Psyche
alle pijlers
Spijt van je kinderen?
zondag 17 februari 2013 om 13:36
Naar aanleiding van het topic 'Ei kwijt' waarin TO geen kinderen wil. Forumster Louba schreef in 1 van haar reacties dat het een taboe is om te zeggen dat je spijt hebt van je kinderen.
Daarom vraag ik me af: wie heeft er (wel eens) spijt van dat er kinderen gekomen zijn? Omdat je toch de gevolgen niet hebt overzien, of omdat het anders is dan je je had voorgesteld, of om een andere reden? En met wie bespreek je dit allemaal?
Ik ben 23 jaar en heb nooit een kinderwens gehad. Ook mijn vriend wil ze absoluut niet. Tot zover prima dus. Maar als ik het er met mensen over heb krijg ik alleen maar positieve verhalen. Je krijgt er zoveel voor terug, je zou nooit meer terug willen als ze er eenmaal zijn, het gaat allemaal veel makkelijker dan je denkt... Maar ik geloof dat zomaar niet. Volgens mij moet er naast die euforische groep ook een club mensen zijn die stiekem aftelt tot de kinderen uit huis gaan. Maar zoals Louba al zegt: dát gooi je niet effe lekker in de groep op een verjaardag.
Daarom vraag ik me af: wie heeft er (wel eens) spijt van dat er kinderen gekomen zijn? Omdat je toch de gevolgen niet hebt overzien, of omdat het anders is dan je je had voorgesteld, of om een andere reden? En met wie bespreek je dit allemaal?
Ik ben 23 jaar en heb nooit een kinderwens gehad. Ook mijn vriend wil ze absoluut niet. Tot zover prima dus. Maar als ik het er met mensen over heb krijg ik alleen maar positieve verhalen. Je krijgt er zoveel voor terug, je zou nooit meer terug willen als ze er eenmaal zijn, het gaat allemaal veel makkelijker dan je denkt... Maar ik geloof dat zomaar niet. Volgens mij moet er naast die euforische groep ook een club mensen zijn die stiekem aftelt tot de kinderen uit huis gaan. Maar zoals Louba al zegt: dát gooi je niet effe lekker in de groep op een verjaardag.
zondag 17 februari 2013 om 15:39
quote:boomklever schreef op 17 februari 2013 @ 14:26:
Het punt is dat je niet weet waar je aan begint.
Vaak is het enige dat ik wil, met rust gelaten worden. En dat word ik dus niet. Ik voel me met de kinderen om me heen nooit zo fijn als wanneer ik alleen ben. Ik heb, in tegenstelling tot wat ik verwachtte, ook vaak geen zin om iets met ze te doen.
Herkenbaar hoor Boomklever. Het enige wat je jezelf kunt voorhouden, is dat het beter wordt naarmate ze ouder worden en meer hun eigen gang gaan. Dat is ook wat bij mij heeft bijgedragen aan een positiever gevoel.
Het punt is dat je niet weet waar je aan begint.
Vaak is het enige dat ik wil, met rust gelaten worden. En dat word ik dus niet. Ik voel me met de kinderen om me heen nooit zo fijn als wanneer ik alleen ben. Ik heb, in tegenstelling tot wat ik verwachtte, ook vaak geen zin om iets met ze te doen.
Herkenbaar hoor Boomklever. Het enige wat je jezelf kunt voorhouden, is dat het beter wordt naarmate ze ouder worden en meer hun eigen gang gaan. Dat is ook wat bij mij heeft bijgedragen aan een positiever gevoel.
zondag 17 februari 2013 om 15:42
quote:ClaudeFiolle schreef op 17 februari 2013 @ 13:50:
[...]
Nou en. TO heeft denk ik zin om nu een discussie te voeren. Dat is heel anders dan een oude discussie lezen. Dan heb je geen interactie.Als ik het me goed herinner schreven er in minstens 1 van die topics mensen mee die idd. spijt hadden van het krijgen van kinderen. Je ziet hier nu al dat er niet veel mensen zijn die echt spijt hebben van hun kinderen, dus wel interessant om die topics door te lezen.
[...]
Nou en. TO heeft denk ik zin om nu een discussie te voeren. Dat is heel anders dan een oude discussie lezen. Dan heb je geen interactie.Als ik het me goed herinner schreven er in minstens 1 van die topics mensen mee die idd. spijt hadden van het krijgen van kinderen. Je ziet hier nu al dat er niet veel mensen zijn die echt spijt hebben van hun kinderen, dus wel interessant om die topics door te lezen.
zondag 17 februari 2013 om 15:43
quote:belaaitafelt schreef op 17 februari 2013 @ 15:33:
Ik vind het hebben van kinderen vaak wel onpraktisch. Dat wel. Ze worden altijd ziek of zijn altijd lastig als het mij niet uitkomt.
Pffff, heb deze hele vakantie thuis gezeten met een zieke dochter. Man werken en ik opgesloten tussen de 4 muren van huis. Dochter was niet ziek genoeg om te willen slapen, dus zat de hele dag voor de tv. Maar ik kon dus ook niet naar buiten voor een boodschap.
Ik werd er gallisch gek van haha. Ben blij dat ze maandag weer naar school gaat : )
*besef me overigens heel goed dat dit natuurlijk maar peanuts is vergeleken bij andere situaties en dat ik niet moet zeuren.
Ik vind het hebben van kinderen vaak wel onpraktisch. Dat wel. Ze worden altijd ziek of zijn altijd lastig als het mij niet uitkomt.
Pffff, heb deze hele vakantie thuis gezeten met een zieke dochter. Man werken en ik opgesloten tussen de 4 muren van huis. Dochter was niet ziek genoeg om te willen slapen, dus zat de hele dag voor de tv. Maar ik kon dus ook niet naar buiten voor een boodschap.
Ik werd er gallisch gek van haha. Ben blij dat ze maandag weer naar school gaat : )
*besef me overigens heel goed dat dit natuurlijk maar peanuts is vergeleken bij andere situaties en dat ik niet moet zeuren.
zondag 17 februari 2013 om 15:47
quote:Twinkle1001 schreef op 17 februari 2013 @ 14:56:
Ja, als je kinderen wilt of hebt, helpt het enorm als je geen controlfreak bent. En als je de dingen kan nemen zoals ze komen.
Dat maakt een verschil van dag en nacht.
Controlfreak-moeders, die hebben het zeer zwaar. Net als hun kinderen.
Zeg dat nou niehiet! Ik ben een enorme controlfreak met een 9 weken oud spookje waar ik veel van houd, maar waardoor ik ook regelmatig de hele dag de zenuwen heb.
Ze is onvoorspelbaar (duhh, het is een baby) en net als ik denk dat ik weet hoe ze werkt, doet ze weer iets anders. Ik vind het best zwaar, ben erg bang om het verkeerd te doen en dat vind ik geen prettig gevoel. Gelukkig weet mijn dochter ook niet hoe 'het' moet, dat scheelt
Ja, als je kinderen wilt of hebt, helpt het enorm als je geen controlfreak bent. En als je de dingen kan nemen zoals ze komen.
Dat maakt een verschil van dag en nacht.
Controlfreak-moeders, die hebben het zeer zwaar. Net als hun kinderen.
Zeg dat nou niehiet! Ik ben een enorme controlfreak met een 9 weken oud spookje waar ik veel van houd, maar waardoor ik ook regelmatig de hele dag de zenuwen heb.
Ze is onvoorspelbaar (duhh, het is een baby) en net als ik denk dat ik weet hoe ze werkt, doet ze weer iets anders. Ik vind het best zwaar, ben erg bang om het verkeerd te doen en dat vind ik geen prettig gevoel. Gelukkig weet mijn dochter ook niet hoe 'het' moet, dat scheelt
This is not kosher!
zondag 17 februari 2013 om 15:47
Zoals hier al eerder gezegd, nooit meer zorgeloos door het leven. Altijd rekening houden met. Lichamelijk en geestelijk de pijn voelen als het met kinderen niet lekker gaat. Kleine kinderen, kleine zorgen, grote etc.....
Spijt zeker niet, maar vond en vind het wel de zwaarste ''taak'' in mijn leven. Gelukkig voel je zodra ze geboren zijn een nooit eerder gekende onvoorwaardelijke liefde waardoor je het doorstaat en volhoudt in ''zware'' tijden.
Spijt zeker niet, maar vond en vind het wel de zwaarste ''taak'' in mijn leven. Gelukkig voel je zodra ze geboren zijn een nooit eerder gekende onvoorwaardelijke liefde waardoor je het doorstaat en volhoudt in ''zware'' tijden.
zondag 17 februari 2013 om 15:47
quote:Enn schreef op 17 februari 2013 @ 15:41:
@Schouderklopje: Waarom heb jij jouw post weer verwijderd?
Omdat ik iets probeerde te quoten wat niet lukte. Van BGB over 'wanneer je mag spreken van spijt'.
Ik reageerde toen dat voor mij spijt idd hetzelfde was als 24 uur per dag ongelukkig zijn. Niet letterlijk natuurlijk. Je hebt ook altijd nog wel leuke dagen. Maar wel bijna elke dag baalde ik van het feit dat ik moeder was. Soms in stilte balend. Soms diep ongelukkig. Soms huilend. Soms tanden op elkaar en doorgaan. Soms heel hard er niet aan denkend. Maar zelden blij met het gegeven dat ik vanaf nu altijd iemands moeder zou zijn die mij zo nodig had.
Dus spijt is niet een momentje of een korte fase. Maar echt een lang aanhoudend gevoel van kon ik alles maar terugdraaien.
@Schouderklopje: Waarom heb jij jouw post weer verwijderd?
Omdat ik iets probeerde te quoten wat niet lukte. Van BGB over 'wanneer je mag spreken van spijt'.
Ik reageerde toen dat voor mij spijt idd hetzelfde was als 24 uur per dag ongelukkig zijn. Niet letterlijk natuurlijk. Je hebt ook altijd nog wel leuke dagen. Maar wel bijna elke dag baalde ik van het feit dat ik moeder was. Soms in stilte balend. Soms diep ongelukkig. Soms huilend. Soms tanden op elkaar en doorgaan. Soms heel hard er niet aan denkend. Maar zelden blij met het gegeven dat ik vanaf nu altijd iemands moeder zou zijn die mij zo nodig had.
Dus spijt is niet een momentje of een korte fase. Maar echt een lang aanhoudend gevoel van kon ik alles maar terugdraaien.
zondag 17 februari 2013 om 15:49
Ik heb zeker geen spijt van mijn kinderen, mijn dochters zijn de mooiste, liefste en meest bijzondere kinderen op aarde, en die heb ik gebaard!
Wel heb ik het wel eens moeilijk, mijn oudste is een intensief kind, vraagt veel aandacht en sturing en mijn jongste is gewoon de jongste, verwend en vooral nog heel afhankelijk.
(mijn kinderen zijn 10 en 4)
Doordat ik een tienermoeder was heb ik heel veel moeten laten, mijn leven werd bepaald door mijn kleine baby en door veel andere moeilijke omstandigheden, ik ben nu bijna 30 en ik heb heel veel drang naar vrijheid.
Ik doe momenteel een opleiding (eindelijk!) die keuze heb ik voor mijzelf gemaakt, de eerste eigen keuze sinds 10 jaar en ik heb de smaak te pakken, ik heb inmiddels ook besloten dat ik absoluut niet gelukkig ben in dit rijtjeshuis en graag wil verhuizen.
Eigenlijk durf ik nu pas keuzes te maken omdat ik ze wil, niet omdat het nodig is voor de kinderen, kinderen zijn best flexibel, ik ben nu bijna 2 maanden op weg met mijn opleiding en nieuwe werk en ze weten als haast niet meer beter.
Een verhuizing overleven ze ook wel
Spijt zal ik nooit hebben maar moeilijk heb ik het zeker gehad.
Wel heb ik het wel eens moeilijk, mijn oudste is een intensief kind, vraagt veel aandacht en sturing en mijn jongste is gewoon de jongste, verwend en vooral nog heel afhankelijk.
(mijn kinderen zijn 10 en 4)
Doordat ik een tienermoeder was heb ik heel veel moeten laten, mijn leven werd bepaald door mijn kleine baby en door veel andere moeilijke omstandigheden, ik ben nu bijna 30 en ik heb heel veel drang naar vrijheid.
Ik doe momenteel een opleiding (eindelijk!) die keuze heb ik voor mijzelf gemaakt, de eerste eigen keuze sinds 10 jaar en ik heb de smaak te pakken, ik heb inmiddels ook besloten dat ik absoluut niet gelukkig ben in dit rijtjeshuis en graag wil verhuizen.
Eigenlijk durf ik nu pas keuzes te maken omdat ik ze wil, niet omdat het nodig is voor de kinderen, kinderen zijn best flexibel, ik ben nu bijna 2 maanden op weg met mijn opleiding en nieuwe werk en ze weten als haast niet meer beter.
Een verhuizing overleven ze ook wel
Spijt zal ik nooit hebben maar moeilijk heb ik het zeker gehad.
zondag 17 februari 2013 om 15:49
quote:hkgirl schreef op 17 februari 2013 @ 14:28:
[...]
Daar heb een goed punt. Dat is mij idd ook nooit gezegd, dat wordt volgens mij zelden gezegd. Altijd maar de schijn ophouden hoe geweldig het is vind ik echter niet goed. Als iemand het oprecht aan mij vraagt, krijt diegene eerlijk antwoord. En mochten mijn kinderen later kinderen willen zal ik ze zeker zeggen "meiske denk er nog maar eens goed over na"! Ik ben ook vrij eerlijk hoor. Maar ik heb al wel 2 keer het verwijt gekregen dat ik niet zo negatief moet doen over het krijgen van kinderen. Dus ik blijf inmiddels wel oppervlakkig.
[...]
Daar heb een goed punt. Dat is mij idd ook nooit gezegd, dat wordt volgens mij zelden gezegd. Altijd maar de schijn ophouden hoe geweldig het is vind ik echter niet goed. Als iemand het oprecht aan mij vraagt, krijt diegene eerlijk antwoord. En mochten mijn kinderen later kinderen willen zal ik ze zeker zeggen "meiske denk er nog maar eens goed over na"! Ik ben ook vrij eerlijk hoor. Maar ik heb al wel 2 keer het verwijt gekregen dat ik niet zo negatief moet doen over het krijgen van kinderen. Dus ik blijf inmiddels wel oppervlakkig.
zondag 17 februari 2013 om 15:54
quote:Iwannalive schreef op 17 februari 2013 @ 14:35:
Ik kan me weinig voorstellen bij het hebben van spijt dat je ze hebt gekregen, maar wel zeggen dat je zielsveel van ze houdt... houd je dan wel echt zielsveel van ze? Is dat niet het werkelijke taboe...
Daarom klopt de opmerking "spijt van je kinderen" in mijn ogen ook niet. Je wilt je kind nl. niet kwijt. Je houdt van je kind!
Maar je kunt wel spijt hebben van het ouderschap. Omdat het je tegenvalt, je niet de moeder bent die je had gehoopt te zijn, de zorgen zwaarder zijn dan je had kunnen voorstellen, het constant beschikbaar zijn een grotere wissel trekt dan je ooit voor mogelijk had kunnen houden, etc.
Ik heb geen spijt van mijn kind. Het is het meest gelukte kind ter wereld (nou ja, ben heus wel realistisch hoor). Maar echt, aan mijn kind ligt het niet! Ze is een schatje. Het ligt aan mij, mij en mij! De rol die je krijgt past mij niet. Althans, nu pas groei ik in mijn rol. De eerste jaren wilde ik die rol niet. Ik vond het vreselijk!
Ik kan me weinig voorstellen bij het hebben van spijt dat je ze hebt gekregen, maar wel zeggen dat je zielsveel van ze houdt... houd je dan wel echt zielsveel van ze? Is dat niet het werkelijke taboe...
Daarom klopt de opmerking "spijt van je kinderen" in mijn ogen ook niet. Je wilt je kind nl. niet kwijt. Je houdt van je kind!
Maar je kunt wel spijt hebben van het ouderschap. Omdat het je tegenvalt, je niet de moeder bent die je had gehoopt te zijn, de zorgen zwaarder zijn dan je had kunnen voorstellen, het constant beschikbaar zijn een grotere wissel trekt dan je ooit voor mogelijk had kunnen houden, etc.
Ik heb geen spijt van mijn kind. Het is het meest gelukte kind ter wereld (nou ja, ben heus wel realistisch hoor). Maar echt, aan mijn kind ligt het niet! Ze is een schatje. Het ligt aan mij, mij en mij! De rol die je krijgt past mij niet. Althans, nu pas groei ik in mijn rol. De eerste jaren wilde ik die rol niet. Ik vond het vreselijk!
zondag 17 februari 2013 om 15:57
quote:alie_mentatie schreef op 17 februari 2013 @ 15:12:
[...]
Ja, ik zeg dus eerlijk hoe ik erover denk, ze zullen vast niet allemaal zo zijn, maar als ik die meiden buiten rond zie hangen, zwaar opgemaakt, grote bekken, en dan die facebook accounts van die leeftijdscategorie, ik krijg er echt kromme tenen van. Denk inderdaad dat pubermeisjes in het algemeen vroegah leuker waren, sorry.Van de week nog opgepast op m'n nichtje van 13. Heerlijke meid met leuke vriendinnen en totaal niet beantwoordend aan het beeld wat jij nu schetst, maar wat ik helaas ook wel op straat zie. Dus ja, ze bestaan gelukkig wel, leuke pubermeisjes (en -jongens).
[...]
Ja, ik zeg dus eerlijk hoe ik erover denk, ze zullen vast niet allemaal zo zijn, maar als ik die meiden buiten rond zie hangen, zwaar opgemaakt, grote bekken, en dan die facebook accounts van die leeftijdscategorie, ik krijg er echt kromme tenen van. Denk inderdaad dat pubermeisjes in het algemeen vroegah leuker waren, sorry.Van de week nog opgepast op m'n nichtje van 13. Heerlijke meid met leuke vriendinnen en totaal niet beantwoordend aan het beeld wat jij nu schetst, maar wat ik helaas ook wel op straat zie. Dus ja, ze bestaan gelukkig wel, leuke pubermeisjes (en -jongens).
zondag 17 februari 2013 om 15:59
quote:schouderklopje schreef op 17 februari 2013 @ 15:49:
[...]
Ik ben ook vrij eerlijk hoor. Maar ik heb al wel 2 keer het verwijt gekregen dat ik niet zo negatief moet doen over het krijgen van kinderen. Dus ik blijf inmiddels wel oppervlakkig.Wat jammer dat je in dat taboe-keurslijf wordt gedrukt, want ik vind je altijd zeer plezierig en realistisch schrijven over je rol als moeder.
[...]
Ik ben ook vrij eerlijk hoor. Maar ik heb al wel 2 keer het verwijt gekregen dat ik niet zo negatief moet doen over het krijgen van kinderen. Dus ik blijf inmiddels wel oppervlakkig.Wat jammer dat je in dat taboe-keurslijf wordt gedrukt, want ik vind je altijd zeer plezierig en realistisch schrijven over je rol als moeder.
zondag 17 februari 2013 om 16:01
quote:boomklever schreef op 17 februari 2013 @ 14:44:
[...]
Ik heb ook niet het gevoel dat ik zielsveel van ze houd. Ik heb wel een band met ze, die is ontstaan toen ze baby's waren. Ze zijn wel helemaal gek op mij. Ja, wat wil je als je volledig van iemand afhankelijk bent... En ik vind het heerlijk om met ze te knuffelen. Maar ik heb wel het idee dat die band minder sterk wordt naarmate ze ouder worden, of zo. Ik heb ook niet echt het idee dat ik ze zo goed ken. En dat ik als een leeuwin voor ze zou vechten. Dat hoor je toch altijd? Ik kan me er niet veel bij voorstellen. Is ook nog nooit nodig geweest, maar ik vraag het me dus af.
Ik herken dit gevoel van de eerste 2 jaar van dochter (niet weten of ik wel echt van haar hou zoals het hoort, vechten voor haar). Ik ben aan de AD (anti depressiva) gegaan en dat heeft bij mij voor het eerst in al die twee jaren momenten opgeleverd dat ik daadwerkelijk een dagje plezier kon hebben met mijn kind. Nog steeds was het niet mijn hobby. Maar vanaf toen kon ik wel steeds meer en meer voelen hoe lief ze me was.
Zou het kunnen zijn dat je last hebt van een niet erkende onderliggende depressie? In dat geval, gun jezelf (en je kinderen!) een moeder die weer plezier kan halen uit het samenzijn. Al is het maar met momenten. Die momenten voeden je gevoel en dan ineens weet je het zeker! Echt, dat gun ik jou en je kinderen van harte!
[...]
Ik heb ook niet het gevoel dat ik zielsveel van ze houd. Ik heb wel een band met ze, die is ontstaan toen ze baby's waren. Ze zijn wel helemaal gek op mij. Ja, wat wil je als je volledig van iemand afhankelijk bent... En ik vind het heerlijk om met ze te knuffelen. Maar ik heb wel het idee dat die band minder sterk wordt naarmate ze ouder worden, of zo. Ik heb ook niet echt het idee dat ik ze zo goed ken. En dat ik als een leeuwin voor ze zou vechten. Dat hoor je toch altijd? Ik kan me er niet veel bij voorstellen. Is ook nog nooit nodig geweest, maar ik vraag het me dus af.
Ik herken dit gevoel van de eerste 2 jaar van dochter (niet weten of ik wel echt van haar hou zoals het hoort, vechten voor haar). Ik ben aan de AD (anti depressiva) gegaan en dat heeft bij mij voor het eerst in al die twee jaren momenten opgeleverd dat ik daadwerkelijk een dagje plezier kon hebben met mijn kind. Nog steeds was het niet mijn hobby. Maar vanaf toen kon ik wel steeds meer en meer voelen hoe lief ze me was.
Zou het kunnen zijn dat je last hebt van een niet erkende onderliggende depressie? In dat geval, gun jezelf (en je kinderen!) een moeder die weer plezier kan halen uit het samenzijn. Al is het maar met momenten. Die momenten voeden je gevoel en dan ineens weet je het zeker! Echt, dat gun ik jou en je kinderen van harte!
zondag 17 februari 2013 om 16:01
pubermeisjes die er zo bijlopen daarvan vraag ik me af wat de rol van de ouders is.. Mijn dochter gaat dus NIET zo de deur uit !
Rondhangen doet ze niet (wonen in een mini dorp.. valt weinig te hangen ha ha).. Maar ik denk écht dat een groot deel van dit soort types domweg thuis niet in de gaten gehouden worden..
Rondhangen doet ze niet (wonen in een mini dorp.. valt weinig te hangen ha ha).. Maar ik denk écht dat een groot deel van dit soort types domweg thuis niet in de gaten gehouden worden..
zondag 17 februari 2013 om 16:05
quote:Mocy schreef op 17 februari 2013 @ 15:47:
Zoals hier al eerder gezegd, nooit meer zorgeloos door het leven. Altijd rekening houden met. Lichamelijk en geestelijk de pijn voelen als het met kinderen niet lekker gaat. Kleine kinderen, kleine zorgen, grote etc.....
Spijt zeker niet, maar vond en vind het wel de zwaarste ''taak'' in mijn leven. Gelukkig voel je zodra ze geboren zijn een nooit eerder gekende onvoorwaardelijke liefde waardoor je het doorstaat en volhoudt in ''zware'' tijden.Heel mooi verwoord...
Zoals hier al eerder gezegd, nooit meer zorgeloos door het leven. Altijd rekening houden met. Lichamelijk en geestelijk de pijn voelen als het met kinderen niet lekker gaat. Kleine kinderen, kleine zorgen, grote etc.....
Spijt zeker niet, maar vond en vind het wel de zwaarste ''taak'' in mijn leven. Gelukkig voel je zodra ze geboren zijn een nooit eerder gekende onvoorwaardelijke liefde waardoor je het doorstaat en volhoudt in ''zware'' tijden.Heel mooi verwoord...
zondag 17 februari 2013 om 16:07
quote:poldervrouw schreef op 17 februari 2013 @ 16:01:
pubermeisjes die er zo bijlopen daarvan vraag ik me af wat de rol van de ouders is.. Mijn dochter gaat dus NIET zo de deur uit !
Rondhangen doet ze niet (wonen in een mini dorp.. valt weinig te hangen ha ha).. Maar ik denk écht dat een groot deel van dit soort types domweg thuis niet in de gaten gehouden worden..Dan gaat ze zo niet de deur uit, maar ze kleedt zich wel om bij d'r vriendinnetje die 3 huizen verder woont. En dan?
pubermeisjes die er zo bijlopen daarvan vraag ik me af wat de rol van de ouders is.. Mijn dochter gaat dus NIET zo de deur uit !
Rondhangen doet ze niet (wonen in een mini dorp.. valt weinig te hangen ha ha).. Maar ik denk écht dat een groot deel van dit soort types domweg thuis niet in de gaten gehouden worden..Dan gaat ze zo niet de deur uit, maar ze kleedt zich wel om bij d'r vriendinnetje die 3 huizen verder woont. En dan?
Duss....
zondag 17 februari 2013 om 16:12
quote:belaaitafelt schreef op 17 februari 2013 @ 14:33:
Hoe kun je nou spijt hebben van je kinderen?
Omdat mijn kinderen o zo gewensd zijn maar niet de jeugd hebben gehad die zij verdienden en met recht een "kutjeugd" hebben gehad door mijn uit de hand gelopen PND en een scheiding na 5 jaar dan weer thuis, dan weer opgenomen te zijn.
Mijn kinderen zijn opgevoed door legio gezinsverzorgenden omdat papa moest werken en mama in het ziekenhuis lag. Geweldig toch maar niet heus.
De kinderen zijn na de scheiding bij mij komen wonen, was redelijk stabiel, en na 1.5 jaar werd ik ziek, weer opname, thuis, opname dus gingen zij bij hun vader wonen die werkte dus weer gezinszorg etc, etc.
Het is jammer dat je niet alles van te voren weet maar dit heb ik absoluut niet gewild en mijn kinderen, die nu volwassen zijn, ervaren dit ook zo. Zij hebben wel degelijk littekens opgelopen.
Hoe kun je nou spijt hebben van je kinderen?
Omdat mijn kinderen o zo gewensd zijn maar niet de jeugd hebben gehad die zij verdienden en met recht een "kutjeugd" hebben gehad door mijn uit de hand gelopen PND en een scheiding na 5 jaar dan weer thuis, dan weer opgenomen te zijn.
Mijn kinderen zijn opgevoed door legio gezinsverzorgenden omdat papa moest werken en mama in het ziekenhuis lag. Geweldig toch maar niet heus.
De kinderen zijn na de scheiding bij mij komen wonen, was redelijk stabiel, en na 1.5 jaar werd ik ziek, weer opname, thuis, opname dus gingen zij bij hun vader wonen die werkte dus weer gezinszorg etc, etc.
Het is jammer dat je niet alles van te voren weet maar dit heb ik absoluut niet gewild en mijn kinderen, die nu volwassen zijn, ervaren dit ook zo. Zij hebben wel degelijk littekens opgelopen.
zondag 17 februari 2013 om 16:47
@ Wellhello: komt goed hoor, ik was ook een behoorlijke controllfreak, maar dat is nou ook het leuke met kinderen, je leert echt een aantal nieuwe en interessante dingen over jezelf, en daardoor verander je waarschijnlijk ook in positieve zin! Mijn mantra: als het niet gaat zoals het moet dan moet het maar zoals het gaat!
On topic: geen spijt, totaal niet want mijn kinderen zijn de leukste en ze hebben van mij ook een gezelliger en gemakkelijker mens gemaakt (zie boven).
Maar zeer opgelucht dat ze gezond zijn want dat had heel anders gekund en dan kan ik me wel vorstellen dat je spijt hebt op een andere manier, zoals al een paar keer geschreven is hier.
En dan nog even lekker off topic over pubermeisjes, ik was een heel braaf meisje maar mijn god wat zag ik er afschuwelijk uit! Knalrode lipstick, skinny jeans (ja hoor, die was dus 20 jaar geleden ook in de mode, maar dan met een kort truitje erop!) een oversized maar wel te kort truitje, getoupeerd haar met een kuif die keihard was gespoten met haarlak, ay!
On topic: geen spijt, totaal niet want mijn kinderen zijn de leukste en ze hebben van mij ook een gezelliger en gemakkelijker mens gemaakt (zie boven).
Maar zeer opgelucht dat ze gezond zijn want dat had heel anders gekund en dan kan ik me wel vorstellen dat je spijt hebt op een andere manier, zoals al een paar keer geschreven is hier.
En dan nog even lekker off topic over pubermeisjes, ik was een heel braaf meisje maar mijn god wat zag ik er afschuwelijk uit! Knalrode lipstick, skinny jeans (ja hoor, die was dus 20 jaar geleden ook in de mode, maar dan met een kort truitje erop!) een oversized maar wel te kort truitje, getoupeerd haar met een kuif die keihard was gespoten met haarlak, ay!
zondag 17 februari 2013 om 16:53
quote:Wellhello schreef op 17 februari 2013 @ 15:47:
[...]
Zeg dat nou niehiet! Ik ben een enorme controlfreak met een 9 weken oud spookje waar ik veel van houd, maar waardoor ik ook regelmatig de hele dag de zenuwen heb.
Ze is onvoorspelbaar (duhh, het is een baby) en net als ik denk dat ik weet hoe ze werkt, doet ze weer iets anders. Ik vind het best zwaar, ben erg bang om het verkeerd te doen en dat vind ik geen prettig gevoel. Gelukkig weet mijn dochter ook niet hoe 'het' moet, dat scheelt
"Go with the flow" is de meest relaxte manier om erin te staan.
Misschien helpt het een beetje om dit te weten...
Oh enneh, je dochter weet wél hoe het moet: baby's (kinderen) volgen hun gevoel. Kun je nu al wat van leren
.
[...]
Zeg dat nou niehiet! Ik ben een enorme controlfreak met een 9 weken oud spookje waar ik veel van houd, maar waardoor ik ook regelmatig de hele dag de zenuwen heb.
Ze is onvoorspelbaar (duhh, het is een baby) en net als ik denk dat ik weet hoe ze werkt, doet ze weer iets anders. Ik vind het best zwaar, ben erg bang om het verkeerd te doen en dat vind ik geen prettig gevoel. Gelukkig weet mijn dochter ook niet hoe 'het' moet, dat scheelt
"Go with the flow" is de meest relaxte manier om erin te staan.
Misschien helpt het een beetje om dit te weten...
Oh enneh, je dochter weet wél hoe het moet: baby's (kinderen) volgen hun gevoel. Kun je nu al wat van leren
.
zondag 17 februari 2013 om 17:04