Thuis
alle pijlers
Kat erg missen..
woensdag 23 januari 2013 om 17:06
Beetje overdreven wellicht om een topic te openen over je overleden kat.. heb wel ergere dingen meegemaakt.. maar toch.
Vorige maand moest ik mn allerliefste dier laten gaan.. Had haar 6 jaar geleden, toen ik voor het eerst op mezelf ging wonen, uit het asiel gehad.. liefde op het eerste gezicht van beide kanten..
Heb haar altijd gruwelijk verwend (vers vlees, altijd brokjes tot haar beschikking, jarenlang sliep ze bij me).. en ze was zeker te dik.. Het was een poes van ruim 4,5 kg. En toch heb ik er niet echt spijt van.. ondanks dat het misschien wel wat te maken heeft met haar overlijden. Wel voel ik me schuldig.. want ik heb echt niets aan haar gedrag/eetpatroon oid gemerkt in de weken ervoor.
Vorige maand in de ochtend op 2de kerstdag werden we opgeschrikt door een vreselijk gemiauw wat ik niet van haar kende.. naar beneden gerend, kon haar niet vinden (zag nogal weinig zonder lenzen).. geschreeuwd naar vriend.. die kwam ook gelijk.. lag ze op het tijdschriftengedeelte van de salontafel.. raar te hijgen en zo naar te miauwen.. het was eerder schreeuwen.. toen ze zich probeerde te bewegen, zag ik dat ze haar achterpoten niet kon bewegen.. vriend voelde aan haar pootjes en voetkussentjes.. voelden koud aan.. dus toen wist ik heel zeker dat het echt misse boel was. Haar zachtjes op de bank neergelegd en geaaid.. toen werd ze wat kalmer.. ik kreeg zelfs nog een koppie.. de schat..
Gelijk dd dierenarts gebeld, diegene zat gelukkig dichtbij.. Mn schat in een deken gewikkeld en ernaartoe gereden.. nog geen 10 min later kreeg ze al een slaapmiddel toegediend omdat de dierenarts geen behandelmogelijkheden zag.. en nog 5 min later de fatale injectie. Ze is in mijn armen ingeslapen.
Ongelofelijk.. ik heb haar nog een poos geaaid.. had haar graag een mooie plek in een tuin willen geven (als ik die had) maar die heb ik niet dus heb haar achtergelaten. Een kat in een urn hoeft voor mij nou ook weer niet.. toch voelde het vreemd.. abrupt.
Mn lieverd, waarmee ik snachts nog had zitten knuffelen en spelen.. was er ineens niet meer.
Het is ws hypertrofische cariomyopathie geweest.. waardoor er bloedstolsels zijn ontstaan en deze haar rugslagader hebben afgesloten ter hoogte van de staart.. daarom was ze aan de achterkant verlamd.. haar pootjes begonnen gewoon koud te worden en zouden (als het langer had geduurd) af zijn gestorven..
Ik mis haar echt intens. Het was mijn allerliefste huisgenootje.. altijd stond ze voor de deur als ik thuiskwam uit mijn werk.. zat veel op schoot, altijd knuffelen.. vaak spelen.. achter elkaar aan jagen.. ik kletste er altijd tegen..
Het is zooooo kaal nu.
Neem dan een nieuwe zullen veel mensen denken.. maar a) ik vond het echt een heel bijzonder beestje.. zo één vind ik er niet meer.. en b) over een half jaar ga ik verhuizen naar mijn vriend aan de andere kant van het land.. hij heeft al 2 katten.. en die zijn niet zo heeeeeel dol op andere katten (ik zag er al tegenop om ze samen te brengen..)..
Geen idee wat ik met dit topic wil.. heb altijd al gedacht dat ik het vreselijk zou vinden als ze dood zou gaan.. maar ik kan er na een maand nog steeds om janken als ik weer in een leeg huis thuis kom.
Vorige maand moest ik mn allerliefste dier laten gaan.. Had haar 6 jaar geleden, toen ik voor het eerst op mezelf ging wonen, uit het asiel gehad.. liefde op het eerste gezicht van beide kanten..
Heb haar altijd gruwelijk verwend (vers vlees, altijd brokjes tot haar beschikking, jarenlang sliep ze bij me).. en ze was zeker te dik.. Het was een poes van ruim 4,5 kg. En toch heb ik er niet echt spijt van.. ondanks dat het misschien wel wat te maken heeft met haar overlijden. Wel voel ik me schuldig.. want ik heb echt niets aan haar gedrag/eetpatroon oid gemerkt in de weken ervoor.
Vorige maand in de ochtend op 2de kerstdag werden we opgeschrikt door een vreselijk gemiauw wat ik niet van haar kende.. naar beneden gerend, kon haar niet vinden (zag nogal weinig zonder lenzen).. geschreeuwd naar vriend.. die kwam ook gelijk.. lag ze op het tijdschriftengedeelte van de salontafel.. raar te hijgen en zo naar te miauwen.. het was eerder schreeuwen.. toen ze zich probeerde te bewegen, zag ik dat ze haar achterpoten niet kon bewegen.. vriend voelde aan haar pootjes en voetkussentjes.. voelden koud aan.. dus toen wist ik heel zeker dat het echt misse boel was. Haar zachtjes op de bank neergelegd en geaaid.. toen werd ze wat kalmer.. ik kreeg zelfs nog een koppie.. de schat..
Gelijk dd dierenarts gebeld, diegene zat gelukkig dichtbij.. Mn schat in een deken gewikkeld en ernaartoe gereden.. nog geen 10 min later kreeg ze al een slaapmiddel toegediend omdat de dierenarts geen behandelmogelijkheden zag.. en nog 5 min later de fatale injectie. Ze is in mijn armen ingeslapen.
Ongelofelijk.. ik heb haar nog een poos geaaid.. had haar graag een mooie plek in een tuin willen geven (als ik die had) maar die heb ik niet dus heb haar achtergelaten. Een kat in een urn hoeft voor mij nou ook weer niet.. toch voelde het vreemd.. abrupt.
Mn lieverd, waarmee ik snachts nog had zitten knuffelen en spelen.. was er ineens niet meer.
Het is ws hypertrofische cariomyopathie geweest.. waardoor er bloedstolsels zijn ontstaan en deze haar rugslagader hebben afgesloten ter hoogte van de staart.. daarom was ze aan de achterkant verlamd.. haar pootjes begonnen gewoon koud te worden en zouden (als het langer had geduurd) af zijn gestorven..
Ik mis haar echt intens. Het was mijn allerliefste huisgenootje.. altijd stond ze voor de deur als ik thuiskwam uit mijn werk.. zat veel op schoot, altijd knuffelen.. vaak spelen.. achter elkaar aan jagen.. ik kletste er altijd tegen..
Het is zooooo kaal nu.
Neem dan een nieuwe zullen veel mensen denken.. maar a) ik vond het echt een heel bijzonder beestje.. zo één vind ik er niet meer.. en b) over een half jaar ga ik verhuizen naar mijn vriend aan de andere kant van het land.. hij heeft al 2 katten.. en die zijn niet zo heeeeeel dol op andere katten (ik zag er al tegenop om ze samen te brengen..)..
Geen idee wat ik met dit topic wil.. heb altijd al gedacht dat ik het vreselijk zou vinden als ze dood zou gaan.. maar ik kan er na een maand nog steeds om janken als ik weer in een leeg huis thuis kom.
woensdag 23 januari 2013 om 17:18
He wat droevig! Zo'n beestje kan echt je maatje zijn en een andere kat nemen is eigenlijk niet een oplossing voor je verdriet. Je zit nu in een rouwperiode en die zal nog wel eventjes aanhouden.
Onze kater is vorig jaar mei overreden. 13 jaar daarvoor was hij komen aanlopen en ik was ook gelijk weg van hem.
Hij was eigenzinnig, razend slim, lief en vol energie.
Ik mis hem nog steeds!
Ondertussen hebben wij wel een nieuwe kater in huis gehaald ook om de poes wat gezelschap te geven. Deze is prachtig om te zien, luiig en ook grappig dom af en toe. Totaal anders dan de andere kater maar me even lief.
Misschien dat je, als je bij je vriend gaat wonen evenveel gaat houden van zijn katten? En, dat je dan ook minder een gemis voelt omdat je thuis komt waar nog meer 'wezens (mens, dier) wonen?
sterkte!
Onze kater is vorig jaar mei overreden. 13 jaar daarvoor was hij komen aanlopen en ik was ook gelijk weg van hem.
Hij was eigenzinnig, razend slim, lief en vol energie.
Ik mis hem nog steeds!
Ondertussen hebben wij wel een nieuwe kater in huis gehaald ook om de poes wat gezelschap te geven. Deze is prachtig om te zien, luiig en ook grappig dom af en toe. Totaal anders dan de andere kater maar me even lief.
Misschien dat je, als je bij je vriend gaat wonen evenveel gaat houden van zijn katten? En, dat je dan ook minder een gemis voelt omdat je thuis komt waar nog meer 'wezens (mens, dier) wonen?
sterkte!
woensdag 23 januari 2013 om 17:51
Kat lenen van vriend is aan de orde geweest.. echter is het broer en zus.. hebben ook geregeld samen ruzie, al gaat het nu al een poos aardig goed.. ben bang dat als je ze uit elkaar haalt en over een poosje weer bij elkaar zet.. helemaal niet meer samen kunnen..
Wilde gewoon ff klagen over het gemis.. een echte oplossing of vervanging zal er niet zijn bedankt voor de reacties!
Wilde gewoon ff klagen over het gemis.. een echte oplossing of vervanging zal er niet zijn bedankt voor de reacties!
woensdag 23 januari 2013 om 17:52
Hoi TO, wij zijn onze poes ook een maand geleden verloren, na bijna 18 jaar. Het is gewoon klote! Neem je tijd om te rouwen en denk ook aan de goeie tijd die je samen had, dat helpt mij in ieder geval wel een beetje. Maar, leeg en raar blijft het ja. Het klopt gewoon niet. Nou ja, ik weet precies hoe het voelt, sterkte
woensdag 23 januari 2013 om 18:01
Verstandig hoor Enigme, om de katten van je vriend niet tijdelijk uit elkaar te halen, kan inderdaad problemen opleveren bij de hereniging. En superbegrijpelijk dat je je eigen kat nog zo mist! 't Ging ook heel plotseling mis. Niks geks aan hoor, en je hoeft je ook echt niet schuldig te voelen dat je het niet zag aankomen, dat kan ook helemaal niet volgens mij.
Knuffel maar extra met de katten van je vriend, dat helpt misschien een klein beetje
Knuffel maar extra met de katten van je vriend, dat helpt misschien een klein beetje
woensdag 23 januari 2013 om 18:05
Je beestje zal je geheid dankbaar zijn voor de mooie tijd die ze gehad heeft. Ik loop altijd tranen met tuiten te janken als er een huisdier overlijdt. Maar dat begrijpen alleen de mensen die ook heel veel van hun huisdier houden.
Het is ergens ook wel logisch. Je stopt er jarenlang tijd, moeite, geld en veel liefde in dus vanzelfsprekend is het een gemis.
Sterkte TS, ik weet wat je nu doormaakt.
Het is ergens ook wel logisch. Je stopt er jarenlang tijd, moeite, geld en veel liefde in dus vanzelfsprekend is het een gemis.
Sterkte TS, ik weet wat je nu doormaakt.
No love without lost
woensdag 23 januari 2013 om 18:14
quote:Enigme schreef op 23 januari 2013 @ 18:06:
Van mij had ze 20 mogen worden.. ze is net geen 11 jaar oud geworden.. beetje te jong nog eigenlijk voor een kat vind ik..
Veel te jong ja, 11 is net de middelbare leeftijd, zo'n beestje hoort dan nog minstens 5 jaar van zijn of haar oude dag te kunnen genieten
Ik denk niet dat je op zoek moet naar oplossingen om het gemis tegen te gaan, het is gewoon een rouwproces. Ik denk zelfs dat het beter is als je nu echt de tijd neemt daarvoor, voordat je bij je vriend weer met 2 nieuwe katten woont. Een kat nu zou 'opvulling' van het gemis zijn, terwijl je over een half jaartje hopelijk gewoon echt weer toe bent aan een nieuwe kat (of 2 in dit geval) met nieuw eigenaardigheden, nieuwe momentjes samen en nieuw gedrag. Je kunt die beestjes dan hopelijk gewoon waarderen voor wie ze zijn in plaats van constant geconfronteerd te worden met het feit dat ze NIET je oude kat zijn.
Van mij had ze 20 mogen worden.. ze is net geen 11 jaar oud geworden.. beetje te jong nog eigenlijk voor een kat vind ik..
Veel te jong ja, 11 is net de middelbare leeftijd, zo'n beestje hoort dan nog minstens 5 jaar van zijn of haar oude dag te kunnen genieten
Ik denk niet dat je op zoek moet naar oplossingen om het gemis tegen te gaan, het is gewoon een rouwproces. Ik denk zelfs dat het beter is als je nu echt de tijd neemt daarvoor, voordat je bij je vriend weer met 2 nieuwe katten woont. Een kat nu zou 'opvulling' van het gemis zijn, terwijl je over een half jaartje hopelijk gewoon echt weer toe bent aan een nieuwe kat (of 2 in dit geval) met nieuw eigenaardigheden, nieuwe momentjes samen en nieuw gedrag. Je kunt die beestjes dan hopelijk gewoon waarderen voor wie ze zijn in plaats van constant geconfronteerd te worden met het feit dat ze NIET je oude kat zijn.
woensdag 23 januari 2013 om 18:31
Natuurlijk kan je een kat missen en ook voor een lange tijd. Zeker als ze zo jong gestorven is. Geef jezelf de tijd en de ruimte om aan haar te denken. Je moet niet denken dat het gek is dat je je kast mist.
Ik heb mijn vorige kat ook heel erg lang gemist, en ik had hem maar een weekje mogen hebben, 1 jaar oud. Moet je na gaan, en inzien dat het gemis nog veel erger is als je een aantal jaren samen bent geweest.
Ik heb mijn vorige kat ook heel erg lang gemist, en ik had hem maar een weekje mogen hebben, 1 jaar oud. Moet je na gaan, en inzien dat het gemis nog veel erger is als je een aantal jaren samen bent geweest.
woensdag 23 januari 2013 om 18:47
Ik kan nog steeds huilen om mijn katten die zijn overleden (nu ben ik zwanger dus emotioneel niet zo stabiel als anders) ik begrijp je!! Het zal wel iets slijten. Heb je een mooie foto die je kan neerzetten? Of is het daar nog te vroeg voor? Gelukkig heb je straks weer twee katten, het vervangt die van jou niet, maar verzacht wel. Sterkte..
woensdag 23 januari 2013 om 19:19
Het verliezen van een dier waar je zo van houdt is gruwelijk rot. Mijn honden zijn voor mij familie. Hen verliezen is heel zwaar.
En je zult inderdaad niet weer zo'n kat vinden. Moet je niet willen, moet je ook niet verwachten.
Maar je kunt wel weer veel van een andere kat gaan houden, dat wel. Op een andere manier. Omdat die andere kat weer andere eigenschappen heeft. Want katten zijn nu eenmaal verschillend.
Ik vind toch dat je weer aan een andere kat moet beginnen. Niet ter vervanging, want dat gaat niet. Maar ter afleiding. Om dat lege confronterende gat te vullen.
Kijk, jouw kat is dood, maar jij leeft nog en je moet verder. En je moet er het beste van zien te maken.
Je zult ook weer van die andere kat gaan houden. En verdriet hebben als die vervolgens ook weer sterft. Dat is het grote nadeel van huisdieren. Maar je krijgt er zoveel voor terug, dat het die ellende toch wel weer waard maakt.
Er zitten in het asiel zoveel katten die ook veel te bieden hebben. Maar die hebben pech gehad met de mensen in hun leven, en daarom zitten ze daar. En zij krijgen geen kans. Het is juist zo mooi om zo'n dier een kans te bieden. Ze zijn echt wel dankbaar!
En je zult inderdaad niet weer zo'n kat vinden. Moet je niet willen, moet je ook niet verwachten.
Maar je kunt wel weer veel van een andere kat gaan houden, dat wel. Op een andere manier. Omdat die andere kat weer andere eigenschappen heeft. Want katten zijn nu eenmaal verschillend.
Ik vind toch dat je weer aan een andere kat moet beginnen. Niet ter vervanging, want dat gaat niet. Maar ter afleiding. Om dat lege confronterende gat te vullen.
Kijk, jouw kat is dood, maar jij leeft nog en je moet verder. En je moet er het beste van zien te maken.
Je zult ook weer van die andere kat gaan houden. En verdriet hebben als die vervolgens ook weer sterft. Dat is het grote nadeel van huisdieren. Maar je krijgt er zoveel voor terug, dat het die ellende toch wel weer waard maakt.
Er zitten in het asiel zoveel katten die ook veel te bieden hebben. Maar die hebben pech gehad met de mensen in hun leven, en daarom zitten ze daar. En zij krijgen geen kans. Het is juist zo mooi om zo'n dier een kans te bieden. Ze zijn echt wel dankbaar!
woensdag 23 januari 2013 om 19:24
Wij hebben 2 katten en ik heb echt wel voorkeur voor 1 van de 2. Mijn man ook maar zijn voorkeur is precies contra van de mijne dus qua aandacht zit het bij beide katten echt wel goed.
Mijn vriendje is nu ca.16 jaar oud, helemaal zeker weten we het niet, dat wisten ze in het asiel ook niet. Ik begin goed te merken dat ie begint af te takelen en ik zie er zóó tegen op dat ie er niet meer zou zijn.
Dus ik snap heel goed dat je jouw kat heel erg mist. Dikke knuffel en sterkte!
Mijn vriendje is nu ca.16 jaar oud, helemaal zeker weten we het niet, dat wisten ze in het asiel ook niet. Ik begin goed te merken dat ie begint af te takelen en ik zie er zóó tegen op dat ie er niet meer zou zijn.
Dus ik snap heel goed dat je jouw kat heel erg mist. Dikke knuffel en sterkte!
woensdag 23 januari 2013 om 20:12
tuurlijk heb je verdriet om je kat, het is toch je maatje dat er niet meer is. Onze vorige kat was zomaar binnen 2 dagen doodgegaan zonder dat ze daarvoor ziek was geweest. Ik ben er een maand ziek van geweest. Nog steeds als ik een foto van haar ergens tegenkom krijg ik een brok in mijn keel. Nu hebben we er 2, zusjes, en ik moet er niet aan denken dat ze er niet meer zijn. Gelukkig zijn ze nog maar 5.
woensdag 23 januari 2013 om 22:38