Kinderen
alle pijlers
Mijn kind heeft ADD. En nu?
woensdag 16 april 2008 om 15:55
Tja. Sinds een week weten we wat de problemen van mijn zoon (7,5) veroorzaakt. Hij heeft ADD en schijnt het nogal heftig te hebben, hij scoorde tijdens de onderzoeken in elk geval laag op een aantal blijkbaar belangrijke punten.
Binnenkort hebben we een gesprek met de arts over o.a. medicatie en dan krijgen we ook het hele onderzoeksverslag mee. We staan op de wachtlijst voor ouderbegeleiding en als school het verslag heeft gekregen, dan kunnen de leerkracht en/of IB'er contact opnemen met de psych.
Maar goed. Inmiddels weten we dus wat er met onze zoon aan de hand is, maar niet wat we kunnen doen om hem te helpen.
Over ADHD is veel informatie te vinden, over ADD minder. Ik heb gekeken op het forum van Balans, maar dat is geloof ik niet helemaal mijn ding. Vandaar dat ik het hier maar eens vraag: iemand van jullie ervaring met een kind met ADD? Tips?
Binnenkort hebben we een gesprek met de arts over o.a. medicatie en dan krijgen we ook het hele onderzoeksverslag mee. We staan op de wachtlijst voor ouderbegeleiding en als school het verslag heeft gekregen, dan kunnen de leerkracht en/of IB'er contact opnemen met de psych.
Maar goed. Inmiddels weten we dus wat er met onze zoon aan de hand is, maar niet wat we kunnen doen om hem te helpen.
Over ADHD is veel informatie te vinden, over ADD minder. Ik heb gekeken op het forum van Balans, maar dat is geloof ik niet helemaal mijn ding. Vandaar dat ik het hier maar eens vraag: iemand van jullie ervaring met een kind met ADD? Tips?
maandag 26 mei 2008 om 18:39
Hoi,
Zelf heb ik geen ervaring met AD(H)D, een vriendin uit de buurt met haar zoon wel. Lang verhaal, maar korte variant komt hier op neer: in groep 1 al gediagnosticeerd op milde variant van ADD, nu in groep 3 op fikse vorm van ADHD. Ouders kregen de keuzen tussen Ritalin en groep 3 doubleren, of naar speciaal onderwijs (dat staat er zo wat kort door de bocht natuurlijk, maar is heel proces van overleg en zo geweest).
De moeder had het er ook heel moeilijk mee. Feitelijk ga je alle processen van een soort mini rouwproces door: ontkenning - schrik - en uiteindelijk acceptatie. Kan wel even duren natuurlijk. Mijn vriendin heeft het inmiddels geaccepteerd, mede omdat de vader van het jongetje ook op speciaal onderwijs heeft gezeten en daar veel aan heeft gehad. Voor jongen geldt hetzelfde: eerst boos, verdrietig, maar ook nu geaccepteerd, hij gaat na de zomervakantie.
Dit is het verhaal kort weergegeven, als je er meer over wilt weten dan ziek ik het hier wel.
Succes en waar nodig sterkte met zowel je zoon als voor jezelf.
Kastanje
Zelf heb ik geen ervaring met AD(H)D, een vriendin uit de buurt met haar zoon wel. Lang verhaal, maar korte variant komt hier op neer: in groep 1 al gediagnosticeerd op milde variant van ADD, nu in groep 3 op fikse vorm van ADHD. Ouders kregen de keuzen tussen Ritalin en groep 3 doubleren, of naar speciaal onderwijs (dat staat er zo wat kort door de bocht natuurlijk, maar is heel proces van overleg en zo geweest).
De moeder had het er ook heel moeilijk mee. Feitelijk ga je alle processen van een soort mini rouwproces door: ontkenning - schrik - en uiteindelijk acceptatie. Kan wel even duren natuurlijk. Mijn vriendin heeft het inmiddels geaccepteerd, mede omdat de vader van het jongetje ook op speciaal onderwijs heeft gezeten en daar veel aan heeft gehad. Voor jongen geldt hetzelfde: eerst boos, verdrietig, maar ook nu geaccepteerd, hij gaat na de zomervakantie.
Dit is het verhaal kort weergegeven, als je er meer over wilt weten dan ziek ik het hier wel.
Succes en waar nodig sterkte met zowel je zoon als voor jezelf.
Kastanje
maandag 26 mei 2008 om 19:18
Moesten ze van de school kiezen tussen Ritalin en doubleren of van school af? Dat zou ik absoluut niet accepteren. Waarom geen extra begeleiding van school uit?
Meave, Trimbos is een zeer betrouwbare bron. En er zullen ongetwijfeld biologische risicofactoren zijn. Maar ADHD is multifactorieel, dus zowel biologie als omgeving speelt een rol. En het is ook niet gezegd dat bij iedere patient altijd dezelfde factoren tot ADHD leiden. Zoiets ontstaat als een drempel wordt overschreden, en bij de ene komt dat misschien omdat er een grote biologische kwetsbaarheid is waardoor er maar iets hoeft te gebeuren en het gaat mis, terwijl een ander niet zo kwetsbaar is maar misschien met een slechte gezinssituatie te maken heeft.
En als je dat rijtje ziet, is Mootje goed af in jullie gezin . Als ik sommige van je eerdere berichten hier lees, denk ik wel dat je uit moet kijken dat je niet je eigen onvrede of problemen op hem projecteert. Misschien heeft hij zelf uiteindelijk minder last van zijn beperkingen dan jij nu denkt; wie weet leert hij er goed mee omgaan.
Meave, Trimbos is een zeer betrouwbare bron. En er zullen ongetwijfeld biologische risicofactoren zijn. Maar ADHD is multifactorieel, dus zowel biologie als omgeving speelt een rol. En het is ook niet gezegd dat bij iedere patient altijd dezelfde factoren tot ADHD leiden. Zoiets ontstaat als een drempel wordt overschreden, en bij de ene komt dat misschien omdat er een grote biologische kwetsbaarheid is waardoor er maar iets hoeft te gebeuren en het gaat mis, terwijl een ander niet zo kwetsbaar is maar misschien met een slechte gezinssituatie te maken heeft.
En als je dat rijtje ziet, is Mootje goed af in jullie gezin . Als ik sommige van je eerdere berichten hier lees, denk ik wel dat je uit moet kijken dat je niet je eigen onvrede of problemen op hem projecteert. Misschien heeft hij zelf uiteindelijk minder last van zijn beperkingen dan jij nu denkt; wie weet leert hij er goed mee omgaan.
maandag 26 mei 2008 om 19:30
Haha, nee, ik ben niet zo crimineel aangelegd, dus wat dat betreft zit het wel goed.
Mootje heeft niet zo veel problemen, behalve een flink groot leerprobleem. Dat is echt het allervoornaamste. De rest is bijzaak en zou zonder diagnose of zonder ritalin ook wel aan te pakken zijn. Tenminste, zo denk ik er nu over. En mijn streven is inderdaad ook dat hij er goed mee omleert gaan. Tot nu toe gaat dat hem redelijk af. Hij lijkt school leuk te vinden hoewel het hem wel veel spanning oplevert en erg veel energie kost. Thuis heeft hij vooral moeite met de drukte van zijn broertjes, maar ook daar is makkelijk een weg in te vinden denk ik. En ook met het korte lontje van zijn vader. Dus daar moet zijn vader een weg in zien te vinden.
Jouw opmerking over projectie snap ik wel, maar ik probeer altijd juist dat niet te doen. Ik ken mezelf wel een beetje en ben daar extra alert op. Ik denk namelijk ook dat hij er wel mee om leert gaan, ik bedoel, dat doet hij nu al. En zoals ook bij de Mutsen wel te zien is, mijn stemming wisselt nogal snel en heftig en dat komt natuurlijk ook tot uiting in de manier waarop ik hier schrijf en in wat ik schrijf. Feit blijft dat Mootje een grote 'leerhandicap' heeft. Dat werd nog eens benadrukt in een gesprek met iemand van mijn werk. En ik ben streberig dan ik dacht, of zou willen denken, want het doet me wel iets.
Mootje heeft niet zo veel problemen, behalve een flink groot leerprobleem. Dat is echt het allervoornaamste. De rest is bijzaak en zou zonder diagnose of zonder ritalin ook wel aan te pakken zijn. Tenminste, zo denk ik er nu over. En mijn streven is inderdaad ook dat hij er goed mee omleert gaan. Tot nu toe gaat dat hem redelijk af. Hij lijkt school leuk te vinden hoewel het hem wel veel spanning oplevert en erg veel energie kost. Thuis heeft hij vooral moeite met de drukte van zijn broertjes, maar ook daar is makkelijk een weg in te vinden denk ik. En ook met het korte lontje van zijn vader. Dus daar moet zijn vader een weg in zien te vinden.
Jouw opmerking over projectie snap ik wel, maar ik probeer altijd juist dat niet te doen. Ik ken mezelf wel een beetje en ben daar extra alert op. Ik denk namelijk ook dat hij er wel mee om leert gaan, ik bedoel, dat doet hij nu al. En zoals ook bij de Mutsen wel te zien is, mijn stemming wisselt nogal snel en heftig en dat komt natuurlijk ook tot uiting in de manier waarop ik hier schrijf en in wat ik schrijf. Feit blijft dat Mootje een grote 'leerhandicap' heeft. Dat werd nog eens benadrukt in een gesprek met iemand van mijn werk. En ik ben streberig dan ik dacht, of zou willen denken, want het doet me wel iets.
maandag 26 mei 2008 om 19:52
maandag 26 mei 2008 om 19:55
Weet je wat ik heel lastig zou vinden? De vraag of je een kind met behulp van medicijnen beter moet maken dan hij van nature zou zijn. Ik kwam hier op omdat jij schrijft dat hij voornamelijk een leerprobleem heeft, en vroeger zou hij dan waarschijnlijk op het speciaal onderwijs terecht zijn gekomen maar nu krijgt hij ritalin. Wanneer heeft een kind een echt probleem, en wanneer heeft hij gewoon de grenzen van zijn aanleg bereikt? Als we een IQ-pil zouden hebben, zouden we die dan ook aan alle kinderen geven die niet van nature naar het VWO kunnen? Ik kom hier niet uit, en als ouder zou ik hier nog minder uitkomen.
maandag 26 mei 2008 om 20:31
Hallo Meave,
AD(H)D is eigenlijk geen ziekte of aandoening en de psychiatrie geen echte wetenschap.
AD(H)D komt uit het boek "de DSMIV" waar nog 373 van dit soort termen in staan.
Elke Nederlander zijn gedrag kan geclassificeerd worden volgens deze DSMIV.
Op dit moment zijn er ongeveer 8 miljoen Nederlanders die ooit een "psychiatrische diagnose" hebben gehad, de helft dus.
Bij Ritalin, Concerta en Strattera staan ook vraagtekens, vele zelfs.
Ritalin bijv schijnt niet te werken op de korte én de lange termijn volgens onderzoek.
Veel info hierover vind je op
http://antipsychiatrie.startpagina.nl/
en als je dit allemaal een beetje te "gekleurd" vind zou je je alleen op de wetenschappelijke artikelen kunnen richten.
Meneer Haesbrouck heeft ook het nodige te vertellen over ADHD en medicatie
http://www.haesbrouck.be/
Sterkte en succes met de info,
groetjes Astrid
AD(H)D is eigenlijk geen ziekte of aandoening en de psychiatrie geen echte wetenschap.
AD(H)D komt uit het boek "de DSMIV" waar nog 373 van dit soort termen in staan.
Elke Nederlander zijn gedrag kan geclassificeerd worden volgens deze DSMIV.
Op dit moment zijn er ongeveer 8 miljoen Nederlanders die ooit een "psychiatrische diagnose" hebben gehad, de helft dus.
Bij Ritalin, Concerta en Strattera staan ook vraagtekens, vele zelfs.
Ritalin bijv schijnt niet te werken op de korte én de lange termijn volgens onderzoek.
Veel info hierover vind je op
http://antipsychiatrie.startpagina.nl/
en als je dit allemaal een beetje te "gekleurd" vind zou je je alleen op de wetenschappelijke artikelen kunnen richten.
Meneer Haesbrouck heeft ook het nodige te vertellen over ADHD en medicatie
http://www.haesbrouck.be/
Sterkte en succes met de info,
groetjes Astrid
maandag 26 mei 2008 om 21:44
quote:nippo schreef op 26 mei 2008 @ 19:55:
Weet je wat ik heel lastig zou vinden? De vraag of je een kind met behulp van medicijnen beter moet maken dan hij van nature zou zijn. Ik kwam hier op omdat jij schrijft dat hij voornamelijk een leerprobleem heeft, en vroeger zou hij dan waarschijnlijk op het speciaal onderwijs terecht zijn gekomen maar nu krijgt hij ritalin. Wanneer heeft een kind een echt probleem, en wanneer heeft hij gewoon de grenzen van zijn aanleg bereikt? Als we een IQ-pil zouden hebben, zouden we die dan ook aan alle kinderen geven die niet van nature naar het VWO kunnen? Ik kom hier niet uit, en als ouder zou ik hier nog minder uitkomen.
Dat is ook lastig. Ik ga er als leek gemakshalve vanuit dat het IQ leidend is. Zijn IQ is gemiddeld (normaal) dus. Er zit een heel groot gat tussen zijn IQ en zijn verwerkingssnelheid/verwerkingsvermogen. Dat is wat hem de leerproblemen bezorgt. Als zijn IQ 36 punten lager zou zijn, dan was er feitelijk niets aan de hand, dan was alles op niveau (alleen wel op een heel laag niveau). Of zijn verwerkingssnelheid 36 punten hoger (dat zou ik persoonlijk dan fijner vinden ).
Met de scores die Mootje heeft zal hij nooit het reguliere onderwijs kunnen volgen en er een gemiddelde opleiding uithalen. Niet de eerste jaren in elk geval, wie weet gaat het na de pubertijd een stuk beter. Maar dan ontbreekt de basis. Daarom hebben we ook gekozen voor het gebruik van ritalin, in elk geval voor de eerstkomende periode. We hopen dat we met de ouderbegeleiding, de begeleiding door school en eventueel een rugzakje mocht het zonder ambulante begeleiding niet lukken, Mootje zo ver kunnen krijgen dat hij het zonder medicijnen kan. Dat hij lekker in zijn vel zit, niet meer zo gespannen en gefrustreerd is en dat hij baat heeft bij de manier waarop we proberen zijn leventje in te richten. De kinderarts ziet soms dat kinderen na een periode ritalin en veranderingen die ouders in hun opvoedstijl en gezinsleven hebben doorgevoerd, het ook zonder medicijnen goed op kunnen pakken, doordat ze zich bepaalde vaardigheden eigen hebben gemaakt. Ik ga ervanuit dat dat ook voor Mootje geldt. En anders zien we op dat moment wel wat nodig is. Als blijkt dat de ritalin goed aanslaat en het met Mootje beter gaat, dan gaan we daar misschien nog wel even mee door. Als het niet tot nauwelijks verschil maakt, nou ja, dan lijkt de keuze me duidelijk.
Weet je wat ik heel lastig zou vinden? De vraag of je een kind met behulp van medicijnen beter moet maken dan hij van nature zou zijn. Ik kwam hier op omdat jij schrijft dat hij voornamelijk een leerprobleem heeft, en vroeger zou hij dan waarschijnlijk op het speciaal onderwijs terecht zijn gekomen maar nu krijgt hij ritalin. Wanneer heeft een kind een echt probleem, en wanneer heeft hij gewoon de grenzen van zijn aanleg bereikt? Als we een IQ-pil zouden hebben, zouden we die dan ook aan alle kinderen geven die niet van nature naar het VWO kunnen? Ik kom hier niet uit, en als ouder zou ik hier nog minder uitkomen.
Dat is ook lastig. Ik ga er als leek gemakshalve vanuit dat het IQ leidend is. Zijn IQ is gemiddeld (normaal) dus. Er zit een heel groot gat tussen zijn IQ en zijn verwerkingssnelheid/verwerkingsvermogen. Dat is wat hem de leerproblemen bezorgt. Als zijn IQ 36 punten lager zou zijn, dan was er feitelijk niets aan de hand, dan was alles op niveau (alleen wel op een heel laag niveau). Of zijn verwerkingssnelheid 36 punten hoger (dat zou ik persoonlijk dan fijner vinden ).
Met de scores die Mootje heeft zal hij nooit het reguliere onderwijs kunnen volgen en er een gemiddelde opleiding uithalen. Niet de eerste jaren in elk geval, wie weet gaat het na de pubertijd een stuk beter. Maar dan ontbreekt de basis. Daarom hebben we ook gekozen voor het gebruik van ritalin, in elk geval voor de eerstkomende periode. We hopen dat we met de ouderbegeleiding, de begeleiding door school en eventueel een rugzakje mocht het zonder ambulante begeleiding niet lukken, Mootje zo ver kunnen krijgen dat hij het zonder medicijnen kan. Dat hij lekker in zijn vel zit, niet meer zo gespannen en gefrustreerd is en dat hij baat heeft bij de manier waarop we proberen zijn leventje in te richten. De kinderarts ziet soms dat kinderen na een periode ritalin en veranderingen die ouders in hun opvoedstijl en gezinsleven hebben doorgevoerd, het ook zonder medicijnen goed op kunnen pakken, doordat ze zich bepaalde vaardigheden eigen hebben gemaakt. Ik ga ervanuit dat dat ook voor Mootje geldt. En anders zien we op dat moment wel wat nodig is. Als blijkt dat de ritalin goed aanslaat en het met Mootje beter gaat, dan gaan we daar misschien nog wel even mee door. Als het niet tot nauwelijks verschil maakt, nou ja, dan lijkt de keuze me duidelijk.
maandag 26 mei 2008 om 21:47
quote:nippo schreef op 26 mei 2008 @ 19:52:
Maar misschien vindt Mootje hele andere dingen leuk en belangrijk, en is het voor hem veel minder een issue dan voor jou.Mootje is tot nu toe veel relaxter dan ik (kun je nagaan ), dus dat komt wel goed denk ik. Bovendien heeft hij een lager opgeleide vader en dat is in dit geval ook een voordeel denk ik, tenminste in het kader van de rolmodellen en het in de voetstappen van je ouders willen treden ofzo.
Maar misschien vindt Mootje hele andere dingen leuk en belangrijk, en is het voor hem veel minder een issue dan voor jou.Mootje is tot nu toe veel relaxter dan ik (kun je nagaan ), dus dat komt wel goed denk ik. Bovendien heeft hij een lager opgeleide vader en dat is in dit geval ook een voordeel denk ik, tenminste in het kader van de rolmodellen en het in de voetstappen van je ouders willen treden ofzo.
dinsdag 27 mei 2008 om 19:11
Hi Meave,
Eigenlijk kom ik zelden meer op het Vivaforum maar een vriendinnetje vroeg mij om jouw topic te lezen en misschien wat tips te geven so here i am
Mijn zoontje is 12 jaar en heeft ADHD en een gedragsstoornis niet nader te benoemen. (dit noemen ze zo als hij afwijkend gedrag vertoond wat ze niet kunnen diagnosticeren omdat er te weinig punten overeenkomen met een naampje/hokje/toestandje)
Toen hij 5 was merkte ik al dat hij "anders" was. Helaas voor je door alle molens heen bent is een kind weer een aantal jaar verder. ADHD werd gediagnosticeerd toen hij in groep 4 zat. Hij heeft zowel Ritalin als Strattera geslikt. Hij slikt nu Concerta dit omdat de ritalin en strattera dezelfde invloed hebben op mijn zoon maar Strattera een heel stuk duurder is.
Mijn zoontje heeft behoorlijk geworsteld met zichzelf en met zijn manier van leven. Dit werd zo moeilijk dat hij ook een jaar uit huis is geplaatst. Hij kwam toen alleen in de weekenden thuis. Hij is toen in een omgeving geweest waar er orde voor hem werd geschept en waar hij leerde omgaan met boosheid, verdriet, zijn impulsen en andere mensen. Hij is daar echt als een ander mens vandaan gekomen.
Wij kregen als ouders zijnde daar de nodige begeleiding en een oudercursus om te leren hoe wij zelf het beste met hem om konden gaan. De omgang bestaat voornamelijk uit structuur om overzicht te geven en heldere taal te spreken maar wel positief te blijven.
Voorbeeldje, normaal vroeg ik weleens, Ga jij even boven je sokken aantrekken en je tandenpoetsen. Vergeet je niet je gymspullen daarna mee naar beneden te nemen? Dit is way too much voor hem. Ik heb moeten leren om te zeggen, ga je even je sokken aantrekken. En daarna te zeggen, poets je je tanden of hem daarbij te begeleiden.
In de instelling waar hij heeft gezeten hebben ze ons meegegeven om schema's te maken. Beetje zoals de pictogrammen maar dan op een geplastificeerde kaart die hij zelf kan afvinken. Zo hebben wij er een voor de ochtend, een voor de middag en een voor de avond. Dit zou je bijv. ook kunnen doen met verschillende dagen van de week. Mijn zoontje kan nadat hij iets heeft gedaan zelf een vinkje erop zetten met zo'n diepvrieszakjesstift wat je daarna weer kunt uitvegen. Op die manier kan hij overzicht houden.
Mijn zoontje zit nu weer op regulier onderwijs. Door het jaar wat hij heeft gemist heb ik hem het afgelopen jaar in groep 7 laten zitten zodat hij iets meer tijd heeft om de achterstand in te halen en iets ouderlijker te worden voordat hij naar de middelbare school toe zal gaan. Hij maakt nu gebruik van een rugzakje. Dit wordt voor hem gebruikt 3x per week een half uur om structuur te geven in zijn weektaak, orde te scheppen in zijn lade en overzicht te krijgen in de diverse leerboeken. Daarnaast bespreken ze soms de problemen waar hij mee te maken krijgt in zijn omgeving. Hij geniet van dat stukje individuele aandacht en krijgt meer rust in zijn koppetje. (ik zou de regeling gewoon aan gaan vragen, de wachtlijsten zijn enorm en voor je opgeroepen wordt ben je vaak weer een aantal maanden verder)
als laatste nog de tip, mijn kind had vrij veel ongelukjes. Ongelukjes in de vorm van "een gymschoen kwijt" , gaten vallen in nieuwe broek, spullen uit handen laten vallen e.d. Dit kost natuurlijk enorm veel geld. Als je kindje ADD of ADHD heeft mag je een TOG regeling aanvragen. Je moet dan een lijst invullen om te zien of je ervoor in aanmerking komt. De lijst is raar, veelal komt het overeen met "echt" gehandicapte mensen maar laat je hier niet door tegenhouden. Ik heb de regeling toegewezen gekregen en ontvang daarom een tegemoetkoming van zo'n 190 euro per kwartaal. Dit dekt in ieder geval wat van die extra kosten. Tog is aan te vragen via www.svb.nl
Ik heb geen idee of je iets hebt aan mijn tips. Mocht je vragen hebben dan mag je altijd mailen omdat ik hier niet zo vaak meer ben Kirsy@hotmail.com (zou ik ook het verslag mogen hebben? Kweet even niet meer wie het had geschreven )
Ik wens je in ieder geval heel veel succes met je kindje maar ook met je eigen bezoek aan de specialist. Hopelijk vallen er straks stukjes op de juiste plaats. Je bent in ieder geval al een heel eind op de goede weg
Liefs,
Tjeempie
Eigenlijk kom ik zelden meer op het Vivaforum maar een vriendinnetje vroeg mij om jouw topic te lezen en misschien wat tips te geven so here i am
Mijn zoontje is 12 jaar en heeft ADHD en een gedragsstoornis niet nader te benoemen. (dit noemen ze zo als hij afwijkend gedrag vertoond wat ze niet kunnen diagnosticeren omdat er te weinig punten overeenkomen met een naampje/hokje/toestandje)
Toen hij 5 was merkte ik al dat hij "anders" was. Helaas voor je door alle molens heen bent is een kind weer een aantal jaar verder. ADHD werd gediagnosticeerd toen hij in groep 4 zat. Hij heeft zowel Ritalin als Strattera geslikt. Hij slikt nu Concerta dit omdat de ritalin en strattera dezelfde invloed hebben op mijn zoon maar Strattera een heel stuk duurder is.
Mijn zoontje heeft behoorlijk geworsteld met zichzelf en met zijn manier van leven. Dit werd zo moeilijk dat hij ook een jaar uit huis is geplaatst. Hij kwam toen alleen in de weekenden thuis. Hij is toen in een omgeving geweest waar er orde voor hem werd geschept en waar hij leerde omgaan met boosheid, verdriet, zijn impulsen en andere mensen. Hij is daar echt als een ander mens vandaan gekomen.
Wij kregen als ouders zijnde daar de nodige begeleiding en een oudercursus om te leren hoe wij zelf het beste met hem om konden gaan. De omgang bestaat voornamelijk uit structuur om overzicht te geven en heldere taal te spreken maar wel positief te blijven.
Voorbeeldje, normaal vroeg ik weleens, Ga jij even boven je sokken aantrekken en je tandenpoetsen. Vergeet je niet je gymspullen daarna mee naar beneden te nemen? Dit is way too much voor hem. Ik heb moeten leren om te zeggen, ga je even je sokken aantrekken. En daarna te zeggen, poets je je tanden of hem daarbij te begeleiden.
In de instelling waar hij heeft gezeten hebben ze ons meegegeven om schema's te maken. Beetje zoals de pictogrammen maar dan op een geplastificeerde kaart die hij zelf kan afvinken. Zo hebben wij er een voor de ochtend, een voor de middag en een voor de avond. Dit zou je bijv. ook kunnen doen met verschillende dagen van de week. Mijn zoontje kan nadat hij iets heeft gedaan zelf een vinkje erop zetten met zo'n diepvrieszakjesstift wat je daarna weer kunt uitvegen. Op die manier kan hij overzicht houden.
Mijn zoontje zit nu weer op regulier onderwijs. Door het jaar wat hij heeft gemist heb ik hem het afgelopen jaar in groep 7 laten zitten zodat hij iets meer tijd heeft om de achterstand in te halen en iets ouderlijker te worden voordat hij naar de middelbare school toe zal gaan. Hij maakt nu gebruik van een rugzakje. Dit wordt voor hem gebruikt 3x per week een half uur om structuur te geven in zijn weektaak, orde te scheppen in zijn lade en overzicht te krijgen in de diverse leerboeken. Daarnaast bespreken ze soms de problemen waar hij mee te maken krijgt in zijn omgeving. Hij geniet van dat stukje individuele aandacht en krijgt meer rust in zijn koppetje. (ik zou de regeling gewoon aan gaan vragen, de wachtlijsten zijn enorm en voor je opgeroepen wordt ben je vaak weer een aantal maanden verder)
als laatste nog de tip, mijn kind had vrij veel ongelukjes. Ongelukjes in de vorm van "een gymschoen kwijt" , gaten vallen in nieuwe broek, spullen uit handen laten vallen e.d. Dit kost natuurlijk enorm veel geld. Als je kindje ADD of ADHD heeft mag je een TOG regeling aanvragen. Je moet dan een lijst invullen om te zien of je ervoor in aanmerking komt. De lijst is raar, veelal komt het overeen met "echt" gehandicapte mensen maar laat je hier niet door tegenhouden. Ik heb de regeling toegewezen gekregen en ontvang daarom een tegemoetkoming van zo'n 190 euro per kwartaal. Dit dekt in ieder geval wat van die extra kosten. Tog is aan te vragen via www.svb.nl
Ik heb geen idee of je iets hebt aan mijn tips. Mocht je vragen hebben dan mag je altijd mailen omdat ik hier niet zo vaak meer ben Kirsy@hotmail.com (zou ik ook het verslag mogen hebben? Kweet even niet meer wie het had geschreven )
Ik wens je in ieder geval heel veel succes met je kindje maar ook met je eigen bezoek aan de specialist. Hopelijk vallen er straks stukjes op de juiste plaats. Je bent in ieder geval al een heel eind op de goede weg
Liefs,
Tjeempie
woensdag 28 mei 2008 om 13:59
Het volgende persbericht over Strattera wilde ik jullie niet onthouden...
http://www.ncrm.nl/nieuws.htm
Op de website
http://www.adhd-medicatie.nl/
de nodige info over medicatie.
Het is niet mijn bedoeling de lezers bang te maken voor bovenstaande feiten maar wel te doen realiseren: Weet wat je je kind geeft!
Er zijn altijd meerdere kanten aan een verhaal, die van de psychiatrie, die van de wetenschap, die van de critici enz.
Doe feitenkennis op als moeder/consument/burger zijnde...
Informeer jezelf van alle kanten...sta open.
De volgende brochure toont ook een ander licht op de zaak:
http://www.ncrm.nl/kinderen%20en%20drugs.pdf
Maar er zijn gelukkig ook alternatieven:
http://antipsychiatrie-alternatievezorg.startpagina.nl/
groetjes Astrid
http://www.ncrm.nl/nieuws.htm
Op de website
http://www.adhd-medicatie.nl/
de nodige info over medicatie.
Het is niet mijn bedoeling de lezers bang te maken voor bovenstaande feiten maar wel te doen realiseren: Weet wat je je kind geeft!
Er zijn altijd meerdere kanten aan een verhaal, die van de psychiatrie, die van de wetenschap, die van de critici enz.
Doe feitenkennis op als moeder/consument/burger zijnde...
Informeer jezelf van alle kanten...sta open.
De volgende brochure toont ook een ander licht op de zaak:
http://www.ncrm.nl/kinderen%20en%20drugs.pdf
Maar er zijn gelukkig ook alternatieven:
http://antipsychiatrie-alternatievezorg.startpagina.nl/
groetjes Astrid
woensdag 28 mei 2008 om 14:08
Astrada, ik ben enigzins op de hoogte van jouw antipathie tegen psychiatrie e.d. en ik stel het op zich wel op prijs dat je je zorgen ook hier deelt. Maar wij hebben heel bewust een antroposofische kliniek uitgekozen die terughoudend is mbt medicijngebruik en diagnoses. Ik vertrouw op de informatie en de deskundigheid van de arts. (Hoewel het uiteraard geen kwaad kan je in zaken te verdiepen, maar ik kan als leek niet onderscheiden welke informatie op het net betrouwbaar is en welke niet.
Ik zou je willen vragen dit topic niet te gebruiken voor jouw 'kruistocht', maar het te laten waarvoor het bedoeld is: het uitwisselen van ervaringen.
Ik zou je willen vragen dit topic niet te gebruiken voor jouw 'kruistocht', maar het te laten waarvoor het bedoeld is: het uitwisselen van ervaringen.
woensdag 28 mei 2008 om 15:58
Beste Maeve,
ik reageer zo af en toe on-topic en specifiek op topic-titels die over dit onderwerp gaan en zie daarom dan ook geen redenen om hier van af te gaan zien.
Elk verhaal mag verteld worden, elke ervaring gedeeld en elke waarschuwing gegeven in dit openbare topic waar jij je verhaal zelf hebt geopenbaard en dus ook allerlei soorten reacties kan verwachten...
Gezien de 136 reacties zijn mijn 2 korte informatieve berichtjes (het was dan ook de bedoeling het daar voorlopig bij te laten...) maar een zeer minimale bijdrage aan het geheel, een bijdrage waar zeker geen grote naam aan gegeven kan worden (kruistocht).
Het spijt me dat ik verder niet in jouw censuurverzoek kan en wil meegaan Maeve.
Deskundigheid van een arts....hmmm...
Toevallig bevinden zich er in de "antipsychiatrie" een groot aantal artsen en professoren met een psychiatrische academische achtergrond. Opmerkelijk veel...
De opinies van deze mensen zouden volgens jou dan net zo deskundig moeten zijn...bijna allemaal hebben ze immers hun dokterstitel in de psychiatrie nog ergens aan de muur hangen!
groetjes Astrid
ik reageer zo af en toe on-topic en specifiek op topic-titels die over dit onderwerp gaan en zie daarom dan ook geen redenen om hier van af te gaan zien.
Elk verhaal mag verteld worden, elke ervaring gedeeld en elke waarschuwing gegeven in dit openbare topic waar jij je verhaal zelf hebt geopenbaard en dus ook allerlei soorten reacties kan verwachten...
Gezien de 136 reacties zijn mijn 2 korte informatieve berichtjes (het was dan ook de bedoeling het daar voorlopig bij te laten...) maar een zeer minimale bijdrage aan het geheel, een bijdrage waar zeker geen grote naam aan gegeven kan worden (kruistocht).
Het spijt me dat ik verder niet in jouw censuurverzoek kan en wil meegaan Maeve.
Deskundigheid van een arts....hmmm...
Toevallig bevinden zich er in de "antipsychiatrie" een groot aantal artsen en professoren met een psychiatrische academische achtergrond. Opmerkelijk veel...
De opinies van deze mensen zouden volgens jou dan net zo deskundig moeten zijn...bijna allemaal hebben ze immers hun dokterstitel in de psychiatrie nog ergens aan de muur hangen!
groetjes Astrid
vrijdag 30 mei 2008 om 15:08
hallo meave en de rest natuurlijk.
hoe reageert je zoontje nu op de ritalin??
ik heb nog steeds geen datum voor het gesprek met de kinderarts.ben benieuwd hoelang dat weer gaat duren.
12 juni heb ik een orientatiegesprek met de psychomotorische therapeute. ben benieuwd,ze klonk wel heel leuk moet ik zeggen.
en dan hoop ik dat we na de vakantie er aan kunnen beginnen.
verdorie,waarom moet dat allemaal zolang duren??? maarja,niks aan te doen!!
vanuit de stichting MEE zijn ze nu twee keer geweest.
ze heeft voor onze zoon een pictogram gemaakt voor het aankleden,ik moest hem altijd aansporen.
twee dagen voor dat het pictogram er hing,wilde ik eriets van zeggen had hij zonder mijn dwingende woorden zichzelf al aangekleed en zelfs zijn schoenen. raar mannetje!
die zoon van me.
binnenkort weer een gesprek met de psychologe van de school.
hoorde laatst vande juf dat hij iets vooruit is gegaan wat concentratie en werkhouding betreft. yes,yes!!! zal niet heel veel zijn,maar wie het kleine niet eert... enzo. toch??
ga nu gauw de rest lezen!!!
hoe reageert je zoontje nu op de ritalin??
ik heb nog steeds geen datum voor het gesprek met de kinderarts.ben benieuwd hoelang dat weer gaat duren.
12 juni heb ik een orientatiegesprek met de psychomotorische therapeute. ben benieuwd,ze klonk wel heel leuk moet ik zeggen.
en dan hoop ik dat we na de vakantie er aan kunnen beginnen.
verdorie,waarom moet dat allemaal zolang duren??? maarja,niks aan te doen!!
vanuit de stichting MEE zijn ze nu twee keer geweest.
ze heeft voor onze zoon een pictogram gemaakt voor het aankleden,ik moest hem altijd aansporen.
twee dagen voor dat het pictogram er hing,wilde ik eriets van zeggen had hij zonder mijn dwingende woorden zichzelf al aangekleed en zelfs zijn schoenen. raar mannetje!
die zoon van me.
binnenkort weer een gesprek met de psychologe van de school.
hoorde laatst vande juf dat hij iets vooruit is gegaan wat concentratie en werkhouding betreft. yes,yes!!! zal niet heel veel zijn,maar wie het kleine niet eert... enzo. toch??
ga nu gauw de rest lezen!!!
Haast, ik moet niet vergeten te zwaaien,als ik mezelf voorbij loop...
dinsdag 3 juni 2008 om 13:54
even uppen.
niemand geen nieuws meer??
meave,hoe gaat het bij jou??
ik hoop dat hij goed reageert op de ritalin.
hier gaat het redelijk. alleen nog steeds niks gehoord van het ggz.
dadelijk weer eens bellen.
groetjes vanlichtbron.
niemand geen nieuws meer??
meave,hoe gaat het bij jou??
ik hoop dat hij goed reageert op de ritalin.
hier gaat het redelijk. alleen nog steeds niks gehoord van het ggz.
dadelijk weer eens bellen.
groetjes vanlichtbron.
Haast, ik moet niet vergeten te zwaaien,als ik mezelf voorbij loop...
donderdag 12 juni 2008 om 22:57
Wat jij schreef, Nippo, houdt mij ook bezig. Wanneer heeft iemand de grenzen van zijn/haar kunnen gewoon bereikt en wanneer zou je indien mogelijk dat wel of niet willen 'oprekken' met medicatie?
Ik kan alleen voor mezelf spreken. Er is een grote kans dat ik ook ADD heb (volgende week intake om onderzoeken te starten). Als ik met medicatie meer uit mezelf kan halen dan mij totnutoe is gelukt, doe ik dat onmiddellijk. In elk geval wil ik het proberen. Ik vind het uitermate frustrerend dat ik in mezelf zoveel potentie meen te voelen, maar dat er niet uit kan krijgen. Ik neem daar in elk geval nu nog geen genoegen mee.
Ik wil alles proberen.
xx lisa.
Ik kan alleen voor mezelf spreken. Er is een grote kans dat ik ook ADD heb (volgende week intake om onderzoeken te starten). Als ik met medicatie meer uit mezelf kan halen dan mij totnutoe is gelukt, doe ik dat onmiddellijk. In elk geval wil ik het proberen. Ik vind het uitermate frustrerend dat ik in mezelf zoveel potentie meen te voelen, maar dat er niet uit kan krijgen. Ik neem daar in elk geval nu nog geen genoegen mee.
Ik wil alles proberen.
xx lisa.
zaterdag 14 juni 2008 om 09:56
Even een update die ik net elders heb geplaats, dus als er ergens een vreemde naam tussenstaat moet je daar maar overheen lezen.
Pam, ik weet eerlijk gezegd niet zo goed hoe het met de medicijnen gaat. De dosis is verhoogd en ik begin wat last te krijgen van vervelende bijwerkingen. Een soort vaag gevoel op mijn borst, het voelt wat als spanning of nervositeit. Maar ook dat kan toeval zijn, want ik word nu wat nerveuzig als ik die dingen inneem... Schiet dus niet op. Kan het niet zuiver houden voor mezelf. Als ik kijk naar hoe het verder gaat, dan werkt het wel iets. Ik ben rustiger in mijn hoofd, minder paniekerig, heb ruimte en rust om dingen aan te gaan pakken (zaken als mail structureren op mijn werk enzo) en wil nu zo langzamerhand thuis ook doorpakken. Maar omdat niet gekozen is voor een dubbelblinde proef kan ik dus niet met zekerheid zeggen of het door de ritalin komt. Ik denk het wel. Maar goed, het is geen wondermiddel. Ik ben niet eens niet vergeetachtig meer, of choatisch. Ik moet hoe dan ook, met of zonder pillen, nog aan het werk om de structuur aan te brengen die ik denk nodig te hebben. En het vertrouwen hebben dat het gaat lukken.
Bij Mootje vind ik het ook moeilijk. Zijn concentratievermogen lijkt nog niet verbeterd. Hij zit in de klas wel beter in zijn vel. Is wat extraverter, vraagt wat meer aan de juf, praat makkelijker. Mijn moeder vindt hem helderder. En dat merk ik ook in de gesprekjes die ik met hem heb. Vorige week was ik zwaar onder de indruk van zijn capoeriales. Hij heeft zo ontzettend goed meegedaan, de bewegingen mooi uitgevoerd, etc. Dat heb ik hem het afgelopen jaar niet zo zien doen. Dat van die les zou ook toeval kunnen zijn. Hij heeft het weekend daarvoor zijn nieuwe koord gekregen (en een koord overgeslagen) dus hij was megatrots op zichzelf. Misschien dat dat doorwerkt in zijn werkhouding tijdens de training.
Minpuntje is dat hij nóg huileriger is. Ik weet niet of dat een bijwerking is van de pillen of een gevolg van het laat in slaap vallen (en dat is wel een bekende bijwerking). Verder klaagt hij regelmatig over jeuk en ook dat is een bekende bijwerking.
Hij vertelde gister dat hij vaker niet blij dan wel blij is. Ik weet niet of dat voor de pillen ook al zo was. Die vraag kan ik hem ook niet stellen, die kan hij niet beantwoorden denk ik. Hij heeft niet zoveel gevoel voor tijd, voor en na, etc. Dat huilen zou ook nog een uitlaatklep kunnen zijn voor de frustraties waar hij nu een naam voor heeft. Hij weet dat hij ADD (officieel ADHD van het onoplettende type) heeft en wat dat ongeveer inhoudt. Ik merk aan de dingen die hij soms zegt dat hij dat zelf ook echt nog een plekje moet geven. Ook zou het misschien kunnen dat hij wat van slag is omdat er toch wat gebeurd in zijn lijfje en zijn hoofd door die pillen. Dat hij zijn interne balans of evenwicht kwijt is en daar een nieuwe weg in moet zoeken.
De ritmische massage vindt hij heel fijn. We zijn nu twee keer geweest. Ik ga misschien een extra consult aanvragen of te kijken of ze mij ook wat kan leren, zodat we er thuis mee verder kunnen. Mijn vader wil wekelijks met Mootje kindermeditatie gaan doen of iets dergelijks en dat vindt Mootje bere-interessant en ook wel leuk. Gewoon simpele ontspanningsoefeningetjes enzo. Behalve dat het Q-time met opa is, is het ook nog eens nuttig denk ik.
Als het allemaal wat rustiger is hier, dan gaan we Mootje misschien aanmelden voor een tweede Capoeirales in de week. Hij leeft zich daar helemaal uit, is enorm in zijn element. Dus dat is misschien ook nog wel iets voor de woensdagmiddag.
Kortom, ik ben nog niet geheel tevreden. Maar ik heb al begrepen dat instellen op de juiste dosering en ook de juiste pil (ritalin, concerta, stattera) soms lang kan duren, dus we kijken het nog even aan. Maandag moeten we naar de arts en wil ik alles aankaarten.
Als het zo blijft zoals nu met dat huilen enzo en dat er geen of nauwelijks verbetering zit in zijn werkhouding op school of informatieverwerking in het algemeen (dat kunnen ze testen), dan vind ik het niet in Mootjes belang om hiermee door te gaan. Hij kan zich aan de ene kant dan wel beter voelen, maar als dat betekent dat hij zich ook vaker slechter voelt, dan voelt dat voor mij niet als een verbetering.
Voor de ouderbegeleiding staan we op een wachtlijst en als het goed is volgt binnenkort nog neuro-psychologisch onderzoek.
Pam, ik weet eerlijk gezegd niet zo goed hoe het met de medicijnen gaat. De dosis is verhoogd en ik begin wat last te krijgen van vervelende bijwerkingen. Een soort vaag gevoel op mijn borst, het voelt wat als spanning of nervositeit. Maar ook dat kan toeval zijn, want ik word nu wat nerveuzig als ik die dingen inneem... Schiet dus niet op. Kan het niet zuiver houden voor mezelf. Als ik kijk naar hoe het verder gaat, dan werkt het wel iets. Ik ben rustiger in mijn hoofd, minder paniekerig, heb ruimte en rust om dingen aan te gaan pakken (zaken als mail structureren op mijn werk enzo) en wil nu zo langzamerhand thuis ook doorpakken. Maar omdat niet gekozen is voor een dubbelblinde proef kan ik dus niet met zekerheid zeggen of het door de ritalin komt. Ik denk het wel. Maar goed, het is geen wondermiddel. Ik ben niet eens niet vergeetachtig meer, of choatisch. Ik moet hoe dan ook, met of zonder pillen, nog aan het werk om de structuur aan te brengen die ik denk nodig te hebben. En het vertrouwen hebben dat het gaat lukken.
Bij Mootje vind ik het ook moeilijk. Zijn concentratievermogen lijkt nog niet verbeterd. Hij zit in de klas wel beter in zijn vel. Is wat extraverter, vraagt wat meer aan de juf, praat makkelijker. Mijn moeder vindt hem helderder. En dat merk ik ook in de gesprekjes die ik met hem heb. Vorige week was ik zwaar onder de indruk van zijn capoeriales. Hij heeft zo ontzettend goed meegedaan, de bewegingen mooi uitgevoerd, etc. Dat heb ik hem het afgelopen jaar niet zo zien doen. Dat van die les zou ook toeval kunnen zijn. Hij heeft het weekend daarvoor zijn nieuwe koord gekregen (en een koord overgeslagen) dus hij was megatrots op zichzelf. Misschien dat dat doorwerkt in zijn werkhouding tijdens de training.
Minpuntje is dat hij nóg huileriger is. Ik weet niet of dat een bijwerking is van de pillen of een gevolg van het laat in slaap vallen (en dat is wel een bekende bijwerking). Verder klaagt hij regelmatig over jeuk en ook dat is een bekende bijwerking.
Hij vertelde gister dat hij vaker niet blij dan wel blij is. Ik weet niet of dat voor de pillen ook al zo was. Die vraag kan ik hem ook niet stellen, die kan hij niet beantwoorden denk ik. Hij heeft niet zoveel gevoel voor tijd, voor en na, etc. Dat huilen zou ook nog een uitlaatklep kunnen zijn voor de frustraties waar hij nu een naam voor heeft. Hij weet dat hij ADD (officieel ADHD van het onoplettende type) heeft en wat dat ongeveer inhoudt. Ik merk aan de dingen die hij soms zegt dat hij dat zelf ook echt nog een plekje moet geven. Ook zou het misschien kunnen dat hij wat van slag is omdat er toch wat gebeurd in zijn lijfje en zijn hoofd door die pillen. Dat hij zijn interne balans of evenwicht kwijt is en daar een nieuwe weg in moet zoeken.
De ritmische massage vindt hij heel fijn. We zijn nu twee keer geweest. Ik ga misschien een extra consult aanvragen of te kijken of ze mij ook wat kan leren, zodat we er thuis mee verder kunnen. Mijn vader wil wekelijks met Mootje kindermeditatie gaan doen of iets dergelijks en dat vindt Mootje bere-interessant en ook wel leuk. Gewoon simpele ontspanningsoefeningetjes enzo. Behalve dat het Q-time met opa is, is het ook nog eens nuttig denk ik.
Als het allemaal wat rustiger is hier, dan gaan we Mootje misschien aanmelden voor een tweede Capoeirales in de week. Hij leeft zich daar helemaal uit, is enorm in zijn element. Dus dat is misschien ook nog wel iets voor de woensdagmiddag.
Kortom, ik ben nog niet geheel tevreden. Maar ik heb al begrepen dat instellen op de juiste dosering en ook de juiste pil (ritalin, concerta, stattera) soms lang kan duren, dus we kijken het nog even aan. Maandag moeten we naar de arts en wil ik alles aankaarten.
Als het zo blijft zoals nu met dat huilen enzo en dat er geen of nauwelijks verbetering zit in zijn werkhouding op school of informatieverwerking in het algemeen (dat kunnen ze testen), dan vind ik het niet in Mootjes belang om hiermee door te gaan. Hij kan zich aan de ene kant dan wel beter voelen, maar als dat betekent dat hij zich ook vaker slechter voelt, dan voelt dat voor mij niet als een verbetering.
Voor de ouderbegeleiding staan we op een wachtlijst en als het goed is volgt binnenkort nog neuro-psychologisch onderzoek.
zaterdag 21 juni 2008 om 14:20
Hey Meave,
(weet niet of je me kent, maar ik ben je volgens mij een keer tegengekomen op een soort van 'meeting' in Moordrecht? En anders weet zoy wel wie ik ben...)
Ik lees je verhaal over de werking van de medicijnen van je zoontje. Mijn zoontje heeft nu sinds een paar maanden ook ritalin, hij heeft ADD en PDD-NOS, en hij had precies dezelfde start als jouw zoontje. De arts verklaarde dat dit normaal is, om dat hij door de medicijnen veel meer de dingen bewust meemaakt. Ook gevoelens en zo, en daar zijn ze zich eerder nooit zo bewust van geweest. Snap je? Mijn zoontje werd ook huileriger, en een beetje zeurderig en pietluttig, terwijl hij daarvoor altijd alles maar langs hem heen liet glijden. Dit ging wel weer voorbij hoor, hij moet gewoon wennen aan meer gevoel. Hij is zich meer bewust van alles.
Verder was mijn zoontje ook veel meer 'erbij' zeg maar, niet meer zo afwezig. Gespreken lopen beter, hij had dingen veel meer in de gaten, liet zich niet meer afschepen maar antwoorden als; "daarom" , als ie iets vroeg waar ik ff snel geen antwoord op wist. Hij vraagt ook heel veel, iets wat andere kinderen op veel jongere leeftijd bezig houd, daar komt hij nu pas mee.
Op school was ie veel meer aanwezig, hij ging zich mengen tussen zijn klasgenoten, deed mee aan gezamelijke activiteiten, als bv de klas opruimen na het knutselen, of n aeen spellenmiddag. Daarvoor leek ie niet in de gaten te hebben dat er geholpen moest worden, hij zag het gewoon niet! Hij werkt verder nog steeds traag, maar wat ie doet is wel goed, en dat vind de juf belangrijker dan de hoeveelheid. En hij zat ook meteen een stuk beter in z'n vel, hij keek altijd zo treurig en zorgelijk zei de juf en nu kijk ie open en blij.
En met het sporten, haha, hij zat op voetbal in die tijd, en bakte er eigenlijk nooit iets van( hij is nu ook weer vanaf), maar de eerste wedstrijd die hij speelde nadat ie met de medicijnen begonnen was...WAUW!!!, Hij speelde de sterren van de hemel!!!( voor zijn doen dan, he, hij had door dat hij de bal moest schieten als ie bij hem in de buurt kwam en hij had door dat ie zelf moest rennen om bij de bal te komen, hij liep vrij en was echt in het spel, zeg maar) Helaas was dit ook maar eenmalig, maar dat lag er dus ook aan dat ie door z'n PDD-NOS het spel niet kan inschatten.
De nadelen die ik ondervind is dat ie heel slecht in slaap kan komen( voorheen sliep ie zodra ie z'n kussen raakte, en nu ligt ie om half 10 nog te kijken, hij blijft wel in bed maar slaapt niet), en z'n eetlust is heel slecht, ik moet hem dwingen om tussen de middag 2 broodjes te eten. Hij mag namelijk niet afvallen, hij is nl al aardig dun, en qua hoeveelheid medicijnen, mag ie niet minder wegen dan voorheen. Vanmorgen heb ik hem geen pilletje gegeven( was pas om 10 uur wakker, heel erg, en ik besloot dat ik hem pas om 13.00 een pilletje zou geven, want de ochtend was al bijna om... Maar met het middag eten vroeg hij dus om een derde kadet!!!!! Ik wist niet wat ik hoorde, want we hadden pas om 10.15 ontbeten, en dit was om 12.30, maar toen realiseerde ik me dat ie geen medicijnen had gehad die ochtend, vandaar dat ie nu wel eetlust had!!!
Maar goed, als je zoontje zich hervind in z'n gevoel en alles wat er 'opeens' op hem afkomt, dan gaat het echt wel beter. En zoals je al zei, het is geen wondermiddel dat alle problemen weghaald.
Groetjes Noukie
(weet niet of je me kent, maar ik ben je volgens mij een keer tegengekomen op een soort van 'meeting' in Moordrecht? En anders weet zoy wel wie ik ben...)
Ik lees je verhaal over de werking van de medicijnen van je zoontje. Mijn zoontje heeft nu sinds een paar maanden ook ritalin, hij heeft ADD en PDD-NOS, en hij had precies dezelfde start als jouw zoontje. De arts verklaarde dat dit normaal is, om dat hij door de medicijnen veel meer de dingen bewust meemaakt. Ook gevoelens en zo, en daar zijn ze zich eerder nooit zo bewust van geweest. Snap je? Mijn zoontje werd ook huileriger, en een beetje zeurderig en pietluttig, terwijl hij daarvoor altijd alles maar langs hem heen liet glijden. Dit ging wel weer voorbij hoor, hij moet gewoon wennen aan meer gevoel. Hij is zich meer bewust van alles.
Verder was mijn zoontje ook veel meer 'erbij' zeg maar, niet meer zo afwezig. Gespreken lopen beter, hij had dingen veel meer in de gaten, liet zich niet meer afschepen maar antwoorden als; "daarom" , als ie iets vroeg waar ik ff snel geen antwoord op wist. Hij vraagt ook heel veel, iets wat andere kinderen op veel jongere leeftijd bezig houd, daar komt hij nu pas mee.
Op school was ie veel meer aanwezig, hij ging zich mengen tussen zijn klasgenoten, deed mee aan gezamelijke activiteiten, als bv de klas opruimen na het knutselen, of n aeen spellenmiddag. Daarvoor leek ie niet in de gaten te hebben dat er geholpen moest worden, hij zag het gewoon niet! Hij werkt verder nog steeds traag, maar wat ie doet is wel goed, en dat vind de juf belangrijker dan de hoeveelheid. En hij zat ook meteen een stuk beter in z'n vel, hij keek altijd zo treurig en zorgelijk zei de juf en nu kijk ie open en blij.
En met het sporten, haha, hij zat op voetbal in die tijd, en bakte er eigenlijk nooit iets van( hij is nu ook weer vanaf), maar de eerste wedstrijd die hij speelde nadat ie met de medicijnen begonnen was...WAUW!!!, Hij speelde de sterren van de hemel!!!( voor zijn doen dan, he, hij had door dat hij de bal moest schieten als ie bij hem in de buurt kwam en hij had door dat ie zelf moest rennen om bij de bal te komen, hij liep vrij en was echt in het spel, zeg maar) Helaas was dit ook maar eenmalig, maar dat lag er dus ook aan dat ie door z'n PDD-NOS het spel niet kan inschatten.
De nadelen die ik ondervind is dat ie heel slecht in slaap kan komen( voorheen sliep ie zodra ie z'n kussen raakte, en nu ligt ie om half 10 nog te kijken, hij blijft wel in bed maar slaapt niet), en z'n eetlust is heel slecht, ik moet hem dwingen om tussen de middag 2 broodjes te eten. Hij mag namelijk niet afvallen, hij is nl al aardig dun, en qua hoeveelheid medicijnen, mag ie niet minder wegen dan voorheen. Vanmorgen heb ik hem geen pilletje gegeven( was pas om 10 uur wakker, heel erg, en ik besloot dat ik hem pas om 13.00 een pilletje zou geven, want de ochtend was al bijna om... Maar met het middag eten vroeg hij dus om een derde kadet!!!!! Ik wist niet wat ik hoorde, want we hadden pas om 10.15 ontbeten, en dit was om 12.30, maar toen realiseerde ik me dat ie geen medicijnen had gehad die ochtend, vandaar dat ie nu wel eetlust had!!!
Maar goed, als je zoontje zich hervind in z'n gevoel en alles wat er 'opeens' op hem afkomt, dan gaat het echt wel beter. En zoals je al zei, het is geen wondermiddel dat alle problemen weghaald.
Groetjes Noukie
dinsdag 24 juni 2008 om 18:48
Hai Noukie, mooie omschrijving van de meeting . Ik weet niet helemaal zeker of ik het juiste gezicht bij de nick heb, ik denk van wel.
Voor een groot deel is het verhaal van jouw zoontje hetzelfde. Apart om te lezen. Alleen heeft Mootje natuurlijk geen PDD-NOS, dus dat maakt het wel wat overzichtelijker voor hem en ons.
Ken je capoeira? Dat is een Braziliaanse dans/vechtsport met acrobatiek en muziek. Kinderen kunnen al vanaf heel jong meedoen en de capoeiraschool van Mootje is echt geweldig met de jonge kinderen. Ze worden er helemaal bij betrokken en de sfeer is super. Mootje is ook best goed in Capoeira en is helemaal in zijn element daar. Ik vind het een hele geschikte sport. Ze mogen elkaar niet raken en het heeft alles te doen met lichaamsbeheersing, concentratie, afstemming op elkaar. Ik zie Mootje daar echt groeien en hij geniet er enorm van.
Vanmorgen sprak de juf mij aan. Hoewel ze Mootje eerst in groep 4 wilde laten zitten, gaat hij nu toch naar groep 5. Hij gaat momenteel met sprongen vooruit, zei ze. (Of ze heeft gewoon op haar kop gehad van de directrice, zitten blijven is not done op de Montessorischool )
Voor een groot deel is het verhaal van jouw zoontje hetzelfde. Apart om te lezen. Alleen heeft Mootje natuurlijk geen PDD-NOS, dus dat maakt het wel wat overzichtelijker voor hem en ons.
Ken je capoeira? Dat is een Braziliaanse dans/vechtsport met acrobatiek en muziek. Kinderen kunnen al vanaf heel jong meedoen en de capoeiraschool van Mootje is echt geweldig met de jonge kinderen. Ze worden er helemaal bij betrokken en de sfeer is super. Mootje is ook best goed in Capoeira en is helemaal in zijn element daar. Ik vind het een hele geschikte sport. Ze mogen elkaar niet raken en het heeft alles te doen met lichaamsbeheersing, concentratie, afstemming op elkaar. Ik zie Mootje daar echt groeien en hij geniet er enorm van.
Vanmorgen sprak de juf mij aan. Hoewel ze Mootje eerst in groep 4 wilde laten zitten, gaat hij nu toch naar groep 5. Hij gaat momenteel met sprongen vooruit, zei ze. (Of ze heeft gewoon op haar kop gehad van de directrice, zitten blijven is not done op de Montessorischool )
donderdag 26 juni 2008 om 22:33
Hay there!
( volgens mij stond ik bekend als het rode marliesje, vanaf die meeting, hahaha!!)
Fijn dat Mootje overgaat! Voor hem ook een teken dat ie het goed heeft gedaan, en dat ze( de juf, de school) in hem geloven. Mijn smurfie gaat ook over, had een prachtig rapport( voor zijn doen zeker!!!) Ook van groep 4 naar 5!
Ben toevallig vandaag met hem naar de arts geweest van de GGZ, hij was sinds Dec. 1 cm gegroeit en niet afgevallen, heel netjes dus! Wel moet ik zijn middag-pilletje halveren, omdat ie dus toch slecht eet, slecht in slaap komt en tics heeft( hij trekt met zijn mond en neus). Nu is het vakantie, dus zal ik er weinig van merken denk ik, maar als ie op school straks in de problemen komt, dan is het de afweging die wij moeten maken, hogere dosering met alle nadelen erbij, of minder nadelen en dan ook minder effect van medicatie. Maar goed, dat zien we dan wel weer...
Dat capoera( sjit, hoe schrijf je dat??) vind ik zelf al heel bijzonder om te zien, maar volgens mij word dat hier in de buurt niet gegeven. Bovendien moet ik met die PDD-NOS nog zien of ie snapt wat de bedoeling is...Hij kan slecht situaties inschatten, het moet dus echt iets individueels zijn, omdat ie niet kan reageren op een ander, als het elke keer anders is... Maar ik sla het op in mijn achterhoofd, wie weet hoor of lees of vind ik opeens een school die er les in geeft.
De vakantie is hier sinds vandaag begonnen!!! Heerlijk 6 weken lang de kids om mijn benen!!!
groetjes noukie!
( volgens mij stond ik bekend als het rode marliesje, vanaf die meeting, hahaha!!)
Fijn dat Mootje overgaat! Voor hem ook een teken dat ie het goed heeft gedaan, en dat ze( de juf, de school) in hem geloven. Mijn smurfie gaat ook over, had een prachtig rapport( voor zijn doen zeker!!!) Ook van groep 4 naar 5!
Ben toevallig vandaag met hem naar de arts geweest van de GGZ, hij was sinds Dec. 1 cm gegroeit en niet afgevallen, heel netjes dus! Wel moet ik zijn middag-pilletje halveren, omdat ie dus toch slecht eet, slecht in slaap komt en tics heeft( hij trekt met zijn mond en neus). Nu is het vakantie, dus zal ik er weinig van merken denk ik, maar als ie op school straks in de problemen komt, dan is het de afweging die wij moeten maken, hogere dosering met alle nadelen erbij, of minder nadelen en dan ook minder effect van medicatie. Maar goed, dat zien we dan wel weer...
Dat capoera( sjit, hoe schrijf je dat??) vind ik zelf al heel bijzonder om te zien, maar volgens mij word dat hier in de buurt niet gegeven. Bovendien moet ik met die PDD-NOS nog zien of ie snapt wat de bedoeling is...Hij kan slecht situaties inschatten, het moet dus echt iets individueels zijn, omdat ie niet kan reageren op een ander, als het elke keer anders is... Maar ik sla het op in mijn achterhoofd, wie weet hoor of lees of vind ik opeens een school die er les in geeft.
De vakantie is hier sinds vandaag begonnen!!! Heerlijk 6 weken lang de kids om mijn benen!!!
groetjes noukie!
vrijdag 27 juni 2008 om 08:14
Tjeempie, ik was net dit topic aan het doorlezen omdat mijn zoon ook PDD-Nos en ADHD heeft. Ook hij woont nu niet thuis maar komt in de weekenden wel naar huis. Ik lees dat jouw kind er veel baat bij heeft gehad, wat heel fijn is omdat het niet niks is om je kind niet thuis te hebben. Ook bij onze zoon is er verbetering gekomen in bepaalde gedragingen en de ouderbegeleliding heeft ons stukken wijzer gemaakt. Je doet wat je kunt maar toch bleek dat wij (onbewust) bepaalde dingen in de opvoeding net verkeerd aanpakten. En ook vond ik het fijn dat er middels de behandeling een goede begeleiding was omtrent medicatie. Wij hebben dit lange tijd uitgesteld omdat ik niet echt voor medicatie ben. Het is toch een drugs en er zijn bijwerkingen. Maar proberen kan geen kwaad en we merken dat hij er baat bij heeft. Wel heeft hij nog steeds problemen met op tijd gaan slapen, maar het voordeel is dat hij is aangekomen (was een spriet) en goed groeit. Voor hem dus een fijne bijkomstigheid. Het gaat stukken beter op school al is het cognitieve geen struikelpunt. Hij kan zelf ook goed benoemen hoe hij zich voelt en voelt het aankomen wanneer hij boos wordt. In plaats van dingen kapot maken of impulsief reageren kan hij dit nu voor zijn en zichzelf ahw tegenhouden in agressief gedrag. Helaas ging het pasgeleden toch mis. Had net een nieuwe bril, maar in een woede aanval heeft hij zijn glazen bekrast. Dus toen ik jouw voorbeelden las mbt de TOG moest ik even gniffelen..ook hier dus ongelukjes. En niet de goedkoopste. Ook wat het erg vervelend toen hij op school een computerscherm had bekrast uit boosheid. Schaamde me rot maar hij zit niet voor niets op speciaal onderwijs, ze moeten dat soort dingen toch incalculeren.
Meave, ik zie dat jullie al meer duidelijkheid hebben omtrent zoon. Zal niet makkelijk zijn maar waarschijnlijk toch ook een opluchting, omdat je nu weet waar bepaald gedrag vandaan komt. Ik merk dat ik me soms behoorlijk opgelaten kan voelen tov andere ouders. Die zien niet aan de buitenkant wat er mankeert en dan is het makkelijk om het af te doen als onopgevoed. Ik ben daar nogal gevoelig voor maar zeg tegen mezelf dat ik wel beter weet.
Daarnaast heb ik dus sinds kort, net als jij lees ik, de diagnose ADHD gekregen. Ik probeer me nu meer in te leven in zijn gedragingen, omdat veel ook herkenbaar is. Ik zeg ook gewoon dat ik hem snap, omdat ik hetzelfde heb als hij. Schept een band
Heb weleens gedacht om eens een pilletje van hem te proberen, kijken wat het doet. Maar ik ben ervan af gebleven.
Hij slikt nu Concerta, en de dosering is nu juist afgesteld. Hij had nogal last van rebounds met Ritalin en dat is nu over.
Heb er graag wat meer geld voor over, maar de psych legde er nogal de nadruk op dat het echt wel duurder is dus dat we er goed over na moeten denken. Geen seconde gedaan, want zijn gesteldheid gaat voor geld. En daar zou die TOG dan mooi voor kunnen dienen. Krijgen wij nu niet omdat hij niet thuis woont, maar ga het wel aanvragen. Nog een bril wordt mij iets te gortig.
Ik was ook blij om te lezen dat jouw zoon het zo goed doet op Caipoeira. Zat even heel hoopvol te bedenken dat het iets kan zijn voor onze zoon, maar ben bang dat hij de groep niet trekt.
Ik vind ook dat hij het al druk genoeg heeft met school, maar als hij er zelf over begint moet ik toch met ideeen komen die ook realistisch zijn.
Tjeempie, zit jouw zoon op een clubje en gaat dat goed?
Het zal dan toch iets individueels moeten zijn, of een club waar speciale begeleiding is. Lastig te vinden.
Meave, ik zie dat jullie al meer duidelijkheid hebben omtrent zoon. Zal niet makkelijk zijn maar waarschijnlijk toch ook een opluchting, omdat je nu weet waar bepaald gedrag vandaan komt. Ik merk dat ik me soms behoorlijk opgelaten kan voelen tov andere ouders. Die zien niet aan de buitenkant wat er mankeert en dan is het makkelijk om het af te doen als onopgevoed. Ik ben daar nogal gevoelig voor maar zeg tegen mezelf dat ik wel beter weet.
Daarnaast heb ik dus sinds kort, net als jij lees ik, de diagnose ADHD gekregen. Ik probeer me nu meer in te leven in zijn gedragingen, omdat veel ook herkenbaar is. Ik zeg ook gewoon dat ik hem snap, omdat ik hetzelfde heb als hij. Schept een band
Heb weleens gedacht om eens een pilletje van hem te proberen, kijken wat het doet. Maar ik ben ervan af gebleven.
Hij slikt nu Concerta, en de dosering is nu juist afgesteld. Hij had nogal last van rebounds met Ritalin en dat is nu over.
Heb er graag wat meer geld voor over, maar de psych legde er nogal de nadruk op dat het echt wel duurder is dus dat we er goed over na moeten denken. Geen seconde gedaan, want zijn gesteldheid gaat voor geld. En daar zou die TOG dan mooi voor kunnen dienen. Krijgen wij nu niet omdat hij niet thuis woont, maar ga het wel aanvragen. Nog een bril wordt mij iets te gortig.
Ik was ook blij om te lezen dat jouw zoon het zo goed doet op Caipoeira. Zat even heel hoopvol te bedenken dat het iets kan zijn voor onze zoon, maar ben bang dat hij de groep niet trekt.
Ik vind ook dat hij het al druk genoeg heeft met school, maar als hij er zelf over begint moet ik toch met ideeen komen die ook realistisch zijn.
Tjeempie, zit jouw zoon op een clubje en gaat dat goed?
Het zal dan toch iets individueels moeten zijn, of een club waar speciale begeleiding is. Lastig te vinden.