Entertainment
alle pijlers
Indrukwekkende documentaires...
maandag 21 september 2009 om 21:47
dinsdag 11 maart 2014 om 22:42
quote:Mylene_Valerie schreef op 26 februari 2014 @ 00:41:
Ik heb gister zo een indrukwekkende docu gezien, kippenvel. Moet je niet even `tussendoor` bekijken, heel heftig is het.
Moeders springen niet van flats;
http://www.uitzendinggemist.nl/afleveringen/1399597
Jezus.
Heel indrukwekkend inderdaad. En toch ook wel mooi hoe die dochters ermee omgaan.
Tranen sprongen in mijn ogen toen je die ene dochter op de cd hoorde zeggen 'moeders mogen niet van flats spingen, dat mag noooooit' Pffff. Heftig hoor.
Ik heb gister zo een indrukwekkende docu gezien, kippenvel. Moet je niet even `tussendoor` bekijken, heel heftig is het.
Moeders springen niet van flats;
http://www.uitzendinggemist.nl/afleveringen/1399597
Jezus.
Heel indrukwekkend inderdaad. En toch ook wel mooi hoe die dochters ermee omgaan.
Tranen sprongen in mijn ogen toen je die ene dochter op de cd hoorde zeggen 'moeders mogen niet van flats spingen, dat mag noooooit' Pffff. Heftig hoor.
Who in the world do I think that I am... I suppose that depends on who I believe
zaterdag 15 maart 2014 om 00:11
http://www.uitzendinggemist.nl/afleveringen/1400279
Deze is ook heel aangrijpend... Over getouwtrek om een 2,5 jarig jongetje tussen pleegouders en biologische vader. Ook prachtige beelden uit Noorwegen!
Deze is ook heel aangrijpend... Over getouwtrek om een 2,5 jarig jongetje tussen pleegouders en biologische vader. Ook prachtige beelden uit Noorwegen!
zaterdag 15 maart 2014 om 14:20
quote:coucou303 schreef op 15 maart 2014 @ 00:11:
http://www.uitzendinggemist.nl/afleveringen/1400279
Deze is ook heel aangrijpend... Over getouwtrek om een 2,5 jarig jongetje tussen pleegouders en biologische vader. Ook prachtige beelden uit Noorwegen!
Wat heb ik me zitten ergeren aan die pleegouders!
Die beschouwden hun pleegkind ten onrechte als hun eigen kind.
De vader kwam meteen toen hij wist van de geboorte van zijn zoon in beeld en wilde graag de zorg voor hem op zich nemen.
En het is een lieve, betrokken man, die zijn zaakjes goed voor elkaar heeft. Hij maakte meteen duidelijk, dat hij graag een echte vader voor zijn kind wilde zijn, waarom dan toch een strijd aangaan die nog eens twee en een half jaar duurt? Het enige wat de pleegouders deden, was de boel traineren. Ik kan me nog voorstellen, dat je er moeite mee hebt om een kind naar zijn biologische ouders te laten gaan, als de situatie daar niet goed is, maar dat was hier helemaal niet het geval.. Ze werkten niet in belang van het kind samen met de vader, vonden een dagje per maand een bezoek aan zijn vader al een groot probleem.
Mooi, dat ze uiteindelijk toch aan het kortste eind trokken
http://www.uitzendinggemist.nl/afleveringen/1400279
Deze is ook heel aangrijpend... Over getouwtrek om een 2,5 jarig jongetje tussen pleegouders en biologische vader. Ook prachtige beelden uit Noorwegen!
Wat heb ik me zitten ergeren aan die pleegouders!
Die beschouwden hun pleegkind ten onrechte als hun eigen kind.
De vader kwam meteen toen hij wist van de geboorte van zijn zoon in beeld en wilde graag de zorg voor hem op zich nemen.
En het is een lieve, betrokken man, die zijn zaakjes goed voor elkaar heeft. Hij maakte meteen duidelijk, dat hij graag een echte vader voor zijn kind wilde zijn, waarom dan toch een strijd aangaan die nog eens twee en een half jaar duurt? Het enige wat de pleegouders deden, was de boel traineren. Ik kan me nog voorstellen, dat je er moeite mee hebt om een kind naar zijn biologische ouders te laten gaan, als de situatie daar niet goed is, maar dat was hier helemaal niet het geval.. Ze werkten niet in belang van het kind samen met de vader, vonden een dagje per maand een bezoek aan zijn vader al een groot probleem.
Mooi, dat ze uiteindelijk toch aan het kortste eind trokken
woensdag 19 maart 2014 om 20:10
quote:dubbeltje4 schreef op 15 maart 2014 @ 14:20:
[...]
Wat heb ik me zitten ergeren aan die pleegouders!
Die beschouwden hun pleegkind ten onrechte als hun eigen kind.
De vader kwam meteen toen hij wist van de geboorte van zijn zoon in beeld en wilde graag de zorg voor hem op zich nemen.
En het is een lieve, betrokken man, die zijn zaakjes goed voor elkaar heeft. Hij maakte meteen duidelijk, dat hij graag een echte vader voor zijn kind wilde zijn, waarom dan toch een strijd aangaan die nog eens twee en een half jaar duurt? Het enige wat de pleegouders deden, was de boel traineren. Ik kan me nog voorstellen, dat je er moeite mee hebt om een kind naar zijn biologische ouders te laten gaan, als de situatie daar niet goed is, maar dat was hier helemaal niet het geval.. Ze werkten niet in belang van het kind samen met de vader, vonden een dagje per maand een bezoek aan zijn vader al een groot probleem.
Mooi, dat ze uiteindelijk toch aan het kortste eind trokkenIk ergerde me op een bepaald moment ook, maar begreep het tegelijkertijd ook zo ontzettend goed. Voor hun was het gewoonhun kind. Opmgegeven door de ouders. Tot bleek dat de vader nergens van wist. Had toch ook erg met ze te doen, want de liefde voor het kind spatte van het scherm. Ook bij de vader overigens. Maar wat een duivels dilemma
[...]
Wat heb ik me zitten ergeren aan die pleegouders!
Die beschouwden hun pleegkind ten onrechte als hun eigen kind.
De vader kwam meteen toen hij wist van de geboorte van zijn zoon in beeld en wilde graag de zorg voor hem op zich nemen.
En het is een lieve, betrokken man, die zijn zaakjes goed voor elkaar heeft. Hij maakte meteen duidelijk, dat hij graag een echte vader voor zijn kind wilde zijn, waarom dan toch een strijd aangaan die nog eens twee en een half jaar duurt? Het enige wat de pleegouders deden, was de boel traineren. Ik kan me nog voorstellen, dat je er moeite mee hebt om een kind naar zijn biologische ouders te laten gaan, als de situatie daar niet goed is, maar dat was hier helemaal niet het geval.. Ze werkten niet in belang van het kind samen met de vader, vonden een dagje per maand een bezoek aan zijn vader al een groot probleem.
Mooi, dat ze uiteindelijk toch aan het kortste eind trokkenIk ergerde me op een bepaald moment ook, maar begreep het tegelijkertijd ook zo ontzettend goed. Voor hun was het gewoonhun kind. Opmgegeven door de ouders. Tot bleek dat de vader nergens van wist. Had toch ook erg met ze te doen, want de liefde voor het kind spatte van het scherm. Ook bij de vader overigens. Maar wat een duivels dilemma
donderdag 20 maart 2014 om 00:10
quote:jippie55 schreef op 19 maart 2014 @ 20:10:
[...]
Ik ergerde me op een bepaald moment ook, maar begreep het tegelijkertijd ook zo ontzettend goed. Voor hun was het gewoonhun kind. Opmgegeven door de ouders. Tot bleek dat de vader nergens van wist. Had toch ook erg met ze te doen, want de liefde voor het kind spatte van het scherm. Ook bij de vader overigens. Maar wat een duivels dilemma
Het was niet "gewoon" hun kind. De biologische vader was na een half jaar, meteen toen hij wist van zijn zoon, al in beeld.
En maakte vrijwel meteen duidelijk dat hij graag voor zijn kind wilde zorgen. De pleegouders vertraagden het proces, uit puur eigenbelang.
[...]
Ik ergerde me op een bepaald moment ook, maar begreep het tegelijkertijd ook zo ontzettend goed. Voor hun was het gewoonhun kind. Opmgegeven door de ouders. Tot bleek dat de vader nergens van wist. Had toch ook erg met ze te doen, want de liefde voor het kind spatte van het scherm. Ook bij de vader overigens. Maar wat een duivels dilemma
Het was niet "gewoon" hun kind. De biologische vader was na een half jaar, meteen toen hij wist van zijn zoon, al in beeld.
En maakte vrijwel meteen duidelijk dat hij graag voor zijn kind wilde zorgen. De pleegouders vertraagden het proces, uit puur eigenbelang.
donderdag 20 maart 2014 om 00:15
quote:lichtbron schreef op 27 februari 2014 @ 00:28:
http://www.hollanddoc.nl/ ... am:35261227¤tPage=1
Elk jaar bereiken rond de zesduizend jongeren met een licht verstandelijke beperking de leeftijd van 18 jaar. Vanaf die dag zijn ze volwassen en mogen zij zelf beslissen of ze hulp willen of niet. In 'Het leven begint bij 18' een portret van Hyba.
Zij zwerft sinds het verlaten van de zorginstelling op haar 18e verjaardag door Nederland en denkt dat iemand haar een huis en geld gaat geven. Maar in werkelijkheid gooit ze overal haar eigen glazen in. Ze wil graag volwassen zijn en op eigen benen staan, maar heeft geen idee hoe dat moet.
Jongeren met een licht verstandelijke beperking mogen vanaf hun 18e zelf hun eigen leven bepalen. Ook wanneer ze al problemen hadden en gedwongen hulp kregen, moet de gedwongen hulpverlening zich verplicht terugtrekken als zij 18 worden. Juist deze jongeren overschatten hun mogelijkheden en vermijden vaak zorg. Binnen enkele jaren doen ze vaak opnieuw een beroep op de hulpverlening met problemen als schulden, werkeloosheid, psychische klachten, zwangerschap enzovoorts.
En dan gaan die meiden bij Groot Emaus de deur uit zonder goede voorbehoedsmiddelen. "Denk je er wel aan om een spiraaltje te zetten?". Ja hoor, gaat die meid meteen doen.
Laat ze weggaan met een spiraaltje, voorkomt hopelijk veel van die vroege zwangerschappen.
http://www.hollanddoc.nl/ ... am:35261227¤tPage=1
Elk jaar bereiken rond de zesduizend jongeren met een licht verstandelijke beperking de leeftijd van 18 jaar. Vanaf die dag zijn ze volwassen en mogen zij zelf beslissen of ze hulp willen of niet. In 'Het leven begint bij 18' een portret van Hyba.
Zij zwerft sinds het verlaten van de zorginstelling op haar 18e verjaardag door Nederland en denkt dat iemand haar een huis en geld gaat geven. Maar in werkelijkheid gooit ze overal haar eigen glazen in. Ze wil graag volwassen zijn en op eigen benen staan, maar heeft geen idee hoe dat moet.
Jongeren met een licht verstandelijke beperking mogen vanaf hun 18e zelf hun eigen leven bepalen. Ook wanneer ze al problemen hadden en gedwongen hulp kregen, moet de gedwongen hulpverlening zich verplicht terugtrekken als zij 18 worden. Juist deze jongeren overschatten hun mogelijkheden en vermijden vaak zorg. Binnen enkele jaren doen ze vaak opnieuw een beroep op de hulpverlening met problemen als schulden, werkeloosheid, psychische klachten, zwangerschap enzovoorts.
En dan gaan die meiden bij Groot Emaus de deur uit zonder goede voorbehoedsmiddelen. "Denk je er wel aan om een spiraaltje te zetten?". Ja hoor, gaat die meid meteen doen.
Laat ze weggaan met een spiraaltje, voorkomt hopelijk veel van die vroege zwangerschappen.
donderdag 20 maart 2014 om 00:19
quote:dubbeltje4 schreef op 20 maart 2014 @ 00:10:
[...]
Het was niet "gewoon" hun kind. De biologische vader was na een half jaar, meteen toen hij wist van zijn zoon, al in beeld.
En maakte vrijwel meteen duidelijk dat hij graag voor zijn kind wilde zorgen. De pleegouders vertraagden het proces, uit puur eigenbelang.Voor hun was het wel hun kind en dat was hun ook toegezegd door de kinderbescherming. En daar zit ook hun verwarring steeds
[...]
Het was niet "gewoon" hun kind. De biologische vader was na een half jaar, meteen toen hij wist van zijn zoon, al in beeld.
En maakte vrijwel meteen duidelijk dat hij graag voor zijn kind wilde zorgen. De pleegouders vertraagden het proces, uit puur eigenbelang.Voor hun was het wel hun kind en dat was hun ook toegezegd door de kinderbescherming. En daar zit ook hun verwarring steeds
donderdag 20 maart 2014 om 00:30
quote:nalysa schreef op 19 maart 2014 @ 20:01:
Gister was de documentaire Waterlijken op tv (2doc). Ik ben eigenlijk heel benieuwd maar durf hem toch niet te gaan kijken. Het lijkt me een heel naar gezicht, een lichaam dat in het water heeft gelegen. Heeft iemand de docu toevallig al gezien en valt het mee?
Ja, gezien. Je ziet eigenlijk niets wat schokkend of naar is. Het is heel respectvol en mooi gefilmd. Absoluut geen sensatie-docu. Wel aangrijpend en indrukwekkend. Heeft mij zeker geraakt.
Veel respect voor de mensen die betrokken zijn bij de berging, schouw, sectie en verzorging van deze waterlijken. Hoe ze van 'voorwerp' weer een mens maken. In alle waardigheid en met zorgvuldigheid en veel kennis van zaken. Zeker een aanrader, deze docu, maar geen licht onderwerp.
Gister was de documentaire Waterlijken op tv (2doc). Ik ben eigenlijk heel benieuwd maar durf hem toch niet te gaan kijken. Het lijkt me een heel naar gezicht, een lichaam dat in het water heeft gelegen. Heeft iemand de docu toevallig al gezien en valt het mee?
Ja, gezien. Je ziet eigenlijk niets wat schokkend of naar is. Het is heel respectvol en mooi gefilmd. Absoluut geen sensatie-docu. Wel aangrijpend en indrukwekkend. Heeft mij zeker geraakt.
Veel respect voor de mensen die betrokken zijn bij de berging, schouw, sectie en verzorging van deze waterlijken. Hoe ze van 'voorwerp' weer een mens maken. In alle waardigheid en met zorgvuldigheid en veel kennis van zaken. Zeker een aanrader, deze docu, maar geen licht onderwerp.
donderdag 20 maart 2014 om 01:17
quote:nalysa schreef op 19 maart 2014 @ 20:01:
Gister was de documentaire Waterlijken op tv (2doc). Ik ben eigenlijk heel benieuwd maar durf hem toch niet te gaan kijken. Het lijkt me een heel naar gezicht, een lichaam dat in het water heeft gelegen. Heeft iemand de docu toevallig al gezien en valt het mee?
Ik vond het geen mooie documentaire, iig niet mooi in beeld gebracht. Je hoeft niet bang te zijn dat je het hele lijk ziet maar wel delen ervan (gezicht niet, hoofd alleen van achteren).
Knap dat je dat beroep kan uitoefenen hoor maar ik heb het halverwege uitgezet, of nou ik was in slaap gevallen. Je kan het een beetje vergelijken met programma docter G. Hoewel ik deze doc dan wel meer integer vind dan bij docter G waar je haar op een gegeven moment altijd die grote heggenschaar ziet pakken en hoort hoe de borst open geknipt wordt.
Gister was de documentaire Waterlijken op tv (2doc). Ik ben eigenlijk heel benieuwd maar durf hem toch niet te gaan kijken. Het lijkt me een heel naar gezicht, een lichaam dat in het water heeft gelegen. Heeft iemand de docu toevallig al gezien en valt het mee?
Ik vond het geen mooie documentaire, iig niet mooi in beeld gebracht. Je hoeft niet bang te zijn dat je het hele lijk ziet maar wel delen ervan (gezicht niet, hoofd alleen van achteren).
Knap dat je dat beroep kan uitoefenen hoor maar ik heb het halverwege uitgezet, of nou ik was in slaap gevallen. Je kan het een beetje vergelijken met programma docter G. Hoewel ik deze doc dan wel meer integer vind dan bij docter G waar je haar op een gegeven moment altijd die grote heggenschaar ziet pakken en hoort hoe de borst open geknipt wordt.
Als je tot over je oren in de soep zit, zie je de gehaktballen pas naast je drijven
donderdag 20 maart 2014 om 01:19
quote:jippie55 schreef op 20 maart 2014 @ 00:19:
[...]
Voor hun was het wel hun kind en dat was hun ook toegezegd door de kinderbescherming. En daar zit ook hun verwarring steeds
Ik heb het nog eens bekeken en nee hoor, de pleegouders is nooit toegezegd dat het kind tot aan zijn volwassenheid bij hen zou blijven. Zoiets kan de kinderbescherming ook helemaal niet toezeggen. Het was geen adoptie, nooit geweest.
De pleegouders vormden het probleem, droegen niet bij tot de oplossing.
Ze hadden een groot gezin, wilden er nog een kindje bij en eigenden zich Rainer toe. Ze vertraagden de zaak, in de hoop, dat de rechter zou besluiten het kind aan hen toe te wijzen, omdat hij al zo lang door hen verzorgd werd.
Ze maakten het voor het kind alleen moeilijker een band met zijn vader te krijgen en erkenden die ook niet echt.
Ik vond het om die reden, nare mensen.
[...]
Voor hun was het wel hun kind en dat was hun ook toegezegd door de kinderbescherming. En daar zit ook hun verwarring steeds
Ik heb het nog eens bekeken en nee hoor, de pleegouders is nooit toegezegd dat het kind tot aan zijn volwassenheid bij hen zou blijven. Zoiets kan de kinderbescherming ook helemaal niet toezeggen. Het was geen adoptie, nooit geweest.
De pleegouders vormden het probleem, droegen niet bij tot de oplossing.
Ze hadden een groot gezin, wilden er nog een kindje bij en eigenden zich Rainer toe. Ze vertraagden de zaak, in de hoop, dat de rechter zou besluiten het kind aan hen toe te wijzen, omdat hij al zo lang door hen verzorgd werd.
Ze maakten het voor het kind alleen moeilijker een band met zijn vader te krijgen en erkenden die ook niet echt.
Ik vond het om die reden, nare mensen.
donderdag 20 maart 2014 om 01:20
quote:nalysa schreef op 19 maart 2014 @ 20:01:
Gister was de documentaire Waterlijken op tv (2doc). Ik ben eigenlijk heel benieuwd maar durf hem toch niet te gaan kijken. Het lijkt me een heel naar gezicht, een lichaam dat in het water heeft gelegen. Heeft iemand de docu toevallig al gezien en valt het mee?
Het is een docu die vooral het werk laat zien van de mensen die het gevonden lijk van het begin tot het einde, opbaring, in beeld laat komen.
Goeie docu met respect voor het lijk, deed mij heel veel, maar ook respect voor het werk wat deze artsen uitvoeren.
Gister was de documentaire Waterlijken op tv (2doc). Ik ben eigenlijk heel benieuwd maar durf hem toch niet te gaan kijken. Het lijkt me een heel naar gezicht, een lichaam dat in het water heeft gelegen. Heeft iemand de docu toevallig al gezien en valt het mee?
Het is een docu die vooral het werk laat zien van de mensen die het gevonden lijk van het begin tot het einde, opbaring, in beeld laat komen.
Goeie docu met respect voor het lijk, deed mij heel veel, maar ook respect voor het werk wat deze artsen uitvoeren.
donderdag 20 maart 2014 om 02:36
quote:Mylene_Valerie schreef op 26 februari 2014 @ 00:41:
Ik heb gister zo een indrukwekkende docu gezien, kippenvel. Moet je niet even `tussendoor` bekijken, heel heftig is het.
Moeders springen niet van flats;
http://www.uitzendinggemist.nl/afleveringen/1399597Heb 'm net gekeken. Brok in mijn keel. Herkenbaar wat ze zeggen over iemand loslaten. Vreselijk dat het op deze manier moet.
Ik heb gister zo een indrukwekkende docu gezien, kippenvel. Moet je niet even `tussendoor` bekijken, heel heftig is het.
Moeders springen niet van flats;
http://www.uitzendinggemist.nl/afleveringen/1399597Heb 'm net gekeken. Brok in mijn keel. Herkenbaar wat ze zeggen over iemand loslaten. Vreselijk dat het op deze manier moet.
donderdag 20 maart 2014 om 02:48
quote:helianthe schreef op 20 maart 2014 @ 02:36:
[...]
Heb 'm net gekeken. Brok in mijn keel. Herkenbaar wat ze zeggen over iemand loslaten. Vreselijk dat het op deze manier moet.Heel knap als je uit liefde iemand zo kan loslaten en die persoon het geluk gunt.
[...]
Heb 'm net gekeken. Brok in mijn keel. Herkenbaar wat ze zeggen over iemand loslaten. Vreselijk dat het op deze manier moet.Heel knap als je uit liefde iemand zo kan loslaten en die persoon het geluk gunt.
Als je tot over je oren in de soep zit, zie je de gehaktballen pas naast je drijven
donderdag 20 maart 2014 om 07:10
Indrukwekkend, de autopsie en laatste dagen van Whitney Houston.
http://www.youtube.com/watch?v=phNdyQJwHQQ
http://www.youtube.com/watch?v=phNdyQJwHQQ
donderdag 20 maart 2014 om 13:09
quote:Ratsmodee schreef op 20 maart 2014 @ 00:30:
[...]
Ja, gezien. Je ziet eigenlijk niets wat schokkend of naar is. Het is heel respectvol en mooi gefilmd. Absoluut geen sensatie-docu. Wel aangrijpend en indrukwekkend. Heeft mij zeker geraakt.
Veel respect voor de mensen die betrokken zijn bij de berging, schouw, sectie en verzorging van deze waterlijken. Hoe ze van 'voorwerp' weer een mens maken. In alle waardigheid en met zorgvuldigheid en veel kennis van zaken. Zeker een aanrader, deze docu, maar geen licht onderwerp.Mee eens.
[...]
Ja, gezien. Je ziet eigenlijk niets wat schokkend of naar is. Het is heel respectvol en mooi gefilmd. Absoluut geen sensatie-docu. Wel aangrijpend en indrukwekkend. Heeft mij zeker geraakt.
Veel respect voor de mensen die betrokken zijn bij de berging, schouw, sectie en verzorging van deze waterlijken. Hoe ze van 'voorwerp' weer een mens maken. In alle waardigheid en met zorgvuldigheid en veel kennis van zaken. Zeker een aanrader, deze docu, maar geen licht onderwerp.Mee eens.
donderdag 20 maart 2014 om 17:41
quote:Lexie85 schreef op donderdag 20 maart 2014 13:13 Blackfish
Over orka's in gevangenschap.
Ik heb hem gekeken op Netflix.
Inderdaad, vond dit een zeer indrukwekkende documentaire. De spagaat waar de verzorgers in komen te zitten (zorgen om "hun" dieren en het heel oneens zijn met het management) vond ik zo begrijpelijk. En ik heb (best hard ook nog) zitten huilen bij het stuk waar ze vertellen over jongen die bij hun moeders worden weggehaald. Hartverscheurend en afschuwelijk.
Moeders springen niet van flats ook gezien laatst, minder hard bij gehuild, maar niet minder indrukwekkend.
Over orka's in gevangenschap.
Ik heb hem gekeken op Netflix.
Inderdaad, vond dit een zeer indrukwekkende documentaire. De spagaat waar de verzorgers in komen te zitten (zorgen om "hun" dieren en het heel oneens zijn met het management) vond ik zo begrijpelijk. En ik heb (best hard ook nog) zitten huilen bij het stuk waar ze vertellen over jongen die bij hun moeders worden weggehaald. Hartverscheurend en afschuwelijk.
Moeders springen niet van flats ook gezien laatst, minder hard bij gehuild, maar niet minder indrukwekkend.
donderdag 20 maart 2014 om 22:21
quote:dubbeltje4 schreef op 15 maart 2014 @ 14:20:
[...]
Wat heb ik me zitten ergeren aan die pleegouders!
Die beschouwden hun pleegkind ten onrechte als hun eigen kind.
De vader kwam meteen toen hij wist van de geboorte van zijn zoon in beeld en wilde graag de zorg voor hem op zich nemen.
En het is een lieve, betrokken man, die zijn zaakjes goed voor elkaar heeft. Hij maakte meteen duidelijk, dat hij graag een echte vader voor zijn kind wilde zijn, waarom dan toch een strijd aangaan die nog eens twee en een half jaar duurt? Het enige wat de pleegouders deden, was de boel traineren. Ik kan me nog voorstellen, dat je er moeite mee hebt om een kind naar zijn biologische ouders te laten gaan, als de situatie daar niet goed is, maar dat was hier helemaal niet het geval.. Ze werkten niet in belang van het kind samen met de vader, vonden een dagje per maand een bezoek aan zijn vader al een groot probleem.
Mooi, dat ze uiteindelijk toch aan het kortste eind trokkenMee eens. En wat mij vooral stoorde was het feit dat ze ondanks dat de vader na een half jaar in beeld kwam, ze toch het kind geleerd hebben om papa te zeggen tegen zijn pleegvader.
[...]
Wat heb ik me zitten ergeren aan die pleegouders!
Die beschouwden hun pleegkind ten onrechte als hun eigen kind.
De vader kwam meteen toen hij wist van de geboorte van zijn zoon in beeld en wilde graag de zorg voor hem op zich nemen.
En het is een lieve, betrokken man, die zijn zaakjes goed voor elkaar heeft. Hij maakte meteen duidelijk, dat hij graag een echte vader voor zijn kind wilde zijn, waarom dan toch een strijd aangaan die nog eens twee en een half jaar duurt? Het enige wat de pleegouders deden, was de boel traineren. Ik kan me nog voorstellen, dat je er moeite mee hebt om een kind naar zijn biologische ouders te laten gaan, als de situatie daar niet goed is, maar dat was hier helemaal niet het geval.. Ze werkten niet in belang van het kind samen met de vader, vonden een dagje per maand een bezoek aan zijn vader al een groot probleem.
Mooi, dat ze uiteindelijk toch aan het kortste eind trokkenMee eens. En wat mij vooral stoorde was het feit dat ze ondanks dat de vader na een half jaar in beeld kwam, ze toch het kind geleerd hebben om papa te zeggen tegen zijn pleegvader.
vrijdag 21 maart 2014 om 01:32
quote:Mylene_Valerie schreef op 20 maart 2014 @ 02:48:
[...]
Heel knap als je uit liefde iemand zo kan loslaten en die persoon het geluk gunt.
Ik heb me zojuist een uur afgesloten, koptelefoon op om deze documentaire in alle rust te bekijken..
Het is lang geleden dat ik zo onder de indruk ben geweest van een documentaire.. Op het moment dat de tweede dochter tijdens de uitvaart spreekt en zegt "moeders horen niet van flats te springen" liepen de tranen over mijn wangen.. Naast het voelen van de pijn, vond ik het zo mooi hoe ze haar "vrij" hebben gelaten... Diep respect..
[...]
Heel knap als je uit liefde iemand zo kan loslaten en die persoon het geluk gunt.
Ik heb me zojuist een uur afgesloten, koptelefoon op om deze documentaire in alle rust te bekijken..
Het is lang geleden dat ik zo onder de indruk ben geweest van een documentaire.. Op het moment dat de tweede dochter tijdens de uitvaart spreekt en zegt "moeders horen niet van flats te springen" liepen de tranen over mijn wangen.. Naast het voelen van de pijn, vond ik het zo mooi hoe ze haar "vrij" hebben gelaten... Diep respect..
veroordeel wat je ziet, maar wat jij ziet .... ben ik niet
