Sollicitatieblunder

Ik ben ooit eens 2 uur te laat gekomen op een sollicitatie, uiteindelijk nog wel aangenomen. Het had namelijk super gesneeuwd en er reed geen enkele trein en bus meer volgens schema, alle aansluitingen e.d. liepen dus net ook mis. Had nog geen rijbewijs en niemand om me te brengen oid.

Het werd wel gewaardeerd dat ik ondanks alle moeite die het gekost had toch gekomen was hoorde ik later.

quote:Lizzl schreef op 06 februari 2011 @ 10:57:

Ach kom op zeg! Wat is er nou werkelijk beledigend???

Dat ik niet help als iemand prutst en daar iets aan kan doen - wat het bedrijf ten goede zou kunnen komen. Of dat ik appel-vreten-met-herrie irritant vind?

Bovendien duurde heel dat gedoe hooguit een kwartier.



Ik lees hier wel andere dingen die ik nog veel onhandiger vind of onprofessioneel of noem maar op...



En jij bent nu... eh ...stewardess?

Lijkt me gezellig, met jou aan boord

quote:Lizzl schreef op 06 februari 2011 @ 10:57:

Ach kom op zeg! Wat is er nou werkelijk beledigend???

Dat ik niet help als iemand prutst en daar iets aan kan doen - wat het bedrijf ten goede zou kunnen komen. Of dat ik appel-vreten-met-herrie irritant vind?

Bovendien duurde heel dat gedoe hooguit een kwartier.



Ik lees hier wel andere dingen die ik nog veel onhandiger vind of onprofessioneel of noem maar op...Als je tijdens een sollicitatiegesprek beseft dat het toch niet de baan/het bedrijf voor jou is, kan je het gesprek gewoon netjes afronden of desnoods aangeven dat je eigenlijk sterk twijfelt of jij daar wel tussen past zonder de boel te veroordelen. Daar zijn die gesprekken namelijk voor, om te kijken of je bij elkaar past. Als iedereen dat op jouw manier aanpakt en zo lomp gaat doen wordt het een raar gebeuren.

quote:whopper schreef op 06 februari 2011 @ 15:30:

[...]





En jij bent nu... eh ...stewardess?

Lijkt me gezellig, met jou aan boord Idd. Niet echt behulpzaam of dienstverlenend.

Ik moest heel hard lachen om Lizzl's stukje, kan het me zooo voorstellen.



Ik moest lang geleden naar Noordwijk voor een sollicitatie in een hotel. Vanaf het Gooi is dat best een takke-end. Maar goed, je doet het. Aan de telefoon was me al duidelijk gemaakt dat ze nog op zoek waren naar 1 receptioniste om het team compleet te maken. Prima.

Ik kom aan, na 2 uur reizen, en mocht na een half uur wachten meelopen naar een kamertje. Daar bleek al snel dat de beide dames mijn CV niet gelezen hadden. Domme vragen, lange stiltes terwijl zij de boel nog eens doorlazen. En ik ben er zo een die weigert stiltes op te vullen met gekakel.

Hoor ik opeens, tijdens zo'n stilte, een deur opengaan op de gang, en iemand voorgesteld worden als de nieuwe receptioniste.

Ze verschoten allebei van kleur, en keken me verschrikt aan. Ik heb mijn spullen gepakt, doodgemoedeerd gezegd dat ik het geen stijl vond, en dat ik mijn rekening nummer bij de balie achter zou laten voor de reiskosten.

Niets meer van gehoord uiteraard

Ik heb ooit bij een bedrijf gesolliciteerd waarbij het me al snel duidelijk werd dat dit geen bedrijf was waar ik me thuis zou voelen. De man met wie ik het gesprek had straalde uit dat hij zichzelf fantastisch vond en dat vond ik eigenlijk niet.



Eén van de functie eisen was dat je vloeiend Engels moest spreken. Dat vind ik sowieso al een rare eis; hoeveel Nederlanders zijn nou uiteindelijk echt vloeiend in Engels?

Maar goed, op een gegeven moment kwam het dan ook aan de orde, hoe goed was mijn Engels. Ik heb heel eerlijk geantwoord dat ik erg goed uit de voeten kon in het Engels maar dat het niet vloeiend was. Nou, was zijn antwoord, dan zou het niets worden (meneer zag mij duidelijk ook niet zitten). Toen kon ik het toch niet laten om te vragen of zijn Engels dan wel vloeiend was. Ja hoor, was het antwoord, dat was het. Toen ik hem vervolgens vroeg wat een nijptang in het Engels was en hij me het antwoord schuldig moest blijven heb ik aangegeven dat we dan waarschijnlijk op het zelfde niveau zaten...

Up want dit is best humor.

Nog iemand blunders?



Ik geen echte blunder, wel ooit bij een sjiek communicatiebureau gesolliciteerd in jeans en een fleurig capuchonvest.

Toen ze me erop aanspraken duidelijk gemaakt dat ik me daar prettig bij voelde en ze natuurlijk wilden weten hoe ik was als persoon, maar dat ik als ze me zouden aannemen wel een pantalon etc wilde dragen.

Blijkbaar was dat voldoende argumenten, want ik ben aangenomen. Heb er maar kort gewerkt want voelde me toch totaal niet thuis in dat bedrijf, bovendien moest ik allemaal dingen doen die niet in de vacature stonden. Ik stond enkel te kopiëren en koffie en broodjes klaar te zetten. Als ik kantinejuffrouw wilde worden had ik daar wel naar gesolliciteerd, niet?!



Nooit meer zo'n blabla-poe-ha bedrijf voor mij.

Geen echte blunders eigenlijk, maar wel wat vervelende ervaringen.



Ik zat in een sollicitatieprocedure. Een onderdeel daarvan was het maken van een casus achter een computer. Maak je de casus goed, dan mag je door naar de volgende ronde. Toen ik het gebouw inliep voor de casus, kwam ik met mijn hand tussen de draaideur terecht! Flink wat bloed, wit spul en ontzettend veel pijn, moest ik nog de casus maken. Ik had zo ontzettend veel pijn dat het moeilijk was om me te concentreren. Uiteindelijk de casus goed gemaakt dus mocht een ronde verder. Maar as we speak word ik er nog wel aan herinnerd, want een litteken aan overgehouden Ben trouwens later in de procedure gestrand dus geen baan ook aan overgehouden.



Andere sollicitatie. Ik kwam op gesprek en mij werd gevraagd om mijn scriptie eens uit te leggen. Maakte de gesprekspartner mijn scriptie dus belachelijk! Ik heb een goed cijfer voor gehaald en mijn onderwerp was ook relevant en niet zomaar uit de lucht gegrepen. Quote van de gesprekspartner:"Ja tuurlijk is er geen sprake van strijdigheid!!!"



Ik dacht bij mezelf: nou zo "tuurlijk" is het niet, aangezien professoren, doctors, andere prominenten lijnrecht tegenover elkaar stonden voor wat betreft dat vraagstuk.



Overigens heb ik wekenlang niks meer gehoord van het resultaat van het gesprek. Ze waren vergeten mij af te wijzen. Ook erg sjiek dus....

Ooit een sollicitatie brief gestuurd naar een hoofdkantoor van een bedrijf, deze had mijn email doorgestuurd naar de manager in Amsterdam, gesprek gehad en gelijk aangenomen. 4 weken aan het werk krijg ik een automatische email terug: bedankt voor je sollicitatie je bent het helaas niet geworden.

Heb vriendelijk teruggestuurd dat ik aangenomen was en al bijna een maand aan het werk was..... Oeps blunder van de HR recruitment afdeling!

quote:mylenamyla schreef op 08 december 2013 @ 12:52:

Geen echte blunders eigenlijk, maar wel wat vervelende ervaringen.



Ik zat in een sollicitatieprocedure. Een onderdeel daarvan was het maken van een casus achter een computer. Maak je de casus goed, dan mag je door naar de volgende ronde. Toen ik het gebouw inliep voor de casus, kwam ik met mijn hand tussen de draaideur terecht! Flink wat bloed, wit spul en ontzettend veel pijn, moest ik nog de casus maken. Ik had zo ontzettend veel pijn dat het moeilijk was om me te concentreren. Uiteindelijk de casus goed gemaakt dus mocht een ronde verder. Maar as we speak word ik er nog wel aan herinnerd, want een litteken aan overgehouden Ben trouwens later in de procedure gestrand dus geen baan ook aan overgehouden.



Andere sollicitatie. Ik kwam op gesprek en mij werd gevraagd om mijn scriptie eens uit te leggen. Maakte de gesprekspartner mijn scriptie dus belachelijk! Ik heb een goed cijfer voor gehaald en mijn onderwerp was ook relevant en niet zomaar uit de lucht gegrepen. Quote van de gesprekspartner:"Ja tuurlijk is er geen sprake van strijdigheid!!!"



Ik dacht bij mezelf: nou zo "tuurlijk" is het niet, aangezien professoren, doctors, andere prominenten lijnrecht tegenover elkaar stonden voor wat betreft dat vraagstuk.



Overigens heb ik wekenlang niks meer gehoord van het resultaat van het gesprek. Ze waren vergeten mij af te wijzen. Ook erg sjiek dus....wit spul?