve therapie gehad en EMDR de afgelopen 2 jaar. Heeft helaas niet zoveel geholpen.
Dissociatie heb ik even gegoogeld, want daar heb ik nooit eerder van gehoord. Het klinkt mij heel bekend en herken veel dingen hierin.
Ik moet de laatste tijd echt dingen gaan opschrijven, want ik vergeet alles.
Ik durf dit bijna niet op te schrijven, maar een half jaar geleden ben ik gewoon mijn kind met kinderwagen vergeten in de supermarkt. Ik liep halverwege totdat ik opeens besefte dat ik wat miste.
Secondhand heel herkenbaar wat jij allemaal schrijft. Weet je ik heb al zo lang last van depressies dat ik op een gegeven moment dacht dat het bij mij hoorde. Ik kon ermee omgaan en mijn omgeving merkte helemaal niets, omdat ik een kei was in maskers opzetten. Maar zelf dat lukt nu niet meer. Ik kan het niet meer opbrengen.
Daarom scrhijf ik voor het eerst van mijn leven op een forum, omdat ik wil dat mijn kinderen een zorgeloze en fijne jeugd hebben, omdat ik het ze verplicht ben, omdat ze dit niet verdienen, omdat ik voor de volle 100% voor hun heb gekozen.
Ik ga morgen iig de huisarts weer bellen. Ik ben een type die alles afvlakt en het lijkt overkomen alsof het niet zo heel erg is. Dat moet ik proberen te veranderen.
maandag 14 januari 2013 om 22:38
Als je al zolang last hebt van depressies, is het natuurlijk ook een deel van jezelf.
Ik ben ook een zwartkijker. Dat zal ook wel blijven.
Maar als ik lees wat je al allemaal gedaan hebt, aan tharapieen, dan denk ik ook, dat is geen kattepis wat je hebt moeten doormaken.
Afvlakken is een vrij normaal overlevingsmechanisme, lijkt me zo.
Stel je voor, je moest iemand de omvangrijkheid van je verdriet vertellen, de angst dat een ander daar grip op probeert te krijgen. Als jij er al jaren over doet, een ander zou wellicht doordraaien als hij in je hoofd zou kunnen kijken.
Niet?
Nee dus. Je bent niet de enige met onmetelijk verdriet. Alleen daaruit al moet je proberen troost te halen.
Er zijn mensen die soortgelijke zaken hebben meegemaakt. Echt, die zijn er.
Stel je eens voor, dat je strakjes zover bent, dat je opgekrabbelt bent... En je andere mensen die dan in jouw positie zitten kunt helpen?
Dat je ze troostende woorden kunt geven. Dat je weet waar ze doorheen gaan. Dat je ze kan zeggen dat er een einde komt aan die gevolens van somberheid en verdriet?
Dat je alles in een ander licht hebt kunnen plaatsen?
Bekijk het op de lange termijn. Niet op de korte.
Maskers kun je afzetten. Niet allemaal tegelijk. Maar het kan wel.
Medicatie is er vele soorten en maten. Ook daar kunnen oplossingen te vinden zijn.
Niet zomaar opgeven...
Ik ben ook een zwartkijker. Dat zal ook wel blijven.
Maar als ik lees wat je al allemaal gedaan hebt, aan tharapieen, dan denk ik ook, dat is geen kattepis wat je hebt moeten doormaken.
Afvlakken is een vrij normaal overlevingsmechanisme, lijkt me zo.
Stel je voor, je moest iemand de omvangrijkheid van je verdriet vertellen, de angst dat een ander daar grip op probeert te krijgen. Als jij er al jaren over doet, een ander zou wellicht doordraaien als hij in je hoofd zou kunnen kijken.
Niet?
Nee dus. Je bent niet de enige met onmetelijk verdriet. Alleen daaruit al moet je proberen troost te halen.
Er zijn mensen die soortgelijke zaken hebben meegemaakt. Echt, die zijn er.
Stel je eens voor, dat je strakjes zover bent, dat je opgekrabbelt bent... En je andere mensen die dan in jouw positie zitten kunt helpen?
Dat je ze troostende woorden kunt geven. Dat je weet waar ze doorheen gaan. Dat je ze kan zeggen dat er een einde komt aan die gevolens van somberheid en verdriet?
Dat je alles in een ander licht hebt kunnen plaatsen?
Bekijk het op de lange termijn. Niet op de korte.
Maskers kun je afzetten. Niet allemaal tegelijk. Maar het kan wel.
Medicatie is er vele soorten en maten. Ook daar kunnen oplossingen te vinden zijn.
Niet zomaar opgeven...
maandag 14 januari 2013 om 22:40
Hoi Eva, wat vervelend dat het zo slecht gaat. Het lijkt me goed andere hulp te zoeken, bijvoorbeeld via een ziekenhuis met een afdeling psychiatrie. De gesprekken met een therapeut helpen je tot nu toe tenslotte helaas niet. De psychiater kan ook met je kijken of andere medicatie wel zou kunnen helpen. Ook zijn er natuurlijk verschillende soorten therapie, dus als EMDR en het andere wat je hebt gehad niet hielpen, is het goed om ook dat te bespreken. Zoek in ieder geval met spoed andere hulp, want het klinkt alsof het echt niet goed gaat - en het duurt al met al behoorlijk lang.
En schroom niet direct de dokterspost te bellen op het moment dat je buiten de openingstijden van je huisarts jezelf met een fles bleek in je handen betrapt. Ook al is het leven nu zwaar voor je, het is toch te mooi om eruit te stappen.
PS, misschien is het goed om van te voren de angstige buien en het gevoel dat dingen niet echt zijn ook op te schrijven, zodat je niet vergeet ook deze klachten te benoemen. Gewoon alles opschrijven waar je last van hebt, dan heb je een goed beeld en kan de huisarts je beter doorverwijzen en de psychiater je beter helpen.
En schroom niet direct de dokterspost te bellen op het moment dat je buiten de openingstijden van je huisarts jezelf met een fles bleek in je handen betrapt. Ook al is het leven nu zwaar voor je, het is toch te mooi om eruit te stappen.
PS, misschien is het goed om van te voren de angstige buien en het gevoel dat dingen niet echt zijn ook op te schrijven, zodat je niet vergeet ook deze klachten te benoemen. Gewoon alles opschrijven waar je last van hebt, dan heb je een goed beeld en kan de huisarts je beter doorverwijzen en de psychiater je beter helpen.
There is freedom waiting for you, on the breezes of the sky, and you ask: "What if I fall?" Oh but my darling, what if you fly? - Erin Hanson