Seks
alle pijlers
Minnares zijn
woensdag 27 augustus 2014 om 12:27
Ik lees hier zo nu en dan verhalen over mensen die een geheime relatie hebben met een gebonden persoon.
Ik vraag me dan toch steeds weer wat dingen af..
Voel je je bv niet schuldig t.o.v. zijn vrouw en ev kinderen?
Waarom neem je genoegen met een "bijrol"?
Word je er nu echt happy van?
Is niet aanvallend bedoeld maar ik vraag me gewoon af hoe de gedachtegang dan is.
Ik heb zelf een hekel aan bedriegen,dus zou bij het woord vrouw al meteen afknappen en afhaken. Waarom jullie niet?
Ik vraag me dan toch steeds weer wat dingen af..
Voel je je bv niet schuldig t.o.v. zijn vrouw en ev kinderen?
Waarom neem je genoegen met een "bijrol"?
Word je er nu echt happy van?
Is niet aanvallend bedoeld maar ik vraag me gewoon af hoe de gedachtegang dan is.
Ik heb zelf een hekel aan bedriegen,dus zou bij het woord vrouw al meteen afknappen en afhaken. Waarom jullie niet?
woensdag 27 augustus 2014 om 16:18
Zeker!Maar dan moet je het verhaal goed lezen.
Ik ben er van overtuigd dat als je navraag zou doen er heel veel minaressen zijn die zullen zeggen daar niet naar op zoek te zijn geweest.Dat het feit dat ze een keuze hadden hun is overkomen.Als de keuze wordt gemaakt zijn ze vaak al head over heels.
It takes two to tango....maar somebody 's got to make the first move!En ik weet zeker dat in veel gevallen dat de heren zijn die dat gezin thuis hebben zitten.
Ik praat de keuze niet goed van de vrouwen maar zie in heel veel verhalen wel hetzelfde gebeuren.
Ik ben er van overtuigd dat als je navraag zou doen er heel veel minaressen zijn die zullen zeggen daar niet naar op zoek te zijn geweest.Dat het feit dat ze een keuze hadden hun is overkomen.Als de keuze wordt gemaakt zijn ze vaak al head over heels.
It takes two to tango....maar somebody 's got to make the first move!En ik weet zeker dat in veel gevallen dat de heren zijn die dat gezin thuis hebben zitten.
Ik praat de keuze niet goed van de vrouwen maar zie in heel veel verhalen wel hetzelfde gebeuren.
woensdag 27 augustus 2014 om 16:23
Hier nog zo'n walgelijk wijf. Ik heb een minnaar omdat ik single ben, en omdat ik seks en intimiteit mis in mijn leven. Ik bedrieg niemand, dat is zijn keuze. Ik wil niks méér met hem dan wat ik heb, ik ben niet verliefd maar verlust. Hij net zo.
Er overkomt je niks, als je vreemdgaat. Je kunt verliefd worden op iemand, maar je beslist zelf of je daar iets mee doet of niet. Dat die beslissing vertroebeld wordt door een dikke vette roze bril, is een andere discussie. Je neemt nog steeds zelf de beslissingen.
Ja, er zijn mannen die dit doen naast hun relatie, maar er zijn net zo goed vrouwen die zo handelen. En het is niet voor iedereen zo makkelijk om het gesprek thuis aan te gaan: Schat, zullen we onze relatie eens open gooien? Jij een leuke neukert, ik ook. Dat lijkt altijd voor de hand liggend, maar dat is het niet. En waarom ze in een vaste relatie stappen? Omdat dat economisch handig is, omdat er kinderen zijn, omdat het veilig is, etc. Deze maatschappij is niet anders gewend. Affaires komen overal voor, maar het blijft vaak bij stiekem gedoe. Omdat het nu eenmaal niet algemeen geaccepteerd is.
Er overkomt je niks, als je vreemdgaat. Je kunt verliefd worden op iemand, maar je beslist zelf of je daar iets mee doet of niet. Dat die beslissing vertroebeld wordt door een dikke vette roze bril, is een andere discussie. Je neemt nog steeds zelf de beslissingen.
Ja, er zijn mannen die dit doen naast hun relatie, maar er zijn net zo goed vrouwen die zo handelen. En het is niet voor iedereen zo makkelijk om het gesprek thuis aan te gaan: Schat, zullen we onze relatie eens open gooien? Jij een leuke neukert, ik ook. Dat lijkt altijd voor de hand liggend, maar dat is het niet. En waarom ze in een vaste relatie stappen? Omdat dat economisch handig is, omdat er kinderen zijn, omdat het veilig is, etc. Deze maatschappij is niet anders gewend. Affaires komen overal voor, maar het blijft vaak bij stiekem gedoe. Omdat het nu eenmaal niet algemeen geaccepteerd is.
woensdag 27 augustus 2014 om 16:27
woensdag 27 augustus 2014 om 16:36
Ik ben zelf twee keer de cheatee (degene met wie iemand vreemdgaat/minnares) geweest. Beide keren vlak nadat een relatie van anderhalf jaar verbroken werd.
Voel je je bv niet schuldig t.o.v. zijn vrouw en ev kinderen?
In het eerste geval. Ja, maar die vrouw kende ik ook. Daarom heb ik de boel na 3 afspraakjes afgekapt. In het tweede geval, nee. Ik kende de vrouw niet. Het was zijn keus zijn vrouw te bedriegen. Over het zelf meewerken aan het bedrog: ik wist de eerste maand niet eens van het bestaan van deze vrouw, omdat de scharrel dit verzwegen had.
Waarom neem je genoegen met een "bijrol"?
De eerste keer hoopte ik echt dat er een relatie uit voort zou komen. Toen duidelijk werd dat de kerel voor mij een bijrol zag heb ik het afgekapt. De tweede keer vond ik het zelf dikke prima de bijrol te vervullen. Was niet meer dan een rebound voor mij.
Word je er nu echt happy van?
Het is wel spannend. In het eerste geval werd ik er niet echt happy van. Later kreeg ik iets met de broer van die vriendin en toen was de minnaar opeens familie. Dat was op zn zachtst gezegd een interessante situatie. Af en toe konden 'wij van de koude kant' dan even een veelzeggende blik uitwisselen en dat had ook wel weer wat.
In het tweede geval werd ik er echt happy van ja. Ik voelde me kut, want de liefde van mn leven had mij net gedumpt. Dus al die aandacht deed me goed.
Uiteindelijk heb ik uit beide keren wel geconcludeerd dat ik niet vreemd zou willen gaan, omdat ik mijn relatie niet op het spel wil zetten en omdat de verhoudingen/verwachtingen nogal snel scheef liggen. Als je het echter beide eens bent over de verhouding en je denkt dat je relatie niet in gevaar komt, dan snap ik wel dat je er aan toegeeft. Ik word zelf om de haverklap verliefd, zelfs als mijn relatie in orde is. Ik hoef maar een beetje aandacht te krijgen en -hoppa- vlinders. En vaak val ik dan voor mannen waarmee ik niet eens een relatie zou willen/kunnen hebben (docent/internet-chatvriend aan de andere kant van de wereld/20 jaar ouder/roker). Ik kan me goed voorstellen dat je, als je niet snel verliefd wordt, ook minder goed begrijpt waarom mensen vreemd gaan. Voor mij is niet vreemdgaan namelijk echt heel moeilijk.
Voel je je bv niet schuldig t.o.v. zijn vrouw en ev kinderen?
In het eerste geval. Ja, maar die vrouw kende ik ook. Daarom heb ik de boel na 3 afspraakjes afgekapt. In het tweede geval, nee. Ik kende de vrouw niet. Het was zijn keus zijn vrouw te bedriegen. Over het zelf meewerken aan het bedrog: ik wist de eerste maand niet eens van het bestaan van deze vrouw, omdat de scharrel dit verzwegen had.
Waarom neem je genoegen met een "bijrol"?
De eerste keer hoopte ik echt dat er een relatie uit voort zou komen. Toen duidelijk werd dat de kerel voor mij een bijrol zag heb ik het afgekapt. De tweede keer vond ik het zelf dikke prima de bijrol te vervullen. Was niet meer dan een rebound voor mij.
Word je er nu echt happy van?
Het is wel spannend. In het eerste geval werd ik er niet echt happy van. Later kreeg ik iets met de broer van die vriendin en toen was de minnaar opeens familie. Dat was op zn zachtst gezegd een interessante situatie. Af en toe konden 'wij van de koude kant' dan even een veelzeggende blik uitwisselen en dat had ook wel weer wat.
In het tweede geval werd ik er echt happy van ja. Ik voelde me kut, want de liefde van mn leven had mij net gedumpt. Dus al die aandacht deed me goed.
Uiteindelijk heb ik uit beide keren wel geconcludeerd dat ik niet vreemd zou willen gaan, omdat ik mijn relatie niet op het spel wil zetten en omdat de verhoudingen/verwachtingen nogal snel scheef liggen. Als je het echter beide eens bent over de verhouding en je denkt dat je relatie niet in gevaar komt, dan snap ik wel dat je er aan toegeeft. Ik word zelf om de haverklap verliefd, zelfs als mijn relatie in orde is. Ik hoef maar een beetje aandacht te krijgen en -hoppa- vlinders. En vaak val ik dan voor mannen waarmee ik niet eens een relatie zou willen/kunnen hebben (docent/internet-chatvriend aan de andere kant van de wereld/20 jaar ouder/roker). Ik kan me goed voorstellen dat je, als je niet snel verliefd wordt, ook minder goed begrijpt waarom mensen vreemd gaan. Voor mij is niet vreemdgaan namelijk echt heel moeilijk.
There isn't a way things should be. There's just what happens, and what we do. Terry Pratchett, A Hat Full of Sky
woensdag 27 augustus 2014 om 16:40
quote:bmsg schreef op woensdag 27 augustus 2014 15:13 maar je hebt zelf ook een relatie en bedriegt je man/vriend dus ook? Of weet je man/vriend dat hij jou met een ander moet delen? Daarnaast vind ik het véél te makkelijk om te zeggen 'zijn keuze': jij biedt jezelf ook aan hè... je had je minnaar ook kunnen zeggen dat jij niet mee wilt werken aan het bedrog van zijn vriendin.
<b>Maar ik wil kennelijk wel meewerken aan het bedrog. Het is echt een keuze dat je maakt. Waarschijnlijk niet met je volle verstand of rationeel maar vertroebeld door lust. Heb ik medelijden met zijn vriendin of schuldgevoelens naar haar toe? Eerlijk waar nee. Naar mijn eigen partner toe? Echt waar, zo goed als niet, omdat hij het niet weet, omdat het op dit moment hem niet kwetst.</b>
totdat het uitkomt, of je meer gevoelens gaat ontwikkelen en met jezelf in de knoop komt door conflicterende loyaliteiten. Dat vind ik wel typisch aan vreemdgangers: het korte-termijn denken, alleen de lol 'nu' en de kop in het zand voor gevolgen op langere termijn.
<b>Ze vroeg ook "nu"
Gevolgen op langere termijn komen zeker in mij op hoor maar weer, het is een keuze die ik maak op dit moment. Daarom geen slimme of goede, maar wel eentje die me inderdaad 'nu' plezier en geluk brengt.</b>
jezelf een 'walgelijk mens' noemen is een (te) makkelijke manier om het gesprek dood te slaan. Naar mijn mening is het vooral een kwestie van het besef dat je volwassen bent met bijkomende verantwoordelijkheden, dat je niet meer zo vrijblijvend in het leven kunt staan dan toen je een verliefde puber was.
<b>Het is niet bedoeld als dooddoener, het is gewoon zo. Kennelijk heb ik weinig moeite op dit moment om zo iets walgelijks te doen. Uitleggen waarom dat precies is, waarom ik het doe, een verklaring geven voor mijn gedrag aan anderen is toch niet mogelijk. Het komt er altijd op neer dat je je partner zoiets niet mag en kunt aan doen. </b> Niet huilen he? Als die vent van je eindelijk weet hoe je in elkaar steekt en niets meer van je moet weten!!
<b>Maar ik wil kennelijk wel meewerken aan het bedrog. Het is echt een keuze dat je maakt. Waarschijnlijk niet met je volle verstand of rationeel maar vertroebeld door lust. Heb ik medelijden met zijn vriendin of schuldgevoelens naar haar toe? Eerlijk waar nee. Naar mijn eigen partner toe? Echt waar, zo goed als niet, omdat hij het niet weet, omdat het op dit moment hem niet kwetst.</b>
totdat het uitkomt, of je meer gevoelens gaat ontwikkelen en met jezelf in de knoop komt door conflicterende loyaliteiten. Dat vind ik wel typisch aan vreemdgangers: het korte-termijn denken, alleen de lol 'nu' en de kop in het zand voor gevolgen op langere termijn.
<b>Ze vroeg ook "nu"
Gevolgen op langere termijn komen zeker in mij op hoor maar weer, het is een keuze die ik maak op dit moment. Daarom geen slimme of goede, maar wel eentje die me inderdaad 'nu' plezier en geluk brengt.</b>
jezelf een 'walgelijk mens' noemen is een (te) makkelijke manier om het gesprek dood te slaan. Naar mijn mening is het vooral een kwestie van het besef dat je volwassen bent met bijkomende verantwoordelijkheden, dat je niet meer zo vrijblijvend in het leven kunt staan dan toen je een verliefde puber was.
<b>Het is niet bedoeld als dooddoener, het is gewoon zo. Kennelijk heb ik weinig moeite op dit moment om zo iets walgelijks te doen. Uitleggen waarom dat precies is, waarom ik het doe, een verklaring geven voor mijn gedrag aan anderen is toch niet mogelijk. Het komt er altijd op neer dat je je partner zoiets niet mag en kunt aan doen. </b> Niet huilen he? Als die vent van je eindelijk weet hoe je in elkaar steekt en niets meer van je moet weten!!
woensdag 27 augustus 2014 om 16:44
Idd dat zegt genoeg.En dan kan je daarna de volgende keuze maken...hou ik deze man als minnaar of ga ik verder.Maar die keuze is pas veel later,nadat duidelijk is geworden dat er geen sprake was van "echte" liefde en de man bij gezin blijft.Er is naast het beslismoment om vreemd te gaan in 99 % van de gevallen ook een breukmoment waaruit blijkt dat er geen intentie is om een toekomst samen te hebben.
woensdag 27 augustus 2014 om 16:50
woensdag 27 augustus 2014 om 16:57
quote:jonose schreef op woensdag 27 augustus 2014 16:36 Ik ben zelf twee keer de cheatee (degene met wie iemand vreemdgaat/minnares) geweest. Beide keren vlak nadat een relatie van anderhalf jaar verbroken werd.
Voel je je bv niet schuldig t.o.v. zijn vrouw en ev kinderen?
In het eerste geval. Ja, maar die vrouw kende ik ook. Daarom heb ik de boel na 3 afspraakjes afgekapt. In het tweede geval, nee. Ik kende de vrouw niet. Het was zijn keus zijn vrouw te bedriegen. Over het zelf meewerken aan het bedrog: ik wist de eerste maand niet eens van het bestaan van deze vrouw, omdat de scharrel dit verzwegen had.
Waarom neem je genoegen met een "bijrol"?
De eerste keer hoopte ik echt dat er een relatie uit voort zou komen. Toen duidelijk werd dat de kerel voor mij een bijrol zag heb ik het afgekapt. De tweede keer vond ik het zelf dikke prima de bijrol te vervullen. Was niet meer dan een rebound voor mij.
Word je er nu echt happy van?
Het is wel spannend. In het eerste geval werd ik er niet echt happy van. Later kreeg ik iets met de broer van die vriendin en toen was de minnaar opeens familie. Dat was op zn zachtst gezegd een interessante situatie. Af en toe konden 'wij van de koude kant' dan even een veelzeggende blik uitwisselen en dat had ook wel weer wat.
In het tweede geval werd ik er echt happy van ja. Ik voelde me kut, want de liefde van mn leven had mij net gedumpt. Dus al die aandacht deed me goed.
Uiteindelijk heb ik uit beide keren wel geconcludeerd dat ik niet vreemd zou willen gaan, omdat ik mijn relatie niet op het spel wil zetten en omdat de verhoudingen/verwachtingen nogal snel scheef liggen. Als je het echter beide eens bent over de verhouding en je denkt dat je relatie niet in gevaar komt, dan snap ik wel dat je er aan toegeeft. Ik word zelf om de haverklap verliefd, zelfs als mijn relatie in orde is. Ik hoef maar een beetje aandacht te krijgen en -hoppa- vlinders. En vaak val ik dan voor mannen waarmee ik niet eens een relatie zou willen/kunnen hebben (docent/internet-chatvriend aan de andere kant van de wereld/20 jaar ouder/roker). Ik kan me goed voorstellen dat je, als je niet snel verliefd wordt, ook minder goed begrijpt waarom mensen vreemd gaan. Voor mij is niet vreemdgaan namelijk echt heel moeilijk.
Heb je die eerste keer nu afgekapt omdat je zijn vrouw kende of omdat je meer wilde?
Niet vreemdgaan is heel moeilijk? Dat kun je dan toch voor je aan een vaste relatie met iemand begint bespreken.
Verliefd op iemand worden wil niet zeggen dat je dan ook vreemd gaat.
Ik geloof dat je tijdens een relatie best eens wat voor een ander kan voelen. Maar dan is het maar net wat je er mee doet.
Voel je je bv niet schuldig t.o.v. zijn vrouw en ev kinderen?
In het eerste geval. Ja, maar die vrouw kende ik ook. Daarom heb ik de boel na 3 afspraakjes afgekapt. In het tweede geval, nee. Ik kende de vrouw niet. Het was zijn keus zijn vrouw te bedriegen. Over het zelf meewerken aan het bedrog: ik wist de eerste maand niet eens van het bestaan van deze vrouw, omdat de scharrel dit verzwegen had.
Waarom neem je genoegen met een "bijrol"?
De eerste keer hoopte ik echt dat er een relatie uit voort zou komen. Toen duidelijk werd dat de kerel voor mij een bijrol zag heb ik het afgekapt. De tweede keer vond ik het zelf dikke prima de bijrol te vervullen. Was niet meer dan een rebound voor mij.
Word je er nu echt happy van?
Het is wel spannend. In het eerste geval werd ik er niet echt happy van. Later kreeg ik iets met de broer van die vriendin en toen was de minnaar opeens familie. Dat was op zn zachtst gezegd een interessante situatie. Af en toe konden 'wij van de koude kant' dan even een veelzeggende blik uitwisselen en dat had ook wel weer wat.
In het tweede geval werd ik er echt happy van ja. Ik voelde me kut, want de liefde van mn leven had mij net gedumpt. Dus al die aandacht deed me goed.
Uiteindelijk heb ik uit beide keren wel geconcludeerd dat ik niet vreemd zou willen gaan, omdat ik mijn relatie niet op het spel wil zetten en omdat de verhoudingen/verwachtingen nogal snel scheef liggen. Als je het echter beide eens bent over de verhouding en je denkt dat je relatie niet in gevaar komt, dan snap ik wel dat je er aan toegeeft. Ik word zelf om de haverklap verliefd, zelfs als mijn relatie in orde is. Ik hoef maar een beetje aandacht te krijgen en -hoppa- vlinders. En vaak val ik dan voor mannen waarmee ik niet eens een relatie zou willen/kunnen hebben (docent/internet-chatvriend aan de andere kant van de wereld/20 jaar ouder/roker). Ik kan me goed voorstellen dat je, als je niet snel verliefd wordt, ook minder goed begrijpt waarom mensen vreemd gaan. Voor mij is niet vreemdgaan namelijk echt heel moeilijk.
Heb je die eerste keer nu afgekapt omdat je zijn vrouw kende of omdat je meer wilde?
Niet vreemdgaan is heel moeilijk? Dat kun je dan toch voor je aan een vaste relatie met iemand begint bespreken.
Verliefd op iemand worden wil niet zeggen dat je dan ook vreemd gaat.
Ik geloof dat je tijdens een relatie best eens wat voor een ander kan voelen. Maar dan is het maar net wat je er mee doet.
woensdag 27 augustus 2014 om 17:00
quote:*lelie* schreef op woensdag 27 augustus 2014 16:57 <blockquote><div>quote:</div><div class="message-quote-div"><b><a href="jonose in "Minnares zijn"" class="messagelink">jonose schreef op woensdag 27 augustus 2014 16:36</a></b> Ik ben zelf twee keer de cheatee (degene met wie iemand vreemdgaat/minnares) geweest. Beide keren vlak nadat een relatie van anderhalf jaar verbroken werd.
Voel je je bv niet schuldig t.o.v. zijn vrouw en ev kinderen?
In het eerste geval. Ja, maar die vrouw kende ik ook. Daarom heb ik de boel na 3 afspraakjes afgekapt. In het tweede geval, nee. Ik kende de vrouw niet. Het was zijn keus zijn vrouw te bedriegen. Over het zelf meewerken aan het bedrog: ik wist de eerste maand niet eens van het bestaan van deze vrouw, omdat de scharrel dit verzwegen had.
Waarom neem je genoegen met een "bijrol"?
De eerste keer hoopte ik echt dat er een relatie uit voort zou komen. Toen duidelijk werd dat de kerel voor mij een bijrol zag heb ik het afgekapt. De tweede keer vond ik het zelf dikke prima de bijrol te vervullen. Was niet meer dan een rebound voor mij.
Word je er nu echt happy van?
Het is wel spannend. In het eerste geval werd ik er niet echt happy van. Later kreeg ik iets met de broer van die vriendin en toen was de minnaar opeens familie. Dat was op zn zachtst gezegd een interessante situatie. Af en toe konden 'wij van de koude kant' dan even een veelzeggende blik uitwisselen en dat had ook wel weer wat.
In het tweede geval werd ik er echt happy van ja. Ik voelde me kut, want de liefde van mn leven had mij net gedumpt. Dus al die aandacht deed me goed.
Uiteindelijk heb ik uit beide keren wel geconcludeerd dat ik niet vreemd zou willen gaan, omdat ik mijn relatie niet op het spel wil zetten en omdat de verhoudingen/verwachtingen nogal snel scheef liggen. Als je het echter beide eens bent over de verhouding en je denkt dat je relatie niet in gevaar komt, dan snap ik wel dat je er aan toegeeft. Ik word zelf om de haverklap verliefd, zelfs als mijn relatie in orde is. Ik hoef maar een beetje aandacht te krijgen en -hoppa- vlinders. En vaak val ik dan voor mannen waarmee ik niet eens een relatie zou willen/kunnen hebben (docent/internet-chatvriend aan de andere kant van de wereld/20 jaar ouder/roker). Ik kan me goed voorstellen dat je, als je niet snel verliefd wordt, ook minder goed begrijpt waarom mensen vreemd gaan. Voor mij is niet vreemdgaan namelijk echt heel moeilijk. </div></blockquote>
Heb je die eerste keer nu afgekapt omdat je zijn vrouw kende of omdat je meer wilde?
Niet vreemdgaan is heel moeilijk? Dat kun je dan toch voor je aan een vaste relatie met iemand begint bespreken.
Verliefd op iemand worden wil niet zeggen dat je dan ook vreemd gaat.
Ik geloof dat je tijdens een relatie best eens wat voor een ander kan voelen. Maar dan is het maar net wat je er mee doet. Nee hoor, want als het van te voren besproken wordt dan wil de man ook.. Maar dat willen deze dames vaak niet.. Dan gaan ze over de rooie. Zag het bij een vriendin van mij. Zij ging vreemd, relatie uit, hij na 2 wkn een nieuwe vriendin, zij (terwijl ze een relatie met haar neukertje had) helemaal over de rooie. Plus een open relatie wordt niet sjiek gevonden naar de buitenwereld dus ssstttt niemand mag mijn gore gedrag weten..
Voel je je bv niet schuldig t.o.v. zijn vrouw en ev kinderen?
In het eerste geval. Ja, maar die vrouw kende ik ook. Daarom heb ik de boel na 3 afspraakjes afgekapt. In het tweede geval, nee. Ik kende de vrouw niet. Het was zijn keus zijn vrouw te bedriegen. Over het zelf meewerken aan het bedrog: ik wist de eerste maand niet eens van het bestaan van deze vrouw, omdat de scharrel dit verzwegen had.
Waarom neem je genoegen met een "bijrol"?
De eerste keer hoopte ik echt dat er een relatie uit voort zou komen. Toen duidelijk werd dat de kerel voor mij een bijrol zag heb ik het afgekapt. De tweede keer vond ik het zelf dikke prima de bijrol te vervullen. Was niet meer dan een rebound voor mij.
Word je er nu echt happy van?
Het is wel spannend. In het eerste geval werd ik er niet echt happy van. Later kreeg ik iets met de broer van die vriendin en toen was de minnaar opeens familie. Dat was op zn zachtst gezegd een interessante situatie. Af en toe konden 'wij van de koude kant' dan even een veelzeggende blik uitwisselen en dat had ook wel weer wat.
In het tweede geval werd ik er echt happy van ja. Ik voelde me kut, want de liefde van mn leven had mij net gedumpt. Dus al die aandacht deed me goed.
Uiteindelijk heb ik uit beide keren wel geconcludeerd dat ik niet vreemd zou willen gaan, omdat ik mijn relatie niet op het spel wil zetten en omdat de verhoudingen/verwachtingen nogal snel scheef liggen. Als je het echter beide eens bent over de verhouding en je denkt dat je relatie niet in gevaar komt, dan snap ik wel dat je er aan toegeeft. Ik word zelf om de haverklap verliefd, zelfs als mijn relatie in orde is. Ik hoef maar een beetje aandacht te krijgen en -hoppa- vlinders. En vaak val ik dan voor mannen waarmee ik niet eens een relatie zou willen/kunnen hebben (docent/internet-chatvriend aan de andere kant van de wereld/20 jaar ouder/roker). Ik kan me goed voorstellen dat je, als je niet snel verliefd wordt, ook minder goed begrijpt waarom mensen vreemd gaan. Voor mij is niet vreemdgaan namelijk echt heel moeilijk. </div></blockquote>
Heb je die eerste keer nu afgekapt omdat je zijn vrouw kende of omdat je meer wilde?
Niet vreemdgaan is heel moeilijk? Dat kun je dan toch voor je aan een vaste relatie met iemand begint bespreken.
Verliefd op iemand worden wil niet zeggen dat je dan ook vreemd gaat.
Ik geloof dat je tijdens een relatie best eens wat voor een ander kan voelen. Maar dan is het maar net wat je er mee doet. Nee hoor, want als het van te voren besproken wordt dan wil de man ook.. Maar dat willen deze dames vaak niet.. Dan gaan ze over de rooie. Zag het bij een vriendin van mij. Zij ging vreemd, relatie uit, hij na 2 wkn een nieuwe vriendin, zij (terwijl ze een relatie met haar neukertje had) helemaal over de rooie. Plus een open relatie wordt niet sjiek gevonden naar de buitenwereld dus ssstttt niemand mag mijn gore gedrag weten..
woensdag 27 augustus 2014 om 17:01
Dus wat ik bedoel te zeggen is dat het fijn zou zijn dat de heren in kwestie dat ook meteen zeggen.Niks geen love story....op jou heb ik mijn hele leven zitten wachten.Was ik jouw man maar.Zeg gewoon eerlijk dat je niet van plan bent om bij vrouw weg te gaan,dat je thuis een beetje uitgekeken bent en de ander een lekker wijf vind en wel zin hebt in sex.Dan sla je de roze bril over en het breukmoment ook.Kan de dame een heldere keuze maken.Dat kan een Ja zijn of een Nee.Beide zal ik niet veroordelen.Maar als je van te voren weet dat je geen interesse hebt in een romantische relatie gebaseerd op liefde doe dan ook niet net alsof.
woensdag 27 augustus 2014 om 17:01
Ik voelde me niet schuldig tegenover zijn vriendin, wel tegenover mijn vriend. Toch, tegelijkertijd ben je ook zo gelukkig omdat je gewoon zo verschrikkelijk verliefd bent.
Ik had niet het idee een bijrol te spelen. Uiteindelijk hebben we dan ook beiden een punt achter onze relatie gezet (alles verteld aan de partners) en zijn we samen verder gegaan. Inmiddels getrouwd.
Ik heb me nog heel lang schuldig gevoeld, en heb ook spijt dat ik het zo ver heb laten komen - ik had het eerder moeten beëindigen met mijn toenmalige vriend. Maar ergens ben je toch bang dat je de verkeerde keus maakt, een minnaar hebben is anders dan een nieuwe vriend - wat als het zonder spanning niet meer leuk is, etc. Ik heb daarom gewacht met mijn relatie verbreken tot ik écht verliefd was, en dat is absoluut niet netjes.
Wel irritant dat mensen me nu altijd vragen of ik mijn man niet wantrouw - nee dus. IK ben zelf één keer vreemd gegaan in mijn leven, betekent dat dat ik nooit meer te vertrouwen ben? En dat iedereen die nooit vreemdgaat, wél te vertrouwen is? Zo denk ik gelukkig niet.
Ik had niet het idee een bijrol te spelen. Uiteindelijk hebben we dan ook beiden een punt achter onze relatie gezet (alles verteld aan de partners) en zijn we samen verder gegaan. Inmiddels getrouwd.
Ik heb me nog heel lang schuldig gevoeld, en heb ook spijt dat ik het zo ver heb laten komen - ik had het eerder moeten beëindigen met mijn toenmalige vriend. Maar ergens ben je toch bang dat je de verkeerde keus maakt, een minnaar hebben is anders dan een nieuwe vriend - wat als het zonder spanning niet meer leuk is, etc. Ik heb daarom gewacht met mijn relatie verbreken tot ik écht verliefd was, en dat is absoluut niet netjes.
Wel irritant dat mensen me nu altijd vragen of ik mijn man niet wantrouw - nee dus. IK ben zelf één keer vreemd gegaan in mijn leven, betekent dat dat ik nooit meer te vertrouwen ben? En dat iedereen die nooit vreemdgaat, wél te vertrouwen is? Zo denk ik gelukkig niet.
woensdag 27 augustus 2014 om 17:01
quote:khemam schreef op 27 augustus 2014 @ 16:50:
Misschien ben ik ook wel een walgelijk wijf maar als het puur voor de seks en de fun is wat maakt het dan uit of iemand al in een relatie zit. Lenen is geen stelen.
Zodra je diepere gevoelens krijgt heb je een probleem en moet je het afkappen.Maar je kunt het net zo goed 'lenen' ipv 'stelen' noemen als er diepere gevoelens bijkomen toch? Ik zie dat verschil niet. In beide gevallen bedondert een man zijn vrouw en heb je daar als minnares bewust een grote rol bij (ik ben niet overtuigd van het argument 'hij is gebonden, zijn keuze').
Misschien ben ik ook wel een walgelijk wijf maar als het puur voor de seks en de fun is wat maakt het dan uit of iemand al in een relatie zit. Lenen is geen stelen.
Zodra je diepere gevoelens krijgt heb je een probleem en moet je het afkappen.Maar je kunt het net zo goed 'lenen' ipv 'stelen' noemen als er diepere gevoelens bijkomen toch? Ik zie dat verschil niet. In beide gevallen bedondert een man zijn vrouw en heb je daar als minnares bewust een grote rol bij (ik ben niet overtuigd van het argument 'hij is gebonden, zijn keuze').
it's not who I am underneath, but what I do that defines me
woensdag 27 augustus 2014 om 17:02
quote:khemam schreef op woensdag 27 augustus 2014 16:50 Misschien ben ik ook wel een walgelijk wijf maar als het puur voor de seks en de fun is wat maakt het dan uit of iemand al in een relatie zit. Lenen is geen stelen.
Zodra je diepere gevoelens krijgt heb je een probleem en moet je het afkappen.
Ik vind niemand een walgelijk wijf.
Lenen overleg je,stelen doe je stiekem.
Zodra je diepere gevoelens krijgt heb je een probleem en moet je het afkappen.
Ik vind niemand een walgelijk wijf.
Lenen overleg je,stelen doe je stiekem.
woensdag 27 augustus 2014 om 17:05
quote:olympiacolbert schreef op 27 augustus 2014 @ 17:01:
Ik voelde me niet schuldig tegenover zijn vriendin, wel tegenover mijn vriend. Toch, tegelijkertijd ben je ook zo gelukkig omdat je gewoon zo verschrikkelijk verliefd bent.
Ik had niet het idee een bijrol te spelen. Uiteindelijk hebben we dan ook beiden een punt achter onze relatie gezet (alles verteld aan de partners) en zijn we samen verder gegaan. Inmiddels getrouwd.
Ik heb me nog heel lang schuldig gevoeld, en heb ook spijt dat ik het zo ver heb laten komen - ik had het eerder moeten beëindigen met mijn toenmalige vriend. Maar ergens ben je toch bang dat je de verkeerde keus maakt, een minnaar hebben is anders dan een nieuwe vriend - wat als het zonder spanning niet meer leuk is, etc. Ik heb daarom gewacht met mijn relatie verbreken tot ik écht verliefd was, en dat is absoluut niet netjes.
Wel irritant dat mensen me nu altijd vragen of ik mijn man niet wantrouw - nee dus. IK ben zelf één keer vreemd gegaan in mijn leven, betekent dat dat ik nooit meer te vertrouwen ben? En dat iedereen die nooit vreemdgaat, wél te vertrouwen is? Zo denk ik gelukkig niet.Ik dien hier overigens aan toe te voegen dat wij tijdens onze affaire maar 2 keer met elkaar naar bed zijn geweest, en pas na een paar maanden. De rest was zoenen, praten, praten, zoenen. Ik wist dus wel dat ik niet als neukertje fungeerde.
Ik voelde me niet schuldig tegenover zijn vriendin, wel tegenover mijn vriend. Toch, tegelijkertijd ben je ook zo gelukkig omdat je gewoon zo verschrikkelijk verliefd bent.
Ik had niet het idee een bijrol te spelen. Uiteindelijk hebben we dan ook beiden een punt achter onze relatie gezet (alles verteld aan de partners) en zijn we samen verder gegaan. Inmiddels getrouwd.
Ik heb me nog heel lang schuldig gevoeld, en heb ook spijt dat ik het zo ver heb laten komen - ik had het eerder moeten beëindigen met mijn toenmalige vriend. Maar ergens ben je toch bang dat je de verkeerde keus maakt, een minnaar hebben is anders dan een nieuwe vriend - wat als het zonder spanning niet meer leuk is, etc. Ik heb daarom gewacht met mijn relatie verbreken tot ik écht verliefd was, en dat is absoluut niet netjes.
Wel irritant dat mensen me nu altijd vragen of ik mijn man niet wantrouw - nee dus. IK ben zelf één keer vreemd gegaan in mijn leven, betekent dat dat ik nooit meer te vertrouwen ben? En dat iedereen die nooit vreemdgaat, wél te vertrouwen is? Zo denk ik gelukkig niet.Ik dien hier overigens aan toe te voegen dat wij tijdens onze affaire maar 2 keer met elkaar naar bed zijn geweest, en pas na een paar maanden. De rest was zoenen, praten, praten, zoenen. Ik wist dus wel dat ik niet als neukertje fungeerde.
woensdag 27 augustus 2014 om 17:08
Hart01, je bent ook wel héél erg naïef als je die bullshit van een man aanneemt. En je blijft in de slachtofferrol kruipen: 'de arme vrouw wordt verleid door de foute man, en kan eigenlijk geen goede keuze meer maken omdat haar hoofd op hol is gebracht'.
Ik vind dat echt kolder hoor. Mannen en vrouwen zullen beide echt net zoveel flirten, jagen, afstoten en aantrekken. Gebonden of niet.
Ik vind dat echt kolder hoor. Mannen en vrouwen zullen beide echt net zoveel flirten, jagen, afstoten en aantrekken. Gebonden of niet.
it's not who I am underneath, but what I do that defines me
woensdag 27 augustus 2014 om 17:12
quote:olympiacolbert schreef op 27 augustus 2014 @ 17:05:
[...]
Ik dien hier overigens aan toe te voegen dat wij tijdens onze affaire maar 2 keer met elkaar naar bed zijn geweest, en pas na een paar maanden. De rest was zoenen, praten, praten, zoenen. Ik wist dus wel dat ik niet als neukertje fungeerde.Niet slecht bedoelt, maar dit lijkt me juist nog erger voor zijn vrouw. Seks blijft maar seks. Maar die speciale chemie, conversaties kunnen houden zonder een woord te zeggen, is iets tussen mij en mijn partner. Zou het zo kwetsend vinden als hij die band ook met iemand anders zou hebben.
[...]
Ik dien hier overigens aan toe te voegen dat wij tijdens onze affaire maar 2 keer met elkaar naar bed zijn geweest, en pas na een paar maanden. De rest was zoenen, praten, praten, zoenen. Ik wist dus wel dat ik niet als neukertje fungeerde.Niet slecht bedoelt, maar dit lijkt me juist nog erger voor zijn vrouw. Seks blijft maar seks. Maar die speciale chemie, conversaties kunnen houden zonder een woord te zeggen, is iets tussen mij en mijn partner. Zou het zo kwetsend vinden als hij die band ook met iemand anders zou hebben.
woensdag 27 augustus 2014 om 17:18
quote:Ismene schreef op 27 augustus 2014 @ 17:12:
[...]
Niet slecht bedoelt, maar dit lijkt me juist nog erger voor zijn vrouw. Seks blijft maar seks. Maar die speciale chemie, conversaties kunnen houden zonder een woord te zeggen, is iets tussen mij en mijn partner. Zou het zo kwetsend vinden als hij die band ook met iemand anders zou hebben.Oh, ongetwijfeld is het erger of in ieder geval net zo erg voor zijn vriendin. Maar voor mij was het daardoor wel duidelijker dat het hem niet om de seks ging met mij. We hadden inderdaad die band met elkaar, sterker nog, meer met elkaar dan met onze partners. Daarom hebben we ook voor elkaar gekozen.
[...]
Niet slecht bedoelt, maar dit lijkt me juist nog erger voor zijn vrouw. Seks blijft maar seks. Maar die speciale chemie, conversaties kunnen houden zonder een woord te zeggen, is iets tussen mij en mijn partner. Zou het zo kwetsend vinden als hij die band ook met iemand anders zou hebben.Oh, ongetwijfeld is het erger of in ieder geval net zo erg voor zijn vriendin. Maar voor mij was het daardoor wel duidelijker dat het hem niet om de seks ging met mij. We hadden inderdaad die band met elkaar, sterker nog, meer met elkaar dan met onze partners. Daarom hebben we ook voor elkaar gekozen.
woensdag 27 augustus 2014 om 17:19
Omdat ik niet elke man in mijn bed wil. Ik wil wel een bepaalde klik met iemand hebben, en die persoon is niet altijd ongebonden. Een SV heb ik gehad, en na verloop van tijd ging de sjeu ervanaf... elk gesprek ging alleen maar over seks. Af en toe eens een ander gesprek is wel zo prettig.
Drama? Nog niet meegemaakt. Nou ja, één keer, ik kreeg gevoelens voor iemand. Heb het toen afgekapt. Deed even zeer, maar verder is er niemand door geschaad.
Drama? Nog niet meegemaakt. Nou ja, één keer, ik kreeg gevoelens voor iemand. Heb het toen afgekapt. Deed even zeer, maar verder is er niemand door geschaad.