Werk & Studie
alle pijlers
Fulltime werkende moeders
zaterdag 5 juli 2014 om 16:46
Ik ben ontzettend benieuwd hoe jullie het doen in combinatie met werk en gezinsleven. Ook natuurlijk hoe je man het doet(waarom vergeten we toch steeds die mannen;) En eventueel hoe je omgaat met je schuldgevoel(of heb je die gelukkig niet?) en met de mening van anderen.
Mijn situatie:
32 jaar, getrouwd, jonge kinderen.Werk als zelfstandige. Man werkt parttime.
Binnenkort ga ik ook fulltime werken vandaar mijn vragen.
Er zijn hier natuurlijk ook vele topic's over geopend, maar dat ging voornamelijk over de discussie wel of niet werken, fulltime/parttime/thuisblijven etc.
Ik ben benieuwd naar de reacties.
Mijn situatie:
32 jaar, getrouwd, jonge kinderen.Werk als zelfstandige. Man werkt parttime.
Binnenkort ga ik ook fulltime werken vandaar mijn vragen.
Er zijn hier natuurlijk ook vele topic's over geopend, maar dat ging voornamelijk over de discussie wel of niet werken, fulltime/parttime/thuisblijven etc.
Ik ben benieuwd naar de reacties.
zaterdag 5 juli 2014 om 17:17
Het ligt eraan hoe je fulltime werkt, vanaf de basisschool periode werken mijn mijn en ik beide fulltime. We kunnen grotendeels onze eigen uren plannen. De kinderen zijn nooit naar een opvang hoeven te gaan, hooguit 1 soms 2 dagdelen 1 1/2 na schooltijd een oppas aan huis. Verder altijd een van ons aanwezig smorgens, tussen de middag en na schooltijd.
Door de vrijheid van onze werkgevers is de combinatie fulltime en kinderen nooit een probleem geweest.
Door de vrijheid van onze werkgevers is de combinatie fulltime en kinderen nooit een probleem geweest.
zaterdag 5 juli 2014 om 17:29
zaterdag 5 juli 2014 om 17:38
Neen niet beide bij een werkgever. Mijn man werk flexibel bij een andere werkgever. Ik had toen 2 verschillende functies bij mijn eigen werkgever. In beide functies kon ik zelf mijn werktijden bepalen.
Vakanties periode werkt mijn man niet ( onbetaald thuis) hij was en is nu nog wel eens gemiddeld 3 maanden per jaar thuis. Vakanties dus ook geen probleem, en altijd een ouder thuis.
Een luxe positie, dat beseffen we ons heel goed!
Vakanties periode werkt mijn man niet ( onbetaald thuis) hij was en is nu nog wel eens gemiddeld 3 maanden per jaar thuis. Vakanties dus ook geen probleem, en altijd een ouder thuis.
Een luxe positie, dat beseffen we ons heel goed!
zaterdag 5 juli 2014 om 18:00
Jarenlang fulltime gewerkt icm gezin. Maar man werkte toen parttime en een periode zelfs helemaal niet. Dus dan is het niet anders dan de heel veel voorkomende situatie van man fulltime en vrouw parttime of beide parttime. Inmiddels zitten we ook in dit rollen patroon, man fulltime, ik parttime (30 uur). Maar de jongste is inmiddels negen jaar dus dat maakt het allemaal praktisch veel gemakkelijker te regelen.
zaterdag 5 juli 2014 om 18:13
Toen jongste naar BO ging, ging ik fulltime werken, partner ging toen van 32 naar 36 uur.
Ik werk flexibel, kan gemakkelijk thuiswerken, dat helpt. Oma's en vriendinnen als netwerk (netwerk is zo belangrijk!).
En schuldgevoel heb ik niet zo, ik werk zodat we kunnen wonen, leven, eten. En ik probeer er op de juiste momenten (uitzwaaien schoolreisje en dat soort neuzelmomenten) te zijn.
Ik werk flexibel, kan gemakkelijk thuiswerken, dat helpt. Oma's en vriendinnen als netwerk (netwerk is zo belangrijk!).
En schuldgevoel heb ik niet zo, ik werk zodat we kunnen wonen, leven, eten. En ik probeer er op de juiste momenten (uitzwaaien schoolreisje en dat soort neuzelmomenten) te zijn.
zaterdag 5 juli 2014 om 18:20
Of je nou als vader of als moeder fulltime werkt, maakt in mijn ogen geen verschil. Samen overleg je wat je wilt. Gaat er (één van beide of allebei) minder werken, gaan ze naar de kinderopvang, neem je een nanny. Maar dat je je als vrouw schuldig zou moeten gaan voelen? Nee, vind ik niet. Heb ook altijd gewerkt (grotendeels parttime maar ook tijdelijk fulltime) en me daar geen seconde schuldig over gevoeld.
zaterdag 5 juli 2014 om 18:23
Ik werk full-time en mijn man ook, vanaf dat de baby drie maanden oud was. Hij heeft het fantastisch naar zijn zin op de crèche, de oma's komen geregeld een middagje oppassen, en wij hebben een poetsvrouw.
Wat schuldgevoel betreft: ja, ik voel me schuldig omdat ik maar zo weinig werk (voor de baby werkten wij beiden met veel plezier en succes 60u/week) en dat onze weekends nu 100% voor de baby zijn. Maar dat bedoelde je zeker niet? Ik voel me inderdaad ook schuldig dat ik minder bij mijn kind ben dan zou kunnen, en de twee schuldgevoelens balanceren elkaar heel aardig uit. We zijn alle drie gelukkig zo, en ik ga voorlopig niets veranderen.
Wat schuldgevoel betreft: ja, ik voel me schuldig omdat ik maar zo weinig werk (voor de baby werkten wij beiden met veel plezier en succes 60u/week) en dat onze weekends nu 100% voor de baby zijn. Maar dat bedoelde je zeker niet? Ik voel me inderdaad ook schuldig dat ik minder bij mijn kind ben dan zou kunnen, en de twee schuldgevoelens balanceren elkaar heel aardig uit. We zijn alle drie gelukkig zo, en ik ga voorlopig niets veranderen.
zaterdag 5 juli 2014 om 18:37
quote:sugarmiss schreef op 05 juli 2014 @ 18:33:
Als het niet anders kan dan kan het niet anders maar ik snap niet dat je met kinderen full time zouden willen werken als het niet nodig is. Je mist gewoon zoveel van je kind.Tja, ik houd van mijn kind maar ook van mijn werk. Als de balans in je eigen ogen maar goed is.
Als het niet anders kan dan kan het niet anders maar ik snap niet dat je met kinderen full time zouden willen werken als het niet nodig is. Je mist gewoon zoveel van je kind.Tja, ik houd van mijn kind maar ook van mijn werk. Als de balans in je eigen ogen maar goed is.
zaterdag 5 juli 2014 om 18:41
ik vind het zo vreemd dat daar tegenwoordig zo veroordelend over wordt gedaan. Mijn moeder had vroeger 6 broers en zussen, mijn opa en oma waren altijd aan het werk. De kinderen voedden elkaar zon beetje op. Toen vrouwen meer wilden werken, werd dat ineens een probleem, terwijl het heel vaak ook al een noodzaak was dat moeders geen tijd hadden om te moederen. Dat wordt echt naar mijn idee te vaak vergeten. Dit was natuurlijk niet bij elk gezin zo, maar wel bij veel van de toenmalige minima.
zaterdag 5 juli 2014 om 18:46
quote:matroesjka_ schreef op 05 juli 2014 @ 18:04:
Fulltime werkende vaders kunnen deze vraag ook beantwoorden lijkt me.Precies. Ik vind het hele onderwerp op zich al niks. Fulltime werkende moeders en hoe die dat doen en hoe ze omgaan met hun eventuele schuldgevoelens. Tsss. Werken is heel normaal hoor. En mannen krijgen net zo goed kinderen. En werken vaak fulltime.
Fulltime werkende vaders kunnen deze vraag ook beantwoorden lijkt me.Precies. Ik vind het hele onderwerp op zich al niks. Fulltime werkende moeders en hoe die dat doen en hoe ze omgaan met hun eventuele schuldgevoelens. Tsss. Werken is heel normaal hoor. En mannen krijgen net zo goed kinderen. En werken vaak fulltime.
zaterdag 5 juli 2014 om 18:57
quote:sugarmiss schreef op 05 juli 2014 @ 18:33:
Als het niet anders kan dan kan het niet anders maar ik snap niet dat je met kinderen full time zouden willen werken als het niet nodig is. Je mist gewoon zoveel van je kind.Misschien omdat je gewoon een leuke baan hebt, of een goede besteding voor de extra centen of omdat partner tijdelijk even wat minder wil werken, of omdat parttime werken binnen je huidige baan moeilijk te regelen is. Kan genoeg redenen bedenken. En veel missen? zou je met een fulltime baan nu zoveel meer missen dan bijvoorbeeld een baan van 30 uur. Ik ervaar het zelf als vooral minder tijd voor je hobby's. (daarom ben ik nu blij met mijn werkweek van 30 uur. Niet dat ik nu ineens veel meer met mijn kinderen ga doen en dat al de uren die ik minder werk nu direct aan hen besteed worden.
Als het niet anders kan dan kan het niet anders maar ik snap niet dat je met kinderen full time zouden willen werken als het niet nodig is. Je mist gewoon zoveel van je kind.Misschien omdat je gewoon een leuke baan hebt, of een goede besteding voor de extra centen of omdat partner tijdelijk even wat minder wil werken, of omdat parttime werken binnen je huidige baan moeilijk te regelen is. Kan genoeg redenen bedenken. En veel missen? zou je met een fulltime baan nu zoveel meer missen dan bijvoorbeeld een baan van 30 uur. Ik ervaar het zelf als vooral minder tijd voor je hobby's. (daarom ben ik nu blij met mijn werkweek van 30 uur. Niet dat ik nu ineens veel meer met mijn kinderen ga doen en dat al de uren die ik minder werk nu direct aan hen besteed worden.
zaterdag 5 juli 2014 om 19:04
Toen de kinderen klein waren werkte ik vier dagen, hun vader (mijn ex) ook vier dagen en ze gingen drie dagen per week naar de opvang. Inmiddels werk ik vijf dagen en heb ik alleen nog maar twee dagen BSO nodig. Schuldgevoel heb ik nooit gehad, ook niet toen ik een baby van 10 weken naar het kdv bracht.
Het lastigst vind ik om te focussen op waar ik op dat moment mee bezig ben. Soms kijk ik in het weekend even in mijn werkmail en is er iets waar ik eigenlijk gelijk mee aan de slag wil. De kinderen gaan dan mopperen, en daar hebben ze helemaal gelijk in. Ik werk momenteel ongeveer 3 dagen per week thuis, dus dan heb je er ook eerder last van dat werk en privé door elkaar gaan lopen.
Het lastigst vind ik om te focussen op waar ik op dat moment mee bezig ben. Soms kijk ik in het weekend even in mijn werkmail en is er iets waar ik eigenlijk gelijk mee aan de slag wil. De kinderen gaan dan mopperen, en daar hebben ze helemaal gelijk in. Ik werk momenteel ongeveer 3 dagen per week thuis, dus dan heb je er ook eerder last van dat werk en privé door elkaar gaan lopen.
zaterdag 5 juli 2014 om 19:08
zaterdag 5 juli 2014 om 19:13
Man en ik werken beide fulltime. Hebben geen opvang nodig, dat regelen we zelf. Beide heel veel vrijheid en ik werk veel in de avonduren en ook wel in het weekend. Ik voel me totaal niet schuldig, waarom zou ik? Ik doe m'n kinderen niets tekort, want mijn man of ik zijn er altijd als zij thuis zijn. Verder dragen we de zorg voor hen en voor het huishouden samen, dus prima geregeld.
zaterdag 5 juli 2014 om 19:33
Toen ik alleenstaande moeder was werkte ik fulltime (4x9). Zoon ging 4 dagen naar de opvang. Als hij ziek was dan nam ik zorgverlof. Schuldig heb ik mij nooit gevoeld. Waar moest ik mij precies schuldig over voelen? Dat ik zorgde voor een dak boven ons hoofd? Dat ik zorgde voor eten? Dat we kleding hadden om te dragen?
Nu ik een partner en nog een zoon heb hebben we dit patroon voortgezet. We werken nu allebei om en om 4x8, 5x8. Schuldgevoelens heb ik nog steeds niet.
Nu ik een partner en nog een zoon heb hebben we dit patroon voortgezet. We werken nu allebei om en om 4x8, 5x8. Schuldgevoelens heb ik nog steeds niet.
zaterdag 5 juli 2014 om 20:10
quote:Uggla schreef op 05 juli 2014 @ 19:33:
Toen ik alleenstaande moeder was werkte ik fulltime (4x9). Zoon ging 4 dagen naar de opvang. Als hij ziek was dan nam ik zorgverlof. Schuldig heb ik mij nooit gevoeld. Waar moest ik mij precies schuldig over voelen? Dat ik zorgde voor een dak boven ons hoofd? Dat ik zorgde voor eten? Dat we kleding hadden om te dragen?
Nu ik een partner en nog een zoon heb hebben we dit patroon voortgezet. We werken nu allebei om en om 4x8, 5x8. Schuldgevoelens heb ik nog steeds niet.
Ja, je moet je schuldig voelen over dat je ervoor zorgde dat jullie in je levensonderhoud konden voorzien! En je moet je vooral schuldig voelen over dat je door te werken een goed voorbeeld bent voor je kind.
Logisch ook dat jullie dit patroon hebben voortgezet. Want als je er alleen voor hebt gestaan, ben je je er helemaal van bewust waarom het zo belangrijk is om je eigen loopbaan in stand te houden.
Toen ik alleenstaande moeder was werkte ik fulltime (4x9). Zoon ging 4 dagen naar de opvang. Als hij ziek was dan nam ik zorgverlof. Schuldig heb ik mij nooit gevoeld. Waar moest ik mij precies schuldig over voelen? Dat ik zorgde voor een dak boven ons hoofd? Dat ik zorgde voor eten? Dat we kleding hadden om te dragen?
Nu ik een partner en nog een zoon heb hebben we dit patroon voortgezet. We werken nu allebei om en om 4x8, 5x8. Schuldgevoelens heb ik nog steeds niet.
Ja, je moet je schuldig voelen over dat je ervoor zorgde dat jullie in je levensonderhoud konden voorzien! En je moet je vooral schuldig voelen over dat je door te werken een goed voorbeeld bent voor je kind.
Logisch ook dat jullie dit patroon hebben voortgezet. Want als je er alleen voor hebt gestaan, ben je je er helemaal van bewust waarom het zo belangrijk is om je eigen loopbaan in stand te houden.