Psyche
alle pijlers
Diagnose verstandelijk beperkt.......
zondag 29 juni 2014 om 21:42
Zat erg te twijfelen of dit bij psyche of gezondheid moet plaatsen.Maar toch maar voor psyche gekozen mochten jullie er anders over denken hoor ik het graag.
Zal het proberen een beetje kort te gaan houden maar durf niks te beloven dus doorlezen is op eigen risico
Ben nu 34 jaar en besef al vanaf mijn vijfde jaar dat ik wat anders ben, anders denk , anders leer en dingen anders zie.Aangezien ik een vrij zware jeugd heb gehad met de nodige traumatische ervaringen.(mijn vader is vermoord, mijn moeder had heftige psychische problemen enzo)
Is er voor mijn gevoel verkeerd naar mij gekeken.zeker nadat mijn moeder en zwager zijn overleden en mijn zusje een bijna geslaagde zelfmoordpoging heeft gedaan.Het werd me allemaal te veel.En heb voor de zoveelste keer hulp gezocht.Weer onderzocht een ernstige depressie klopt alleen toen de hulp en depressie enigzins klaar waren ging het niet beter met mij.Maar ja toch maar weer zelf aan gaan aan kloten.Met als gevolg dat ik mijn gezin zwaar te kort heb gedaan.(hoe en wat wil ik nog wel uitleggen maar liever niet op de op)Gelukkig is er ingegrepen door mijn man en zussen.Ik ben (weer) hulp gaan zoeken.En nu ineens een diagnose verstandelijk beperkt.geestelijk gehandicapt.Slik......Maar het vreemdste voor mij was dat nieuwmand in mijn omgeving echt verbaasd staat.eigenlijk was ik de enige die stomverbaasd was.Mede door die reacties ben ik het gaan inzien ik zie dingen idd anders Maar er is een utileg voor.Het is niet omdat ik dingen niet wil of ik lui ben.heel mijn leven begrijp ik ineens.iedereen om mijn heen reageerd geweldig en voor hun blijf ik gewoon kerrie.Maar wel een Kerrie voor wie er nu eindelijk goede hulp gaat komen.En ik ik ben verward maar vooral opgelucht er komt goede hulp aan en het enige wat ik moet gaan doen is eerlijk zijn over wat ik wel en niet kan en wat ik (nog) niet kan kan ik hopelijk gaan leren.voor het eerst in jaren is de mist weg en zie ik alles ineens heel helder erg vreemd aangezien ik verleden week nog alles anders zag.maar nu zie ik een toekomt en ik wil gaan genieten met mijn lieve man mijn zoon en mijn familie en vrienden.En het voelt super waarom dit topic eerlijk gezegd weet ik het niet echt gedeeltelijk van mijn afschrijven maar misschien herkent iemand zich hier wel in.
Zal het proberen een beetje kort te gaan houden maar durf niks te beloven dus doorlezen is op eigen risico
Ben nu 34 jaar en besef al vanaf mijn vijfde jaar dat ik wat anders ben, anders denk , anders leer en dingen anders zie.Aangezien ik een vrij zware jeugd heb gehad met de nodige traumatische ervaringen.(mijn vader is vermoord, mijn moeder had heftige psychische problemen enzo)
Is er voor mijn gevoel verkeerd naar mij gekeken.zeker nadat mijn moeder en zwager zijn overleden en mijn zusje een bijna geslaagde zelfmoordpoging heeft gedaan.Het werd me allemaal te veel.En heb voor de zoveelste keer hulp gezocht.Weer onderzocht een ernstige depressie klopt alleen toen de hulp en depressie enigzins klaar waren ging het niet beter met mij.Maar ja toch maar weer zelf aan gaan aan kloten.Met als gevolg dat ik mijn gezin zwaar te kort heb gedaan.(hoe en wat wil ik nog wel uitleggen maar liever niet op de op)Gelukkig is er ingegrepen door mijn man en zussen.Ik ben (weer) hulp gaan zoeken.En nu ineens een diagnose verstandelijk beperkt.geestelijk gehandicapt.Slik......Maar het vreemdste voor mij was dat nieuwmand in mijn omgeving echt verbaasd staat.eigenlijk was ik de enige die stomverbaasd was.Mede door die reacties ben ik het gaan inzien ik zie dingen idd anders Maar er is een utileg voor.Het is niet omdat ik dingen niet wil of ik lui ben.heel mijn leven begrijp ik ineens.iedereen om mijn heen reageerd geweldig en voor hun blijf ik gewoon kerrie.Maar wel een Kerrie voor wie er nu eindelijk goede hulp gaat komen.En ik ik ben verward maar vooral opgelucht er komt goede hulp aan en het enige wat ik moet gaan doen is eerlijk zijn over wat ik wel en niet kan en wat ik (nog) niet kan kan ik hopelijk gaan leren.voor het eerst in jaren is de mist weg en zie ik alles ineens heel helder erg vreemd aangezien ik verleden week nog alles anders zag.maar nu zie ik een toekomt en ik wil gaan genieten met mijn lieve man mijn zoon en mijn familie en vrienden.En het voelt super waarom dit topic eerlijk gezegd weet ik het niet echt gedeeltelijk van mijn afschrijven maar misschien herkent iemand zich hier wel in.
zaterdag 12 juli 2014 om 08:26
zaterdag 12 juli 2014 om 16:59
hallo allemaal,
ben een beetje trots op mezelf ben naar de kapper geweest.En voelde me gelijk een beetje beter.Tot ik thuis kwam..... en ik probeer echt te knokken voor mijn relatie alleen dan moet hij het ook willen.Ik weet dat die van mij houdt en niks liever wil dat het allemaal lekker gaat lopen thuis.Alleen hij is bang dat ik alsnog ga terugvallen en dat kan die niet aan.Maar we zouden samen oud en grijs worden.Ik ben zijn soul-mate zijn woorden en als je hem kent zou je weten dat die zo iets nooit zou zeggen.dus die koester ik.maar heeft iemand misschien een goed advies wat ik zou kunnen doen.we gaan over twee weken wel met vrienden paintballen en een dagje strand doen.en aanstaande vrijdag gaan we weer praten.maar wat kan ik doen hij zegt dat die niet meer wil / durft.terwijl ik het nu pas snap.maar volgens hem te laat.
ben een beetje trots op mezelf ben naar de kapper geweest.En voelde me gelijk een beetje beter.Tot ik thuis kwam..... en ik probeer echt te knokken voor mijn relatie alleen dan moet hij het ook willen.Ik weet dat die van mij houdt en niks liever wil dat het allemaal lekker gaat lopen thuis.Alleen hij is bang dat ik alsnog ga terugvallen en dat kan die niet aan.Maar we zouden samen oud en grijs worden.Ik ben zijn soul-mate zijn woorden en als je hem kent zou je weten dat die zo iets nooit zou zeggen.dus die koester ik.maar heeft iemand misschien een goed advies wat ik zou kunnen doen.we gaan over twee weken wel met vrienden paintballen en een dagje strand doen.en aanstaande vrijdag gaan we weer praten.maar wat kan ik doen hij zegt dat die niet meer wil / durft.terwijl ik het nu pas snap.maar volgens hem te laat.
zaterdag 12 juli 2014 om 17:02
quote:kerrie-79 schreef op 12 juli 2014 @ 16:59:
hallo allemaal,
ben een beetje trots op mezelf ben naar de kapper geweest.En voelde me gelijk een beetje beter.Tot ik thuis kwam..... en ik probeer echt te knokken voor mijn relatie alleen dan moet hij het ook willen.Ik weet dat die van mij houdt en niks liever wil dat het allemaal lekker gaat lopen thuis.Alleen hij is bang dat ik alsnog ga terugvallen en dat kan die niet aan.Maar we zouden samen oud en grijs worden.Ik ben zijn soul-mate zijn woorden en als je hem kent zou je weten dat die zo iets nooit zou zeggen.dus die koester ik.maar heeft iemand misschien een goed advies wat ik zou kunnen doen.we gaan over twee weken wel met vrienden paintballen en een dagje strand doen.en aanstaande vrijdag gaan we weer praten.maar wat kan ik doen hij zegt dat die niet meer wil / durft.terwijl ik het nu pas snap.maar volgens hem te laat.Vraag om een laatste kans
hallo allemaal,
ben een beetje trots op mezelf ben naar de kapper geweest.En voelde me gelijk een beetje beter.Tot ik thuis kwam..... en ik probeer echt te knokken voor mijn relatie alleen dan moet hij het ook willen.Ik weet dat die van mij houdt en niks liever wil dat het allemaal lekker gaat lopen thuis.Alleen hij is bang dat ik alsnog ga terugvallen en dat kan die niet aan.Maar we zouden samen oud en grijs worden.Ik ben zijn soul-mate zijn woorden en als je hem kent zou je weten dat die zo iets nooit zou zeggen.dus die koester ik.maar heeft iemand misschien een goed advies wat ik zou kunnen doen.we gaan over twee weken wel met vrienden paintballen en een dagje strand doen.en aanstaande vrijdag gaan we weer praten.maar wat kan ik doen hij zegt dat die niet meer wil / durft.terwijl ik het nu pas snap.maar volgens hem te laat.Vraag om een laatste kans
zaterdag 12 juli 2014 om 17:07
dat is het probleem die heb ik al gehad.ben toen wel hulp gaan zoeken maar weer terug gevallen.En pas toen hij het zei viel het kwartje.dus ik begrijp hem maar hoop dat hij gaat zien dat ik keihard mijn best doe en hem en onze zoon op 1 plaats.icm hulp gaat het lukken.ik wil mijn zoon niet missen en hij ook niet.ik wil ze gelukkig maken.
zaterdag 12 juli 2014 om 17:09
quote:kerrie-79 schreef op 12 juli 2014 @ 17:07:
dat is het probleem die heb ik al gehad.ben toen wel hulp gaan zoeken maar weer terug gevallen.En pas toen hij het zei viel het kwartje.dus ik begrijp hem maar hoop dat hij gaat zien dat ik keihard mijn best doe en hem en onze zoon op 1 plaats.icm hulp gaat het lukken.ik wil mijn zoon niet missen en hij ook niet.ik wil ze gelukkig maken.even een maandje uit elkaar? en alleen maar leuke dingen doen samen?
dat is het probleem die heb ik al gehad.ben toen wel hulp gaan zoeken maar weer terug gevallen.En pas toen hij het zei viel het kwartje.dus ik begrijp hem maar hoop dat hij gaat zien dat ik keihard mijn best doe en hem en onze zoon op 1 plaats.icm hulp gaat het lukken.ik wil mijn zoon niet missen en hij ook niet.ik wil ze gelukkig maken.even een maandje uit elkaar? en alleen maar leuke dingen doen samen?
zaterdag 12 juli 2014 om 17:17
ja dat ben ik ook wel van plan in ieder geval rust creeren en even geen hele zware onderwerpen hoop dat we vrijdag goede duidelijke afspraken kunnen maken.we blijven voorlopig wel bij elkaar wonen.maar hoop dat we nu even de cirkel kunnen doorbreken.ipv verwijten maken over en weer.maar hoop dat die zich een beetje gaat openstellen.
zaterdag 12 juli 2014 om 17:37
Lieve Kerrie,
Wat ontzettend naar dat dit zo is gegaan! Ik denk dat ik een beetje snap hoe het bij je man werkte... Hij heeft al die tijd (denk ik) gehoopt dat het beter zou gaan, dat er een oplossing zou komen voor het probleem. Een beetje het idee: als we nou dit pilletje geven, dan komt het goed met Kerrie. Dat hoopte hij denk ik echt, en oprecht.
En nu blijkt dat er geen pilletje is, dat het altijd zo zal blijven. Daar heeft hij veel moeite mee, en hij is bang voor wat de toekomst brengt. Net als jij, waarschijnlijk. Hoe lang duurt het nog voor de hulp opgestart wordt (zowel praktische dingen als passende psychologische begeleiding)? Wat heeft die hulp voor invloed op jullie huishouden en relatie? Hoe lang duurt het voor het effect heeft? Allemaal dingen waar hij geen antwoord op weet, en jij ook niet. Dat is even zo, en dat hoort erbij.
Bedenk je daarnaast ook dat hij ook moet wennen aan het idee dat jij opeens een sticker op je voorhoofd hebt. Net als dat jij moet wennen aan het idee. En dat is soms moeilijk. Ik weet nog wel dat mijn moeder mijn diagnose (en die van mijn vader) opvatte als een aantasting van haar liefde voor ons. Misschien heeft je man dat ook. Maakt hij zichzelf op dit moment verwijten: als ik maar liever was geweest, was Kerrie nu niet gehandicapt. Onzin natuurlijk, maar zo werkt een brein soms.
Geef de moed niet op! Stel voor om op zoek te gaan naar passende therapie, voor hem (acceptatie) voor jou (acceptatie en hulp) en voor jullie samen. Degene die de onderzoeken heeft gedaan, kan je hierbij helpen. Doen hoor!
Wat ontzettend naar dat dit zo is gegaan! Ik denk dat ik een beetje snap hoe het bij je man werkte... Hij heeft al die tijd (denk ik) gehoopt dat het beter zou gaan, dat er een oplossing zou komen voor het probleem. Een beetje het idee: als we nou dit pilletje geven, dan komt het goed met Kerrie. Dat hoopte hij denk ik echt, en oprecht.
En nu blijkt dat er geen pilletje is, dat het altijd zo zal blijven. Daar heeft hij veel moeite mee, en hij is bang voor wat de toekomst brengt. Net als jij, waarschijnlijk. Hoe lang duurt het nog voor de hulp opgestart wordt (zowel praktische dingen als passende psychologische begeleiding)? Wat heeft die hulp voor invloed op jullie huishouden en relatie? Hoe lang duurt het voor het effect heeft? Allemaal dingen waar hij geen antwoord op weet, en jij ook niet. Dat is even zo, en dat hoort erbij.
Bedenk je daarnaast ook dat hij ook moet wennen aan het idee dat jij opeens een sticker op je voorhoofd hebt. Net als dat jij moet wennen aan het idee. En dat is soms moeilijk. Ik weet nog wel dat mijn moeder mijn diagnose (en die van mijn vader) opvatte als een aantasting van haar liefde voor ons. Misschien heeft je man dat ook. Maakt hij zichzelf op dit moment verwijten: als ik maar liever was geweest, was Kerrie nu niet gehandicapt. Onzin natuurlijk, maar zo werkt een brein soms.
Geef de moed niet op! Stel voor om op zoek te gaan naar passende therapie, voor hem (acceptatie) voor jou (acceptatie en hulp) en voor jullie samen. Degene die de onderzoeken heeft gedaan, kan je hierbij helpen. Doen hoor!
zaterdag 12 juli 2014 om 18:04
dit topic laten lezen lijkt mij nu nog niet slim.ben bang dat hij dat gaat denken dat ik aan het slijmen ben en dat is het alles behalve.Misschien later maar bedankt voor de tip.Juist bleueyes hij zegt letterlijk hoe lang gaat het dan nog duren.En dat snap ik het is alleen zo dat er echt een knop is omgegaan bij mij en dat ik al keihard bezig ben.Maar krijg alleen maar terug had je eerder moeten doen.nu ben je te laat.ik denk dat hij het ook even niet meer weet. bedankt iedereen voor de adviezen.
zaterdag 12 juli 2014 om 18:48
quote:kerrie-79 schreef op 12 juli 2014 @ 16:59:
Alleen hij is bang dat ik alsnog ga terugvallen en dat kan die niet aan.
Ik snap dat je man het moeilijk heeft, maar ik vind dit toch wel het slechtst gekozen moment om zo'n beslissing te nemen.
Al die jaren heb jij het alleen moeten doen en net nu je hulp gaat krijgen, trekt hij de stekker eruit?
Hij zou het besef moeten hebben dat een terugval in de nieuwe situatie anders is dan jaren geleden.
Alleen hij is bang dat ik alsnog ga terugvallen en dat kan die niet aan.
Ik snap dat je man het moeilijk heeft, maar ik vind dit toch wel het slechtst gekozen moment om zo'n beslissing te nemen.
Al die jaren heb jij het alleen moeten doen en net nu je hulp gaat krijgen, trekt hij de stekker eruit?
Hij zou het besef moeten hebben dat een terugval in de nieuwe situatie anders is dan jaren geleden.
zaterdag 12 juli 2014 om 19:26
Kerrie, mag ik wat advies geven?
Ga eens met je man zitten en vraag hem welke dingen hij wil weten van de hulpverleners. Schrijf al zijn vragen op, en bel maandag naar de instantie die de diagnose heeft gesteld. Vertel hen dat je diagnose een crisis in jullie relatie heeft veroorzaakt, en dat jullie nu met heel veel vragen zitten.
Misschien is het goed voor je man om te weten dat hij ook hulp kan krijgen met de acceptatie van jouw handicap, en met het 'lezen van jouw gebruiksaanwijzing', om het maar even zo te noemen.
Zorg ook dat, zodra jij een gesprek hebt met een hulpverlener over deze vragen, hij mee gaat naar het gesprek. Hij kan dan ook zijn zorgen uiten, bijvoorbeeld over een terugval. Er kan dan, als dat nodig of wenselijk is, meteen een CPAP worden opgesteld, een Crisis Preventie Actie Plan. Hierin staat precies hoe een crisis zich opbouwt (want doorgaans komt die niet als een donderslag bij heldere hemel) en wat jij en je omgeving kunnen doen om de crisis af te laten nemen of te voorkomen dat het erger wordt. Daarover kunnen jullie ook afspraken maken met een behandelaar.
Om maar eens een voorbeeld te noemen: als het met mij minder goed gaat, eet en slaap ik slecht en denk ik heel negatief over mezelf. Mijn begeleiding is dan actief in het 'positief bekrachtigen' zoals ze dat noemen (ze roepen dus heel hard wat ik allemaal goed heb gedaan die dag/week) en helpen mij herinneren dat ik moet eten. Mijn behandelaar zorgt dan dat de afspraken wat vaker zijn, en ik mag mijn 'indien nodig'-medicatie wat vaker gebruiken. Zelf zoek ik extra rust en veiligheid, en maak ik eten wat ik lekker vind.
Ga eens met je man zitten en vraag hem welke dingen hij wil weten van de hulpverleners. Schrijf al zijn vragen op, en bel maandag naar de instantie die de diagnose heeft gesteld. Vertel hen dat je diagnose een crisis in jullie relatie heeft veroorzaakt, en dat jullie nu met heel veel vragen zitten.
Misschien is het goed voor je man om te weten dat hij ook hulp kan krijgen met de acceptatie van jouw handicap, en met het 'lezen van jouw gebruiksaanwijzing', om het maar even zo te noemen.
Zorg ook dat, zodra jij een gesprek hebt met een hulpverlener over deze vragen, hij mee gaat naar het gesprek. Hij kan dan ook zijn zorgen uiten, bijvoorbeeld over een terugval. Er kan dan, als dat nodig of wenselijk is, meteen een CPAP worden opgesteld, een Crisis Preventie Actie Plan. Hierin staat precies hoe een crisis zich opbouwt (want doorgaans komt die niet als een donderslag bij heldere hemel) en wat jij en je omgeving kunnen doen om de crisis af te laten nemen of te voorkomen dat het erger wordt. Daarover kunnen jullie ook afspraken maken met een behandelaar.
Om maar eens een voorbeeld te noemen: als het met mij minder goed gaat, eet en slaap ik slecht en denk ik heel negatief over mezelf. Mijn begeleiding is dan actief in het 'positief bekrachtigen' zoals ze dat noemen (ze roepen dus heel hard wat ik allemaal goed heb gedaan die dag/week) en helpen mij herinneren dat ik moet eten. Mijn behandelaar zorgt dan dat de afspraken wat vaker zijn, en ik mag mijn 'indien nodig'-medicatie wat vaker gebruiken. Zelf zoek ik extra rust en veiligheid, en maak ik eten wat ik lekker vind.
zaterdag 12 juli 2014 om 21:48
Mijn psygoloog wil ook erg graag dat die mee komt niet eens voor onze relatie.Maar ze moet een advies geven en daarvoor heeft ze eigenlijk de input van mijn man voor nodig.Maar ben zo bang om het te vragen dat hij me echt niet meer wilt steunen.net lekker een stuk wezen wandelen met een vriendin waar mijn zoon en man nu zitten.En mijn man en zoon lijken wat rustiger te zijn.Daar werd ik wel weer een stuk rustiger van.vanaf morgen tranen drogen mezelf een schop onder me kont geven en met keiharde muziek gaan schoonmaken.Zal laten zien wat ik wel kan...... wij hadden altijd een motto komt goed schatje en dat hou ik mezelf maar voor.en hoop dat hij het ook weer gaat voelen.
zondag 13 juli 2014 om 20:19
Gewoon vragen Kerrie, en als hij het niet voor jou wil doen, dan misschien wel voor jullie zoontje! Die heeft namelijk ook recht op een goede moeder, en die psycholoog wil een zo goed mogelijk advies geven hoe ze jou en jullie zo goed mogelijk kunnen helpen om een goede moeder te worden/zijn. Als de vader van jullie kind is hij hij dat verplicht aan jullie kind.
Meegaan hoeft niet te betekenen dat het weer goed komt, maar het kan wel helpen. Daarbij kan psycholoog hem dus ook hulp aanbieden! Lijkt me voor hem ook wel eens fijn dat hij eens in vertrouwen kan vertellen wat hij met jou heeft meegemaakt en waar hij zich zorgen over maakt of gemaakt heeft.
Meegaan hoeft niet te betekenen dat het weer goed komt, maar het kan wel helpen. Daarbij kan psycholoog hem dus ook hulp aanbieden! Lijkt me voor hem ook wel eens fijn dat hij eens in vertrouwen kan vertellen wat hij met jou heeft meegemaakt en waar hij zich zorgen over maakt of gemaakt heeft.
zondag 13 juli 2014 om 21:01
ja ik weet het moet het echt even vragen en wil hem ook niet afschilderen als een grote boeman dat verdient die niet.
Heb hem net even gezien wilde even een stuk lopen met de hond en heeft de droger even gemaakt.Alleen gezegd dat die zijn rust moest pakken en moet nadenken. zou die doen zei hij.Maar o god wat hou ik van die man........
Heb hem net even gezien wilde even een stuk lopen met de hond en heeft de droger even gemaakt.Alleen gezegd dat die zijn rust moest pakken en moet nadenken. zou die doen zei hij.Maar o god wat hou ik van die man........
dinsdag 15 juli 2014 om 20:41
Nou het gaat helemaal niet goed met mij.ben vandaag opgenomen. Moet even tot rust komen.mijn man heeft me gelukkig goed geholpen en weer hebben afgesproken dat wel voorlopig even niet over scheiden gaan hebben.eerst rust in de tent krijgen en daarna nog geen idee ik hoop dat wel het nog kunnen redden al weet ik dat het knokken gaat worden maar heb alles voor mijn gezin over.en nu is dat rust creëren.pffffff wat is dit moeilijk zeg
dinsdag 15 juli 2014 om 21:24
Ik ben erg blij dat je open staat voor een opname en deze stap hebt genomen!
Voor allen is dit nu het beste en voor jou nog het meeste.
Nu volhouden he, en als er wat is me gewoon even appen of bellen. Ben trots op jou.
Ow en het valt trouwens reuze mee met die spelfouten je brengt het er beter van af dan ik over het algemeen doe, mobiel.
Voor allen is dit nu het beste en voor jou nog het meeste.
Nu volhouden he, en als er wat is me gewoon even appen of bellen. Ben trots op jou.
Ow en het valt trouwens reuze mee met die spelfouten je brengt het er beter van af dan ik over het algemeen doe, mobiel.