Psyche
alle pijlers
Automutilatie - waarom erg?
dinsdag 7 oktober 2014 om 21:43
Goedenavond allemaal!
Ik ben de laatste tijd met mezelf in discussie over de ernst van automutilatie, maar ik ben een beetje aan het twijfelen of ik deze mening heb omdat ik zelf aan automutilatie heb gedaan (jaren geleden) en het nu een beetje goed probeer te praten, of dat ik daadwerkelijk een punt heb. Ik hoop dat ik met jullie meningen weer wat helderder kan denken.
Als eerste: de jaren dat ik AM-vrij ben zijn op twee handen te tellen (hoera!) maar af en toe blijft de drang opsteken om terug te vallen. Geef ik niet aan toe, ik ben ouder en wijzer en heb meer zelfbeheersing dan vroeger maar de drang blijft.
Goed. Een vriendin van mij zei laatst dat zij rookte om haar hoofd leeg te maken, om de spanning los te laten. In vergelijking, dit is precies wat automutilatie voor mij deed. Hoofd leeg maken, spanning verliezen, en daarbij komend ook de rush van endorfines, voor mij was automutilatie wat roken voor veel mensen is. Wat is er dan zo erg aan? Dit zijn de redenen die ik kan bedenken:
Je doet jezelf pijn. Legitieme redden, maar er zijn genoeg mensen die aan SM doen, die genieten ook van pijn (in meerdere of mindere mate). Waarom is het niet gek om van pijn te genieten in seksuele opzicht, maar wel in een dagelijks opzicht?
Ja, maar van AM krijg je ook littekens, blijvende schade. Van tatoeages krijg je ook pijn en schade. Mensen vinden tatoeages mooi (of in ieder geval niet schokkend), maar mag ik mijn littekens niet mooi vinden? Die staan voor een overwonnen moeilijk verleden, waarom mag ik daar niet trots op zijn? Bovendien, hoe schadelijk zijn littekens? Mensen zijn verslaafd aan roken, die werken zichzelf een langzame dood in, verpesten hun longen. Waarom kijken we daar niet vol afschuw naar? Waarom is longkanker minder erg dan een litteken? Bovendien heeft niemand anders last van mijn AM, dit in tegenstelling tot roken, waar je niet alleen je eigen longen beschadigt, maar ook die van andere mensen.
In vergelijking met andere verslavingen zoals roken, drinken, drugs, dan valt AM toch best mee? Je valt er niemand mee lastig, niemand ondervind er hinder van, waarom schrikken we dan toch zo als we horen dat iemand eraan doet? Waarom is dat zo erg? Is roken niet vele malen erger, maar meer maatschappelijk geaccepteerd?
Ik wens het niemand toe, en ik vind het zelf ook afschuwelijk als ik hoor dat iemand het doet (waarom doe je je dit zelf aan?) maar op een één of andere manier kan ik geen rationele argumenten bedenken waarom dit erger is dan andere verslavingen.
Kan iemand mij helpen?
Ik ben de laatste tijd met mezelf in discussie over de ernst van automutilatie, maar ik ben een beetje aan het twijfelen of ik deze mening heb omdat ik zelf aan automutilatie heb gedaan (jaren geleden) en het nu een beetje goed probeer te praten, of dat ik daadwerkelijk een punt heb. Ik hoop dat ik met jullie meningen weer wat helderder kan denken.
Als eerste: de jaren dat ik AM-vrij ben zijn op twee handen te tellen (hoera!) maar af en toe blijft de drang opsteken om terug te vallen. Geef ik niet aan toe, ik ben ouder en wijzer en heb meer zelfbeheersing dan vroeger maar de drang blijft.
Goed. Een vriendin van mij zei laatst dat zij rookte om haar hoofd leeg te maken, om de spanning los te laten. In vergelijking, dit is precies wat automutilatie voor mij deed. Hoofd leeg maken, spanning verliezen, en daarbij komend ook de rush van endorfines, voor mij was automutilatie wat roken voor veel mensen is. Wat is er dan zo erg aan? Dit zijn de redenen die ik kan bedenken:
Je doet jezelf pijn. Legitieme redden, maar er zijn genoeg mensen die aan SM doen, die genieten ook van pijn (in meerdere of mindere mate). Waarom is het niet gek om van pijn te genieten in seksuele opzicht, maar wel in een dagelijks opzicht?
Ja, maar van AM krijg je ook littekens, blijvende schade. Van tatoeages krijg je ook pijn en schade. Mensen vinden tatoeages mooi (of in ieder geval niet schokkend), maar mag ik mijn littekens niet mooi vinden? Die staan voor een overwonnen moeilijk verleden, waarom mag ik daar niet trots op zijn? Bovendien, hoe schadelijk zijn littekens? Mensen zijn verslaafd aan roken, die werken zichzelf een langzame dood in, verpesten hun longen. Waarom kijken we daar niet vol afschuw naar? Waarom is longkanker minder erg dan een litteken? Bovendien heeft niemand anders last van mijn AM, dit in tegenstelling tot roken, waar je niet alleen je eigen longen beschadigt, maar ook die van andere mensen.
In vergelijking met andere verslavingen zoals roken, drinken, drugs, dan valt AM toch best mee? Je valt er niemand mee lastig, niemand ondervind er hinder van, waarom schrikken we dan toch zo als we horen dat iemand eraan doet? Waarom is dat zo erg? Is roken niet vele malen erger, maar meer maatschappelijk geaccepteerd?
Ik wens het niemand toe, en ik vind het zelf ook afschuwelijk als ik hoor dat iemand het doet (waarom doe je je dit zelf aan?) maar op een één of andere manier kan ik geen rationele argumenten bedenken waarom dit erger is dan andere verslavingen.
Kan iemand mij helpen?
dinsdag 7 oktober 2014 om 21:49
het merendeel van de mensen gebruikt geen middelen waarmee ze zichzelf onherstelbare schade toebrengen. Dus zo normaal als jij het omschrijft om verslaafd te zijn aan iets, is dat niet.
Een litteken is iets onherstelbaars, je beschrijft zelf dat je in eerste instantie automutilatie gebruikt om je hoofd leeg te maken en als middel om met spanning om te gaan, niet omdat je bijv net als tattoeren je lichaam wil versieren.
Dus dat argument klopt volgens mij niet.
verder zou ik hiervoor professionele hulp zoeken en goed luisteren wat zij hierover te zeggen hebben.
veel sterkte
Een litteken is iets onherstelbaars, je beschrijft zelf dat je in eerste instantie automutilatie gebruikt om je hoofd leeg te maken en als middel om met spanning om te gaan, niet omdat je bijv net als tattoeren je lichaam wil versieren.
Dus dat argument klopt volgens mij niet.
verder zou ik hiervoor professionele hulp zoeken en goed luisteren wat zij hierover te zeggen hebben.
veel sterkte
dinsdag 7 oktober 2014 om 21:51
Het zijn beide slechte manieren om met spanning om te gaan. Roken is maatschappelijk meer geaccepteerd, in bepaalde kringen, maar net zo slecht. Ik ken trouwens nog nauwelijks mensen die roken, dat is toch wel erg not done aan het worden. Je verpest je lijf in beide gevallen en lost je spanning/problemen niet op een gezonde manier op. Daarnaast denk ik dat mensen (ook ik) grotere problemen verwacht dan alleen spanningen als ik hoor over automutilatie.
dinsdag 7 oktober 2014 om 21:51
dinsdag 7 oktober 2014 om 21:54
Ik denk dat je gelijk hebt.
Punt is alleen dat niemand automutileert omdat hij of zij zo lekker in zijn vel zit. Dus het feit dat automutilatie een uiting is van depressie, negatieve gevoelens, maakt dat het niet oke wordt gevonden.
Denk dat het mensen ook angstig maakt, het eng vinden, omdat automutileren zo erg letterlijk jezelf beschadigen is. Van roken weten we ook allemaal dat het op termijn dodelijk kan zijn, maar dat is toch nog steeds een sociale bezigheid, dit in tegenstelling tot jezelf verwonden. Het is denk ik (in de ogen van velen) een kleine stap van in jezelf snijden, tot jezelf iets veel ernstigers aandoen.
En jezelf verwonden is voor mensen gewoon tegennatuurlijk en daarom schokkend.
Punt is alleen dat niemand automutileert omdat hij of zij zo lekker in zijn vel zit. Dus het feit dat automutilatie een uiting is van depressie, negatieve gevoelens, maakt dat het niet oke wordt gevonden.
Denk dat het mensen ook angstig maakt, het eng vinden, omdat automutileren zo erg letterlijk jezelf beschadigen is. Van roken weten we ook allemaal dat het op termijn dodelijk kan zijn, maar dat is toch nog steeds een sociale bezigheid, dit in tegenstelling tot jezelf verwonden. Het is denk ik (in de ogen van velen) een kleine stap van in jezelf snijden, tot jezelf iets veel ernstigers aandoen.
En jezelf verwonden is voor mensen gewoon tegennatuurlijk en daarom schokkend.
dinsdag 7 oktober 2014 om 21:57
Ik denk dat het verschill vooral komt doordat je bij automutilatie bewust je lichaam schaadt. Longkanker krijgt niet elke roker en als ze het krijgen is het meestal pas na jaren. Het is veel abstracter, als je nu rookt is er een kans dat je in de toekomst ziek word.
Dat automutilatie slecht is kan je zelf natuurlijk ook bedenken. Ten eerste heb je natuurlijk lichamelijke redenen die je zelf al noemt. Maar daarnaast breng je natuurlijk zeker wel schade toe aan je omgeving. Of denk je dat je ouders/partner/kind/vriendin of iemand anders het lekker vind om te zien dat je in jezelf snijd? Daarnaast is automutilatie niet de manier om met je emoties om te gaan. Je automutileerd niet zomaar, hier zitten altijd psychische redenen achter. Je probeert psychische spanning/pijn te verlichten met fysieke pijn terwijl je juist zou moeten leren met je emoties om te gaan.
Dat automutilatie slecht is kan je zelf natuurlijk ook bedenken. Ten eerste heb je natuurlijk lichamelijke redenen die je zelf al noemt. Maar daarnaast breng je natuurlijk zeker wel schade toe aan je omgeving. Of denk je dat je ouders/partner/kind/vriendin of iemand anders het lekker vind om te zien dat je in jezelf snijd? Daarnaast is automutilatie niet de manier om met je emoties om te gaan. Je automutileerd niet zomaar, hier zitten altijd psychische redenen achter. Je probeert psychische spanning/pijn te verlichten met fysieke pijn terwijl je juist zou moeten leren met je emoties om te gaan.
dinsdag 7 oktober 2014 om 21:59
quote:jellybelly schreef op 07 oktober 2014 @ 21:54:
Ik denk dat je gelijk hebt.
Punt is alleen dat niemand automutileert omdat hij of zij zo lekker in zijn vel zit. Dus het feit dat automutilatie een uiting is van depressie, negatieve gevoelens, maakt dat het niet oke wordt gevonden.
Denk dat het mensen ook angstig maakt, het eng vinden, omdat automutileren zo erg letterlijk jezelf beschadigen is. Van roken weten we ook allemaal dat het op termijn dodelijk kan zijn, maar dat is toch nog steeds een sociale bezigheid, dit in tegenstelling tot jezelf verwonden. Het is denk ik (in de ogen van velen) een kleine stap van in jezelf snijden, tot jezelf iets veel ernstigers aandoen.
En jezelf verwonden is voor mensen gewoon tegennatuurlijk en daarom schokkend.Dit dus
Ik denk dat je gelijk hebt.
Punt is alleen dat niemand automutileert omdat hij of zij zo lekker in zijn vel zit. Dus het feit dat automutilatie een uiting is van depressie, negatieve gevoelens, maakt dat het niet oke wordt gevonden.
Denk dat het mensen ook angstig maakt, het eng vinden, omdat automutileren zo erg letterlijk jezelf beschadigen is. Van roken weten we ook allemaal dat het op termijn dodelijk kan zijn, maar dat is toch nog steeds een sociale bezigheid, dit in tegenstelling tot jezelf verwonden. Het is denk ik (in de ogen van velen) een kleine stap van in jezelf snijden, tot jezelf iets veel ernstigers aandoen.
En jezelf verwonden is voor mensen gewoon tegennatuurlijk en daarom schokkend.Dit dus
dinsdag 7 oktober 2014 om 22:08
Ik kan me er wel in vinden, teslacoil, natuurlijk is het niet gezond als iemand automutileert maar ook mij heeft het veel rust gebracht. Ook ik voel soms (uiterst zelden) nog de drang om het te doen maar idd, ook ik weet nu beter. Kan stukken beter met mn gedachtes om gaan en weet deze goed te relativeren.. Maar zolang iemand zichzelf niet ernstige schade toebrengt maar zich daarmee wel onder controle weet te houden, kan ik niet anders dan daar begrip voor opbrengen.. Wellicht komt hier weer een hele discussie op, maar mensen die het nooit gedaan hebben weten niet waar ze het over hebben.. Dat is mijn mening =)
dinsdag 7 oktober 2014 om 22:14
Ik denk dat dit een stukje is dat bij veel ex-AM's over blijft.
Toen ik zelf nog automutileerde dacht ik precies hetzelfde. Ik beschadigde toch alleen mezelf er mee? Maar het is geen goede manier om met emoties, stress en pijn om te gaan.
Die drang waar je het over hebt is dezelfde als drugs/alcohol verslaafden hebben nadat ze afgekickt zijn. Of iemand die met een eetstoornis geworsteld heeft.
De nijging om terug te vallen is er bij mij af en toe ook nog steeds, dat zal waarschijnlijk nooit meer weg gaan.
Mijn littekens vind ik zelf ook helemaal niet lelijk, al is het me wel al vaker gebeurd dat mensen er van geschrokken zijn.
Toen ik zelf nog automutileerde dacht ik precies hetzelfde. Ik beschadigde toch alleen mezelf er mee? Maar het is geen goede manier om met emoties, stress en pijn om te gaan.
Die drang waar je het over hebt is dezelfde als drugs/alcohol verslaafden hebben nadat ze afgekickt zijn. Of iemand die met een eetstoornis geworsteld heeft.
De nijging om terug te vallen is er bij mij af en toe ook nog steeds, dat zal waarschijnlijk nooit meer weg gaan.
Mijn littekens vind ik zelf ook helemaal niet lelijk, al is het me wel al vaker gebeurd dat mensen er van geschrokken zijn.
dinsdag 7 oktober 2014 om 22:16
quote:teslacoil schreef op 07 oktober 2014 @ 21:43:
(...)
Je doet jezelf pijn. Legitieme redden, maar er zijn genoeg mensen die aan SM doen, die genieten ook van pijn (in meerdere of mindere mate). Waarom is het niet gek om van pijn te genieten in seksuele opzicht, maar wel in een dagelijks opzicht? Pijn is een signaal dat er iets mis is, daarom is het negatief. Soms is een beetje (onschadelijke) pijn de moeite waard om iets positiefs te bereiken: spierpijn > betere prestaties; pijn is SM-context > genot. Pijn bij AM heeft dat positieve gevolg niet; de rust en helderheid die je er zogenaamd mee bereikt zijn van korte duur en het feit dat je die rust en helderheid mist is een teken dat er iets mis is.
Pijn van AM om rustig te worden is jezelf een blessure lopen zodat je minder last hebt van spierpijn.
quote:Ja, maar van AM krijg je ook littekens, blijvende schade. Van tatoeages krijg je ook pijn en schade.In beide gevallen zijn de littekens een bij-effect. Biij AM van zelfdestructie (negatief), bij tatoeages van zelfverfraaiing (positief). De situaties zijn dus eigenlijk niet te vergelijken.quote:Mensen vinden tatoeages mooi (of in ieder geval niet schokkend), maar mag ik mijn littekens niet mooi vinden? Die staan voor een overwonnen moeilijk verleden, waarom mag ik daar niet trots op zijn?De littekens zijn een gevolg van een moeilijk verleden, niet van de overwinning. Het is mooi dat ze je nu herinneren aan het feit dat je sterker bent, en natuurlijk is er niets mis met zelfacceptatie. Die is er echter nu na en ondanks de zelfverminking, niet dankzij. Of was de periode dat je automutileerde er een waarin je overliep van liefde en acceptatie voor jezelf?quote:Bovendien, hoe schadelijk zijn littekens? Mensen zijn verslaafd aan roken, die werken zichzelf een langzame dood in, verpesten hun longen. Waarom kijken we daar niet vol afschuw naar? Waarom is longkanker minder erg dan een litteken?
Wie zegt dat?
Volgens mij vind íedereen kanker erger dan welk litteken dan ook. En niemand verkondigt hoe goed roken voor je is. De afkeer van roken is echt flink hoor.
quote: Bovendien heeft niemand anders last van mijn AM, dit in tegenstelling tot roken, waar je niet alleen je eigen longen beschadigt, maar ook die van andere mensen.
In vergelijking met andere verslavingen zoals roken, drinken, drugs, dan valt AM toch best mee? Je valt er niemand mee lastig, niemand ondervind er hinder van, waarom schrikken we dan toch zo als we horen dat iemand eraan doet? Waarom is dat zo erg? Is roken niet vele malen erger, maar meer maatschappelijk geaccepteerd?
'In vergelijking met een hersentumor valt migraine toch best mee?'
'In vergelijking met beide ouders dood valt één dode ouder toch beste mee?'
'In vergelijking met iets ergs valt iets minder ergs toch best mee?'
Ja, vast. Maar dan is het nog steeds erg, en verdrietig.
Waarom we schrikken is omdat automutilatie ingaat tegen ons diepste instinct: overleven en heel blijven. Om jezelf moedwillig te beschadigen zonder daar voordeel uit te halen, dat vinden mensen beangstigend. Waarom vind je dit zo vreemd? Vind je het ook niet schokkend als iemand waarvan je houdt zichzelf met opzet saboteert?
quote:Ik wens het niemand toe, en ik vind het zelf ook afschuwelijk als ik hoor dat iemand het doet (waarom doe je je dit zelf aan?) maar op een één of andere manier kan ik geen rationele argumenten bedenken waarom dit erger is dan andere verslavingen.
Kan iemand mij helpen?
Waarom moet het erger zijn dan verslaving om erg te zijn in jouw hoofd?
Je focust m.i. ook teveel op het symptoom: mutileren. Terwijl dat alleen maar een teken is van wat er echt aan de hand is: een geest die geen rust kan vinden, die in een paniekerig kringetje ronddraait totdat er een gelegendheid is om zichzelf pijn te doen; kortom iemand die met zichzelf in de knoop zit, ongelukkig is, en zo weinig om het eigen lichaam geeft dat ze zichzelf kapot maakt. Dat dat littekens oplevert is bijzaak.
(...)
Je doet jezelf pijn. Legitieme redden, maar er zijn genoeg mensen die aan SM doen, die genieten ook van pijn (in meerdere of mindere mate). Waarom is het niet gek om van pijn te genieten in seksuele opzicht, maar wel in een dagelijks opzicht? Pijn is een signaal dat er iets mis is, daarom is het negatief. Soms is een beetje (onschadelijke) pijn de moeite waard om iets positiefs te bereiken: spierpijn > betere prestaties; pijn is SM-context > genot. Pijn bij AM heeft dat positieve gevolg niet; de rust en helderheid die je er zogenaamd mee bereikt zijn van korte duur en het feit dat je die rust en helderheid mist is een teken dat er iets mis is.
Pijn van AM om rustig te worden is jezelf een blessure lopen zodat je minder last hebt van spierpijn.
quote:Ja, maar van AM krijg je ook littekens, blijvende schade. Van tatoeages krijg je ook pijn en schade.In beide gevallen zijn de littekens een bij-effect. Biij AM van zelfdestructie (negatief), bij tatoeages van zelfverfraaiing (positief). De situaties zijn dus eigenlijk niet te vergelijken.quote:Mensen vinden tatoeages mooi (of in ieder geval niet schokkend), maar mag ik mijn littekens niet mooi vinden? Die staan voor een overwonnen moeilijk verleden, waarom mag ik daar niet trots op zijn?De littekens zijn een gevolg van een moeilijk verleden, niet van de overwinning. Het is mooi dat ze je nu herinneren aan het feit dat je sterker bent, en natuurlijk is er niets mis met zelfacceptatie. Die is er echter nu na en ondanks de zelfverminking, niet dankzij. Of was de periode dat je automutileerde er een waarin je overliep van liefde en acceptatie voor jezelf?quote:Bovendien, hoe schadelijk zijn littekens? Mensen zijn verslaafd aan roken, die werken zichzelf een langzame dood in, verpesten hun longen. Waarom kijken we daar niet vol afschuw naar? Waarom is longkanker minder erg dan een litteken?
Wie zegt dat?
Volgens mij vind íedereen kanker erger dan welk litteken dan ook. En niemand verkondigt hoe goed roken voor je is. De afkeer van roken is echt flink hoor.
quote: Bovendien heeft niemand anders last van mijn AM, dit in tegenstelling tot roken, waar je niet alleen je eigen longen beschadigt, maar ook die van andere mensen.
In vergelijking met andere verslavingen zoals roken, drinken, drugs, dan valt AM toch best mee? Je valt er niemand mee lastig, niemand ondervind er hinder van, waarom schrikken we dan toch zo als we horen dat iemand eraan doet? Waarom is dat zo erg? Is roken niet vele malen erger, maar meer maatschappelijk geaccepteerd?
'In vergelijking met een hersentumor valt migraine toch best mee?'
'In vergelijking met beide ouders dood valt één dode ouder toch beste mee?'
'In vergelijking met iets ergs valt iets minder ergs toch best mee?'
Ja, vast. Maar dan is het nog steeds erg, en verdrietig.
Waarom we schrikken is omdat automutilatie ingaat tegen ons diepste instinct: overleven en heel blijven. Om jezelf moedwillig te beschadigen zonder daar voordeel uit te halen, dat vinden mensen beangstigend. Waarom vind je dit zo vreemd? Vind je het ook niet schokkend als iemand waarvan je houdt zichzelf met opzet saboteert?
quote:Ik wens het niemand toe, en ik vind het zelf ook afschuwelijk als ik hoor dat iemand het doet (waarom doe je je dit zelf aan?) maar op een één of andere manier kan ik geen rationele argumenten bedenken waarom dit erger is dan andere verslavingen.
Kan iemand mij helpen?
Waarom moet het erger zijn dan verslaving om erg te zijn in jouw hoofd?
Je focust m.i. ook teveel op het symptoom: mutileren. Terwijl dat alleen maar een teken is van wat er echt aan de hand is: een geest die geen rust kan vinden, die in een paniekerig kringetje ronddraait totdat er een gelegendheid is om zichzelf pijn te doen; kortom iemand die met zichzelf in de knoop zit, ongelukkig is, en zo weinig om het eigen lichaam geeft dat ze zichzelf kapot maakt. Dat dat littekens oplevert is bijzaak.
Weet je wat pas conflictvermijdend is? Wereldvrede.
dinsdag 7 oktober 2014 om 22:17
Dank je wel voor de sterkte, haakje! En je hebt gelijk, de vergelijking met een tatoeage gaat niet echt op.
Ik was inderdaad de achtergrond vergeten, niemand automutileert zonder dat er een reden voor is. Gelukkige mensen automutileren in principe niet! Dus het is echt de combinatie van reden en automutileren dat het erg maakt? De wetenschap dat iemand niet op een normale manier met zijn/haar problemen om kan gaan? Dit in tegenstelling tot roken, er zijn tenslotte genoeg gelukkige mensen die roken.
Jellybelly, ik ben het met je eens dat roken nog steeds een sociale bezigheid is. Als ik mensen samen zie gaan roken, denk ik, doe je ding, als jij je longen wil beschadigen in een gezellige omgeving, ga je gang. Maar als ik me voorstel dat mensen samen gaan automutileren, wordt ik een beetje misselijk, dat vind ik gewoon ziek (kan me ook niet voorstellen dat dit echt gebeurd). Daarentegen, als een groepje ongelukkige mensen bij elkaar komen om samen ongelukkig te zijn, tja, het zou niet mijn ding zijn, maar ga je gang. Dus naast het emotionele aspect, is er ook iets wezenlijks aan jezelf beschadigen dat schokkend is. Is dat omdat het tegennatuurlijk is?
En je hebt gelijk, madamecannibale, ik heb mijn moeder behoorlijk pijn gedaan door te automutileren. Wat dat betreft is het dus voor de omgeving schadelijker dan ik dacht.
Ik was inderdaad de achtergrond vergeten, niemand automutileert zonder dat er een reden voor is. Gelukkige mensen automutileren in principe niet! Dus het is echt de combinatie van reden en automutileren dat het erg maakt? De wetenschap dat iemand niet op een normale manier met zijn/haar problemen om kan gaan? Dit in tegenstelling tot roken, er zijn tenslotte genoeg gelukkige mensen die roken.
Jellybelly, ik ben het met je eens dat roken nog steeds een sociale bezigheid is. Als ik mensen samen zie gaan roken, denk ik, doe je ding, als jij je longen wil beschadigen in een gezellige omgeving, ga je gang. Maar als ik me voorstel dat mensen samen gaan automutileren, wordt ik een beetje misselijk, dat vind ik gewoon ziek (kan me ook niet voorstellen dat dit echt gebeurd). Daarentegen, als een groepje ongelukkige mensen bij elkaar komen om samen ongelukkig te zijn, tja, het zou niet mijn ding zijn, maar ga je gang. Dus naast het emotionele aspect, is er ook iets wezenlijks aan jezelf beschadigen dat schokkend is. Is dat omdat het tegennatuurlijk is?
En je hebt gelijk, madamecannibale, ik heb mijn moeder behoorlijk pijn gedaan door te automutileren. Wat dat betreft is het dus voor de omgeving schadelijker dan ik dacht.
dinsdag 7 oktober 2014 om 22:19
Ik denk omdat de schade bij automutilatie direct zichtbaar is. Bij roken, drank of drugs is het meer een sluipmoordenaar. Je kunt jezelf lang voor de gek houden dat het allemaal niet zo erg is. Maar als je na een avondje stevig drinken bloed spuugt, dan schrikken mensen ook. Bloed is altijd eng.
Ik denk daarnaast omdat SM een sociale bezigheid is, roken & drinken meestal beginnen als een sociale bezigheid en automutilatie niet. Mensen zijn niet alleen bang omdat je jezelf pijn doet, maar omdat je iets in je eentje doet. De meeste mensen zijn sociale dieren met een angst voor eenlingen.
Ik verzin het ter plekke, dus geen idee of het ergens op slaat. Geen ervaring met automutilatie ook.
Ik denk daarnaast omdat SM een sociale bezigheid is, roken & drinken meestal beginnen als een sociale bezigheid en automutilatie niet. Mensen zijn niet alleen bang omdat je jezelf pijn doet, maar omdat je iets in je eentje doet. De meeste mensen zijn sociale dieren met een angst voor eenlingen.
Ik verzin het ter plekke, dus geen idee of het ergens op slaat. Geen ervaring met automutilatie ook.
dinsdag 7 oktober 2014 om 22:30
quote:teslacoil schreef op 07 oktober 2014 @ 22:17:
Dank je wel voor de sterkte, haakje! En je hebt gelijk, de vergelijking met een tatoeage gaat niet echt op.
Ik was inderdaad de achtergrond vergeten, niemand automutileert zonder dat er een reden voor is. Gelukkige mensen automutileren in principe niet! Dus het is echt de combinatie van reden en automutileren dat het erg maakt? De wetenschap dat iemand niet op een normale manier met zijn/haar problemen om kan gaan? Dit in tegenstelling tot roken, er zijn tenslotte genoeg gelukkige mensen die roken. Ja, dat denk ik zeker.quote:Jellybelly, ik ben het met je eens dat roken nog steeds een sociale bezigheid is. Als ik mensen samen zie gaan roken, denk ik, doe je ding, als jij je longen wil beschadigen in een gezellige omgeving, ga je gang. Maar als ik me voorstel dat mensen samen gaan automutileren, wordt ik een beetje misselijk, dat vind ik gewoon ziek (kan me ook niet voorstellen dat dit echt gebeurd). Daarentegen, als een groepje ongelukkige mensen bij elkaar komen om samen ongelukkig te zijn, tja, het zou niet mijn ding zijn, maar ga je gang. Dus naast het emotionele aspect, is er ook iets wezenlijks aan jezelf beschadigen dat schokkend is. Is dat omdat het tegennatuurlijk is?
En je hebt gelijk, madamecannibale, ik heb mijn moeder behoorlijk pijn gedaan door te automutileren. Wat dat betreft is het dus voor de omgeving schadelijker dan ik dacht.
Ik had een keer een bloedneus in de trein. Geschrokken mensen, zakdoekjes, 'gaat het?', een wit weggetrokken gezicht... Terwijl er feitelijk weinig aan de hand was.
Met een knallende hoofdpijn in de trein vond ik veel vervelender. Maar dat zie je niet, dus geen reacties.
Hoe mensen reageren komt niet altijd overeen met de ernst van de situatie. Bij roken hebben mensen nog allerlei andere associaties, naast dat het ongezond is. Dat is gewoon ingesleten en omdat een trekje niet meteen acuut voor zwarte zweren zorgt, beseffen we niet echt hoe slecht het is.
Bloed snapt echter iedereen: dat is gevaar, dat is niet oké.
Dank je wel voor de sterkte, haakje! En je hebt gelijk, de vergelijking met een tatoeage gaat niet echt op.
Ik was inderdaad de achtergrond vergeten, niemand automutileert zonder dat er een reden voor is. Gelukkige mensen automutileren in principe niet! Dus het is echt de combinatie van reden en automutileren dat het erg maakt? De wetenschap dat iemand niet op een normale manier met zijn/haar problemen om kan gaan? Dit in tegenstelling tot roken, er zijn tenslotte genoeg gelukkige mensen die roken. Ja, dat denk ik zeker.quote:Jellybelly, ik ben het met je eens dat roken nog steeds een sociale bezigheid is. Als ik mensen samen zie gaan roken, denk ik, doe je ding, als jij je longen wil beschadigen in een gezellige omgeving, ga je gang. Maar als ik me voorstel dat mensen samen gaan automutileren, wordt ik een beetje misselijk, dat vind ik gewoon ziek (kan me ook niet voorstellen dat dit echt gebeurd). Daarentegen, als een groepje ongelukkige mensen bij elkaar komen om samen ongelukkig te zijn, tja, het zou niet mijn ding zijn, maar ga je gang. Dus naast het emotionele aspect, is er ook iets wezenlijks aan jezelf beschadigen dat schokkend is. Is dat omdat het tegennatuurlijk is?
En je hebt gelijk, madamecannibale, ik heb mijn moeder behoorlijk pijn gedaan door te automutileren. Wat dat betreft is het dus voor de omgeving schadelijker dan ik dacht.
Ik had een keer een bloedneus in de trein. Geschrokken mensen, zakdoekjes, 'gaat het?', een wit weggetrokken gezicht... Terwijl er feitelijk weinig aan de hand was.
Met een knallende hoofdpijn in de trein vond ik veel vervelender. Maar dat zie je niet, dus geen reacties.
Hoe mensen reageren komt niet altijd overeen met de ernst van de situatie. Bij roken hebben mensen nog allerlei andere associaties, naast dat het ongezond is. Dat is gewoon ingesleten en omdat een trekje niet meteen acuut voor zwarte zweren zorgt, beseffen we niet echt hoe slecht het is.
Bloed snapt echter iedereen: dat is gevaar, dat is niet oké.
Weet je wat pas conflictvermijdend is? Wereldvrede.
dinsdag 7 oktober 2014 om 22:43
@ariel: Ik ben blij voor je dat het gelukt is om te stoppen. Op momenten van drang heb ik soms het gevoel dat ik geen steek verder ben gekomen sinds mijn 16e, maar naderhand, als ik niet gesneden heb, dan realiseer ik me weer dat ik een eind ben gekomen!
@riannerianne: ondanks dat ik aan automutilatie heb gedaan (en nooit heb gerookt) vind ik beide toch een beetje onbegrijpelijk. Ik snap niet hoe je de eerste stap zet. Ik snap niet eens hoe ik de eerste stap heb gezet, hoe haal je het in je hoofd om jezelf pijn te doen?
@Magdalen: het was inderdaad geen goede manier om met emoties, stress en pijn om te gaan. Maar is het een betere manier dan bv roken? Ik ben blij dat ik niet de enige ben die met dit soort vragen zit (heeft gezeten).
@tyche: dank je wel voor je uitgebreide reactie! Ik snap je uitleg van pijn. Bij AM is het inderdaad zo dat als het moment voorbij is, er niks veranderd is, niks positiefs, in ieder geval weer. Hoewel, destijds kon ik weer een tijdje door als ik gesneden had. De rust duurde een paar uur.
Je hebt gelijk van de tatoeages. AM is nooit zelfverfraaiing geweest.
Ik heb wel eens eerder te horen gekregen dat ik AM groter en belangrijker maak dan het was. Feit is, meededankzij AM ben ik geworden wat ik nu ben, en ik ben trots op wat ik nu ben. Misschien was ik zonder AM nog steeds in de put (dan had ik geen hulp gehad – niemand nam me serieus TOTDAT ik op een wanhopige dag mijn huid hat laten zien), misschien ook niet. Maar ik ben blij met wie ik nu ben. In de periode van automutilatie liep ik niet over van liefde en acceptatie voor mezelf, maar nu wel (nou ja, overlopen… niet zo overdrijven he ).
Het is inderdaad het symptoom waar ik op focuste, en ik vergat alles wat erachter zat.
@riannerianne: ondanks dat ik aan automutilatie heb gedaan (en nooit heb gerookt) vind ik beide toch een beetje onbegrijpelijk. Ik snap niet hoe je de eerste stap zet. Ik snap niet eens hoe ik de eerste stap heb gezet, hoe haal je het in je hoofd om jezelf pijn te doen?
@Magdalen: het was inderdaad geen goede manier om met emoties, stress en pijn om te gaan. Maar is het een betere manier dan bv roken? Ik ben blij dat ik niet de enige ben die met dit soort vragen zit (heeft gezeten).
@tyche: dank je wel voor je uitgebreide reactie! Ik snap je uitleg van pijn. Bij AM is het inderdaad zo dat als het moment voorbij is, er niks veranderd is, niks positiefs, in ieder geval weer. Hoewel, destijds kon ik weer een tijdje door als ik gesneden had. De rust duurde een paar uur.
Je hebt gelijk van de tatoeages. AM is nooit zelfverfraaiing geweest.
Ik heb wel eens eerder te horen gekregen dat ik AM groter en belangrijker maak dan het was. Feit is, meededankzij AM ben ik geworden wat ik nu ben, en ik ben trots op wat ik nu ben. Misschien was ik zonder AM nog steeds in de put (dan had ik geen hulp gehad – niemand nam me serieus TOTDAT ik op een wanhopige dag mijn huid hat laten zien), misschien ook niet. Maar ik ben blij met wie ik nu ben. In de periode van automutilatie liep ik niet over van liefde en acceptatie voor mezelf, maar nu wel (nou ja, overlopen… niet zo overdrijven he ).
Het is inderdaad het symptoom waar ik op focuste, en ik vergat alles wat erachter zat.
dinsdag 7 oktober 2014 om 22:50
dinsdag 7 oktober 2014 om 23:05
Ik denk zelf dat het als "erg" wordt beschouwd, omdat het als schokkend kan worden ervaren. Ik merk(te) dat zelf tenminste wel toen ik het ooit voor het eerst bij een oud-collega zag. Ook omdat ik het niet direct verwachtte (voor zover je daar over nadenkt).
En ook - en dat is misschien puur mijn eigen gevoel daarbij - dat het bij mij een onprettig gevoel van 'negatieve aandachttrekkerij' opriep. Het roept/riep toch direct iets bij me op: Waarom ze het deed, waarom ze ongelukkig was, of ze dood wilde, of ze zich er een beter persoon door voelde ("kijk eens wat ik durf en jij niet"), of het haar een soort kick gaf als mensen het zagen. Omdat je dan waarschijnlijk wel weet dat mensen zich van alles erbij gaan afvragen, insinueren of heel direct het gesprek aangaan.
En ook - en dat is misschien puur mijn eigen gevoel daarbij - dat het bij mij een onprettig gevoel van 'negatieve aandachttrekkerij' opriep. Het roept/riep toch direct iets bij me op: Waarom ze het deed, waarom ze ongelukkig was, of ze dood wilde, of ze zich er een beter persoon door voelde ("kijk eens wat ik durf en jij niet"), of het haar een soort kick gaf als mensen het zagen. Omdat je dan waarschijnlijk wel weet dat mensen zich van alles erbij gaan afvragen, insinueren of heel direct het gesprek aangaan.