Het geheim van sociale mensen

Al vanaf mijn vroege jeugd was ik een verlegen, stil kind. Er is een tijd geweest dat ik geen enkele vriendinnen had. Hoewel dat soms wel eenzaam was, heb ik niet het idee dat ik het enorm miste. Als puber ben ik daar overheen gekomen en nu heb ik sowieso een stuk of 5 echt goede vrienden en vriendinnen waar ik mijn leven aan zou toevertrouwen. Toch ben ik nog steeds geen groepsmens. Ik merk ook dat ik nooit een groep mensen mee kan krijgen, kan motiveren, kan inspireren en overtuigen. Toch zou ik dat erg graag willen kunnen. Zeker omdat ik af en toe met jongeren gewerkt heb, en die al helemaal moeilijk zijn.



Mijn vraag (of eigenlijk vragen) aan de sociale mensen is:



1.Hoe doen jullie dat? Hoe zorg je ervoor dat de meeste mensen je echt mogen en dingen voor je WILLEN doen? Hoe word je "likeable"?



Ik merk dat ik zelf echt een diepe connectie kan maken met mensen die zijn zoals ik, maar als ik iemand spreek waar ik niks gemeen mee heb, dan kan ik diegene niet echt "naar mijn kant krijgen". Op school ging ik alleen om met mijn groepje en met de rest van de klas had ik niks. Dit ook zo bij de studie. Terwijl "populaire" mensen echt door iedereen gemogen worden.





2.Hoe krijg je het, in een leidinggevende functie, voor elkaar dat mensen jou als de baas zien, respect voor je hebben, naar je willen luisteren? Ik vind dat zo moeilijk. Als ik bijvoorbeeld een presentatie moest houden wist ik dat ik de stof tot in de puntjes beheerste, maar ik kon het nooit zo vertellen dat iedereen het leuk/interessant vond. Natuurlijk is het een wisselwerking, en ik probeer open te zijn naar mensen, me in hen in te leven, maar het gaat niet zo makkelijk.



3. Hoe onderhoud je met iedereen een goede band? Het kost mij enorm veel energie namelijk.

quote:Frizzy schreef op 03 oktober 2013 @ 02:23:

Pubers weten jouw zwakke plek feilloos te vinden.Klopt. En dat is onzekerheid/angst op het moment. Maar als ik daar aan werk, en dat weggaat, dan oet het wel beter gaan, vind ik.

quote:Sensual_D schreef op 03 oktober 2013 @ 02:29:

[...]





Je verleden klonk ook niet stabiel. .



En zelfspot IS sarcastisch....

Ik maak meer grappen over anderen dan over mezelf, maar ken wel mijn zwakten.



Mijn verleden is een schommeling geweest. Natuurlijk heb ik het in mijn topics over de negatieve dingen, want die zijn er om aangepakt te worden, maar ik heb ook periodes gehad waarin het goed ging, ik alles kreeg wat ik wou in het leven. Als jong kind (1-4) was ik volgens mijn ouders een entertainer, dol op aandacht, kreeg altijd kadootjes en snoepjes van vreemden. Maar toen gebeurden er wat traumatische dingen en sindsdien is het niet echt meer zo. Dus ik geloof dat dat nog steeds in me zit maar dat ik daar voor moet werken



Ik vind het gewoon lastig als mensen mijn klachten mij laten bepalen, want ik weet wie ik van binnen ben, alleen komt het er niet uit. Net als dat iemand normaal goed kan rennen, maar nu een blessure hjeeft.

quote:573g8b schreef op 03 oktober 2013 @ 05:06:

[...]



Als je je blessure kon geven wat je ouders jou niet hebben gegeven, wat zou er dan gebeuren?Hoe bedoel je?

quote:Miss.Innuendo schreef op 03 oktober 2013 @ 07:49:

Ik weet niet of het al gezegd is, maar ik denk dat het voor een groot deel ook te maken heeft met uitstraling. Of je zeker overkomt.Klopt, dat is nu mijn grootste zwakte.

quote:oddjobx schreef op 03 oktober 2013 @ 08:39:

Je uitgangspunten zijn niet goed.



--1 Sociaal is niét iedereeen naar je kant krijgen, dat iemand iets voor je wil doen, je mogen.

Dit is van jezelf een berekenende manipulerende barbiepop maken.



Sociaal is wat je in een primaire vorm ziet bij dieren. Aan elkaar snuffelen, ruimte geven, contact leggen. Het prettig vinden bij elkaar te zijn.



Een dieper contact kunnen krijgen is weér wat anders.

Dat is een communicatief aspect dat wat verder gaat, en min of meer de mens van het dier onderscheidt.



---2 Dat ze in jou de baas zien, en wat je zegt leuk vinden, zijn twee verschillende dingen.



Als je lekker zit in wat je wil zeggen, heb je eerder gehoor.

Autoritair willen zijn is wat anders. Een karakter of maniertje.



Dat ze het leuk vinden wat je zegt, bij het doceren, krijg je als je wat slimmer bent, waar je 't over hebt goed beheerst, en communicatief goed bent.

Wat " breder" kunt communiceren.



--1 en 3

Als mensen je minder liggen, vind je het contact moeilijker, en ook in 't algemeen met mensen.



Dan moet je weer kijken naar de dieren.

Daar zie je misschien, omdat het zo primair is, wat mensen ook in zich hebben.



Dan ga je niet van jezelf uit, maar door je houding, non verbale communicatie, losse woordjes, leg je contact met je omgeving, of geef je aan dat je er bent, en kijkt.



Als mens kan je een stapje verder gaan.

Dart is niet vanuit jezelf communiceren, maar proberen een gezamenlijke code te vinden.

Ueberhaupt iets wat je gemeen hebt met die persoon.

Je haalt er bv. de humor, of een intelligent stukje uit.



Dan kan je 't groter en kleiner maken. Je kan ermee spelen, en 't zo ook brengen dat een ander het leuk vindt.Interessant wat je zegt. Met de meeste mensen (ook pubers) heb je altijd wel iets gemeen.

quote:korenwolf schreef op 03 oktober 2013 @ 09:17:

Ga leren mediteren van een goede leraar. Van mediteren leer je hoe je rustig aanwezig kunt blijven, ook als het ergens niet prettig is. Met mediteren oefen je nieuwgierigheid naar alles wat zich toevallig aandient. Je leert minder oordelen.



Als ik jou zo lees, kun je daar heel veel aan hebben. Je hoeft mensen namelijk niet aardig of prettig te vinden om interesse in ze te hebben en contact met ze te maken.Heb daar over nagedacht maar de meeste mensen die ik ken die mediteren zijn van die zweverige types. Ik heb daar geen behoefte aan. Is er niet iets als mediteren voor nuchtere mensen?

quote:newmamma schreef op 03 oktober 2013 @ 09:28:

[...]





Dit soort mensen kiezen juist voor dit soort beroepen, omdat ze denken enige zelfvertrouwen en autoriteit aan te kunnen ontlenen, om zo hun gebreken in het leven te compenseren.

Met andere woorden dan denken ze dat ze wat voorstellen en anders geen identiteit.

Jekkie wat zouden we jou als juf hebben geterroriseerd.Huh? Wat een raar veroordelend bericht. Misschien heb ik wel grote liefde voor mijn vak.

quote:Suzy65 schreef op 03 oktober 2013 @ 09:41:

@Mlum:

Quote:

"1.Hoe doen jullie dat? Hoe zorg je ervoor dat de meeste mensen je echt mogen en dingen voor je WILLEN doen? Hoe word je "likeable"?



Ik denk dat dit deel van je zin manipulatief is. Ik denk dat mensen mij iha juist mogen omdat ik niet verwacht dat ze dingen voor mij doen. Dat je iets van anderen wil is namelijk niet een sociaal uitgangspunt, maar wat jij nodig hebt: aandacht en bevestiging en iets gedaan krijgen van anderen, aardig gevonden willen worden.



Vroeger wou ik ook door iedereen aardig gevonden worden, maar sinds ik daarmee gestopt ben en gewoon mezelf ben (dus niet meer bezig met hoe anderen over mij denken) hoef ik me niet 10 slagen in de rondte aan te passen om door allerlei types aardig gevonden te worden! Dat kan namelijk helemaal niet, tenzij je met alle winden mee waait en je aanpast aan wat anderen van je verwachten.



Ik verwacht niet meer dat "iedereen" mij mag of aardig vindt en al zeker niet dat ze iets voor mij doen. En ook niet dat ze hetzelfde zijn als ik: anderen mogen het anders zien en anders doen dan ik. Ik hoef geen gelijk te hebben en ze hoeven het ook niet met me eens te zijn.



Ik denk dat sociaal zijn betekent dat je de ruimte geeft aan anderen om zichzelf te zijn en jij (daardoor) ook jezelf kan zijn. Accepteren dat mensen verschillend zijn dus en dat kunnen waarderen.



Quote:

" jou als de baas zien, respect voor je hebben, naar je willen luisteren?"



Idem. Door zelf te weten wie je bent & wat je waard bent, en daar vierkant achter te gaan staan. Naar buiten uitdragen dus. Een sterke persoonlijkheid zijn die niet totaal rigide (onwrikbaar) is, maar flexibel, open voor andere visies, daarvan meeneemt wat "beter" of bruikbaar is als er wat in zit..



Dus idd luisteren naar wat anderen te vertellen hebben, laten bezinken, op terug mogen komen, erover lezen (andere invalshoeken dan de jou al bekende), niet je gelijk willen hebben of "anderen naar jouw kant/mening" willen (over)halen. Mensen hoeven het niet eens te zijn: als jij leidinggevende bent kan je laten zien dat je het meeneemt, de ander serieus neemt, maar wel zelf (na afweging) de eindbeslissing neemt (of ze het ermee eens zijn of niet).



Je waardering uitspreken voor het meedenken, niet de discussie aangaan over welles/nietes, je niet verantwoorden of verdedigen als je toch een andere beslissing neemt/richting wil..



Kortom: als jij respect geeft aan anderen & andere meningen/ visies, komt daar respect voor terug. Maar vaak heeft de leidinggevende het laatste woord, want weet meer dingen (van bovenaf wat er speelt, financieel, beleid enz) en heeft ook uiteindelijk de verantwoordelijkheid. Sommige dingen kunnen werknemers op de werkvloer prima signaleren (die jou als leidinggevende ontgaan, omdat je ze niet ziet of niet te zien krijgt),maar soms kunnen die andere overwegingen niet weten, wat de werkgever wil, belang van het bedrijf enz)..



Houding dus van: "ik hoor je en ik begrijp het, er zit misschien wat in, ik neem het mee, fijn dat je meedenkt, maar wij beslissen uiteindelijk". Net zoals jijzelf willen anderen ook "gezien" en "gehoord" worden.



Spreek als leidinggevende niet alleen uit wat fout gaat of anders moet, maar vooral ook vaak je waardering over wat goed gaat (zo vanzelfsprekend is dat niet, ook al worden ze ervoor betaald), wat je opvalt aan dat mensen zich (extra) inspannen en hun betrokkenheid bij het bedrijf (als dat zo is). Hier en daar een (gemeend) complimentje dus..



Quote:

"3. Hoe onderhoud je met iedereen een goede band? Het kost mij enorm veel energie namelijk."



Je hoeft niet met iedereen een goede band te onderhouden dus. Het kost zoveel energie omdat je aardig gevonden wil worden en gaat nadenken wat ze van je verwachten en vinden. Steek die energie in oprechte belangstelling, onthouden dat hun kind gisteren ziek was, of andere privedingetjes, vraag regelmatig hoe het gaat, maak een praatje bij de koffieautomaat om te weten wat er speelt en regelmatig 1 op 1 af en toe een gesprekje om te weten te komen of het werk nog aansluit bij hun capaciteiten, of ze niet teveel of te weinig worden uitgedaagd, of er onderlinge problemen of ergernissen spelen, enz.



En wees discreet, zowel over je eigen prive-aangelegenheden als over wat anderen jou toevertrouwen (over andere collega's, over hun prive-situatie), laat je niet uitspelen en probeer altijd 2 kanten van een issue te zien.. (zowel tussen 2 collega's als tussen het management en werknemer). Je kan begrip tonen zonder het eens te hoeven zijn met iemand.



Allereerst denk ik dat je het meeste baat bij hebt als je je eigen mening herziet dat je alleen kan opschieten met gelijkgestemde mensen en moeite hebt met mensen die (teveel) verschillen van jou en die jouw kant op wil trekken.

Loslaten dus wat anderen van jou vinden en wat jij van anderen vindt. Loslaten dat mensen hetzelfde moeten zijn of vinden of doen om "erbij te horen" of populair te zijn. Populair zijn is niet met alle winden moeten meewaaien (dat kost namelijk zo'n energie, want dan pas je je voortdurend aan aan anderen of proberen hun aan jou te laten aanpassen).



Als manager zal je moeten accepteren dat je impopulaire maatregelen moet nemen, mensen op de vingers tikken soms, soms iemand ontslaan of vervelende boodschappen moet overbrengen, ook als je dat erg vindt voor diegene, ook als je die graag mag, onterecht vindt, enz.. Ook dat kan je zo respectvol en begripvol mogelijk doen, door oa ook uit te spreken wat diegene wel betekent of betekend heeft in goede zin.



Zowel dus duidelijk kunnen aangeven wat niet en wel gewaardeerd wordt. Dan weten mensen wat ze aan je hebben en dat wordt meestal met "respect verdiend hebben" bedoeld. Overwicht doordat mensen je rechtvaardig vinden en respect voor je hebben, en niet "omdat je de baas bent" het ook altijd "beter weet" (macht uitoefenen, manipuleren, overhalen, beinvloeden).



Duidelijk en beslist zijn, maar wel open en flexibel als de situatie dat toelaat, mensen laten meedenken, beinvloeden omdat je zelf heel goed weet wat je wil en vindt.

(dat dwingt meer respect en zekerheid af dan aardig gevonden willen worden)..



en verder wat hierboven allemaal gezegd wordt: wees zelf ook opgewekt en aardig tegen anderen, ook als ze anders zijn en anders (zouden) doen dan jij het zou doen..Wow, wat een lap tekst! Heel erg bedankt! Heb hier veel stof tot nadenken gekregen.

quote:Murdoch schreef op 03 oktober 2013 @ 09:47:

Mooie post oddjobx.



Ik denk dat lesgeven aan pubers een roeping is die maar weinig mensen hebben. Ik geef les aan studenten op de uni, en die hebben heel bewust voor een specifieke opleiding gekozen. Daar kom je met vakkennis, voorbereiding en een beetje inleven een heel eind. Maar no way dat ik voor een groep tieners zou kunnen staan.



Van de middelbare school herinner ik me vooral veel vastgeroeste oudjes die een oprechte hekel leken te hebben aan alles wat jong was, en een paar heel goede docenten. TO, die veel jonger lijkt, schrijft nou al iets van 'in mijn tijd kenden we nog discipline.' Dat voorspelt niet veel goeds.Ik heb geen hekel aan pubers. Maar ik ben gewoon heel anders opgevoed, waardoor ik dit moeilijk vind.