Werk & Studie
alle pijlers
Willen stoppen met studie
dinsdag 2 april 2013 om 17:21
Met volle moed ben ik vorig jaar begonnen met een MBO thuisstudie vanwege een toekomstige functie. Niet perse een studie die ik nodig heb vanwege veel ervaring, maar ik heb niets anders dan een HAVO - en MBO niveau 2 diploma. Daarom wilde ik graag een studie afronden, voor mijn eigen gevoel.
In dat jaar is mijn schoonmoeder overleden, heb ik overspannen thuis gezeten en gaan we binnenkort naar het ziekenhuis vanwege onze kinderwens. Laat ik eerlijk zijn: die studiemap ligt al 6 maanden stof te vergaren en ik heb de moed en zin niet meer om het op te pakken. Ik heb er moeite mee om weer alle middelbare school klassen te moeten doorlopen die ik al gehad heb (maatschappijleer, Engels, Nederlands) en heb ik veel last van faalangst. Mijn werk moeten laten controleren en daarop beoordeeld worden is iets waar ik al mijn hele studieleven last van heb. Leren vind ik leuk, daar gaat het niet om. Maar laten zien wat ik huis heb vind ik moeilijk.
Mijn werkgever heeft aangegeven het niet erg te vinden als ik mijn studie zou afbreken, ze zijn op de hoogte dat het niet lekker gaat en nu zou ik maar twee termijnen terug hoeven te betalen (3de termijn is nog niet ingegaan en ook niet betaald door de werkgever).
Ik heb lang zitten wikken en wegen en lees ook zo vaak dat je zaken die niet meer bij je passen, moet laten vallen. De studie is an sich interessant, maar niet mijn passie (mijn passie is een HBO studie, maar ook daar durf ik niet aan). 3 jaar lang een studie doorbikkelen die het niet is, of moet ik doorbijten en voor dat papiertje gaan?
Wat zouden jullie adviseren?
In dat jaar is mijn schoonmoeder overleden, heb ik overspannen thuis gezeten en gaan we binnenkort naar het ziekenhuis vanwege onze kinderwens. Laat ik eerlijk zijn: die studiemap ligt al 6 maanden stof te vergaren en ik heb de moed en zin niet meer om het op te pakken. Ik heb er moeite mee om weer alle middelbare school klassen te moeten doorlopen die ik al gehad heb (maatschappijleer, Engels, Nederlands) en heb ik veel last van faalangst. Mijn werk moeten laten controleren en daarop beoordeeld worden is iets waar ik al mijn hele studieleven last van heb. Leren vind ik leuk, daar gaat het niet om. Maar laten zien wat ik huis heb vind ik moeilijk.
Mijn werkgever heeft aangegeven het niet erg te vinden als ik mijn studie zou afbreken, ze zijn op de hoogte dat het niet lekker gaat en nu zou ik maar twee termijnen terug hoeven te betalen (3de termijn is nog niet ingegaan en ook niet betaald door de werkgever).
Ik heb lang zitten wikken en wegen en lees ook zo vaak dat je zaken die niet meer bij je passen, moet laten vallen. De studie is an sich interessant, maar niet mijn passie (mijn passie is een HBO studie, maar ook daar durf ik niet aan). 3 jaar lang een studie doorbikkelen die het niet is, of moet ik doorbijten en voor dat papiertje gaan?
Wat zouden jullie adviseren?
dinsdag 2 april 2013 om 17:35
Ik begrijp niet zo goed dat je zegt mijn passie is een hbostudie. Doe je nu niet de mboversie daarvan dan?
En zo ja, waarom verwacht je dat je je wel voor een hbostudie zal inzetten? Studeren, zeker naast je baan, is meer hard dan dat het voor mensen een echte passie is. En als het wel een passie is, is het de vraag of dat zo blijft na alle dingen die je ervoor moet laten.
En zo ja, waarom verwacht je dat je je wel voor een hbostudie zal inzetten? Studeren, zeker naast je baan, is meer hard dan dat het voor mensen een echte passie is. En als het wel een passie is, is het de vraag of dat zo blijft na alle dingen die je ervoor moet laten.
dinsdag 2 april 2013 om 17:38
Je geeft nu al allemaal argumenten waarom je niet door zou moeten gaan (het is je passie niet, past niet meer bij je). Maar waarom heb je dan in eerste instantie gekozen voor deze studie? Waarom vond je het (een jaar geleden nog maar) wel belangrijk?
Weet je zeker dat je je niet door je verstand laat overhalen om te stoppen? Omdat het beginnen aan je studie je gevoelens van onzekerheid, twijfel en angst opleveren?
Ben je wel al begonnen aan de studie een jaar geleden ong? Zo ja, hoe ging dat dan?
Weet je zeker dat je je niet door je verstand laat overhalen om te stoppen? Omdat het beginnen aan je studie je gevoelens van onzekerheid, twijfel en angst opleveren?
Ben je wel al begonnen aan de studie een jaar geleden ong? Zo ja, hoe ging dat dan?
dinsdag 2 april 2013 om 17:40
De MBO studie is geen lager niveau van de HBO studie. De MBO studie sluit aan op mijn kantoorbaan, de HBO studie is de lerarenopleiding Engels. Dus het sluit niet op elkaar aan. Omdat de MBO studie niet goed loopt ga ik ook niet beginnen aan de lerarenopleiding, maar het is om aan te geven dat ik liever dan iets doe wat ik écht leuk vind, dan iets wat mwah - mwah is.
@Borderwalk: om het af te kunnen maken en op te pakken waar ik nu gebleven ben, helaas wel, dan zal ik nog 3 jaar moeten. Ik was niet zo lang bezig.
@Borderwalk: om het af te kunnen maken en op te pakken waar ik nu gebleven ben, helaas wel, dan zal ik nog 3 jaar moeten. Ik was niet zo lang bezig.
dinsdag 2 april 2013 om 17:42
quote:Captain_Obvious schreef op 02 april 2013 @ 17:35:
Studeren, zeker naast je baan, is meer hard dan dat het voor mensen een echte passie is. En als het wel een passie is, is het de vraag of dat zo blijft na alle dingen die je ervoor moet laten.
Eens. Het levert oncomfortabele gevoelens op, maar daar moet je je niet door laten weerhouden.
Ja, ik denk dat 't ook nogal meespeelt dat je bezig bent met het krijgen van kinderen. Daardoor zijn je prioriteiten misschien ook nogal verschoven, wat ik me goed kan voorstellen.
Studeren, zeker naast je baan, is meer hard dan dat het voor mensen een echte passie is. En als het wel een passie is, is het de vraag of dat zo blijft na alle dingen die je ervoor moet laten.
Eens. Het levert oncomfortabele gevoelens op, maar daar moet je je niet door laten weerhouden.
Ja, ik denk dat 't ook nogal meespeelt dat je bezig bent met het krijgen van kinderen. Daardoor zijn je prioriteiten misschien ook nogal verschoven, wat ik me goed kan voorstellen.
dinsdag 2 april 2013 om 17:44
quote:dolly81 schreef op 02 april 2013 @ 17:38:
Je geeft nu al allemaal argumenten waarom je niet door zou moeten gaan (het is je passie niet, past niet meer bij je). Maar waarom heb je dan in eerste instantie gekozen voor deze studie? Waarom vond je het (een jaar geleden nog maar) wel belangrijk?
Weet je zeker dat je je niet door je verstand laat overhalen om te stoppen? Omdat het beginnen aan je studie je gevoelens van onzekerheid, twijfel en angst opleveren?
Ben je wel al begonnen aan de studie een jaar geleden ong? Zo ja, hoe ging dat dan?Een jaar geleden vond ik het hebben van een papiertje belangrijk. Ik heb geen noemenswaardige diploma's. Er werd mij geadviseerd om de cursus te doen (1 jaar), maar in overleg is er toch gekozen voor een studie. Ik ben wel al begonnen aan de studie, maar blijf de opdrachten uitstellen. Ik 'ken' het ondertussen wel en wat ik al gedaan heb, herken ik al van voorgaande opleidingen en scholen en door ervaring. Wat ik dusver gedaan heb he.
Je geeft nu al allemaal argumenten waarom je niet door zou moeten gaan (het is je passie niet, past niet meer bij je). Maar waarom heb je dan in eerste instantie gekozen voor deze studie? Waarom vond je het (een jaar geleden nog maar) wel belangrijk?
Weet je zeker dat je je niet door je verstand laat overhalen om te stoppen? Omdat het beginnen aan je studie je gevoelens van onzekerheid, twijfel en angst opleveren?
Ben je wel al begonnen aan de studie een jaar geleden ong? Zo ja, hoe ging dat dan?Een jaar geleden vond ik het hebben van een papiertje belangrijk. Ik heb geen noemenswaardige diploma's. Er werd mij geadviseerd om de cursus te doen (1 jaar), maar in overleg is er toch gekozen voor een studie. Ik ben wel al begonnen aan de studie, maar blijf de opdrachten uitstellen. Ik 'ken' het ondertussen wel en wat ik al gedaan heb, herken ik al van voorgaande opleidingen en scholen en door ervaring. Wat ik dusver gedaan heb he.
dinsdag 2 april 2013 om 17:55
dinsdag 2 april 2013 om 18:00
Netel: het is een combinatie, denk ik. De faalangst zet mij steeds weer voor het blok, stoppen of toch doordouwen (want het voelt niet als doorzetten, maar echt met veel pijn en moeite verder gaan). Verder is het de vraag of ik mijn opties niet beter kan openhouden voor iets wat ik liever wil doen.
Dolly: niet meer zo, ik wil liever iets doen wat ik graag doe, niet meer dat papiertje. Dan doe ik liever korte cursussen (het is makkelijker voor mij om de focus te behouden en het doel is dan dichterbij).
Dolly: niet meer zo, ik wil liever iets doen wat ik graag doe, niet meer dat papiertje. Dan doe ik liever korte cursussen (het is makkelijker voor mij om de focus te behouden en het doel is dan dichterbij).
dinsdag 2 april 2013 om 18:01
quote:Carenza schreef op 02 april 2013 @ 17:57:
Het lijkt beter om je aandacht te richten op één ding tegelijk: eerst studie en dan kinderwens? Dan heb je een goede basis om door te groeien. Of je biologische klok tikt erg hard, dan moet je de kinderwens voorrang geven en komt de studie wel weer.Ik ben zelf 25, maar mijn vriend is nu 40 en wij willen eigenlijk niet meer te lang wachten vanwege zijn leeftijd. We zijn ook al anderhalf jaar bezig.
Het lijkt beter om je aandacht te richten op één ding tegelijk: eerst studie en dan kinderwens? Dan heb je een goede basis om door te groeien. Of je biologische klok tikt erg hard, dan moet je de kinderwens voorrang geven en komt de studie wel weer.Ik ben zelf 25, maar mijn vriend is nu 40 en wij willen eigenlijk niet meer te lang wachten vanwege zijn leeftijd. We zijn ook al anderhalf jaar bezig.
dinsdag 2 april 2013 om 18:11
quote:fleetwood schreef op 02 april 2013 @ 18:00:
Netel: het is een combinatie, denk ik. De faalangst zet mij steeds weer voor het blok, stoppen of toch doordouwen (want het voelt niet als doorzetten, maar echt met veel pijn en moeite verder gaan). Verder is het de vraag of ik mijn opties niet beter kan openhouden voor iets wat ik liever wil doen.
Ik heb heel erg geworsteld met faalangst en inmiddels kan ik dankzij therapie er beter mee omgaan. Ik kan je uit eigen ervaring dit vertellen: doorzetten is niet leuk. Het voelt inderdaad als een verlenging van een heel naar gevoel, niet als iets wat goed is om te doen. Ik heb dankzij mijn therapie kunnen besluiten dat ik mijn opleiding af wilde maken en dat heb ik gedaan. En ja, ik heb me daardoor heel lang zo rot gevoeld en vaak wist ik niet waarvoor ik mezelf dat nu aandeed, want het einddoel leek vreselijk weinig te betekenen ten opzichte van het ongeluk dat ik op dat moment ervaarde.
Maar ik heb geleerd mijn gevoelens te delen en mezelf te geven wat ik nodig had, zonder mezelf te veroordelen. Dus ik leerde alleen 's avonds, want dan was ik te moe om mezelf voortdurend af te zeiken. En ik leerde alleen in gezelschap, want dan konden mijn gedachten niet met me op de loop. Zodra het gevoel van 'zie je wel, ik kan dit niet, ik ben dom/lui/vul-maar-in' sterk werd, sprak ik dat uit naar mijn gezelschap. En dan zakte de angst iets en deed ik weer iets. En ik heb de trots op mezelf aan het einde van elke sessie uit mijn tenen moeten halen en ik geloof er nu pas een beetje in.
Het was al met al een lang en zwaar proces en toen het klaar was, was ik vreselijk verdrietig dat ik niet van mijn opleiding heb kunnen genieten, terwijl ik ook, net als jij, van leren hou. Maar het is nu klaar. En nu kan ik er een beetje trots op zijn. En ik zie steeds meer hoeveel ik eigenlijk weet nu.
Tegelijkertijd moet ik nu iets engs gaan schrijven voor mijn werk en dan blokkeer ik weer. Ik heb alleen nu de wetenschap dat ik die opleiding heb kunnen afmaken en dat ik dat overleefd heb, dus dat ik dit nare gevoel ook wel aankan. Dat gun ik jou ook.
Netel: het is een combinatie, denk ik. De faalangst zet mij steeds weer voor het blok, stoppen of toch doordouwen (want het voelt niet als doorzetten, maar echt met veel pijn en moeite verder gaan). Verder is het de vraag of ik mijn opties niet beter kan openhouden voor iets wat ik liever wil doen.
Ik heb heel erg geworsteld met faalangst en inmiddels kan ik dankzij therapie er beter mee omgaan. Ik kan je uit eigen ervaring dit vertellen: doorzetten is niet leuk. Het voelt inderdaad als een verlenging van een heel naar gevoel, niet als iets wat goed is om te doen. Ik heb dankzij mijn therapie kunnen besluiten dat ik mijn opleiding af wilde maken en dat heb ik gedaan. En ja, ik heb me daardoor heel lang zo rot gevoeld en vaak wist ik niet waarvoor ik mezelf dat nu aandeed, want het einddoel leek vreselijk weinig te betekenen ten opzichte van het ongeluk dat ik op dat moment ervaarde.
Maar ik heb geleerd mijn gevoelens te delen en mezelf te geven wat ik nodig had, zonder mezelf te veroordelen. Dus ik leerde alleen 's avonds, want dan was ik te moe om mezelf voortdurend af te zeiken. En ik leerde alleen in gezelschap, want dan konden mijn gedachten niet met me op de loop. Zodra het gevoel van 'zie je wel, ik kan dit niet, ik ben dom/lui/vul-maar-in' sterk werd, sprak ik dat uit naar mijn gezelschap. En dan zakte de angst iets en deed ik weer iets. En ik heb de trots op mezelf aan het einde van elke sessie uit mijn tenen moeten halen en ik geloof er nu pas een beetje in.
Het was al met al een lang en zwaar proces en toen het klaar was, was ik vreselijk verdrietig dat ik niet van mijn opleiding heb kunnen genieten, terwijl ik ook, net als jij, van leren hou. Maar het is nu klaar. En nu kan ik er een beetje trots op zijn. En ik zie steeds meer hoeveel ik eigenlijk weet nu.
Tegelijkertijd moet ik nu iets engs gaan schrijven voor mijn werk en dan blokkeer ik weer. Ik heb alleen nu de wetenschap dat ik die opleiding heb kunnen afmaken en dat ik dat overleefd heb, dus dat ik dit nare gevoel ook wel aankan. Dat gun ik jou ook.
dinsdag 2 april 2013 om 18:58
Ik herken het wel. Het zijn smoesjes... Als je nu stopt kan dat op je lijstje "mislukt" en die word langer en langer.. Als stoppen nou gewoon geen optie is en je maakt een haalbare planning. Dan kom je hier gewoon klagen dat het saai/ herkenbaar is en heb je over een paar jaar een diploma (en hopelijk een kind!). Faalangst is naar, maar alleen door de strijd met jezelf aan te gaan overwin je hem. Je passie kan je over 5 of 10 jaar alsnog gaan doen hè. Het is niet zo dat dat ophoud na deze opleiding!
woensdag 3 april 2013 om 08:36
quote:TanteJos schreef op 02 april 2013 @ 18:58:
Ik herken het wel. Het zijn smoesjes... Als je nu stopt kan dat op je lijstje "mislukt" en die word langer en langer.. Als stoppen nou gewoon geen optie is en je maakt een haalbare planning. Dan kom je hier gewoon klagen dat het saai/ herkenbaar is en heb je over een paar jaar een diploma (en hopelijk een kind!). Faalangst is naar, maar alleen door de strijd met jezelf aan te gaan overwin je hem. Je passie kan je over 5 of 10 jaar alsnog gaan doen hè. Het is niet zo dat dat ophoud na deze opleiding!
Jup. Eens. Smoesjes. Er is ALTIJD wel een reden om iets wel of niet te doen. Je moet alleen je innerlijke motivatie vinden om iets aan durven te pakken. Je gaat nu mbt je opleiding de makkelijke weg in.
Een kind zou je ook kunnen motiveren om hard aan de slag te gaan. Maar jij bent dus blijkbaar erg geneigd om snel de handdoek in de ring te gooien.
Ik herken het wel. Het zijn smoesjes... Als je nu stopt kan dat op je lijstje "mislukt" en die word langer en langer.. Als stoppen nou gewoon geen optie is en je maakt een haalbare planning. Dan kom je hier gewoon klagen dat het saai/ herkenbaar is en heb je over een paar jaar een diploma (en hopelijk een kind!). Faalangst is naar, maar alleen door de strijd met jezelf aan te gaan overwin je hem. Je passie kan je over 5 of 10 jaar alsnog gaan doen hè. Het is niet zo dat dat ophoud na deze opleiding!
Jup. Eens. Smoesjes. Er is ALTIJD wel een reden om iets wel of niet te doen. Je moet alleen je innerlijke motivatie vinden om iets aan durven te pakken. Je gaat nu mbt je opleiding de makkelijke weg in.
Een kind zou je ook kunnen motiveren om hard aan de slag te gaan. Maar jij bent dus blijkbaar erg geneigd om snel de handdoek in de ring te gooien.