Psyche
alle pijlers
Spijt van je kinderen?
zondag 17 februari 2013 om 13:36
Naar aanleiding van het topic 'Ei kwijt' waarin TO geen kinderen wil. Forumster Louba schreef in 1 van haar reacties dat het een taboe is om te zeggen dat je spijt hebt van je kinderen.
Daarom vraag ik me af: wie heeft er (wel eens) spijt van dat er kinderen gekomen zijn? Omdat je toch de gevolgen niet hebt overzien, of omdat het anders is dan je je had voorgesteld, of om een andere reden? En met wie bespreek je dit allemaal?
Ik ben 23 jaar en heb nooit een kinderwens gehad. Ook mijn vriend wil ze absoluut niet. Tot zover prima dus. Maar als ik het er met mensen over heb krijg ik alleen maar positieve verhalen. Je krijgt er zoveel voor terug, je zou nooit meer terug willen als ze er eenmaal zijn, het gaat allemaal veel makkelijker dan je denkt... Maar ik geloof dat zomaar niet. Volgens mij moet er naast die euforische groep ook een club mensen zijn die stiekem aftelt tot de kinderen uit huis gaan. Maar zoals Louba al zegt: dát gooi je niet effe lekker in de groep op een verjaardag.
Daarom vraag ik me af: wie heeft er (wel eens) spijt van dat er kinderen gekomen zijn? Omdat je toch de gevolgen niet hebt overzien, of omdat het anders is dan je je had voorgesteld, of om een andere reden? En met wie bespreek je dit allemaal?
Ik ben 23 jaar en heb nooit een kinderwens gehad. Ook mijn vriend wil ze absoluut niet. Tot zover prima dus. Maar als ik het er met mensen over heb krijg ik alleen maar positieve verhalen. Je krijgt er zoveel voor terug, je zou nooit meer terug willen als ze er eenmaal zijn, het gaat allemaal veel makkelijker dan je denkt... Maar ik geloof dat zomaar niet. Volgens mij moet er naast die euforische groep ook een club mensen zijn die stiekem aftelt tot de kinderen uit huis gaan. Maar zoals Louba al zegt: dát gooi je niet effe lekker in de groep op een verjaardag.
zondag 17 februari 2013 om 17:14
nee, ik had meestal hakken eronder. of enorme legerboots.
met die hakken heb ik de parketvloer van mijn ouders compleet vernaggeld.
de periode van de afschuwelijke leren jas erboven, heb je die nog meegekregen?
oja, de legging!!! die droeg je gewoon met een naveltruitje toen.
tegenwoordig hebben ze er nog een rokje over.
met die hakken heb ik de parketvloer van mijn ouders compleet vernaggeld.
de periode van de afschuwelijke leren jas erboven, heb je die nog meegekregen?
oja, de legging!!! die droeg je gewoon met een naveltruitje toen.
tegenwoordig hebben ze er nog een rokje over.
wij slapen nooit.
zondag 17 februari 2013 om 17:16
quote:Kwallenbal schreef op 17 februari 2013 @ 16:12:
[...]
Omdat mijn kinderen o zo gewensd zijn maar niet de jeugd hebben gehad die zij verdienden en met recht een "kutjeugd" hebben gehad door mijn uit de hand gelopen PND en een scheiding na 5 jaar dan weer thuis, dan weer opgenomen te zijn.
Mijn kinderen zijn opgevoed door legio gezinsverzorgenden omdat papa moest werken en mama in het ziekenhuis lag. Geweldig toch maar niet heus.
De kinderen zijn na de scheiding bij mij komen wonen, was redelijk stabiel, en na 1.5 jaar werd ik ziek, weer opname, thuis, opname dus gingen zij bij hun vader wonen die werkte dus weer gezinszorg etc, etc.
Het is jammer dat je niet alles van te voren weet maar dit heb ik absoluut niet gewild en mijn kinderen, die nu volwassen zijn, ervaren dit ook zo. Zij hebben wel degelijk littekens opgelopen.Dat snap ik! Oprecht rot voor jullie allemaal.
[...]
Omdat mijn kinderen o zo gewensd zijn maar niet de jeugd hebben gehad die zij verdienden en met recht een "kutjeugd" hebben gehad door mijn uit de hand gelopen PND en een scheiding na 5 jaar dan weer thuis, dan weer opgenomen te zijn.
Mijn kinderen zijn opgevoed door legio gezinsverzorgenden omdat papa moest werken en mama in het ziekenhuis lag. Geweldig toch maar niet heus.
De kinderen zijn na de scheiding bij mij komen wonen, was redelijk stabiel, en na 1.5 jaar werd ik ziek, weer opname, thuis, opname dus gingen zij bij hun vader wonen die werkte dus weer gezinszorg etc, etc.
Het is jammer dat je niet alles van te voren weet maar dit heb ik absoluut niet gewild en mijn kinderen, die nu volwassen zijn, ervaren dit ook zo. Zij hebben wel degelijk littekens opgelopen.Dat snap ik! Oprecht rot voor jullie allemaal.
Duss....
zondag 17 februari 2013 om 17:53
Ook ik heb de eerste periode wel eens spijt gehad hoor. (had ook een PPD) Ik had me het moederschap zo anders voorgesteld en vond het loodzwaar. Dacht echt regelmatig: WAAR zijn we aan begonnen?? Bovendien voelde ik me mega schuldig omdat ik niet die 'alles overheersende liefde en moedergevoelens' had, die je blijkbaar hoort te krijgen na de geboorte van je kind.
Toen ik op een dag huilend bij mijn huisarts zat (ik voel me zo'n slechte moehoehoeder ) zei hij: je weet pas wat voor soort moeder je bent, als je daadwerkelijk moeder bent!
Mijn voorstellingen van een gezellige moederkloek met een sliert kinderen achter me aan die zingend aan tafel koekjes aan het versieren waren bleek toch niet helemaal realistisch
Nu is zoon ondertussen 4 jaar, voel ik absoluut die 'alles overheersende moederliefde' en ben ik dolgelukkig met ons gezinnetje. We hebben een fantastische balans gevonden waar we ons allemaal fijn bij voelen. Ik ben (volgens mijn bescheiden mening ) een leuke en lieve moeder, en heb daarnaast een leuke baan en ook nog regelmatig tijd voor mezelf of met mijn man samen.
Ik denk dat voor mij 1 kind de perfecte balans is tussen moederschap en een eigen leven.
Wie weet verandert dat gevoel nog in de toekomst, maar voor nu voelt dat wel zo
Toen ik op een dag huilend bij mijn huisarts zat (ik voel me zo'n slechte moehoehoeder ) zei hij: je weet pas wat voor soort moeder je bent, als je daadwerkelijk moeder bent!
Mijn voorstellingen van een gezellige moederkloek met een sliert kinderen achter me aan die zingend aan tafel koekjes aan het versieren waren bleek toch niet helemaal realistisch
Nu is zoon ondertussen 4 jaar, voel ik absoluut die 'alles overheersende moederliefde' en ben ik dolgelukkig met ons gezinnetje. We hebben een fantastische balans gevonden waar we ons allemaal fijn bij voelen. Ik ben (volgens mijn bescheiden mening ) een leuke en lieve moeder, en heb daarnaast een leuke baan en ook nog regelmatig tijd voor mezelf of met mijn man samen.
Ik denk dat voor mij 1 kind de perfecte balans is tussen moederschap en een eigen leven.
Wie weet verandert dat gevoel nog in de toekomst, maar voor nu voelt dat wel zo
zondag 17 februari 2013 om 18:19
Spijt is misschien een groot woord maar als je alles van te voren weet...... had ik misschien eerder suikertante gespeeld dan zelf moeder geworden. Ik houd heel veel van hem en zou hem zeer missen als hij niet meer zou zijn. Ik wilde altijd graag kinderen maar het gebeurde niet. Tegen de tijd dat ik onverwacht toch zwanger raakte had ik mijn leven al aardig een andere invulling gegeven dan moeder zijn. Maar ja, ik moest atlijd zo nodig en dacht dat abortus dus wel heel veel spijt op zou leveren en een tweede kans zat er niet in. Het is wel een enorm makkelijk kind en een schatje, daar bof ik dan mee. Wel een gebruiksaanwijzing vanwege zijn anders zijn.
zondag 17 februari 2013 om 21:25
quote:schouderklopje schreef op 17 februari 2013 @ 16:01:
[...]
Ik herken dit gevoel van de eerste 2 jaar van dochter (niet weten of ik wel echt van haar hou zoals het hoort, vechten voor haar). Ik ben aan de AD (anti depressiva) gegaan en dat heeft bij mij voor het eerst in al die twee jaren momenten opgeleverd dat ik daadwerkelijk een dagje plezier kon hebben met mijn kind.
Zou het kunnen zijn dat je last hebt van een niet erkende
onderliggende depressie? In dat geval, gun jezelf (en je kinderen!)
een moeder die weer plezier kan halen uit het samenzijn. Al is het maar met momenten. Die momenten voeden je gevoel en dan
ineens weet je het zeker! Echt, dat gun ik jou en je kinderen van
harte!Dat denk ik ook wel eens, ja. Maar ik kan op zich wel van dingen genieten en zo. Maar ik ben emotioneel wel wat afgevlakt. Er is wel meer in mijn leven dat niet loopt; mijn relatie bijvoorbeeld en op mijn werk haal ik er ook bij lange na niet uit wat er in zit. Zeker een midlife crisis (ben 41).
[...]
Ik herken dit gevoel van de eerste 2 jaar van dochter (niet weten of ik wel echt van haar hou zoals het hoort, vechten voor haar). Ik ben aan de AD (anti depressiva) gegaan en dat heeft bij mij voor het eerst in al die twee jaren momenten opgeleverd dat ik daadwerkelijk een dagje plezier kon hebben met mijn kind.
Zou het kunnen zijn dat je last hebt van een niet erkende
onderliggende depressie? In dat geval, gun jezelf (en je kinderen!)
een moeder die weer plezier kan halen uit het samenzijn. Al is het maar met momenten. Die momenten voeden je gevoel en dan
ineens weet je het zeker! Echt, dat gun ik jou en je kinderen van
harte!Dat denk ik ook wel eens, ja. Maar ik kan op zich wel van dingen genieten en zo. Maar ik ben emotioneel wel wat afgevlakt. Er is wel meer in mijn leven dat niet loopt; mijn relatie bijvoorbeeld en op mijn werk haal ik er ook bij lange na niet uit wat er in zit. Zeker een midlife crisis (ben 41).
zondag 17 februari 2013 om 22:20
Geen spijt, verre van zelfs. Ik kan me er wél iets bij voorstellen, Schouderklopje definieerde het goed wat mij betreft, spijt van ouderschap. Denk dat het in de meeste gevallen dat is.
Het is vermoeiend. Ik heb nooit zulke grote zorgen, bezorgdheid gekend voordat mijn dochter er was. De verantwoordelijkheid is enorm. De liefde ook wat mij betreft en dat maakt het naast soms zwaar, heel licht. Ik ken geen lichtere liefde dan die voor haar, juist omdat het zo vanzelfsprekend onvoorwaardelijk en totaal is.
Ik denk dat mijn man en ik net zo gelukkig zouden zijn geweest samen zonder kinderen, we hadden beiden geen overweldigende kinderwens. Ik weet ook dat we ons veel rijker voelen dan voor haar aanwezigheid en dat we het voor geen goud hadden willen missen.
Ik droomde een paar nachten terug dat ze dood was, een lange, nare, realistische droom. Ik werd hysterisch wakker. Alles in mij wil dat ze er is, blijft. Het tegenovergestelde van spijt dus.
Het is vermoeiend. Ik heb nooit zulke grote zorgen, bezorgdheid gekend voordat mijn dochter er was. De verantwoordelijkheid is enorm. De liefde ook wat mij betreft en dat maakt het naast soms zwaar, heel licht. Ik ken geen lichtere liefde dan die voor haar, juist omdat het zo vanzelfsprekend onvoorwaardelijk en totaal is.
Ik denk dat mijn man en ik net zo gelukkig zouden zijn geweest samen zonder kinderen, we hadden beiden geen overweldigende kinderwens. Ik weet ook dat we ons veel rijker voelen dan voor haar aanwezigheid en dat we het voor geen goud hadden willen missen.
Ik droomde een paar nachten terug dat ze dood was, een lange, nare, realistische droom. Ik werd hysterisch wakker. Alles in mij wil dat ze er is, blijft. Het tegenovergestelde van spijt dus.
zondag 17 februari 2013 om 23:11
quote:boomklever schreef op 17 februari 2013 @ 21:25:
[...]
Dat denk ik ook wel eens, ja. Maar ik kan op zich wel van dingen genieten en zo. Maar ik ben emotioneel wel wat afgevlakt. Er is wel meer in mijn leven dat niet loopt; mijn relatie bijvoorbeeld en op mijn werk haal ik er ook bij lange na niet uit wat er in zit. Zeker een midlife crisis (ben 41).
Dat dacht ik dus ook. Een depressie zou dan moeten betekenen dat je nergens meer plezier in hebt. Niks is minder waar. Om eerlijk te zijn voelde ik me een soort van dolgelukkig op het moment dat ik mijn kind kwijt was (op kdv/uit logeren). Een mega opluchting dat ik van haar "af" was zeg maar. Dus om iets te mankeren hoef je niet zwart/wit alleen maar depressief op de bank te liggen huilen.
Het kunnen overigens ook andere oorzaken zijn. In mijn geval speelt persoonlijkheidsproblematiek ook zeker een rol. Ik zou in ieder geval niet zomaar genoegen nemen met deze state of mind. Want hoezeer ik het ook erg vind voor jou (weet dat het intens vreselijk voelt om in een langdurige situatie te zitten die je niet wilt), ik vind het erger voor je kinderen! Daarom voelde ik mezelf dan ook verplicht om er alles aan gedaan te hebben om te zoeken naar verbetering. Omdat ik dit mijn kind schuldig was. Zij had er immers niet om gevraagd om op deze wereld gezet te worden.
Dus laat het er niet zomaar bij zitten Boomklever. Zoek verder!
[...]
Dat denk ik ook wel eens, ja. Maar ik kan op zich wel van dingen genieten en zo. Maar ik ben emotioneel wel wat afgevlakt. Er is wel meer in mijn leven dat niet loopt; mijn relatie bijvoorbeeld en op mijn werk haal ik er ook bij lange na niet uit wat er in zit. Zeker een midlife crisis (ben 41).
Dat dacht ik dus ook. Een depressie zou dan moeten betekenen dat je nergens meer plezier in hebt. Niks is minder waar. Om eerlijk te zijn voelde ik me een soort van dolgelukkig op het moment dat ik mijn kind kwijt was (op kdv/uit logeren). Een mega opluchting dat ik van haar "af" was zeg maar. Dus om iets te mankeren hoef je niet zwart/wit alleen maar depressief op de bank te liggen huilen.
Het kunnen overigens ook andere oorzaken zijn. In mijn geval speelt persoonlijkheidsproblematiek ook zeker een rol. Ik zou in ieder geval niet zomaar genoegen nemen met deze state of mind. Want hoezeer ik het ook erg vind voor jou (weet dat het intens vreselijk voelt om in een langdurige situatie te zitten die je niet wilt), ik vind het erger voor je kinderen! Daarom voelde ik mezelf dan ook verplicht om er alles aan gedaan te hebben om te zoeken naar verbetering. Omdat ik dit mijn kind schuldig was. Zij had er immers niet om gevraagd om op deze wereld gezet te worden.
Dus laat het er niet zomaar bij zitten Boomklever. Zoek verder!
maandag 18 februari 2013 om 00:04
Wat een herkenning en erkenning hier voor hoe ik het ervaar!
Spijt is zo'n zinloze emotie, maar als ik, met de wetenschap van vandaag, opnieuw zou moeten kiezen, zou ik waarschijnlijk geen kinderen hebben gekregen. Maar... mijn man en ik hadden een grote kinderwens, dus ik hoef geen spijt te hebben. Er was nooit twijfel bij mij voordat ik ze kreeg.
Ik had nooit gedacht dat het zo zwaar zou zijn en zoveel van me zou vergen. Ik ben zo'n controlfreakmoeder en dat is lastig. Voor mij, voor mijn partner en voor de kinderen. Maar hey, ik doe mijn best om er het mooiste en het beste van te maken.
Ze zijn nu 3,5 en 6,5 en het wordt ieder jaar een beetje makkelijker. Maar wat vond ik het lastig, vooral die eerste jaren. Dat ze continue op je huid zitten (letterlijk en figuurlijk) en altijd iets van je willen/afhankelijk van je zijn. Ik kreeg het er, en soms nog, Spaans benauwd van. Dus leve de zelfstandigheid: ik prijs ze de hemel in als ze dingen doen zonder onze hulp.
Spijt is zo'n zinloze emotie, maar als ik, met de wetenschap van vandaag, opnieuw zou moeten kiezen, zou ik waarschijnlijk geen kinderen hebben gekregen. Maar... mijn man en ik hadden een grote kinderwens, dus ik hoef geen spijt te hebben. Er was nooit twijfel bij mij voordat ik ze kreeg.
Ik had nooit gedacht dat het zo zwaar zou zijn en zoveel van me zou vergen. Ik ben zo'n controlfreakmoeder en dat is lastig. Voor mij, voor mijn partner en voor de kinderen. Maar hey, ik doe mijn best om er het mooiste en het beste van te maken.
Ze zijn nu 3,5 en 6,5 en het wordt ieder jaar een beetje makkelijker. Maar wat vond ik het lastig, vooral die eerste jaren. Dat ze continue op je huid zitten (letterlijk en figuurlijk) en altijd iets van je willen/afhankelijk van je zijn. Ik kreeg het er, en soms nog, Spaans benauwd van. Dus leve de zelfstandigheid: ik prijs ze de hemel in als ze dingen doen zonder onze hulp.
maandag 18 februari 2013 om 10:17
quote:schouderklopje schreef op 17 februari 2013 @ 23:11:
[...]
Dat dacht ik dus ook. Een depressie zou dan moeten betekenen dat je nergens meer plezier in hebt. Niks is minder waar. Om eerlijk te zijn voelde ik me een soort van dolgelukkig op het moment dat ik mijn kind kwijt was (op kdv/uit logeren). Een mega opluchting dat ik van haar "af" was zeg maar. Dus om iets te mankeren hoef je niet zwart/wit alleen maar depressief op de bank te liggen huilen.
Het kunnen overigens ook andere oorzaken zijn. In mijn geval speelt persoonlijkheidsproblematiek ook zeker een rol. Ik zou in
ieder geval niet zomaar genoegen nemen met deze state of mind. Want hoezeer ik het ook erg vind voor jou (weet dat het intens vreselijk voelt om in een langdurige situatie te zitten die je niet wilt), ik vind het erger voor je kinderen! Daarom voelde ik mezelf dan ook verplicht om er alles aan gedaan te hebben om te zoeken naar verbetering. Omdat ik dit mijn kind schuldig was. Zij had er immers niet om gevraagd om op deze wereld gezet te worden.
Dus laat het er niet zomaar bij zitten Boomklever. Zoek verder! Thx schouderklopje. Je hebt gelijk, dit is niet goed. Ik verpest de jeugd van mijn kinderen en het ergste is, ik weet het en doe er niets aan. Al denk ik nog steeds dat ik alleen een schop onder mijn kont nodig heb. Misschien is er wel meer aan de hand.
[...]
Dat dacht ik dus ook. Een depressie zou dan moeten betekenen dat je nergens meer plezier in hebt. Niks is minder waar. Om eerlijk te zijn voelde ik me een soort van dolgelukkig op het moment dat ik mijn kind kwijt was (op kdv/uit logeren). Een mega opluchting dat ik van haar "af" was zeg maar. Dus om iets te mankeren hoef je niet zwart/wit alleen maar depressief op de bank te liggen huilen.
Het kunnen overigens ook andere oorzaken zijn. In mijn geval speelt persoonlijkheidsproblematiek ook zeker een rol. Ik zou in
ieder geval niet zomaar genoegen nemen met deze state of mind. Want hoezeer ik het ook erg vind voor jou (weet dat het intens vreselijk voelt om in een langdurige situatie te zitten die je niet wilt), ik vind het erger voor je kinderen! Daarom voelde ik mezelf dan ook verplicht om er alles aan gedaan te hebben om te zoeken naar verbetering. Omdat ik dit mijn kind schuldig was. Zij had er immers niet om gevraagd om op deze wereld gezet te worden.
Dus laat het er niet zomaar bij zitten Boomklever. Zoek verder! Thx schouderklopje. Je hebt gelijk, dit is niet goed. Ik verpest de jeugd van mijn kinderen en het ergste is, ik weet het en doe er niets aan. Al denk ik nog steeds dat ik alleen een schop onder mijn kont nodig heb. Misschien is er wel meer aan de hand.
maandag 18 februari 2013 om 10:18
Ik heb lang getwijfeld of ik een kind wilde. Nu hij er is ben ik zo verschrikkelijk blij dat hij er is. Ik vind het zo een verrijking dat ik nu weer twijfel over een 2e
Maar ja, wat is wijsheid hè? Nu loopt alles zo lekker, hoe zal dat met een 2e gaan?
Dus nee, hier geen sprake van spijt. Geen moment.
Maar ja, wat is wijsheid hè? Nu loopt alles zo lekker, hoe zal dat met een 2e gaan?
Dus nee, hier geen sprake van spijt. Geen moment.
maandag 18 februari 2013 om 11:53
quote:pastiche schreef op 17 februari 2013 @ 22:20:
Het is vermoeiend. Ik heb nooit zulke grote zorgen, bezorgdheid gekend voordat mijn dochter er was. De verantwoordelijkheid is enorm. De liefde ook wat mij betreft en dat maakt het naast soms zwaar, heel licht. Ik ken geen lichtere liefde dan die voor haar, juist omdat het zo vanzelfsprekend onvoorwaardelijk en totaal is.
Ik begrijp dit stukje niet. Het is vermoeiend, dat ervaar ik, omdat je geacht wordt 24 uur per dag 7 dagen per week paraat te staan en allerlei problemen op te lossen en keuzes te maken.
Maar dat van nog nooit zulke grote zorgen en bezorgdheid gekend. Dat herken ik niet. Waarom heb je zulke grote zorgen en ben je bezorgd? Ik ben van nature iemand die heel veel beren op de weg ziet en problemen ziet voordat ze er zijn, of die helemaal niet komen. Stond je altijd onbezorgd in het leven?
Ik kan duizend-en-één dingen bedenken om me zorgen over te maken, maar juist bij mijn dochter heb ik een 'het komt wel goed' houding (behalve als ze ziekjes is, of gewond door een val oid). Een soort van natuurlijke rust. Ik zou niet weten waarom ik me zorgen om haar zou moeten maken. Waar maak jij je zorgen om (oprechte vraag, geen aanval)?
Het is vermoeiend. Ik heb nooit zulke grote zorgen, bezorgdheid gekend voordat mijn dochter er was. De verantwoordelijkheid is enorm. De liefde ook wat mij betreft en dat maakt het naast soms zwaar, heel licht. Ik ken geen lichtere liefde dan die voor haar, juist omdat het zo vanzelfsprekend onvoorwaardelijk en totaal is.
Ik begrijp dit stukje niet. Het is vermoeiend, dat ervaar ik, omdat je geacht wordt 24 uur per dag 7 dagen per week paraat te staan en allerlei problemen op te lossen en keuzes te maken.
Maar dat van nog nooit zulke grote zorgen en bezorgdheid gekend. Dat herken ik niet. Waarom heb je zulke grote zorgen en ben je bezorgd? Ik ben van nature iemand die heel veel beren op de weg ziet en problemen ziet voordat ze er zijn, of die helemaal niet komen. Stond je altijd onbezorgd in het leven?
Ik kan duizend-en-één dingen bedenken om me zorgen over te maken, maar juist bij mijn dochter heb ik een 'het komt wel goed' houding (behalve als ze ziekjes is, of gewond door een val oid). Een soort van natuurlijke rust. Ik zou niet weten waarom ik me zorgen om haar zou moeten maken. Waar maak jij je zorgen om (oprechte vraag, geen aanval)?
maandag 18 februari 2013 om 13:37
quote:boomklever schreef op 18 februari 2013 @ 10:17:
[...]
Thx schouderklopje. Je hebt gelijk, dit is niet goed. Ik verpest de jeugd van mijn kinderen en het ergste is, ik weet het en doe er niets aan. Al denk ik nog steeds dat ik alleen een schop onder mijn kont nodig heb. Misschien is er wel meer aan de hand.
Lieve Boomklever, niet blijven hangen nu. Je hebt een schop onder je kont nodig en die krijg je nu...van mij *schop*
Print uit wat je schrijft en maak een afspraak bij je huisarts. Wees eerlijk en vraag om een doorverwijzing naar een psychiater. Een huisarts schrijft nl. wel AD uit. Maar voor zulke gecompliceerde dingen moet je imo niet bij een huisarts zijn. Ik denk dat een depressie test en/of persoonlijkheidstest voor jou op z'n plek is. En ik denk dat een psychiater ook beter weet welke AD voor jou bijvoorbeeld geschikt zijn. En anders wat er dan wel aan de hand zou kunnen zijn om je vervolgens door te verwijzen naar een geschikte behandeling.
Laat het er echt niet bij zitten hoor, want zoals jij je voelt (en ik mij voelde) tov onze kinderen, is echt niet normaal!!! Hooguit begrijpelijk in een bepaald licht, maar zeker niet normaal en gewenst.
[...]
Thx schouderklopje. Je hebt gelijk, dit is niet goed. Ik verpest de jeugd van mijn kinderen en het ergste is, ik weet het en doe er niets aan. Al denk ik nog steeds dat ik alleen een schop onder mijn kont nodig heb. Misschien is er wel meer aan de hand.
Lieve Boomklever, niet blijven hangen nu. Je hebt een schop onder je kont nodig en die krijg je nu...van mij *schop*
Print uit wat je schrijft en maak een afspraak bij je huisarts. Wees eerlijk en vraag om een doorverwijzing naar een psychiater. Een huisarts schrijft nl. wel AD uit. Maar voor zulke gecompliceerde dingen moet je imo niet bij een huisarts zijn. Ik denk dat een depressie test en/of persoonlijkheidstest voor jou op z'n plek is. En ik denk dat een psychiater ook beter weet welke AD voor jou bijvoorbeeld geschikt zijn. En anders wat er dan wel aan de hand zou kunnen zijn om je vervolgens door te verwijzen naar een geschikte behandeling.
Laat het er echt niet bij zitten hoor, want zoals jij je voelt (en ik mij voelde) tov onze kinderen, is echt niet normaal!!! Hooguit begrijpelijk in een bepaald licht, maar zeker niet normaal en gewenst.
maandag 18 februari 2013 om 13:38
maandag 18 februari 2013 om 13:46
Alleenstaande mama van 2 jongens. Spijt absoluut niet. Wel zijn er dagen dat ik het allemaal erg zwaar vind en verlang naar rust en 'alleen zijn'. De kinderen gaan 1 x in de 4 weken 4 dagen naar hun vader en die dagen geniet ik van de vrijheid. Er is niets fijners dan gewoon zo de deur achter je dicht te kunnen trekken zonder dat je ergens aan hoeft te denken. Maar als die 4 dagen om zijn...dan mis ik ze verschrikkelijk en gaat de tijd totdat ik ze weer van school kan halen zó tergend langzaam voorbij!
Mijn jongens zijn nu 4 en 6 en ik vind het ook steeds leuker worden! Het wordt ook makkelijker, ze worden zelfstandiger (aankleden, boterham smeren, zelf dingen pakken etc.) en ze begrijpen meer.
Mijn jongens zijn nu 4 en 6 en ik vind het ook steeds leuker worden! Het wordt ook makkelijker, ze worden zelfstandiger (aankleden, boterham smeren, zelf dingen pakken etc.) en ze begrijpen meer.
maandag 18 februari 2013 om 14:07
Vandaag wel even spijt. Ik ben harstikke ziek en mijn 3 muppets dartelen rond en doen even lekker extra druk...
Ik ervaar het moederschap vooral als mooi. De drukte is wel eens iets waar ik geen zin in heb. Ik heb een stiefkind met autisme waar ik al jaren voor zorg. Dat vind ik wel eens heel zwaar en bij hem denk ik wel eens; als ik dit allemaal van tevoren geweten had....
Ik vind het een mooi topic dit. Ik weet namelijk wel 1 ding. Het moederschap is heel anders dan het beeld wat ik er daarvoor van had. Je weet gewoon niet waar je aan begint. En dat het je dan (te) zwaar valt...Tja, daar kan ik helemaal inkomen.
Ik ervaar het moederschap vooral als mooi. De drukte is wel eens iets waar ik geen zin in heb. Ik heb een stiefkind met autisme waar ik al jaren voor zorg. Dat vind ik wel eens heel zwaar en bij hem denk ik wel eens; als ik dit allemaal van tevoren geweten had....
Ik vind het een mooi topic dit. Ik weet namelijk wel 1 ding. Het moederschap is heel anders dan het beeld wat ik er daarvoor van had. Je weet gewoon niet waar je aan begint. En dat het je dan (te) zwaar valt...Tja, daar kan ik helemaal inkomen.
maandag 18 februari 2013 om 14:28
Ik ben van mening dat sommige mensen nooit kinderen hadden mogen krijgen! Het klinkt erg hard, maar zo heeft een van mijn beste vriendinnen een moeder die alleen aan der zelf denkt, niet open staat voor.. geen liefde geeft en ronduit toegeeft ze niet van haar kinderen houdt. In alle keuzes die mijn vriendin maakt krijgt ze commentaar, studiekeuzes zijn niet goed genoeg, partner is niet goed. Als kind wil je toch liefde, geborgenheid en een soort goedkeuring in alle keuzes die je maakt?
maandag 18 februari 2013 om 14:42
Spijt niet, ik hou zielsveel van mijn dochter. Maar ik vind het moederschap heel wat zwaarder dan ik ooit had kunnen denken! Ze begon als huilbaby en toen heb ik vaak gedacht, waar zijn we aan begonnen. Inmiddels is het een pittige dame van 3 jaar die mij geregeld het bloed onder mijn nagels vandaan haalt. Ik heb vaak het idee dat ik gewoon niet geschikt ben als moeder, het lijkt bij anderen zoveel makkelijker te gaan. Ik voel me nu dan ook niet echt happy, ik heb vaak strijd met mijn dochter. Hoewel ze ook vreselijk lief kan zijn hoor en dan smelt ik natuurlijk! Maar soms weet ik gewoon niet wat ik met haar aan moet. Hier blijft het dan ook absoluut bij 1 kind! Ik moet er niet aan denken dat ik die eerste drie jaar nog een keer zou moeten doen. En dan ook nog eens met een peuter aan je voeten, dat lijkt me een nachtmerrie!
Ik ben er dan ook van overtuigd dat ik zonder kind ook een heel mooi leven zou hebben, zoals iemand eerder al schreef. Mijn kinderwens is nooit heel erg groot geweest, dus als we geen kinderen hadden kunnen krijgen, was dat denk ik voor ons niet het einde van de wereld geweest. Maar ik ben wel blij dat ze er is, want de overweldigende liefde die ik voor haar voel, had ik nog nooit meegemaakt en dat vind ik heel bijzonder. En ik hoop gewoon dat het allemaal wat makkelijker wordt, als ze straks ouder is.
Dus spijt nee, dat niet. Maar ik zal mensen wel eerlijk vertellen hoe zwaar het kan zijn, dat is mij namelijk van te voren nooit verteld.
Ik ben er dan ook van overtuigd dat ik zonder kind ook een heel mooi leven zou hebben, zoals iemand eerder al schreef. Mijn kinderwens is nooit heel erg groot geweest, dus als we geen kinderen hadden kunnen krijgen, was dat denk ik voor ons niet het einde van de wereld geweest. Maar ik ben wel blij dat ze er is, want de overweldigende liefde die ik voor haar voel, had ik nog nooit meegemaakt en dat vind ik heel bijzonder. En ik hoop gewoon dat het allemaal wat makkelijker wordt, als ze straks ouder is.
Dus spijt nee, dat niet. Maar ik zal mensen wel eerlijk vertellen hoe zwaar het kan zijn, dat is mij namelijk van te voren nooit verteld.
maandag 18 februari 2013 om 14:42
Hier iemand met spijt, hele dikke echte oprechte spijt.
Had al eens overwogen om er een topic over te openen maar het taboe hield me tegen. En zoals je hier ook weer kunt lezen, veel mensen niet echt spijt of begrijpen zelfs niet eens hoe dat nou kan. Alsof je een monster bent als je spijt durft te hebben. Gelukkig (voor mij iig) ook mensen die het niet veroordelen, wel herkennen, begrijpen.
Gelukkig zijn mijn kinderen al groot en wonen op zichzelf. Met de jongste heb ik ook echt goed en fijn contact, ik hou ook echt van haar. Wat haar betreft is spijt niet het goede woord, wat ik bij haar moeilijk vond is dat ze veel geleden heeft door de dingen die om haar heen gebeurde en waar ze echt niks aan kon doen. Ze heeft het erg moeilijk gehad en ik voel me daar voor een groot deel verantwoordelijk voor. Kort geleden hebben we er echt over gepraat, dan is het fijne als ze groter zijn. En ze was, as usual, erg lief.
Dan blijft dus over, mijn oudste...
En daar ligt de spijt, vaak zo ontzettend veel spijt gehad dat ik een algeheel gevoel van spijt had, kon geen enkel kind meer leuk vinden. En dat laatste vind ik nog steeds erg moeilijk.
Mijn oudste heeft zwaar borderline en dat zet zich vooral af tegen mij, van heel kleins af aan al. Achteraf gezien kan ik wel stellen dat ze als baby al liet merken dat ze me niet nodig had. In de loop der jaren ging dat van kwaad naar erger. Het is dan ook moeilijk om het juist en kort samen te vatten hier.
Alle denkbare mogelijke hulp heb ik gezocht en soms gekregen. Ze heeft zelfs in een medisch kindertehuis gezeten, echter zelfs daar wisten ze er geen raad mee en wilden ze haar dure plek liever aan een kind geven dat wel hulp aannam (begrijpelijk)
De enige mensen die echt begrepen wat ik bedoelde waren de mensen die haar daadwerkelijk langere periode in huis hadden gehad. Mijn zus, een aantal opvanggezinnen (dan voel je je zo vreselijk gefaald als moeder...) en het medische kindertehuis.
Een gezin wat erg uitgekeken had naar mijn dochter (zij hadden zelf kinderen, een pleegkind en oppaskinderen) is er zelfs bijna kapot aangegaan. Die vrouw vertelde me dat ze 's ochtends al wakker werd met een gevoel van.... Ohhh shit nee... en eigenlijk haar ogen niet open wilde doen omdat ze mijn kind niet meer kon zien van de zeik (zoals wij dat wel eens noemen) Haar eigen kinderen waren zoveel mogelijk van huis, haar man wilde na het werk liever niet naar huis komen.
Heel dubbel, ik begreep het zo goed en voelde me zo gesteund omdat ik niet (meer) alleen stond met dat gevoel. Van de andere kant schaam je je dood, voor je kind, maar ook voor jezelf als moeder.
In augustus 2009 heb ik het contact verbroken, na een goed gesprek met mijn zus waar ik haar tot op de dag van vandaag nog diep dankbaar voor ben omdat zij een groot deel van mijn falen-gevoel en schuldgevoel in dat gesprek weggenomen heeft. (ze overleed 2 maanden na dat gesprek)
Een enkele keer krijg ik berichten van mijn oudste. Ik kan niet letterlijk neerzetten wat ze schrijft, het is te grof. Maar het gaat ongeveer zo:
Vieze vuile kh (dat weten jullie vast wel in te vullen)
Je bent de slechtste fucking moeder van de hele fucking wereld (ik geloof dat ik daar de fucking award voor kreeg of zoiets) en kon ik je maar ruilen voor pappa en ik zou je direct laten sterven. (haar vader is overleden)
En als ze me tegen komt dat mijn kop niet veilig is enz.
Dus spijt? Ja! Als haren op mijn hoofd!
Hier laat ik het even bij, het verhaal is al lang genoeg geworden en ik zit alweer bijna te huilen. En als ik iets al genoeg gedaan heb is dat het!
(ik merk dat ik het heel spannend, eng vind om mijn bericht te plaatsen...)
Had al eens overwogen om er een topic over te openen maar het taboe hield me tegen. En zoals je hier ook weer kunt lezen, veel mensen niet echt spijt of begrijpen zelfs niet eens hoe dat nou kan. Alsof je een monster bent als je spijt durft te hebben. Gelukkig (voor mij iig) ook mensen die het niet veroordelen, wel herkennen, begrijpen.
Gelukkig zijn mijn kinderen al groot en wonen op zichzelf. Met de jongste heb ik ook echt goed en fijn contact, ik hou ook echt van haar. Wat haar betreft is spijt niet het goede woord, wat ik bij haar moeilijk vond is dat ze veel geleden heeft door de dingen die om haar heen gebeurde en waar ze echt niks aan kon doen. Ze heeft het erg moeilijk gehad en ik voel me daar voor een groot deel verantwoordelijk voor. Kort geleden hebben we er echt over gepraat, dan is het fijne als ze groter zijn. En ze was, as usual, erg lief.
Dan blijft dus over, mijn oudste...
En daar ligt de spijt, vaak zo ontzettend veel spijt gehad dat ik een algeheel gevoel van spijt had, kon geen enkel kind meer leuk vinden. En dat laatste vind ik nog steeds erg moeilijk.
Mijn oudste heeft zwaar borderline en dat zet zich vooral af tegen mij, van heel kleins af aan al. Achteraf gezien kan ik wel stellen dat ze als baby al liet merken dat ze me niet nodig had. In de loop der jaren ging dat van kwaad naar erger. Het is dan ook moeilijk om het juist en kort samen te vatten hier.
Alle denkbare mogelijke hulp heb ik gezocht en soms gekregen. Ze heeft zelfs in een medisch kindertehuis gezeten, echter zelfs daar wisten ze er geen raad mee en wilden ze haar dure plek liever aan een kind geven dat wel hulp aannam (begrijpelijk)
De enige mensen die echt begrepen wat ik bedoelde waren de mensen die haar daadwerkelijk langere periode in huis hadden gehad. Mijn zus, een aantal opvanggezinnen (dan voel je je zo vreselijk gefaald als moeder...) en het medische kindertehuis.
Een gezin wat erg uitgekeken had naar mijn dochter (zij hadden zelf kinderen, een pleegkind en oppaskinderen) is er zelfs bijna kapot aangegaan. Die vrouw vertelde me dat ze 's ochtends al wakker werd met een gevoel van.... Ohhh shit nee... en eigenlijk haar ogen niet open wilde doen omdat ze mijn kind niet meer kon zien van de zeik (zoals wij dat wel eens noemen) Haar eigen kinderen waren zoveel mogelijk van huis, haar man wilde na het werk liever niet naar huis komen.
Heel dubbel, ik begreep het zo goed en voelde me zo gesteund omdat ik niet (meer) alleen stond met dat gevoel. Van de andere kant schaam je je dood, voor je kind, maar ook voor jezelf als moeder.
In augustus 2009 heb ik het contact verbroken, na een goed gesprek met mijn zus waar ik haar tot op de dag van vandaag nog diep dankbaar voor ben omdat zij een groot deel van mijn falen-gevoel en schuldgevoel in dat gesprek weggenomen heeft. (ze overleed 2 maanden na dat gesprek)
Een enkele keer krijg ik berichten van mijn oudste. Ik kan niet letterlijk neerzetten wat ze schrijft, het is te grof. Maar het gaat ongeveer zo:
Vieze vuile kh (dat weten jullie vast wel in te vullen)
Je bent de slechtste fucking moeder van de hele fucking wereld (ik geloof dat ik daar de fucking award voor kreeg of zoiets) en kon ik je maar ruilen voor pappa en ik zou je direct laten sterven. (haar vader is overleden)
En als ze me tegen komt dat mijn kop niet veilig is enz.
Dus spijt? Ja! Als haren op mijn hoofd!
Hier laat ik het even bij, het verhaal is al lang genoeg geworden en ik zit alweer bijna te huilen. En als ik iets al genoeg gedaan heb is dat het!
(ik merk dat ik het heel spannend, eng vind om mijn bericht te plaatsen...)
Bij vlagen ben ik geniaal, nu is het windstil.