Heb jij je leven geaccepteerd?

quote:meelezer2.0 schreef op 08 juni 2014 @ 02:28:

Beste conundrum,



Het kan een vorm zijn van een denkfout maar er speelt ook een akelig gevoel mee. Wat bedoel jij precies in het bepalen van de regels? In de vorm van "the secret" of algemeen de regels van hoe ik mij leven in wil richten?

En tot hoeverre richt jij je leven met jou regels in? en heeft het ooit tegen jou gewerkt?"het" werkt niet tegen jou. Dat is wat conundrum zegt. "het" ben je zelf.

Wat is dan het akelige gevoel ?



Je krijgt allerlei opvattingen mee vanuit opvoeding, omgeving, karakter, vrienden, buurt, stad, land. Een soort stramien.

Je mag pas zoet beleg als je een vleesbeleg hebt gehad, eerst de moeilijke dingen dan de leuke, je bent pas een geslaagd persoon met een diploma, je telt pas mee, als je werk hebt, kinderen krijgen is een ultiem doel, je mag maar 6 jaar over het vwo doen,

werkeloos zijn is een schande. En je mag die nu je volwassen bent helemaal zelf inrichten.

Als ik mijn leven bekijk volgens dat perfecte stramien, dan ben ik vet mislukt.

En soms bekijk ik het even zo, maar dan voel ik me alleen maar rot. Mislukt zijn en rot voelen, is nog kutter

Daar help ik mezelf niet mee, dus nu werkeloos, sufsolliciterend, geen opleiding afgemaakt, financieel soms echt janken, geen partner, geen kinderen, te zwaar en andere aandoeningen, zoals terugkerende depressies en lichamelijke ziekten, geniet ik van de dingen die er wel zijn.

Dus leg ik mijn hoe-het-zou-moeten-zijn-stramien om, omdat het voor mij niet haalbaar is. en eigenlijk achteraf is er van mijn voornemens of ingelopen paden zelden wat uitgekomen waar ik naar toe werkte, dus ik plan niet meer zoveel.

Hoe zat het nu met de berg en Mohammed ? Nou zo dus, want daar is het enige waar ik controle over heb. En dan bedoel ik het stramien aanpassen naar mezelf, ipv andersom.



Eigenlijk geniet je wel (vermoed ik), maar zit er meteen een zo een streng stramien gedachte achter. Oops, mag niet, fout, want ik MOET...voldoen aan de wetten die ik mezelf heb opgelegd.

Als je geen wettelijke (eh) wetten overtreedt, niet destructief omgaat met je omgeving/anderen/jezelf....mag je...je moet niets (in principe) en dat is dus de vrijheid die je hebt en kan inrichten naar eigen believen.

Nu heb je de tijd om die ene cursus; kleiduiven -mét klei uit de rivierbeddingen van de Amazone- met verf zelf gebrouwen uit onkruid, onder shamanistisch gezang-schilderen te doen !

Gewoon,omdat je dat altijd al wilde doen



En dan daarna je uiteindelijk gedroogde (door de zon, tussen alleen 12 en 2, duurde verdomme 4 dagen) kleiduiven kapot gaan schieten, na een zweethutsessie, waarbij je in contact kwam met je totemdier, samen met andere totemdierenmensen, omdat je het aardse achter je wilt laten.



Géwoon, omdat het kan...



En daarna, een feest, die uitloopt op een schijngevecht tussen totemdieren (goh, die boekhouder Janssen met zijn beer kwam helemaal los, wel jammer dat ie mijn kip te pakken had)



Géwoon,omdat het kan....

Ik ben niet blij met mijn leven, want tot nu toe heb ik nog geen enkele droom die ik heb kunnen realiseren, maar heb het denk ik wel een soort van geaccepteerd.



Mijn droom was om te gaan studeren en dat goed te doen, mooie hoge cijfers alles. Ik wou goed zijn in sporten en eigenlijk aan topsport doen. Bovenop dat alles wou ik heel graag een leuk studentenleven met lekker veel uitgaan, festivals en feestjes. Ik heb dat 2 maanden gedaan, en toen werd ik chronisch ziek. En sinds toen kan ik me meestal alleen maar ellendig voelen, om alles wat ik heb verloren. Dat was op een bepaald moment erg: ik kon niet zelf douchen, ik kon niet traplopen (maar woonde op de 8e verdieping), ik kon geen boodschappen meer doen. Verhuisde praktisch terug naar mijn ouders en toen voelde ik me echt een gefaald mens. Maar voor mij waren de mensen om me heen die me probeerden op te vrolijken alles. Dat kon ik wel nog waarderen. Dat is waar ik me nu bij elke terugval die ik heb op focus: wat ik nog héb, zoals een vriend. Familie. Een huisdier. Niet op alles wat ik heb verloren en ben kwijt geraakt. Dat kan ik meestal niet zelf trouwens , mijn vriend wil me er nog wel eens aan herinneren op de juiste momenten. Accepteer ik mijn leven? Accepteer ik dat ik 100% ben afgekeurd? Nee. Niet echt. Accepteer ik dat het voor nu, de komende dag het geval is? Ja. Maar ik focus elke dag op wat ik wel weer kan, op wat erbij gekomen is, dan kan ik elke dag weer opnieuw denken 'Maar morgen kan ik misschien wel weer alles'.

Conundrum, ik krijg bijna zin in zo'n kleiduifsessie!



TO, je kunt jezelf als mislukt zien. Dat heb ik zelf (drie onafgeronde opleidingen, op mijn 27e nog steeds bezig met mijn bachelor halen) lang gedaan. Daar schiet je niets mee op. Dat mislukkingsgevoel baseer je op verwachtingen die je richting jezelf hebt. Of die (je denkt dat) de maatschappij voor jou heeft. Maar als je die verwachtingen laat varen en kijkt naar wat er nu is, dan kan je dat misschien langzaam accepteren.



Wat zijn factoren die er voor zorgen dat jij je huidige leven wel kunt accepteren? Heb je bijvoorbeeld een mooi lichaam, een leuk sociaal leven, ben je goed in sport, koken, kleiduiven schieten, etc.?



Je schrijft dat je goed weet wat je doel is. Je zou kunnen kijken of je dit doel ook op een andere manier kunt bereiken dan via een opleiding. Ik vind het opvallend dat je mensen die een alternatieve weg bewandelt hebben vaak bewondert, maar jezelf niet. Jij bent niets minder!

Geluk is geen keuze zeker niet als je last hebt van echte depressies..



Maar hoe je dingen aanpakt is wel een keuze, en ik snap niet zo goed waarom je gestopt bent met een psycholoog?

Hup terug naar de HA voor een verwijzing en vraag dan bv een SPV-er om je te helpen met een plan.



Je kan kiezen om te blijven hangen in het verleden of nu te kiezen om er wat aan te proberen te doen, soms lukken dingen niet ivm ziekte enz maar echt je best doen zal je dan zeker helpen het te accepteren.

Je hoeft jouw leven helemaal niet te accepteren! Het enige wat jij moet leren accepteren, is dat het op dit moment nog allemaal even niet zo lukt, doordat je ziek bent. Het accepteren van een tijdelijke situatie is veel makkelijker.



En terwijl je dat accepteert, zul je echt moeten gaan werken aan jouw gezondheid, zodat je weer beter kunt worden. Zolang je dat niet doet, zal de situatie natuurlijk ook niet beter kunnen worden. (Als jij je inschrijft voor een studie, kun je gebruik maken van gratis studentenpsychologen. Maar ik denk dat je ook met jouw huisarts kunt overleggen over - volledig vergoedde - tweedelijns zorg).



Verder zou ik je willen aanraden om jezelf eerst eens een haalbaar doel te stellen, iets waarvan je zeker weet dat het gaat lukken als jij je daarvoor inspant. Door aan de slag te gaan met dingen die wel lukken, kun jij je zelfvertrouwen weer opkrikken en dat is heel belangrijk om van dat gevoel van falen af te komen. Verleg je focus dus naar dingen die wel lukken.



En als jij dan straks weer goed in je vel zit, en je hebt geleerd dat jij wel degelijk dingen goed kunt afronden, dan heb je alles in huis om ook een studie te laten slagen.



Je hebt nog een kleine 50 jaar te gaan tot je de pensioengerechtigde leeftijd hebt, dus je hebt tijd zat om er nog wat van te maken met je studie en werk.



Ik kon niet studeren ivm financiële onmogelijkheden. Ik ben toen gaan werken, langzaam opgeklommen, en uiteindelijk was ik ver in de twintig toen ik alsnog ging studeren. En ik was de jongste uit mijn jaar! Je bent echt geen uitzondering, als je wat later afstudeert.



Succes!

Ja, nu ben ik tevreden met mijn leven.



Ik heb ooit heel veel gehad aan een boek van een Amerikaanse hoogleraar. Bij hem op de universiteit was het gewoonte om een paar keer per jaar een hoogleraar een les te laten geven voor alle studenten van die universiteit. De bedoeling was dan dat de hoogleraar in kwestie de les gaf alsof dat de laatste les was die hij ooit mocht geven. Dus dat hij door kon geven wat hij studenten echt wilde meegeven.

Bij Randy Pausch werd het echt zijn laatste les, op het moment dat hij zijn les mocht geven kreeg hij vlak daarna te horen dat hij kanker had en dat niet zo overleven. Zijn les aan de studenten was dat je je dromen na kan jagen, maar je kan ook kijken wat je dromen zijn of waren en in hoeverre je ze misschien al hebt uitgevoerd, zij het op een andere manier. Zijn les heet "the last lecture".



Voor mij waren er als kind drie of vier grote dromen. Twee ervan zijn uitgekomen, eentje is nu uit aan het komen. Ik ben bij 40, dus soms is het geduld hebben. Het viel ook niet mee om wat met die droom te doen, gezien het feit dat de essentie ervan aan de andere kant van de wereld lag en ik nogal last kon hebben van heimwee en van vliegangst

Maar goed, alles overwonnen en die droom is nu volop bezig en aan het uitkomen.



Een ander iets waar ik de laatste tijd veel aan heb is het motto: "pick your battles". Sowieso een goede om aan te denken in relatie met anderen.

Ik voldoe ook voor geen meter aan het 'standaard'plaatje dat hier al genoemd is. Oke, ik heb een afgeronde HBO opleiding, maar werk in een MBO-baan, al jaren. Gewoon omdat ik dat leuk vind. Wordt vaak niet begrepen, als iemand er weer over begint dan denk ik tegenwoordig, "Pick your battles" en ik reageer gewoon niet meer. Ik heb ook geen vriend, geen kinderen en ben ook niet van plan om daar op korte termijn iets aan te doen. (Hoewel je natuurlijk nooit weet wat er op je pad komt.)

Ja, ik heb mijn leven en mijzelf geaccepteerd. Maar dat wil niet zeggen dat ik geen doelen meer heb. Ik zoek nog steeds naar uitdagingen of dingen die ik wil leren. Niet alleen op werkgebied, maar op alle vlakken.

Ik zou je aanraden een cursus / vrijwilligerswerk / sport / hobby te doen die bij je past en waar je voldoening uit kan halen.

Begin klein en kies voor de dingen die bij jou passen en waar je gelukkig van wordt. Dit vergroot je zelfvertrouwen.

Heb je al eens een gesprek met een loopbaancoach gehad? Dit kan ook tot nieuwe inzichten leiden.

Je bent nog jong en er ligt nog een wereld voor je open. verder helemaal eens met nummerzoveel.

TO: wat mij opvalt is dat je dus 4x een verkeerde keuze hebt gemaakt voor een hbo-studie. Hoe zijn die keuzes tot stand gekomen? Had je met hulp daarbij andere keuzes gemaakt?

Waar heb je naar gekeken toen je die richtingen koos? Of het aansloot bij je belangstelling (van dat moment) of dat er voldoende werk was op dat gebied??

Ik heb heel veel dromen niet verwezenlijkt, maar veel ook wel. Ik heb studies afgemaakt waar ik niets meer mee doe, en ik heb werk waar ik niet voor gestudeerd heb. Ik heb mijn leven niet geaccepteerd; ik omarm het, met veel plezier! Ik vind het geweldig wat ik allemaal beleef en meemaak. Ondanks de dromen die er nooit van zullen komen, dankzij het avontuur waar ik me dan telkens maar weer in stort.

Van de dromen en idealen die ik had toen ik 15 of 16 was (of 18 of misschien nog wel iets ouder) is weinig terechtgekomen. Soms omdat het leven me nu eenmaal een andere kant op stuurde, soms omdat die dromen en idealen bij nader inzien gewoonweg niet realistisch waren. En soms ook omdat je op een bepaald moment een keuze maakte waarvan je achteraf ziet dat die mede je levensrichting heeft bepaald. Had ik bepaalde dingen anders willen doen in het leven als ik terug in de tijd zou kunnen gaan? Soms denk ik van wel. Kansen grijpen die er toen wel waren en die ik gewoonweg niet zag, of die ik niet wilde of durfde grijpen op dat moment. Aan de andere kant: dat had ook geen garantie geweest dat ik nu gelukkiger was geweest. Alle factoren die in mijn leven een rol hebben gespeeld, hetzij omdat ik zelf bepaalde keuzes maakte, hetzij omdat er gewoon dingen op mijn pad kwamen, hebben me gemaakt tot de mens die ik nu ben en hebben geleid naar het leven dat ik nu heb. En eerlijk gezegd ben ik daar best gelukkig mee. Ik heb een fijne man, een fijne baan, lieve vrienden om me heen, een goed leven. Geniet van het geluk dat je hebt in plaats van dat te laten overschaduwen door wat misschien had kúnnen zijn - want dat is en blijft een illusie, want niemand kan jou garanderen dat je dan gelukkiger was geweest. Wat je nu hebt, is écht. Maak daar iets moois van, elke dag weer, want dát verdienen we allemaal.

Je faalt echt niet doordat je geen HBO opleiding af rond hoor...



Ik kan me alleen voorstellen dat je je nutteloos voelt doordat je geen bijdrage levert aan de samenleving. Dat klinkt wat cru, maar in mijn beleving werkt het zo.. Je werk/opleiding is maar een klein deel van wie je bent. Je bent ook nog vriendin/dochter/teamlid(sport)/buurmeisje/dorpsgenootje/klasgenootje enz enz.



Ga gewoon vrijwilligerswerk doen, meld je aan bij een sportclub, ga bij de oudjes op bezoek o.i.d. Zodra je voelt dat je gewaardeerd wordt en je er zelf plezier aan gaat beleven, zal je zien dat je minderwaardigheidscomplex als sneeuw voor de zon verdwijnt.

Ik herken het. Was op mijn 27/28e ook in een enorme dip omdat ook mijn 4e studie maar niet wilde lukken. Maar ik heb volgehouden, tegenslag na tegenslag. En op een gegeven moment werd ik trots op mezelf dat ik toch steeds dichter bij de eindstreep kwam. En toen kreeg ik mijn diploma! En ik heb nu geen werk maar ben wél echt heel trots op mezelf dat dit me gelukt is. Het is ook echt een steun voor andere dingen die ik moeilijk vind.

Ik ben tevreden met mijn leven, eigenlijk altijd wel geweest, behalve in een depressieve periode van ~7 jaar (tussen mijn 21e en mijn 28e). Na de depressie ben ik meer ge-focused gaan leven. Een belangrijke oorzaak van mijn depressie was dat mijn leven even geen doel had, dus alles voelde zinloos. Tegenwoordig heb ik wel doelen.



Ik heb geen studie afgerond. Maar in mijn vakgebied is dat gelukkig ook geen vereiste. Ik zit in de IT en als je kan bewijzen dat je het e.e.a. gemaakt hebt, dan zijn bedrijven vaak al snel geïnteresseerd. Helemaal als je een aantal projecten hebt gemaakt in je vrije tijd, als hobby zeg maar.



Mocht je bang zijn geen toekomst te hebben met je huidige studie, dan kan ik je zeker aanraden om als werkloze, thuis te kijken of je iets in de IT leuk kan vinden. Denk bijv. aan websites maken of apps voor mobile phones. Het mooie van de IT is dat je tegenwoordig eigenlijk alles wel thuis kan leren, als je maar een internetverbinding hebt. En als je ergens niet uitkomt, dan zijn er een aantal goede sites waar je vragen kan stellen en mensen je vrijwillig helpen.



Als je dan 1 of 2 projecten voltooid hebt (eventueel eigen projecten in vrije tijd), kom je zo aan de bak, en met een goed inkomen. Er is nog steeds een groot tekort aan IT-ers. En de lonen kunnen ook best goed zijn. Als freelancer ga ik nu rond de 100.000 EUR per jaar bruto verdienen met 4 dagen per week werk en ~1 maand vakantie. Dat is niet onaardig, hoewel ik natuurlijk wel zelf verantwoordelijk ben voor vakantiegeld, pensioen, arbeidsongeschiktheidsverzekering, etc...



Los van het feit of de IT wel of niet leuk voor je is, moet je denk ik sowieso je leven als een soort van bedrijf ziet. En zoals bij veel bedrijven is het belangrijk om een soort van operationele, tactische en strategische planning te hebben. Oftewel:



Operationeel: wat ga je vandaag doen?

Voorbeeld: voor het werk moet ik vandaag punt A en B van een project opleveren. 's Avonds ga ik sporten.



Tactisch: wat wil je het komende jaar realiseren?

Voorbeeld: dit jaar heb ik een aantal ideeën voor apps en die ik wil realiseren in privé tijd. Hoeveel tijd heb ik het komende jaar nodig voor project A? Moet ik dan bijv. in de avond werken of kan ik het project realiseren tijdens een vakantie van 2 weken?



Strategisch: waar wil je over 10 jaar zijn?

Voorbeeld: over 10 jaar wil ik emigreren naar een warm land en vanuit daar werken.



Zo'n planning heeft weer consequenties. Om bijvoorbeeld te emigreren, zal je realiseren dat je een taal moet leren binnen de komende 10 jaar. Dus je gaat bijvoorbeeld starten met DuoLingo en als je de komende jaren op vakantie gaat kies je een potentieel land voor emigratie. En voor je jaarplanning zal je soms zaken moeten laten vallen om je privé doelen te halen. In mijn ervaring zal je nooit alle zaken van je tactische planning halen, maar als je alleen al 1 zaak afrond, ben je toch al weer een stapje dichterbij en dat geeft een goed gevoel. Ook zal ik proberen om binnen de komende 10 jaar mijn hypotheek af te betalen, zodat ik makkelijker kan verhuizen. Op die manier geeft mijn planning vorm aan mijn leven.



Probeer die zaken regelmatig voor je te visualiseren. Op die manier zal je meer ge-focused naar je doelen toe werken. Je gaat aanpassingen in je leven maken om die doelen te realiseren.

Beste TO, laat je leven niet afhangen van wel of geen hbo-studie! Ik ken meerdere personen om me heen die hebben een hbo-opleiding en zijn ook werkloos! Als hbo te hoog gegrepen is ga dan een leuke mbo opleiding doen waar je blij van wordt, waar je energie van krijgt.

Je weet nooit hoe het leven loopt, probeer er iets van te maken, doe je best en tegenslagen zul je altijd hebben, die heeft iedereen.

Ik werk al 20 jaar in hetzelfde bedrijf en ik ga mijn baan ook verliezen omdat het bedrijf dicht gaat. Ik heb een aantal jaren geleden een ongeluk gehad waardoor ik lichamelijke beperkingen heb overgehouden en ik had al een handicap. Hierdoor kon ik mijn baan die ik erg leuk vond en veel energie van kreeg niet meer doen en ben ik op een andere afdeling geplaatst. Ik zou dit nooit zelf gekozen hebben, maar toch heb ik geprobeerd er iets leuks van te maken en ook hier heb ik het nu erg naar mijn zin.

Ik wilde na mijn ongeluk ook starten met een hbo opleiding, maar mijn huisarts raaddde me dat af, de belasting op mijn lichaam zou te groot zijn om naast een volledige baan ook nog een hbo studie te gaan doen. Ik baalde maar gelukkig heb ik naar hem geluisterd want mijn pijnklachten zijn alleen maar erger geworden. Ik had mijn leven ook anders voorgesteld maar het loopt zoals het loopt en daar moet je het mee doen. Ook had ik graag moeder willen worden. Helaas liep het anders....dat was ook moeilijk maar je moet verder. Natuurlijk is het niet altijd makkelijk dat je leven anders loopt dan dat je zou willen, maar het is niet anders. Je moet proberen er toch iets van te maken. Tegenslagen kom je nu eenmaal heel je leven tegen maar ze maken je ook sterker is mijn ervaring. Probeer te genieten van de kleine dingen en blij te zijn met de dingen die je wel hebt. Sommige dingen overkomen je nu eenmaal, als je kunt veranderen moet je dat doen, maar als dat niet gaat dan is het zo. Het gras is ook niet groener bij de buren, het is een cliché maar zó waar!

.

Ik heb dan wel een HBO opleiding, maar mijn gezondheid laat me al 20 jaar in de steek.Dus daar schiet je ook niet veel mee op.

Terug naar de pscyholoog TO, en dan via de huisarts/ ggz, dan hoef je maximaal 360 euro te betalen per jaar

Het wisselt bij mij sterk of ik het accepteer.

Soms niet. Ik heb een vorm van autisme en dat heeft me al vaak tegengewerkt. Ik heb niks met mijn opleidingen kunnen doen. Ik heb mijn van mijn MBO 4 opleiding alleen de theorie gehaald. Maar stages mislukten. Dus niet kunnen afmaken. Doordat ik trager ben en sociaal onhandig ben. Ik ben nooit een vlotte meid geweest. En dat moet je juist zijn in dat beroep. En ik kon niet tegen de hoge werkdruk. Heb er een complex door gekregen. Ook werd ik veel gepest door klasgenoten. Steeds kreeg ik te horen dat zoals ik ben niet goed is. En dat mensen moe van mij werden. Ik wist toen nog niet wat ik mankeerde, dacht eerst faalangst. Mijn diagnose kwam nadat de opleiding mislukte. Wat een opluchting!

Daarna heb ik een andere opleiding gevolgd. Die heb ik wel afgerond. Maar daar is geen werk in te vinden. Twee keer domme pech.

Dan heb ik nog als vrijwilliger in een archief gewerkt. Maar dat kon geen betaalde baan worden. Ook nog een reïntegratietraject gevolgd, waar ze een passende baan zouden moeten zoeken. Maar dat gebeurde niet. Het bleek dagbesteding te zijn.

En nu werk ik al 4 jaar bij een sociale werkplaats. Het werk is onder mijn niveau. Dat vind ik jammer. Maar veel rustiger voor mijn hoofd. Ik kan best goed leren, maar het niet uitvoeren op hetzelfde niveau. Mijn praktijkniveau zit stukken lager. Jeugdvriendinnen en oud-klasgenoten hebben het vaak beter voor elkaar. Ook diegenen die er toen met de pet naar gooiden. Die hebben nu toch hun droombaan. Dan voel ik me een loser. Het gevoel dat ik niks voorstel. Al die moeite voor niks.

Waar ik wel blij om ben is dat ik nu een rustig leven heb. Weinig werdruk en elke middag vrij. Ik kan het geen hele dagen werken. Dat zit mijn hoofd te vol en krijg dat moeilijk verwerkt. Er zijn altijd mensen die dat niet snappen, maar dat is hun probleem. Ik ben single en kan gaan en staan waar ik wil. Woon met mijn 2 hondjes waar ik heel blij mee ben.

De meeste leeftijdgenoten zijn gesetteld en stichten een gezin. Ik heb die drang nooit gehad. Het lijkt me erg zwaar, die verantwoordelijkheid. Dat ga ik niet kunnen. Ook heb ik nog geen echte relatie gehad. Aan de ene kant vind ik het wel makkelijk. Aan niemand moeten aanpassen, geen gedoe. Maar soms mis ik wel een maatje als ik stelletjes zie. Het contact met jeugdvriendinnen is verwaterd sinds ze een vriend hebben. Hun vriend is alles. Behalve een enkele keer op Facebook, hoor ik niks meer van ze. Maar tegen liefde moet je aanlopen. Ik wil echt iets voor iemand voelen. Ik ga ook niet op zoek. Het helpt ook mee dat ik bang voor afwijzing op mijn mislukkingen. Omdat veel mensen mij niet goed vinden/vonden. Kan gelukkig wel van kleine dingen genieten. En mezelf goed vermaken.

Wat een verhalen, wat ik opmerk is dat vele 'mislukkingen' zijn gekomen door factoren waar niets aan gedaan kan worden. Psychische conditie, of een andere ziekte.



Bij mij is het meer persoonlijke interesse. Momentele ben ik een administratief medewerker, vooral typ en plan werk. Goed saai want ik heb een grafische studie en droom films/games maken. Alleen is daar amper werk in en moet je bijzonder goed zijn.



Verder schijn ik nogal raar te zijn, helaas niet zo raar dat het een labeltje verdient die ik weer als schild kan gebruiken. Manchild telt volgens mij niet als mentale conditie



Ik heb nog lang niet alles bereikt wat ik wil bereiken en ben ook nog goed ontevreden. Daar ben ik wel blij om, anders had ik de handdoek in de ring gegooid. Voor mij is het meer een zoektocht waar ik meer aansluiting heb met anderen.



Soms zie ik wel oud klasgenoten succesvol zijn, dan ben ik ook wel jaloers. Maar dan denk ik, ik kan ook wel wat zij doen, alleen heb ik gewoon geen plezier in die richting werk.



Binnenkort ga ik weer opzoek naar een soort droombaan, en anders een suffe baan die de rekeningen betaald met nog genoeg vrije tijd om te doen wat ik wil doen.



TO, je moet je leven niet accepteren als het ver beneden is van wat jij wil. Wat je wel moet accepteren is dat het niet iedereen voor de wind gaat. En dat je eventueel doelen moet bijstellen als ze echt niet meer haalbaar zijn.



@hondenmens

Het is best erg dat je er pas later achter bent gekomen dat je een officiële specifieke 'conditie' hebt waardoor dingen zo lopen als ze doen. Want ondertussen heb je al een stapel ervaring dat je niet goed genoeg bent. Probeer jezelf niet veel te vergelijken met anderen, dat is een fout dat minderheden vaak maken. Ik ook =|

quote:meelezer2.0 schreef op 07 juni 2014 @ 23:50:

Beste viva lezers,



Na maanden mee te hebben gelezen op het forum; kwam ik tot het punt om ook een topic te openen waar ik zelf mee zit.



Ik kan mij leven niet accepteren voor wat het is. Ik ben een twintiger met vier onafgemaakte hbo studies en daarnaast zit ik werkloos thuis.

Ik ben hierdoor niet tevreden met mijn leven. Wat logisch is! Wie wil er werkloos en zonder een hbo- opleiding hele dag thuis zitten.



Ik doe iedere keer mij best, maar mijn depressie en faalangst zitten bij mij in de weg. Ik ben bij een psycholoog geweest, omdat het te duur werd ben ik ermee gekapt. Het heeft toentertijd gedeeltelijk geholpen.



Wat ik mij dus afvraag is hoe heb jij je dromen gerealiseerd wanneer het allemaal niet meezat?

En waarom heb jij je dromen niet gerealiseerd? en hoe ga je daarmee om?

Hoe ga jij in het algemeen met tegenslagen om?

En accepteer jij je leven voor wat het is?



Ik zelf accepteer mijn leven niet voor wat het is. Ik heb geen zin om van een uitkering te leven, het liefst had ik een afgeronde hbo-opleiding en was ik begonnen aan een carriere. Ik zie soms geen uitweg en dan denk ik aan zelfmoord... Ik weet dat het heftig klinkt, maar dat is nou eenmaal mij gedachte.



Dit is genoeg reden om opnieuw bij je huisarts aan de bel te trekken. Dit heeft niets te maken met wel/niet je leven accepteren, maar alles met leren je leven richting te kunnen geven op een evenwichtige manier. Dat laatste is zinvoller dan via de uiterlijke weg je innerlijke rotzooi proberen op te poetsen.



Nogmaals: TREK DUIDELIJKER AAN DE BEL! Er is genoeg hulp die binnen het basispakket van je zorgverzekering valt. Hier weet je huisarts alles van. Ga nu niet alles proberen op te lossen en uit te dokteren in je eentje, want je ziet waar dit toe kan leiden. Veel sterkte!

Heb je ook aan wat minder voor de hand liggende hobby's gedacht? Want nu pak je een hobby, maar tegelijkertijd eentje wat wel druk op je gaat leggen omdat het goed moet... Ik hoop dat je snapt wat ik bedoel, want ik kan het niet helemaal duidelijk uitleggen.



Doe iets wat leuk is, wat ook alleen maar leuk kan zijn! Ik ben toen ik helemaal klaar was met alles, gaan borduren . Het is supersimpel en aan het einde van de dag kan je zeggen: Goh, ik heb dit gémaakt. Ik voelde me dan niet helemaal nutteloos, want ik had iets gemaakt! Zoek zoiets, iets creatiefs of iets waar 0 druk op staat, wat niet per se hoeft te "lukken" want anders.

quote:meelezer2.0 schreef op 08 juni 2014 @ 13:10:

[...]





Beste Conundrum,



Dat is een mooie gedachtegang.. alleen dat werkt bij mij op het moment niet. Ik zou graag een hobby willen maar ik vind de meeste dingen maar lamé. Ik heb geprobeerd om fitness en gezonde voeding een hobby te maken.

Door mijn depressie blijf ik langer in bed en grijp ik meer naar ongezonde voeding waardoor die hobby ook word tegen gewerkt..Een hobby doe je omdat het leuk is. Fitness en gezonde voeding is geen hobby maar een opgave als je depressief bent. Dus wat vind je leuk?