Psyche
alle pijlers
Eén op drie Nederlanders eenzaam
donderdag 25 september 2014 om 20:21
Eén op de drie jongeren in Nederland voelt zich eenzaam. Dat blijkt uit onderzoek van EenVandaag onder 1400 mensen onder en 19.000 mensen boven de 24 jaar.
De deelnemers werd gevraagd of ze eenzaam zijn. In beide leeftijdsgroepen bleek dat met 33 en 32 procent ongeveer evenveel voor te komen. Bij de groep onder de 24 jaar voelt 22 procent zich matig eenzaam en 11 procent sterk eenzaam. Bij de groep ouder dan 24 jaar voelt 18 procent zich matig eenzaam en 14 procent sterk eenzaam.
Bij 50 procent van de mensen die eenzaamheid kennen heeft dat invloed op hun dagelijks leven. Vaak speelt verlegenheid een rol, waardoor ze zelf geen contacten durven te leggen. Hierdoor hebben ze vaak weinig vrienden en een negatiever zelfbeeld.
Wat is er toch aan de hand. Eénderde van de Nederlandse bevolking is eenzaam. Hoe is het mogelijk dat zoveel mensen elkaar mislopen?
Zelf leef ik alleen, maar heb eigenlijk nooit last van eenzame gevoelens en als ik aandacht wil, dan ga ik daar naar op zoek.
Hoe is dat met jullie? Weleens last van eenzaamheid? Helemaal niet of juist heel erg?
Ik ben benieuwd naar hoe dat komt.
De deelnemers werd gevraagd of ze eenzaam zijn. In beide leeftijdsgroepen bleek dat met 33 en 32 procent ongeveer evenveel voor te komen. Bij de groep onder de 24 jaar voelt 22 procent zich matig eenzaam en 11 procent sterk eenzaam. Bij de groep ouder dan 24 jaar voelt 18 procent zich matig eenzaam en 14 procent sterk eenzaam.
Bij 50 procent van de mensen die eenzaamheid kennen heeft dat invloed op hun dagelijks leven. Vaak speelt verlegenheid een rol, waardoor ze zelf geen contacten durven te leggen. Hierdoor hebben ze vaak weinig vrienden en een negatiever zelfbeeld.
Wat is er toch aan de hand. Eénderde van de Nederlandse bevolking is eenzaam. Hoe is het mogelijk dat zoveel mensen elkaar mislopen?
Zelf leef ik alleen, maar heb eigenlijk nooit last van eenzame gevoelens en als ik aandacht wil, dan ga ik daar naar op zoek.
Hoe is dat met jullie? Weleens last van eenzaamheid? Helemaal niet of juist heel erg?
Ik ben benieuwd naar hoe dat komt.
zaterdag 27 september 2014 om 08:28
Ik lees hier met tranen in de ogen het verhaal van hondenmens. Wat heftig! Denk je eindelijk geaccepteerd te worden en erbij hoort, blijkt dat het allemaal toneelspel is.
Zelf herken ik de meeste gevoelens gelukkig niet, al heb ik wel, toen ik net twintig was, mij heel alleen gevoeld. De vriendinnen die ik had zwierven uit, kregen nieuwe vriendinnen en ik niet. Ik bleef hangen in mijn gewone leven en zij gingen verder, zo voelde dat.
Uiteindelijk, door de jaren heen heb ik wel een paar goede vriendinnen gekregen waar ik nog steeds goed mee kan. Al zien we elkaar niet dagelijks of wekelijks, maar dat hoeft ook niet.
Iemand schreef over leeftijdsverschil, en ook dat herken ik. Mijn vrienden zijn een stuk ouder dan mij. Ik heb veel meer met mensen die een stuk ouder dan mij zijn.
Zelf herken ik de meeste gevoelens gelukkig niet, al heb ik wel, toen ik net twintig was, mij heel alleen gevoeld. De vriendinnen die ik had zwierven uit, kregen nieuwe vriendinnen en ik niet. Ik bleef hangen in mijn gewone leven en zij gingen verder, zo voelde dat.
Uiteindelijk, door de jaren heen heb ik wel een paar goede vriendinnen gekregen waar ik nog steeds goed mee kan. Al zien we elkaar niet dagelijks of wekelijks, maar dat hoeft ook niet.
Iemand schreef over leeftijdsverschil, en ook dat herken ik. Mijn vrienden zijn een stuk ouder dan mij. Ik heb veel meer met mensen die een stuk ouder dan mij zijn.
zaterdag 27 september 2014 om 08:32
quote:hondenmens schreef op 26 september 2014 @ 18:06:
Zijn jullie wel eens bang voor later? Als je ouders dood zijn bijv. b.Ik ben heel erg bang. Ik heb nu alleen mijn moeder in mijn leven. Door mijn psychische problemen zitten vriendschappen een relatie en kinderen er ook niet in. Ik moet accepteren dat ik alleen ga zijn en dat is heel moeilijk.
Zijn jullie wel eens bang voor later? Als je ouders dood zijn bijv. b.Ik ben heel erg bang. Ik heb nu alleen mijn moeder in mijn leven. Door mijn psychische problemen zitten vriendschappen een relatie en kinderen er ook niet in. Ik moet accepteren dat ik alleen ga zijn en dat is heel moeilijk.
zaterdag 27 september 2014 om 09:00
Ja, maar dat komt, omdat ik er in mijn eentje geen bal aan vindt. Heb het wel eens gedaan: alleen op een terras, alleen de stad in. Maar ik ben het tegenovergestelde van een einzelgänger en dus het liefste onder de mensen.
Woon in een studentenhuis en ben regelmatig alleen thuis. Dan kan ik me wel eenzaam voelen ja.
Woon in een studentenhuis en ben regelmatig alleen thuis. Dan kan ik me wel eenzaam voelen ja.
zaterdag 27 september 2014 om 11:15
Eigenlijk was de basisschool sociaal gezien de beste tijd van mij leven. Ik had in de kleuterklas wel 10-12 vriendinnetjes. En in groep 8 nog 7. Dat vind ik best goed voor een stil en verlegen meisje met autisme. Ik had elke week wel speelafspraken. Ik woonde aan een plantsoen waar druk gebouwd werd. Er in het begin veel speelruimte en ik heb ook vaak op de bouw gespeeld met buurkinderen. Een heerlijke tijd was dat. Toen werd er ook nog niet zoveel van kinderen geëist op school. Terwijl ik absoluut niet van school hield. Maar ik had door daar op school te zitten veel contacten. Ik heb het altijd gemist, al sinds de middelbare school. Zo af en toe droom ik zelfs 's nachts over oud-klasgenoten dat ik bij ze op bezoek ben op. Of dat we op onze oude school zijn. Dat is wel leuk wakker worden. Nu heeft iedereen zijn eigen leven en is de gezelligheid van toen weg. Als ik ze tegenkom, vind ik ze zo veranderd. Serieuzer en zakelijker. En dat kan ik dan zo jammer vinden. Ze hebben allemaal een relatie met soms al een kind. Ik wil geen kinderen, dat is te vermoeiend voor me. Ik heb veel tijd voor mezelf nodig. En in verband met erfelijkheid. Heb ook nog nooit een relatie gehad. Dus in dat opzicht ben ik ook al anders.
Misschien ben ik onbewust niet verder gegaan in mijn hoofd. Omdat er zo weinig voor terug kwam. Ben blij dat niemand me die leuke tijd meer kan afpakken. En ik heb er ook albums vol foto's van en ook nog stukjes film. Ben sowieso gek op foto's en fotograferen is een van mijn hobby's.
De pluspunten van het volwassenleven vind ik:
- Mobieler doordat ik een auto heb. Het openbaar vervoer in mijn regio stelt heel weinig voor.
- Dat ik niet meer leerplichtig ben. Vond school enorm stressend.
- Dat naast mijn werk, mijn dag zelf ik kan delen. Eigen potje koken, doen wat ik wil.
Maar dat is het dan ook.
Misschien ben ik onbewust niet verder gegaan in mijn hoofd. Omdat er zo weinig voor terug kwam. Ben blij dat niemand me die leuke tijd meer kan afpakken. En ik heb er ook albums vol foto's van en ook nog stukjes film. Ben sowieso gek op foto's en fotograferen is een van mijn hobby's.
De pluspunten van het volwassenleven vind ik:
- Mobieler doordat ik een auto heb. Het openbaar vervoer in mijn regio stelt heel weinig voor.
- Dat ik niet meer leerplichtig ben. Vond school enorm stressend.
- Dat naast mijn werk, mijn dag zelf ik kan delen. Eigen potje koken, doen wat ik wil.
Maar dat is het dan ook.
zaterdag 27 september 2014 om 11:46
Wat kunnen mensen toch vreselijk hard zijn hè. Als ik dat verhaal lees van Hondenmens, dan kan ik me haar nick ook wel voorstellen, want de mens stelt zich bepaald niet aantrekkelijk op en dat willen we toch eigenlijk allemaal wel zijn, aantrekkelijk. Hoe scheef eigenlijk dat mensen die zich zo onaantrekkelijk gedragen dan toch blijkbaar de meeste aantrekkingskracht hebben op hen met een zacht gemoed, met alle kwalijke gevolgen van dien.
De angst voor de toekomst is me ook opgevallen en ik vraag me af wat er aan te doen valt om één en ander te voorkomen. Zelf ben ik van plan om me aan te sluiten bij clubjes over een paar jaar. Weet ik het, misschien ga ik wel klaverjassen, kan mij het schelen, maar ik wil niet op m'n oude dag achter de geraniums, dat is voor mij ook geen leuk vooruitzicht. Nou maak ik redelijk gemakkelijk contact, maar als dat niet in je zit is een club of vereniging toch een mooie optie om te proberen wat aan je sociale contacten te doen, want op de bank blijven zitten en bedenken dat het allemaal niet leuk is, veranderd natuurlijk niets aan de situatie.
Ik hoop echt van harte dan ieder een plekje vindt in het sociale leven, want alleen is ook maar alleen.
De angst voor de toekomst is me ook opgevallen en ik vraag me af wat er aan te doen valt om één en ander te voorkomen. Zelf ben ik van plan om me aan te sluiten bij clubjes over een paar jaar. Weet ik het, misschien ga ik wel klaverjassen, kan mij het schelen, maar ik wil niet op m'n oude dag achter de geraniums, dat is voor mij ook geen leuk vooruitzicht. Nou maak ik redelijk gemakkelijk contact, maar als dat niet in je zit is een club of vereniging toch een mooie optie om te proberen wat aan je sociale contacten te doen, want op de bank blijven zitten en bedenken dat het allemaal niet leuk is, veranderd natuurlijk niets aan de situatie.
Ik hoop echt van harte dan ieder een plekje vindt in het sociale leven, want alleen is ook maar alleen.
zaterdag 27 september 2014 om 13:34
Mooi topic Cateautje.
In het verleden ben ik wel eenzaam geweest/ eenzame periodes gehad. Op de lagere school omdat ik daar geen aansluiting had en gepest werd. Op de middelbare school omdat ik zo onzeker was (puber, dat hoort erbij geloof ik). Studententijd en daarna vond ik juist heerlijk. Eind twintig ook wel weer eenzaam gevoeld omdat vrienden een gezin kregen, ergens anders gingen wonen, minder tijd haddden etc.
Ik voel me inmiddels nog zelden eenzaam. Ik heb een leuke relatie, een lieve familie, een paar goede vrienden. En ik woon in een kleine woongroep. Toevallig ingerold maar soms denk ik dat meer mensen dat zouden moeten doen. Er is bijna altijd iemand thuis om even een praatje te maken als je dat wil. We delen een aantal praktische dagelijkse 'lasten' (boodschappen, koken, opruimen) ook met elkaar en dat vind ik erg prettig. Je krijgt heel veel mee van andermans dagelijks leven en daar leer ik weer van op hoeveel verschillende manieren je in het leven kunt staan en dat er niet 'een manier van goed leven' is.
Ben het overigens wel eens met de stelling dat er wel wat verloren gaat aan een maatschappij die steeds individueler wordt. Alsof afwijkingen van de norm steeds minder 'geaccepteerd' worden en je dus ook sneller buiten de boot valt. Dat vind ik jammer want ik vind het wel wat hebben dat iedereen zo z'n eigen gekte heeft.
In het verleden ben ik wel eenzaam geweest/ eenzame periodes gehad. Op de lagere school omdat ik daar geen aansluiting had en gepest werd. Op de middelbare school omdat ik zo onzeker was (puber, dat hoort erbij geloof ik). Studententijd en daarna vond ik juist heerlijk. Eind twintig ook wel weer eenzaam gevoeld omdat vrienden een gezin kregen, ergens anders gingen wonen, minder tijd haddden etc.
Ik voel me inmiddels nog zelden eenzaam. Ik heb een leuke relatie, een lieve familie, een paar goede vrienden. En ik woon in een kleine woongroep. Toevallig ingerold maar soms denk ik dat meer mensen dat zouden moeten doen. Er is bijna altijd iemand thuis om even een praatje te maken als je dat wil. We delen een aantal praktische dagelijkse 'lasten' (boodschappen, koken, opruimen) ook met elkaar en dat vind ik erg prettig. Je krijgt heel veel mee van andermans dagelijks leven en daar leer ik weer van op hoeveel verschillende manieren je in het leven kunt staan en dat er niet 'een manier van goed leven' is.
Ben het overigens wel eens met de stelling dat er wel wat verloren gaat aan een maatschappij die steeds individueler wordt. Alsof afwijkingen van de norm steeds minder 'geaccepteerd' worden en je dus ook sneller buiten de boot valt. Dat vind ik jammer want ik vind het wel wat hebben dat iedereen zo z'n eigen gekte heeft.
zaterdag 27 september 2014 om 13:48
Hoewel er nogal wat gedaan wordt tegen pesten, denk ik dat het niet zomaar stopt, want mijn idee is dat ze dat van ouders leren, die er geen erg in hebben hoe ze tegenover iemand anders iemand af zitten te branden waar de kinderen bij zijn en ik denk dus dat dat dus zo blijft, want ouders krijgen geen antipest programma voorgeschoteld.
Een woongroep is heel fijn, dan ben je nooit alleen en heb altijd iemand om een praatje mee te maken en niet dat alleen, er is ook altijd leven in huis en dat geeft natuurlijk een veilig thuisgevoel.
Men streeft perfectie bij een ander na, maar zelf is iedereen al perfect van zichzelf natuurlijk, met alle mogelijke vervelende zaken van dien.
Er is ook zoveel wij en zij gedoe in dit land. In plaats tye proberen met iedereen door één deur te kunnen, worden hele bevolkingsgroepen weggezet en niet geaccepteerd en dan heb ik het niet eens over mensen van een andere afkomst, maar zoals je stelt, mensen die buiten de boot vallen.
Arrogant eigenlijk, als je er bij stilstaat, alsof zij die graag oordelen kinderen zijn van een hogere god.
Een woongroep is heel fijn, dan ben je nooit alleen en heb altijd iemand om een praatje mee te maken en niet dat alleen, er is ook altijd leven in huis en dat geeft natuurlijk een veilig thuisgevoel.
Men streeft perfectie bij een ander na, maar zelf is iedereen al perfect van zichzelf natuurlijk, met alle mogelijke vervelende zaken van dien.
Er is ook zoveel wij en zij gedoe in dit land. In plaats tye proberen met iedereen door één deur te kunnen, worden hele bevolkingsgroepen weggezet en niet geaccepteerd en dan heb ik het niet eens over mensen van een andere afkomst, maar zoals je stelt, mensen die buiten de boot vallen.
Arrogant eigenlijk, als je er bij stilstaat, alsof zij die graag oordelen kinderen zijn van een hogere god.
zaterdag 27 september 2014 om 14:12
quote:sjors. schreef op 27 september 2014 @ 13:53:
Helemaal niet, maar dat is misschien ook omdat ik vrij veel activiteiten onderneem naast mijn studie. Waardoor ik ook weer heel veel nieuwe mensen leer kennen.
Dat is fijn, dat je dat zo goed kan. Helaas zijn er mensen die niet zo gemakkelijk contact maken.
In feite heeft niemand iets te verliezen bij het vriendelijk gedag zeggen bijvoorbeeld, maar zelfs daar zijn sommigen gewoonweg te verlegen voor.
Helemaal niet, maar dat is misschien ook omdat ik vrij veel activiteiten onderneem naast mijn studie. Waardoor ik ook weer heel veel nieuwe mensen leer kennen.
Dat is fijn, dat je dat zo goed kan. Helaas zijn er mensen die niet zo gemakkelijk contact maken.
In feite heeft niemand iets te verliezen bij het vriendelijk gedag zeggen bijvoorbeeld, maar zelfs daar zijn sommigen gewoonweg te verlegen voor.
zaterdag 27 september 2014 om 14:29
Ik voel me ook vaak eenzaam, maar ik denk ook wel eens dat ik iets gemist heb in de opvoeding ofzo.
In mijn werk kom ik het ook tegen: eenzame mensen die je gelijk alles vertellen. Door wat ze vertellen kom je er achter dat ze een eenzaam leven leiden, soms ook met een partner. Elk wissewasje of mening moet besproken worden. Dit wordt dan gezien als vervelend gedrag, maar ik zie meer dat ze de aandacht gewoon op dat moment graag willen, ook als die negatief is.
In mijn werk kom ik het ook tegen: eenzame mensen die je gelijk alles vertellen. Door wat ze vertellen kom je er achter dat ze een eenzaam leven leiden, soms ook met een partner. Elk wissewasje of mening moet besproken worden. Dit wordt dan gezien als vervelend gedrag, maar ik zie meer dat ze de aandacht gewoon op dat moment graag willen, ook als die negatief is.
zaterdag 27 september 2014 om 14:31
quote:hondenmens schreef op 26 september 2014 @ 18:06:
Zijn jullie wel eens bang voor later? Als je ouders dood zijn bijv.Dat is voor mij al niet meer later. Leef al 20 jaar zonder moeder, 30 jaar zonder vader. Heb er een hele tijd over gedaan om dat gat niet met een partner op te willen vullen. Ik bedoel vadertype, iemand die mij dingen kon leren, voor mij zorgde enzo
Zijn jullie wel eens bang voor later? Als je ouders dood zijn bijv.Dat is voor mij al niet meer later. Leef al 20 jaar zonder moeder, 30 jaar zonder vader. Heb er een hele tijd over gedaan om dat gat niet met een partner op te willen vullen. Ik bedoel vadertype, iemand die mij dingen kon leren, voor mij zorgde enzo
zaterdag 27 september 2014 om 14:40
quote:Seymour schreef op 27 september 2014 @ 14:29:
Ik voel me ook vaak eenzaam, maar ik denk ook wel eens dat ik iets gemist heb in de opvoeding ofzo.
In mijn werk kom ik het ook tegen: eenzame mensen die je gelijk alles vertellen. Door wat ze vertellen kom je er achter dat ze een eenzaam leven leiden, soms ook met een partner. Elk wissewasje of mening moet besproken worden. Dit wordt dan gezien als vervelend gedrag, maar ik zie meer dat ze de aandacht gewoon op dat moment graag willen, ook als die negatief is.
Dat zou best eens kunnen. Wat dat betreft ben ik ook echt een kind van mijn moeder. Zij maakte overal praatjes met echt iedereen en dat heb ik op één of andere manier van haar overgenomen. Dat is misschien geen kwestie van opvoeden, maar van de persoonlijkheid van de ouder. Gister had ik in de stad nog een langdurig gesprek met een verkoopster en dat valt gewoon uit de lucht.
Typische is dat ik het toen ik jong was heel vervelend vond dat mijn moeder dat deed, dat geklets steeds. Nu ik zelf zo'n kletstante ben, snap ik waar het vandaan komt, die behoefte. Het punt is dat ik die praatjes nooit begin, maar altijd aangesproken wordt. Iets met de blik in de ogen misschien.
Het is inderdaad opvallend dat eenzame mensen veel vertellen aan zomaar iemand die bereid is om te luisteren en zo heb ik ook al veel levensverhalen gehoord van mensen die ik eigenlijk helemaal niet ken. Toch gaan ze er na hun verhaal weer vandoor en nemen niet de gelegenheid om er meer van te maken dan alleen dat, alsof ze het zichzelf niet gunnen of zo. Ik weet het niet.
Ik voel me ook vaak eenzaam, maar ik denk ook wel eens dat ik iets gemist heb in de opvoeding ofzo.
In mijn werk kom ik het ook tegen: eenzame mensen die je gelijk alles vertellen. Door wat ze vertellen kom je er achter dat ze een eenzaam leven leiden, soms ook met een partner. Elk wissewasje of mening moet besproken worden. Dit wordt dan gezien als vervelend gedrag, maar ik zie meer dat ze de aandacht gewoon op dat moment graag willen, ook als die negatief is.
Dat zou best eens kunnen. Wat dat betreft ben ik ook echt een kind van mijn moeder. Zij maakte overal praatjes met echt iedereen en dat heb ik op één of andere manier van haar overgenomen. Dat is misschien geen kwestie van opvoeden, maar van de persoonlijkheid van de ouder. Gister had ik in de stad nog een langdurig gesprek met een verkoopster en dat valt gewoon uit de lucht.
Typische is dat ik het toen ik jong was heel vervelend vond dat mijn moeder dat deed, dat geklets steeds. Nu ik zelf zo'n kletstante ben, snap ik waar het vandaan komt, die behoefte. Het punt is dat ik die praatjes nooit begin, maar altijd aangesproken wordt. Iets met de blik in de ogen misschien.
Het is inderdaad opvallend dat eenzame mensen veel vertellen aan zomaar iemand die bereid is om te luisteren en zo heb ik ook al veel levensverhalen gehoord van mensen die ik eigenlijk helemaal niet ken. Toch gaan ze er na hun verhaal weer vandoor en nemen niet de gelegenheid om er meer van te maken dan alleen dat, alsof ze het zichzelf niet gunnen of zo. Ik weet het niet.
zaterdag 27 september 2014 om 17:00
quote:Seymour schreef op 27 september 2014 @ 14:29:
Ik voel me ook vaak eenzaam, maar ik denk ook wel eens dat ik iets gemist heb in de opvoeding ofzo. Ja, als je je ook eenzaam voelt met mensen dichtbij je dan kan je emotionele steun tekort zijn gekomen in je jeugd. Je voelt je dan ook vaak niet gezien. Dit kan dus een gevoel zijn dat in de jeugd heerste en dat "gewoon" is geworden. De ouders zijn normaal gesproken degenen die je liefde, steun, knuffels e.d. zouden moeten geven.
Ik voel me ook vaak eenzaam, maar ik denk ook wel eens dat ik iets gemist heb in de opvoeding ofzo. Ja, als je je ook eenzaam voelt met mensen dichtbij je dan kan je emotionele steun tekort zijn gekomen in je jeugd. Je voelt je dan ook vaak niet gezien. Dit kan dus een gevoel zijn dat in de jeugd heerste en dat "gewoon" is geworden. De ouders zijn normaal gesproken degenen die je liefde, steun, knuffels e.d. zouden moeten geven.
zaterdag 27 september 2014 om 17:02
quote:Cateautje schreef op 27 september 2014 @ 14:40:
[...]
Het is inderdaad opvallend dat eenzame mensen veel vertellen aan zomaar iemand die bereid is om te luisteren en zo heb ik ook al veel levensverhalen gehoord van mensen die ik eigenlijk helemaal niet ken. Toch gaan ze er na hun verhaal weer vandoor en nemen niet de gelegenheid om er meer van te maken dan alleen dat, alsof ze het zichzelf niet gunnen of zo. Ik weet het niet.Ik heb dat in het verleden zelf ook veel gedaan. Als je steun en een arm om je heen gemist hebt in je jeugd dan verwacht je dat ook niet meer van mensen. Dus ja, je doet je verhaal en dan is het klaar. Want je bent overtuigd dat je behoefte toch niet vervult gaat worden. Je hebt nooit geleerd dat het anders kan.
[...]
Het is inderdaad opvallend dat eenzame mensen veel vertellen aan zomaar iemand die bereid is om te luisteren en zo heb ik ook al veel levensverhalen gehoord van mensen die ik eigenlijk helemaal niet ken. Toch gaan ze er na hun verhaal weer vandoor en nemen niet de gelegenheid om er meer van te maken dan alleen dat, alsof ze het zichzelf niet gunnen of zo. Ik weet het niet.Ik heb dat in het verleden zelf ook veel gedaan. Als je steun en een arm om je heen gemist hebt in je jeugd dan verwacht je dat ook niet meer van mensen. Dus ja, je doet je verhaal en dan is het klaar. Want je bent overtuigd dat je behoefte toch niet vervult gaat worden. Je hebt nooit geleerd dat het anders kan.
zaterdag 27 september 2014 om 17:18
quote:stekelbaars schreef op 27 september 2014 @ 17:00:
[...]
Ja, als je je ook eenzaam voelt met mensen dichtbij je dan kan je emotionele steun tekort zijn gekomen in je jeugd. Je voelt je dan ook vaak niet gezien. Dit kan dus een gevoel zijn dat in de jeugd heerste en dat "gewoon" is geworden. De ouders zijn normaal gesproken degenen die je liefde, steun, knuffels e.d. zouden moeten geven.
Hetgeen wat ik in mijn geval ook eenzaamheid noem komt hier ook inderdaad vandaan. Tekort aan emotionele steun in mijn jeugd.
Want eenzaam in de zin van amper mensen om me heen heb ik niet; ik ben getrouwd, heb kinderen enz. Heb dus ook dagelijks mensen om me heen.
Wat een verhalen lees ik hier trouwens . Een grote knuffel voor iedereen .
[...]
Ja, als je je ook eenzaam voelt met mensen dichtbij je dan kan je emotionele steun tekort zijn gekomen in je jeugd. Je voelt je dan ook vaak niet gezien. Dit kan dus een gevoel zijn dat in de jeugd heerste en dat "gewoon" is geworden. De ouders zijn normaal gesproken degenen die je liefde, steun, knuffels e.d. zouden moeten geven.
Hetgeen wat ik in mijn geval ook eenzaamheid noem komt hier ook inderdaad vandaan. Tekort aan emotionele steun in mijn jeugd.
Want eenzaam in de zin van amper mensen om me heen heb ik niet; ik ben getrouwd, heb kinderen enz. Heb dus ook dagelijks mensen om me heen.
Wat een verhalen lees ik hier trouwens . Een grote knuffel voor iedereen .
zaterdag 27 september 2014 om 17:35
Noekske, klinkt heel raar en ik bedoel het ook niet vervelend, maar idd. als je getrouwd bent en kinderen hebt ben je nooit eenzaam, maar ook nooit meer alleen. En dat lijkt me eerlijk gezegd nog vervelender dan af en toe eenzaam zijn. (ga zo nog maar een wijntje pakken geloof ik )
Dat je nooit eens kan doen en laten waar je zin in hebt...
Dat je nooit eens kan doen en laten waar je zin in hebt...
.
zaterdag 27 september 2014 om 18:07
zaterdag 27 september 2014 om 18:58
zaterdag 27 september 2014 om 19:05
Wat een verschillende en persoonlijke verhalen. Mooi en soms verdrietig om te lezen.
Af en toe voel ik me eenzaam. Ik ben single en kinderloos, chronisch ziek (en daardoor redelijk aan huis gebonden) en volledig arbeidsongeschikt, wat mijn wereld automatisch kleiner maakt. Gelukkig heb ik heel waardevolle en lieve vriendinnen met wie het contact altijd gelijkwaardig is, hoe verschillend onze levens er ook uit kunnen zien. Ze wonen bijna geen van allen om de hoek, maar dat maakt het contact niet minder intens. Ook heb ik schatten van ouders, die veel voor me doen en van wie ik zielsveel houd. Ik kan, zoals iemand vroeg, inderdaad wel eens opzien tegen de tijd dat ze er niet meer zijn. Die gedachte druk ik dan ook snel weg, kan al verdrietig worden als ik het me probeer voor te stellen
De gevoelens van eenzaamheid -die ik gelukkig niet heel vaak meer ervaar- zijn bij mij vooral het gevolg van me niet begrepen voelen. Ook hebben bepaalde relaties een flinke deuk opgelopen. Voordat dat gebeurde, was eenzaamheid me eigenlijk vreemd.
Af en toe voel ik me eenzaam. Ik ben single en kinderloos, chronisch ziek (en daardoor redelijk aan huis gebonden) en volledig arbeidsongeschikt, wat mijn wereld automatisch kleiner maakt. Gelukkig heb ik heel waardevolle en lieve vriendinnen met wie het contact altijd gelijkwaardig is, hoe verschillend onze levens er ook uit kunnen zien. Ze wonen bijna geen van allen om de hoek, maar dat maakt het contact niet minder intens. Ook heb ik schatten van ouders, die veel voor me doen en van wie ik zielsveel houd. Ik kan, zoals iemand vroeg, inderdaad wel eens opzien tegen de tijd dat ze er niet meer zijn. Die gedachte druk ik dan ook snel weg, kan al verdrietig worden als ik het me probeer voor te stellen
De gevoelens van eenzaamheid -die ik gelukkig niet heel vaak meer ervaar- zijn bij mij vooral het gevolg van me niet begrepen voelen. Ook hebben bepaalde relaties een flinke deuk opgelopen. Voordat dat gebeurde, was eenzaamheid me eigenlijk vreemd.
zaterdag 27 september 2014 om 19:09
Ik vind het ook vaak heerlijk om alleen te zijn Evangeline.
Ik ben (had ik al gezegd, was bang dat ik te veel alleen over mezelf praatte dus weer weggehaald) sinds een paar maanden weer single. Ik doe wel veel leuke dingen met vrienden en zo, maar moest ook best even wennen aan het alleen zijn.
Gaat steeds beter, maar vanavond even niet.
Natuurlijk, ik kan alleen weg (vrienden kunnen niet), maar daar heb ik geen zin in en ik moet toch ook leren het thuis gezellig te maken met mezelf. Gelukkig is er voetbal en Desperados ,
maar ik vind het wel even lastig op dit moment.
Zeker omdat ik net nog op een feestje was van een kindje, met allemaal van die stelletjes met kinderen, blablabla. (en daar ben ik echt geen type voor, liever alleen dan huisje boompje beestje) Hoeft niet, ik weet het, maar je voelt je toch erg knullig.
Miss. vandaar dat ik me ook ff niet zo fijn voel, maar goed.
(heb bijna spijt dat ik geweest ben, stom he..)
Ach weet je, alleen en eenzaam zijn twee verschillende dingen.
Alleen wordt denk ik toch vaak nog als triest gezien volgens mij.
Heb ik verder geen boodschap aan..
Ik ben (had ik al gezegd, was bang dat ik te veel alleen over mezelf praatte dus weer weggehaald) sinds een paar maanden weer single. Ik doe wel veel leuke dingen met vrienden en zo, maar moest ook best even wennen aan het alleen zijn.
Gaat steeds beter, maar vanavond even niet.
Natuurlijk, ik kan alleen weg (vrienden kunnen niet), maar daar heb ik geen zin in en ik moet toch ook leren het thuis gezellig te maken met mezelf. Gelukkig is er voetbal en Desperados ,
maar ik vind het wel even lastig op dit moment.
Zeker omdat ik net nog op een feestje was van een kindje, met allemaal van die stelletjes met kinderen, blablabla. (en daar ben ik echt geen type voor, liever alleen dan huisje boompje beestje) Hoeft niet, ik weet het, maar je voelt je toch erg knullig.
Miss. vandaar dat ik me ook ff niet zo fijn voel, maar goed.
(heb bijna spijt dat ik geweest ben, stom he..)
Ach weet je, alleen en eenzaam zijn twee verschillende dingen.
Alleen wordt denk ik toch vaak nog als triest gezien volgens mij.
Heb ik verder geen boodschap aan..
zaterdag 27 september 2014 om 19:19
Ik vind alleen zijn niet erg maar heb soms wel dagen dat ik echt niemand zie en dat is dan te lang. Ik ben regelmatig best eenzaam ja. Maar dat ligt ook aan mezelf, ik ben heel bang om mensen tot last te zijn. Dit komt dan weer omdat ik mezelf nou niet echt heel belangrijk vind.
Ik ga er wel iets aan doen, ga opgenomen worden in een centrum waar ze me gaan helpen mijn gedachten en gedragspatronen te veranderen en mijn eigen keuzes te maken, mijn leven te leiden zoals ík wil en niet voor een ander. En ik hoop vreselijk hard dat dat lukt. Overigens zit er bij mij ook een pest- en buitensluit verleden achter.
Ik ga er wel iets aan doen, ga opgenomen worden in een centrum waar ze me gaan helpen mijn gedachten en gedragspatronen te veranderen en mijn eigen keuzes te maken, mijn leven te leiden zoals ík wil en niet voor een ander. En ik hoop vreselijk hard dat dat lukt. Overigens zit er bij mij ook een pest- en buitensluit verleden achter.
Natte tosti..