Geld & Recht
alle pijlers
Kostenverdeling samenwonen
woensdag 24 april 2013 om 22:02
Ik ga samenwonen met mijn vriend in zijn koopwoning, dit blijft zijn huis. Ik heb hiervoor ook samengewoond en toen verdeelden we de vaste lasten ongeveer 50/50. Dat is nu geen optie, dat kan ik niet betalen.
Ik verdien 900,- (en doe alles in huis)
Hij verdient 3200,-
Dit zijn nettobedragen.
Wat is nu een eerlijke verdeling volgens jullie? Ik wil graag wat ideeën opdoen. Misschien naar rato verdelen? Ik wil graag goede afspraken maken. Al zonder mijn bijdrage kan mijn vriend zeker 1000,- sparen.
Ik verdien 900,- (en doe alles in huis)
Hij verdient 3200,-
Dit zijn nettobedragen.
Wat is nu een eerlijke verdeling volgens jullie? Ik wil graag wat ideeën opdoen. Misschien naar rato verdelen? Ik wil graag goede afspraken maken. Al zonder mijn bijdrage kan mijn vriend zeker 1000,- sparen.
woensdag 24 april 2013 om 22:09
Als ik jou was, zou ik zorgen dat je meer inkomsten krijgt. De verhouding is zoek zo.
Als jij daadwerkelijk huisvrouw wilt worden, zoals je eigenlijk schrijft, mag hij eerst lekker met je trouwen in gemeenschap van goederen.
Tot die tijd zou ik zorgen dat je zo veel mogelijk 50/50 gaat verdelen.
Want anders lopen de zaken gewoon niet goed af, uiteindelijk.
Als jij daadwerkelijk huisvrouw wilt worden, zoals je eigenlijk schrijft, mag hij eerst lekker met je trouwen in gemeenschap van goederen.
Tot die tijd zou ik zorgen dat je zo veel mogelijk 50/50 gaat verdelen.
Want anders lopen de zaken gewoon niet goed af, uiteindelijk.
woensdag 24 april 2013 om 22:16
quote:jo12345 schreef op 24 april 2013 @ 22:09:
Als ik jou was, zou ik zorgen dat je meer inkomsten krijgt. De verhouding is zoek zo.
Als jij daadwerkelijk huisvrouw wilt worden, zoals je eigenlijk schrijft, mag hij eerst lekker met je trouwen in gemeenschap van goederen.
Tot die tijd zou ik zorgen dat je zo veel mogelijk 50/50 gaat verdelen.
Want anders lopen de zaken gewoon niet goed af, uiteindelijk.
Waarom loopt het zo niet goed af dan? 3200 netto is een hoop geld en misschien is er voor TO geen mogelijkheid om zoveel te verdienen. Zoveel beroepen waar je dat never gaat verdienen.
Bij ons ook een flink inkomensverschil. Ik betaal de boodschappen, vriend de vaste lasten en beide onze eigen zorgverzekering en telefoon. Ik zorg dat thuis alles draait, zorg voor dochter, etc. Als dochter wat ouder is ga ik ook weer (bijna) fulltime werken ( is de bedoeling)maar dan verdien ik nog niet de helft van wat mijn vriend verdient.
Maar belangrijkste is dat jullie de verdeling zo maken dat jullie er beide vrde mee hebben.
Als ik jou was, zou ik zorgen dat je meer inkomsten krijgt. De verhouding is zoek zo.
Als jij daadwerkelijk huisvrouw wilt worden, zoals je eigenlijk schrijft, mag hij eerst lekker met je trouwen in gemeenschap van goederen.
Tot die tijd zou ik zorgen dat je zo veel mogelijk 50/50 gaat verdelen.
Want anders lopen de zaken gewoon niet goed af, uiteindelijk.
Waarom loopt het zo niet goed af dan? 3200 netto is een hoop geld en misschien is er voor TO geen mogelijkheid om zoveel te verdienen. Zoveel beroepen waar je dat never gaat verdienen.
Bij ons ook een flink inkomensverschil. Ik betaal de boodschappen, vriend de vaste lasten en beide onze eigen zorgverzekering en telefoon. Ik zorg dat thuis alles draait, zorg voor dochter, etc. Als dochter wat ouder is ga ik ook weer (bijna) fulltime werken ( is de bedoeling)maar dan verdien ik nog niet de helft van wat mijn vriend verdient.
Maar belangrijkste is dat jullie de verdeling zo maken dat jullie er beide vrde mee hebben.
woensdag 24 april 2013 om 22:21
De verhouding zal in de loop der tijd alleen maar veel schever gaan worden, zijn inkomen zal hoogstwaarschijnlijk veel meer stijgen dan het mijne. Dat heeft voornamelijk te maken met de verschillende sectoren waar we in werken. Ik kan wel wat meer werken en dus wat meer verdienen maar fulltime zou ik iets van 1100 a 1200 verdienen. Dus dat helpt niet echt. En ik voel me prettiger bij wat minder. Andere baan zoeken heeft ook weinig zin. Ik wil geen carriereswitch.
Ik wil wel mee betalen. Maar ik wil ook niet "arm" zijn terwijl hij eerder "geld te veel" heeft. Van mijn vriend hoef ik alleen boodschappen te betalen. Ik wil wel wat mee betalen aan de vaste lasten. Maar weet niet goed hoeveel.
Ik wil wel mee betalen. Maar ik wil ook niet "arm" zijn terwijl hij eerder "geld te veel" heeft. Van mijn vriend hoef ik alleen boodschappen te betalen. Ik wil wel wat mee betalen aan de vaste lasten. Maar weet niet goed hoeveel.
woensdag 24 april 2013 om 22:31
Ik weet niet hoeveel jij uitgeeft aan de boodschappen? Hier is het toch zeker 500 euro per maand. Daarbij nog de zorgverzekering en misschien heb je nog wat vaste lasten die van jouw rekening af gaan? Met je 900 euro hou je dan niet heel veel over voor sparen en leuke dingen.
Maak voor jezelf even een sommetje wat je bij kan/wil/moet bijdragen.
Maak voor jezelf even een sommetje wat je bij kan/wil/moet bijdragen.
woensdag 24 april 2013 om 22:38
Hoe kun je nu rondkomen van je eigen inkomen? Bij deze inkomensverdeling is het bijna niet mogelijk om een rationeel 'eerlijke' verdeling te maken. Als je naar rato bijdraagt, houdt je vriend alsnog veel meer over per maand, en ieder de helft is geen optie. Dan kun je nog beter kiezen voor 'de grote hoop' en dan ieder een spaar- en besteedbaar bedrag per maand. Jij hebt nu waarschijnlijk weinig geld voor leuke dingen, het lijkt me wel zo reëel dat je vriend dat gewoon gunt.
Overigens vind ik verdiensten dan weer los staan van het huishouden. Als jij 900 euro verdient met 4 dagen werken, is het niet logisch dat jij 100% van het huishouden doet.
Overigens vind ik verdiensten dan weer los staan van het huishouden. Als jij 900 euro verdient met 4 dagen werken, is het niet logisch dat jij 100% van het huishouden doet.
woensdag 24 april 2013 om 22:43
quote:Silvy schreef op 24 april 2013 @ 22:16:
[...]
.
Nou dat is heel erg simpel. Over een jaar of 10-15 hebben TO en partner een stuk of gemiddeld 2,1 kinderen.
TO heeft al die jaren gezorgd dat partner iedere dag in een gespreid bedje thuis komt, samen met alle zorg voor de kindertjes.
Vervolgens besluit die, nu nog hele fijne, partner van TO, in een wilde bui, dat hij getroffen is door een dijk van een midlife crisis.
Hij start een tweede leg met een 15 jaar jongere collega of zoiets.
Vervolgens staat TO samen met de 2,1 gemiddelde kindertjes volledig met lege handen.
Geen huis, noch opbrengst van gezamenlijk huis. Geen carrière en een salaris dat nog minder als bijstand is.
Dit alles terwijl ze de 15 jaren daarvoor keihard gewerkt heeft om de carrière en het nageslacht van die fijne partner mogelijk te maken. En inmiddels gewend is geraakt aan de opbrengsten die die carrière heeft opgeleverd.
Eigenlijk is dat gewoon een heel simpel verhaal. 1/2 van de relaties haal het niet.
En dan is deze constructie een zeker pad naar armoede en ellende.
[...]
.
Nou dat is heel erg simpel. Over een jaar of 10-15 hebben TO en partner een stuk of gemiddeld 2,1 kinderen.
TO heeft al die jaren gezorgd dat partner iedere dag in een gespreid bedje thuis komt, samen met alle zorg voor de kindertjes.
Vervolgens besluit die, nu nog hele fijne, partner van TO, in een wilde bui, dat hij getroffen is door een dijk van een midlife crisis.
Hij start een tweede leg met een 15 jaar jongere collega of zoiets.
Vervolgens staat TO samen met de 2,1 gemiddelde kindertjes volledig met lege handen.
Geen huis, noch opbrengst van gezamenlijk huis. Geen carrière en een salaris dat nog minder als bijstand is.
Dit alles terwijl ze de 15 jaren daarvoor keihard gewerkt heeft om de carrière en het nageslacht van die fijne partner mogelijk te maken. En inmiddels gewend is geraakt aan de opbrengsten die die carrière heeft opgeleverd.
Eigenlijk is dat gewoon een heel simpel verhaal. 1/2 van de relaties haal het niet.
En dan is deze constructie een zeker pad naar armoede en ellende.
woensdag 24 april 2013 om 22:53
Wat dacht je ervan om alles op een hoop te gooien, zowel inkomen als uitgaven? En dan iedere een gelijk bedrag aan zakgeld te geven/ontvangen?
Zo doen wij dat nu, al moet ik zeggen dat we wel samen een huis hebben gekocht en inmiddels een kind hebben. Hiervoor deelden we de vaste lasten, maar dan hield de een veel meer geld over dan de ander en dat was niet echt een goede oplossing. De oplossing die we nu hebben voelt in onze situatie goed en eerlijk.
Zo doen wij dat nu, al moet ik zeggen dat we wel samen een huis hebben gekocht en inmiddels een kind hebben. Hiervoor deelden we de vaste lasten, maar dan hield de een veel meer geld over dan de ander en dat was niet echt een goede oplossing. De oplossing die we nu hebben voelt in onze situatie goed en eerlijk.
woensdag 24 april 2013 om 23:17
quote:jo12345 schreef op 24 april 2013 @ 22:43:
[...]
Nou dat is heel erg simpel. Over een jaar of 10-15 hebben TO en partner een stuk of gemiddeld 2,1 kinderen.
TO heeft al die jaren gezorgd dat partner iedere dag in een gespreid bedje thuis komt, samen met alle zorg voor de kindertjes.
Vervolgens besluit die, nu nog hele fijne, partner van TO, in een wilde bui, dat hij getroffen is door een dijk van een midlife crisis.
Hij start een tweede leg met een 15 jaar jongere collega of zoiets.
Vervolgens staat TO samen met de 2,1 gemiddelde kindertjes volledig met lege handen.
Geen huis, noch opbrengst van gezamenlijk huis. Geen carrière en een salaris dat nog minder als bijstand is.
Dit alles terwijl ze de 15 jaren daarvoor keihard gewerkt heeft om de carrière en het nageslacht van die fijne partner mogelijk te maken. En inmiddels gewend is geraakt aan de opbrengsten die die carrière heeft opgeleverd.
Eigenlijk is dat gewoon een heel simpel verhaal. 1/2 van de relaties haal het niet.
En dan is deze constructie een zeker pad naar armoede en ellende.
Ja, zo kan het gaan. Het lijkt me daarom toch altijd de meest logische optie om er vanuit te gaan dat je toch echt ieder zelf verantwoordelijk bent voor je eigen financiële situatie én je financiële toekomst. Wie meer over wil houden, moet denk niet aankomen met allerlei "naar rato"-argumenten, maar zelf meer verdienen. Waarmee ik overigens niet zeg dat 900 per se te weinig is. Dat moet TO zelf bepalen. Ik heb mijn leven lang niet meer dan 700 euro per maand uitgegeven, en leverde daarmee netjes mijn bijdrage (50/50) aan ons huis en gezin met drie kinderen. De meerderheid van mijn inkomen spaarde ik, dus die 900 hoeft ook niet te weinig te zijn. Het is maar wat je wensen zijn en welke keuzes je maakt.
Een extra voordeel van de opvatting dat je ieder verantwoordelijk bent voor je eigen financiële situatie, is dat je het huishouden ook niet met elkaar hoeft te gaan verrekenen alsof het je recht geeft op meer geld: als je allebei voor je eigen geld zorgt is het ook logisch dat je allebei wat doet in huis. Dat lijkt me meteen een stuk gezelliger.
Maar hoe dan ook, het blijft allemaal een kwestie van principes en opvattingen. En sinds de traditionele rolverdeling langzamerhand verdwijnt, doet ieder stel wat anders. Er zijn veel argumenten te verzinnen, maar je moet toch zelf maar een keuze maken.
[...]
Nou dat is heel erg simpel. Over een jaar of 10-15 hebben TO en partner een stuk of gemiddeld 2,1 kinderen.
TO heeft al die jaren gezorgd dat partner iedere dag in een gespreid bedje thuis komt, samen met alle zorg voor de kindertjes.
Vervolgens besluit die, nu nog hele fijne, partner van TO, in een wilde bui, dat hij getroffen is door een dijk van een midlife crisis.
Hij start een tweede leg met een 15 jaar jongere collega of zoiets.
Vervolgens staat TO samen met de 2,1 gemiddelde kindertjes volledig met lege handen.
Geen huis, noch opbrengst van gezamenlijk huis. Geen carrière en een salaris dat nog minder als bijstand is.
Dit alles terwijl ze de 15 jaren daarvoor keihard gewerkt heeft om de carrière en het nageslacht van die fijne partner mogelijk te maken. En inmiddels gewend is geraakt aan de opbrengsten die die carrière heeft opgeleverd.
Eigenlijk is dat gewoon een heel simpel verhaal. 1/2 van de relaties haal het niet.
En dan is deze constructie een zeker pad naar armoede en ellende.
Ja, zo kan het gaan. Het lijkt me daarom toch altijd de meest logische optie om er vanuit te gaan dat je toch echt ieder zelf verantwoordelijk bent voor je eigen financiële situatie én je financiële toekomst. Wie meer over wil houden, moet denk niet aankomen met allerlei "naar rato"-argumenten, maar zelf meer verdienen. Waarmee ik overigens niet zeg dat 900 per se te weinig is. Dat moet TO zelf bepalen. Ik heb mijn leven lang niet meer dan 700 euro per maand uitgegeven, en leverde daarmee netjes mijn bijdrage (50/50) aan ons huis en gezin met drie kinderen. De meerderheid van mijn inkomen spaarde ik, dus die 900 hoeft ook niet te weinig te zijn. Het is maar wat je wensen zijn en welke keuzes je maakt.
Een extra voordeel van de opvatting dat je ieder verantwoordelijk bent voor je eigen financiële situatie, is dat je het huishouden ook niet met elkaar hoeft te gaan verrekenen alsof het je recht geeft op meer geld: als je allebei voor je eigen geld zorgt is het ook logisch dat je allebei wat doet in huis. Dat lijkt me meteen een stuk gezelliger.
Maar hoe dan ook, het blijft allemaal een kwestie van principes en opvattingen. En sinds de traditionele rolverdeling langzamerhand verdwijnt, doet ieder stel wat anders. Er zijn veel argumenten te verzinnen, maar je moet toch zelf maar een keuze maken.
donderdag 25 april 2013 om 00:13
Ik probeer even snel te reageren.
Boodschappen, ik denk 60 per week voor 2 pers, ong 260 euro per maand. Misschien 300 want ik zou ook dingen als theedoeken, decoratie, planten, spullen voor huisdieren enz. betalen. Hij komt nooit in de stad. Dan ben ik niet superzuinig maar dat lijkt me ook niet nodig.
Van die 900,- kon ik net wel/net niet rondkomen in mijn eentje. Wel heel krap. Het kan natuurlijk wel, maar leuk is anders.
Even een rijtje van wat mijn kosten straks zijn:
Telefoon: 20
Zorgverzekering: 110
Sport: 40
Wegenbelasting: 15
Verzekering auto: 25
Benzine prive: 60
Boodschappen voor ons: 300
Kleren/make up/uitgaan: 200
Ik ben nu dus niet zo zuinig als toen ik alleen woonde maar dat wil ik ook niet, want het is niet meer nodig.
Sparen: 150? Voor auto, onverwachte kosten enz. Ik reken morgen even een aantal voorbeelden uit. Ik zit inderdaad ook wel met het lange termijn plaatje. Want dat is natuurlijk het grootste dilemma.
Boodschappen, ik denk 60 per week voor 2 pers, ong 260 euro per maand. Misschien 300 want ik zou ook dingen als theedoeken, decoratie, planten, spullen voor huisdieren enz. betalen. Hij komt nooit in de stad. Dan ben ik niet superzuinig maar dat lijkt me ook niet nodig.
Van die 900,- kon ik net wel/net niet rondkomen in mijn eentje. Wel heel krap. Het kan natuurlijk wel, maar leuk is anders.
Even een rijtje van wat mijn kosten straks zijn:
Telefoon: 20
Zorgverzekering: 110
Sport: 40
Wegenbelasting: 15
Verzekering auto: 25
Benzine prive: 60
Boodschappen voor ons: 300
Kleren/make up/uitgaan: 200
Ik ben nu dus niet zo zuinig als toen ik alleen woonde maar dat wil ik ook niet, want het is niet meer nodig.
Sparen: 150? Voor auto, onverwachte kosten enz. Ik reken morgen even een aantal voorbeelden uit. Ik zit inderdaad ook wel met het lange termijn plaatje. Want dat is natuurlijk het grootste dilemma.
donderdag 25 april 2013 om 01:07
Het is moeilijk als er zo'n enorm verschil in inkomen is.
Het idee van je vriend dat jij de boodschappen betaald, lijkt mij niet oneerlijk.
Dat geeft jou ook de kans nog wat geld opzij te zetten, mocht de relatie op een gegeven moment mis gaan, dan bouw je iig voor jezelf nog wat op. Ik snap namelijk ook dat hij zijn huis op zijn naam wil houden.
En wat je ook doet, wees zo slim om altijd ingeschreven te staan als woningzoekende.
Als jullie op een gegeven moment kinderen krijgen, dan moet dit plaatje natuurlijk wel aangepast worden.
Tegen die tijd zou ik wel alles op 1 hoop willen hebben.
Het idee van je vriend dat jij de boodschappen betaald, lijkt mij niet oneerlijk.
Dat geeft jou ook de kans nog wat geld opzij te zetten, mocht de relatie op een gegeven moment mis gaan, dan bouw je iig voor jezelf nog wat op. Ik snap namelijk ook dat hij zijn huis op zijn naam wil houden.
En wat je ook doet, wees zo slim om altijd ingeschreven te staan als woningzoekende.
Als jullie op een gegeven moment kinderen krijgen, dan moet dit plaatje natuurlijk wel aangepast worden.
Tegen die tijd zou ik wel alles op 1 hoop willen hebben.
Het was zo donker dat ik overal lichtpuntjes zag.
donderdag 25 april 2013 om 01:16
TO hier momenteel ongeveer hetzelfde alleen heb ik iets meer inkomen dan jij (voorheen nog wat meer) en vriend iets minder dan jouw vriend.
Wij doen idd dat ik de boodschappen betaal en hij de rest (wonen goedkoop, auto goedkoop, dat scheelt) 50/50 zou bij ons wel kunnen maar zo hebben we allebei ongeveer evenveel te besteden (hij spaart momenteel veel voor eigen zaak) en het is een verdeling die op dit moment goed werkt voor ons.
Wij doen idd dat ik de boodschappen betaal en hij de rest (wonen goedkoop, auto goedkoop, dat scheelt) 50/50 zou bij ons wel kunnen maar zo hebben we allebei ongeveer evenveel te besteden (hij spaart momenteel veel voor eigen zaak) en het is een verdeling die op dit moment goed werkt voor ons.
donderdag 25 april 2013 om 07:27
Ik zou zorgen dat je meer gaat verdienen zodat je altijd je eigen broek op kunt houden. Omdat relaties nogal eens stuk lopen, maar ook omdat je relatie dan gelijkwaardiger blijft.
Ik zou ook zeker niet het hele huishouden op je nemen als ik jou was. Waarom dat niet ook verdelen? Of zitten jullie nog vast in de jaren '50??
Hij is aan het opbouwen: gaat groeien in zijn baan, heeft een huis. Je moet jezelf niet op een gigantische achterstand zetten door zijn huisvrouwtje te worden! Denk ook aan je toekomst!
Bovendien: word je er echt gelukkig van om je alleen nog maar met aanschaf van theedoeken en dergelijke bezig te houden?
Ik zou ook zeker niet het hele huishouden op je nemen als ik jou was. Waarom dat niet ook verdelen? Of zitten jullie nog vast in de jaren '50??
Hij is aan het opbouwen: gaat groeien in zijn baan, heeft een huis. Je moet jezelf niet op een gigantische achterstand zetten door zijn huisvrouwtje te worden! Denk ook aan je toekomst!
Bovendien: word je er echt gelukkig van om je alleen nog maar met aanschaf van theedoeken en dergelijke bezig te houden?
Zeg maar Spijker.
donderdag 25 april 2013 om 07:45
Toen vriend en ik samen gingen wonen hadden we ook een behoorlijk inkomsten verschil (600 - 2300). vriend studeerde nog en kreeg toeslagen die hij nu moest inleveren. We gingen in mijn dure huis wonen. beiden de helft betalen was geen optie. We hebben op papier gezet wat hij nu aan laten had, daar de toeslagen af getrokken en daar een bedrag voor de boodschappen bij opgeteld. de rest, ruim een keer zoveel, betaal ik.
Ook uitjes betaal ik meestal. Dit werkt voor ons prima. Huishouden verdelen we evenredig, ik week 36 uur, hij studeert 36 uur, dus gewoon samen delen.
Ook uitjes betaal ik meestal. Dit werkt voor ons prima. Huishouden verdelen we evenredig, ik week 36 uur, hij studeert 36 uur, dus gewoon samen delen.
donderdag 25 april 2013 om 08:45
Ik verbaas me er telkens weer over bij dit soort topics hoe makkelijk sommige personen maar roepen 'alles op 1 hoop' of zelfs 'laat hem dan maar eerst met je trouwen in GvG'! Vooral deze laatste optie raakt kant noch was!
Wat is er mis met je eigen broek op kunnen houden? Waar is de zelfstandigheid en onafhankelijkheid van de vrouw anno 2013 gebleven? TO heeft inderdaad een lager inkomen, maar werkt parttime en heeft niet de behoefte om meer te gaan werken. Waarom moet de partner dat dan automatisch compenseren? Hij heeft een koophuis, dus loopt daarmee ook alle risico's. Daarnaast maakt hij dus meer kosten qua hypotheek, eventuele verbouwingen of onderhoud van het huis. Dat is zijn pakkie aan. Ik lees dat vriend van TO alleen verwacht dat TO de boodschappen doet, dus neem ik aan dat hij de rest vd vaste lasten voor zijn rekening neem zoals g/w/l, inboedelverzekering etc. Dat vind ik een keurige verdeling van hem.
Dat vriend aan het eind van de streep meer geld over zal houden om te sparen is nu eenmaal zo. Kan TO ook hebben als ze meer gaat werken, eigen keus dus. Nu kan TO gratis wonen én sparen voor als de relatie ooit verbroken zal worden. Is niet zijn verantwoordelijkheid!
En vrouwen die trouwen in GvG nog steeds zien als een bepaalde 'veiligheid' weten nog steeds niet wat GvG exact inhoudt. Veel vrouwen komen nl bedrogen uit na een breuk/scheiding.
Wat is er mis met je eigen broek op kunnen houden? Waar is de zelfstandigheid en onafhankelijkheid van de vrouw anno 2013 gebleven? TO heeft inderdaad een lager inkomen, maar werkt parttime en heeft niet de behoefte om meer te gaan werken. Waarom moet de partner dat dan automatisch compenseren? Hij heeft een koophuis, dus loopt daarmee ook alle risico's. Daarnaast maakt hij dus meer kosten qua hypotheek, eventuele verbouwingen of onderhoud van het huis. Dat is zijn pakkie aan. Ik lees dat vriend van TO alleen verwacht dat TO de boodschappen doet, dus neem ik aan dat hij de rest vd vaste lasten voor zijn rekening neem zoals g/w/l, inboedelverzekering etc. Dat vind ik een keurige verdeling van hem.
Dat vriend aan het eind van de streep meer geld over zal houden om te sparen is nu eenmaal zo. Kan TO ook hebben als ze meer gaat werken, eigen keus dus. Nu kan TO gratis wonen én sparen voor als de relatie ooit verbroken zal worden. Is niet zijn verantwoordelijkheid!
En vrouwen die trouwen in GvG nog steeds zien als een bepaalde 'veiligheid' weten nog steeds niet wat GvG exact inhoudt. Veel vrouwen komen nl bedrogen uit na een breuk/scheiding.
donderdag 25 april 2013 om 08:53
Wij zijn 25 jaar samen, getrouwd en een kind verder en wij verdelen al jaren onze kosten na rato. We hebben ook geen gezamelijke bankrekening.
Ik vind het zeer prettig, nooit onenigheid over geld. Nu hebben we allebei een goed inkomen en zeg maar dat ik 45/55 meebetaal aan alle onkosten. Geld dat overblijft na aftrek van de vaste lasten is dan ook van mezelf. As ik elke dag een paar schoenen zou willen kopen dan heeft mijn man daar niets over te zeggen. Zo hoef ik dan weer niet meetebetalen aan zijn dure fietshobby.
Mensen in mijn omgeving vinden het vreemd, maar het werkt heel goed. Veel ruzies binnen een relatie gaan over geld, wij hebben het nooit over geld. Laat staan dat we er ruzie over hebben.
Verder is het natuurlijk heel oneerlijk als jij 50/50 zou moeten meebetalen aan bijvoorbeeld de huur, dan heb jij niets meer over.
Ik vind het zeer prettig, nooit onenigheid over geld. Nu hebben we allebei een goed inkomen en zeg maar dat ik 45/55 meebetaal aan alle onkosten. Geld dat overblijft na aftrek van de vaste lasten is dan ook van mezelf. As ik elke dag een paar schoenen zou willen kopen dan heeft mijn man daar niets over te zeggen. Zo hoef ik dan weer niet meetebetalen aan zijn dure fietshobby.
Mensen in mijn omgeving vinden het vreemd, maar het werkt heel goed. Veel ruzies binnen een relatie gaan over geld, wij hebben het nooit over geld. Laat staan dat we er ruzie over hebben.
Verder is het natuurlijk heel oneerlijk als jij 50/50 zou moeten meebetalen aan bijvoorbeeld de huur, dan heb jij niets meer over.
donderdag 25 april 2013 om 09:12
Het inkomensverschil is bij ons iets kleiner. 1900 en 900
We hebben zijn huis verkocht en samen (op zijn inkomen) een huis gekocht.
Het enige eerlijke en voor ons goed voelende was alles op één grote hoop gooien. En daar gewoon samen alle kosten van betalen. Wij zien onze inkomens dan ook eigenlijk niet als aparte eigen inkomsten maar als gezamelijke inkomsten. We zijn dan ook in gemeenschap van goederen getrouwd.
Wij hebben echt nooit ruzie over geld.
We hebben zijn huis verkocht en samen (op zijn inkomen) een huis gekocht.
Het enige eerlijke en voor ons goed voelende was alles op één grote hoop gooien. En daar gewoon samen alle kosten van betalen. Wij zien onze inkomens dan ook eigenlijk niet als aparte eigen inkomsten maar als gezamelijke inkomsten. We zijn dan ook in gemeenschap van goederen getrouwd.
Wij hebben echt nooit ruzie over geld.
