Psyche
alle pijlers
Ook verliefd op denkbeeldig persoon
zaterdag 18 oktober 2014 om 00:57
Lieve forummers,
Een half jaar geleden was er een topic over een vrouw die verliefd was op een denkbeeldig persoon. Het topic heeft me nooit losgelaten want, stiekem creëer ik dit ook.
Het begon in mijn jeugd, ik had helaas een heel vervelende en liefdeloze kindertijd. Om me toch geliefd te voelen, ben ik dus over denkbeeldige vriendjes en relaties gaan fantaseren. Soms waren het jongens die ik in het echt had ontmoet die in mijn fantasie dan verliefd op me waren, jarenlang is het een zanger geweest.
Helaas ben ik hier nooit meer echt vanaf gekomen. Het gaat wel met periodes. Soms fantaseer ik maanden niet, soms is het zo erg dat ik mijn bed niet uitkom en hele dagen alleen maar onder de dekens in mijn droomwereld leef. Of ik raak geobsedeerd met deze denkbeeldige persoon, het is namelijk altijd wel iemand die echt bestaat, maar onbereikbaar is, dus een bekend persoon. Ik raak dan dermate geobsedeerd dat ik de hele dag loop te Googlen naar deze persoon, ik wil alles van zijn leven weten. Soms belemmert het me dus in mijn dagelijkse leven, daarom wil ik er nu over posten.
Ben ik gek? Zo klinkt het vast wel, maar nee, ik ben niet gek. Ik weet wel waar het vandaan komt. Mijn kindertijd was dramatisch en toen was dit mijn manier om daarmee te 'dealen'. Het bleek een heel veilige en effectieve manier en iedere keer als het leven even dreigt tegen te zitten, dan is dit mijn veilige manier om met tegenslagen om te gaan.
Datgene wat ik namelijk heb gemist bij mijn ouders (dat mijn thuis veilig was, dat ze voor me op kwamen, dat ze me beschermden), dat is precies wat mijn denkbeeldige persoon wél doet.
Maar ik moet hier nu dus wel vanaf. De afgelopen weken heb ik alleen maar in bed gelegen en... dit kan gewoon niet zo verder.
Een half jaar geleden was er een topic over een vrouw die verliefd was op een denkbeeldig persoon. Het topic heeft me nooit losgelaten want, stiekem creëer ik dit ook.
Het begon in mijn jeugd, ik had helaas een heel vervelende en liefdeloze kindertijd. Om me toch geliefd te voelen, ben ik dus over denkbeeldige vriendjes en relaties gaan fantaseren. Soms waren het jongens die ik in het echt had ontmoet die in mijn fantasie dan verliefd op me waren, jarenlang is het een zanger geweest.
Helaas ben ik hier nooit meer echt vanaf gekomen. Het gaat wel met periodes. Soms fantaseer ik maanden niet, soms is het zo erg dat ik mijn bed niet uitkom en hele dagen alleen maar onder de dekens in mijn droomwereld leef. Of ik raak geobsedeerd met deze denkbeeldige persoon, het is namelijk altijd wel iemand die echt bestaat, maar onbereikbaar is, dus een bekend persoon. Ik raak dan dermate geobsedeerd dat ik de hele dag loop te Googlen naar deze persoon, ik wil alles van zijn leven weten. Soms belemmert het me dus in mijn dagelijkse leven, daarom wil ik er nu over posten.
Ben ik gek? Zo klinkt het vast wel, maar nee, ik ben niet gek. Ik weet wel waar het vandaan komt. Mijn kindertijd was dramatisch en toen was dit mijn manier om daarmee te 'dealen'. Het bleek een heel veilige en effectieve manier en iedere keer als het leven even dreigt tegen te zitten, dan is dit mijn veilige manier om met tegenslagen om te gaan.
Datgene wat ik namelijk heb gemist bij mijn ouders (dat mijn thuis veilig was, dat ze voor me op kwamen, dat ze me beschermden), dat is precies wat mijn denkbeeldige persoon wél doet.
Maar ik moet hier nu dus wel vanaf. De afgelopen weken heb ik alleen maar in bed gelegen en... dit kan gewoon niet zo verder.
zaterdag 18 oktober 2014 om 01:04
Misschien raar idee van me hoor, maar zou je het in bed liggen om kunnen zetten in erover schrijven? Je kunt je uiten door toch door te fantaseren, maar het is niet zo'n ongezonde situatie als alleen maar in bed liggen. En misschien raak je het op die manier wel 'kwijt'? Of bekijk ik het nu helemaal verkeerd?
Ik herken wel een deel van je verhaal, dat geobsedeerd zijn door bekende personen en veel Googelen, en alles willen weten.
Vanaf mijn 8e heb ik al talloze bekende personen gehad waar ik helemaal gek van was, hoewel het de laatste jaren wel minder wordt.
Vaak word ik er somber van, omdat ik die persoon dan zo graag wil ontmoeten terwijl ik weet dat dat toch nooit gebeurt. Maar mijn leven beheerst het niet.
In ieder geval wel rot voor je dat je zo'n nare jeugd gehad hebt.
Ik herken wel een deel van je verhaal, dat geobsedeerd zijn door bekende personen en veel Googelen, en alles willen weten.
Vanaf mijn 8e heb ik al talloze bekende personen gehad waar ik helemaal gek van was, hoewel het de laatste jaren wel minder wordt.
Vaak word ik er somber van, omdat ik die persoon dan zo graag wil ontmoeten terwijl ik weet dat dat toch nooit gebeurt. Maar mijn leven beheerst het niet.
In ieder geval wel rot voor je dat je zo'n nare jeugd gehad hebt.
zaterdag 18 oktober 2014 om 01:15
quote:Cateautje schreef op 18 oktober 2014 @ 01:04:
Eenzaamheid is een progressieve aandoening en daar kan je alleen maar cold turkey van afkicken, dus ik zou zeggen, ga naar buiten en zoek mensen op en zorg ervoor dat je iemand in je leven krijgt waar je wel op kunt vertrouwen dat je beschermd wordt en gewaardeerd.
Dat is dus het bizarre... ik ben niet eenzaam. Tenminste, dat hoef ik niet te zijn.
Ik ben gelukkig getrouwd en hoewel ik niet extreem veel vrienden en vriendinnen heb, heb ik wel heel diepgaande relaties. Ik weet dat dit vast heel gek, zelfs ongeloofwaardig overkomt. Maar het is me dus wel gelukt om in het echte leven die relaties op te bouwen waar ik behoefte aan heb: kwalitatieve, diepgaande, veilige relaties ipv veel oppervlakkige vriendschappen.
Maar in het echte leven hebben mensen toch niet de heroïek waarover ik fantaseer. De held waarover ik fantaseer, die is namelijk echt niet realistisch, dat weet ik.
Ik denk dat ik, vergeleken met heel veel mensen, niet eenzaam ben. Ik heb voldoende sociale contacten en ze zijn kwalitatief goed. Alleen... nooit zo perfect als in mijn droom. Perfectionisme is wel een dingetje waar ik last van heb.
Eenzaamheid is een progressieve aandoening en daar kan je alleen maar cold turkey van afkicken, dus ik zou zeggen, ga naar buiten en zoek mensen op en zorg ervoor dat je iemand in je leven krijgt waar je wel op kunt vertrouwen dat je beschermd wordt en gewaardeerd.
Dat is dus het bizarre... ik ben niet eenzaam. Tenminste, dat hoef ik niet te zijn.
Ik ben gelukkig getrouwd en hoewel ik niet extreem veel vrienden en vriendinnen heb, heb ik wel heel diepgaande relaties. Ik weet dat dit vast heel gek, zelfs ongeloofwaardig overkomt. Maar het is me dus wel gelukt om in het echte leven die relaties op te bouwen waar ik behoefte aan heb: kwalitatieve, diepgaande, veilige relaties ipv veel oppervlakkige vriendschappen.
Maar in het echte leven hebben mensen toch niet de heroïek waarover ik fantaseer. De held waarover ik fantaseer, die is namelijk echt niet realistisch, dat weet ik.
Ik denk dat ik, vergeleken met heel veel mensen, niet eenzaam ben. Ik heb voldoende sociale contacten en ze zijn kwalitatief goed. Alleen... nooit zo perfect als in mijn droom. Perfectionisme is wel een dingetje waar ik last van heb.
zaterdag 18 oktober 2014 om 01:21
quote:isabellah schreef op 18 oktober 2014 @ 01:15:
[...]
Dat is dus het bizarre... ik ben niet eenzaam. Tenminste, dat hoef ik niet te zijn.
Ik ben gelukkig getrouwd en hoewel ik niet extreem veel vrienden en vriendinnen heb, heb ik wel heel diepgaande relaties. Ik weet dat dit vast heel gek, zelfs ongeloofwaardig overkomt. Maar het is me dus wel gelukt om in het echte leven die relaties op te bouwen waar ik behoefte aan heb: kwalitatieve, diepgaande, veilige relaties ipv veel oppervlakkige vriendschappen.
Maar in het echte leven hebben mensen toch niet de heroïek waarover ik fantaseer. De held waarover ik fantaseer, die is namelijk echt niet realistisch, dat weet ik.
Ik denk dat ik, vergeleken met heel veel mensen, niet eenzaam ben. Ik heb voldoende sociale contacten en ze zijn kwalitatief goed. Alleen... nooit zo perfect als in mijn droom. Perfectionisme is wel een dingetje waar ik last van heb.Dan wordt het misschien eens tijd om in jezelf te zoeken wat je bij een ander wil vinden. Het zou best eens kunnen dat als je zelf aan het beeld van de heroïek voldoet, dat dan je fantasieën stoppen omdat je ze werkelijk hebt gemaakt, maar dan bij jezelf.
[...]
Dat is dus het bizarre... ik ben niet eenzaam. Tenminste, dat hoef ik niet te zijn.
Ik ben gelukkig getrouwd en hoewel ik niet extreem veel vrienden en vriendinnen heb, heb ik wel heel diepgaande relaties. Ik weet dat dit vast heel gek, zelfs ongeloofwaardig overkomt. Maar het is me dus wel gelukt om in het echte leven die relaties op te bouwen waar ik behoefte aan heb: kwalitatieve, diepgaande, veilige relaties ipv veel oppervlakkige vriendschappen.
Maar in het echte leven hebben mensen toch niet de heroïek waarover ik fantaseer. De held waarover ik fantaseer, die is namelijk echt niet realistisch, dat weet ik.
Ik denk dat ik, vergeleken met heel veel mensen, niet eenzaam ben. Ik heb voldoende sociale contacten en ze zijn kwalitatief goed. Alleen... nooit zo perfect als in mijn droom. Perfectionisme is wel een dingetje waar ik last van heb.Dan wordt het misschien eens tijd om in jezelf te zoeken wat je bij een ander wil vinden. Het zou best eens kunnen dat als je zelf aan het beeld van de heroïek voldoet, dat dan je fantasieën stoppen omdat je ze werkelijk hebt gemaakt, maar dan bij jezelf.
zaterdag 18 oktober 2014 om 01:23
Maar Isabellah als wat jij schrijft daadwerkelijk zo zou zijn dan kan jij toch niet weken in bed liggen fantaseren over iemand die niet bestaat? Waar is jouw partner dan? Werk je? Welke dagindeling heb je dan? Valt het niemand op dat je in bed ligt?
Zoals ik je lees lijkt jouw verliefdheid op iemand die niet bestaat vrij obsessief. Ik denk dit doordat ik lees dat jij jouw dagritme erdoor laat beïnvloeden en niet meer uit bed komt. Ik denk daarom dan ook dat het in jouw geval echt verstandig zou zijn als je dit allereerst met jouw partner bespreekt en daarna (wellicht samen) met de Ha.
Zoals ik je lees lijkt jouw verliefdheid op iemand die niet bestaat vrij obsessief. Ik denk dit doordat ik lees dat jij jouw dagritme erdoor laat beïnvloeden en niet meer uit bed komt. Ik denk daarom dan ook dat het in jouw geval echt verstandig zou zijn als je dit allereerst met jouw partner bespreekt en daarna (wellicht samen) met de Ha.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zaterdag 18 oktober 2014 om 08:58
Wegdromen in je bed over de ultieme liefde, een prachtig leven waar je in op handen wordt gedragen, een plek waar jij centraal staat voor de mooiste en liefste man die je maar kan bedenken.
Helemaal niets mis mee zolang je de realiteit er maar niet door gaat ontvluchten en weken in je bed blijft liggen uit onvrede voor de realiteit.
Als je de werkelijkheid even niet aan kan is het slechtste wat je kan doen je weken afsluiten. Uiteindelijk gaat je leven en je man en je vrienden je meer en meer tegenvallen omdat je het gaat vergelijken met je dromen en het daarbij passende gevoel.
Het is voor jou een makkelijke vlucht maar het feit dat je er in blijft hangen is niet goed voor je. Neem afscheid van je denkbeeldige man en zoek een andere manier van ontspanning.
Dit is best moeilijk omdat het een gewoonte is geworden dus ik raad je aan om eens met een psycholoog te praten die je kan leren welke andere tools er zijn om je te ontspannen zonder je wekenlang terug te trekken.
In feite leidt je nu een dubbelleven ook al is je andere wereld fictief maar dat maakt het moeilijker omdat de grens dus ook dunner is. Depressieve mensen doen ook wat jij doet en je komt daarmee in een maalstroom waar je uiteindelijk de grip op verliest. Doen hoor.
Helemaal niets mis mee zolang je de realiteit er maar niet door gaat ontvluchten en weken in je bed blijft liggen uit onvrede voor de realiteit.
Als je de werkelijkheid even niet aan kan is het slechtste wat je kan doen je weken afsluiten. Uiteindelijk gaat je leven en je man en je vrienden je meer en meer tegenvallen omdat je het gaat vergelijken met je dromen en het daarbij passende gevoel.
Het is voor jou een makkelijke vlucht maar het feit dat je er in blijft hangen is niet goed voor je. Neem afscheid van je denkbeeldige man en zoek een andere manier van ontspanning.
Dit is best moeilijk omdat het een gewoonte is geworden dus ik raad je aan om eens met een psycholoog te praten die je kan leren welke andere tools er zijn om je te ontspannen zonder je wekenlang terug te trekken.
In feite leidt je nu een dubbelleven ook al is je andere wereld fictief maar dat maakt het moeilijker omdat de grens dus ook dunner is. Depressieve mensen doen ook wat jij doet en je komt daarmee in een maalstroom waar je uiteindelijk de grip op verliest. Doen hoor.
zaterdag 18 oktober 2014 om 09:43
quote:isabellah schreef op 18 oktober 2014 @ 01:15:
[...]
Dat is dus het bizarre... ik ben niet eenzaam. Tenminste, dat hoef ik niet te zijn.
Ik ben gelukkig getrouwd en hoewel ik niet extreem veel vrienden en vriendinnen heb, heb ik wel heel diepgaande relaties. Ik weet dat dit vast heel gek, zelfs ongeloofwaardig overkomt. Maar het is me dus wel gelukt om in het echte leven die relaties op te bouwen waar ik behoefte aan heb: kwalitatieve, diepgaande, veilige relaties ipv veel oppervlakkige vriendschappen.
Maar in het echte leven hebben mensen toch niet de heroïek waarover ik fantaseer. De held waarover ik fantaseer, die is namelijk echt niet realistisch, dat weet ik.
Ik denk dat ik, vergeleken met heel veel mensen, niet eenzaam ben. Ik heb voldoende sociale contacten en ze zijn kwalitatief goed. Alleen... nooit zo perfect als in mijn droom. Perfectionisme is wel een dingetje waar ik last van heb.Misschien vroeger teveel flut romannetjes en die pocketboekjes van de Bouquet reeks gelezen? Ben je daar in blijven hangen misschien? Als dat zo is dan is het een kwestie van wakker worden en met beide beentjes op de grond komen en blijven. Ikzelf las als 15 jarige vaak dat soort romannetjes. Mijn moeder waarschuwde me destijds al direct dat dat ver van de werkelijkheid af lag. En ze heeft echt zo'n gelijk gekregen. Fictie en werkelijkheid moeten we niet door elkaar halen. Herpak jezelf.
[...]
Dat is dus het bizarre... ik ben niet eenzaam. Tenminste, dat hoef ik niet te zijn.
Ik ben gelukkig getrouwd en hoewel ik niet extreem veel vrienden en vriendinnen heb, heb ik wel heel diepgaande relaties. Ik weet dat dit vast heel gek, zelfs ongeloofwaardig overkomt. Maar het is me dus wel gelukt om in het echte leven die relaties op te bouwen waar ik behoefte aan heb: kwalitatieve, diepgaande, veilige relaties ipv veel oppervlakkige vriendschappen.
Maar in het echte leven hebben mensen toch niet de heroïek waarover ik fantaseer. De held waarover ik fantaseer, die is namelijk echt niet realistisch, dat weet ik.
Ik denk dat ik, vergeleken met heel veel mensen, niet eenzaam ben. Ik heb voldoende sociale contacten en ze zijn kwalitatief goed. Alleen... nooit zo perfect als in mijn droom. Perfectionisme is wel een dingetje waar ik last van heb.Misschien vroeger teveel flut romannetjes en die pocketboekjes van de Bouquet reeks gelezen? Ben je daar in blijven hangen misschien? Als dat zo is dan is het een kwestie van wakker worden en met beide beentjes op de grond komen en blijven. Ikzelf las als 15 jarige vaak dat soort romannetjes. Mijn moeder waarschuwde me destijds al direct dat dat ver van de werkelijkheid af lag. En ze heeft echt zo'n gelijk gekregen. Fictie en werkelijkheid moeten we niet door elkaar halen. Herpak jezelf.
zaterdag 18 oktober 2014 om 10:17
Dus het fantaseren is een mechanisme voor jou geworden om je te redden op momenten dat het leven niet leuk was. Misschien moet je je afvragen of het toeval is dat het nu weer heftiger is. Is er iets waarvoor je vlucht in dromenland?
Als je dagelijks leven er niet onder lijdt, is het volgens mij helemaal niet erg. Ieder z'n hobby zeg maar
. Maar als je er last van hebt is het wel de moeite waard uit te zoeken waarom je dit nog steeds nodig hebt.
Als je dagelijks leven er niet onder lijdt, is het volgens mij helemaal niet erg. Ieder z'n hobby zeg maar
. Maar als je er last van hebt is het wel de moeite waard uit te zoeken waarom je dit nog steeds nodig hebt.
zaterdag 18 oktober 2014 om 12:10
quote:retrostar schreef op 18 oktober 2014 @ 09:58:
Vind ik niet raar; dromen staat vrij.
Eens.
quote:retrostar schreef op 18 oktober 2014 @ 09:58:
Zolang je fantasie en werkelijkheid niet met elkaar verwart en de persoon niet lastigvalt zie ik geen probleem.De fantasie van Isahbella staat haar werkelijkheid in de weg want door haar behoefte aan fantaseren blijft ze in haar bed liggen en dat is een flinke beïnvloeding van de werkelijkheid.
Vind ik niet raar; dromen staat vrij.
Eens.
quote:retrostar schreef op 18 oktober 2014 @ 09:58:
Zolang je fantasie en werkelijkheid niet met elkaar verwart en de persoon niet lastigvalt zie ik geen probleem.De fantasie van Isahbella staat haar werkelijkheid in de weg want door haar behoefte aan fantaseren blijft ze in haar bed liggen en dat is een flinke beïnvloeding van de werkelijkheid.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zaterdag 18 oktober 2014 om 13:40
zaterdag 18 oktober 2014 om 14:35
Als iemand door zaken zo behept wordt dat ze overdag in bed blijft liggen dan heeft de focus zich dus vertroebeld en kan het dagelijks leven geen voortgang meer vinden. Ik weet dat dit echt één van de signalen is waar bijvoorbeeld een psycholoog naar vraagt bij een intakegesprek. En veelal is daarna dan ook samenwerken om het dagritme op te bouwen een van de eerste zaken die wordt aangepakt tijdens een psychische begeleiding. Of de aanleiding nou een depressie,, verdriet, rouw, burnout of in dit geval een verliefdheid op een denkbeeldig persoon is; zover ik ooit heb begrepen is het structureel onttrekken aan de dagelijkse gang van zaken door in bed te gaan liggen echt een signaal dat serieus genomen moet worden.
En nee, dan heb ik het echt niet over een zaterdag of zondag een keer in bed doorbrengen. Dan ik heb het over zoals TO zelf schrijft; dat ze hele dagen kent dat ze zich terugtrekt in haar bed. En inmiddels is dit al weken constant, ze ligt in bed en fantaseert want het biedt haar de veiligheid die ze schijnbaar buiten haar bed niet kan vinden. Dat is echt zorgelijk in mijn ogen en TO ik als ik jou zou zijn zou ik mijn partner op de hoogte stellen van mijn gedrag en daarna het ook met de HA bespreken. De kans is namelijk aanwezig dat als je het niet benoemt en uitspreekt het erger en erger voor je gaat worden.
Dat ben jij niet waard
Ik zeg dus echt nergens dat iemand niet mag dromen en genieten maar de mate van focus die TO nu beschrijft doet vermoeden dat de ogenschijnlijk onschuldige fantasie echt groter is dan zij alleen aan kan. Vandaar het advies HA.
En nee, dan heb ik het echt niet over een zaterdag of zondag een keer in bed doorbrengen. Dan ik heb het over zoals TO zelf schrijft; dat ze hele dagen kent dat ze zich terugtrekt in haar bed. En inmiddels is dit al weken constant, ze ligt in bed en fantaseert want het biedt haar de veiligheid die ze schijnbaar buiten haar bed niet kan vinden. Dat is echt zorgelijk in mijn ogen en TO ik als ik jou zou zijn zou ik mijn partner op de hoogte stellen van mijn gedrag en daarna het ook met de HA bespreken. De kans is namelijk aanwezig dat als je het niet benoemt en uitspreekt het erger en erger voor je gaat worden.
Dat ben jij niet waard
Ik zeg dus echt nergens dat iemand niet mag dromen en genieten maar de mate van focus die TO nu beschrijft doet vermoeden dat de ogenschijnlijk onschuldige fantasie echt groter is dan zij alleen aan kan. Vandaar het advies HA.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zaterdag 18 oktober 2014 om 14:36
quote:Kapitein_Onderdeurtje schreef op 18 oktober 2014 @ 14:14:
Ik denk dat het gewoon nog een keer echt een relatie gaat worden.Hoe dan? Door in bed te liggen? Ik snap jouw reactie oprecht niet.
Ik denk dat het gewoon nog een keer echt een relatie gaat worden.Hoe dan? Door in bed te liggen? Ik snap jouw reactie oprecht niet.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zaterdag 18 oktober 2014 om 16:05
Bedankt voor alle reacties. Vooral Enn.
Op mijn werk deel ik zelf mijn tijd in, daarom kan ik me soms onttrekken. En het gaat dus met periodes. Ik doe het soms maanden niet. Er is inderdaad nu weer iets gebeurd waardoor ik het doe.
Als ik moet werken of heb afgesproken met een vriendin sta ik gewoon op.
Mijn partner weer dat ik soms 'overweldigd' ben en dus periodes heb dat ik heel veel slaap/rust nodig heb. En dan droom ik dus weg.
Op mijn werk deel ik zelf mijn tijd in, daarom kan ik me soms onttrekken. En het gaat dus met periodes. Ik doe het soms maanden niet. Er is inderdaad nu weer iets gebeurd waardoor ik het doe.
Als ik moet werken of heb afgesproken met een vriendin sta ik gewoon op.
Mijn partner weer dat ik soms 'overweldigd' ben en dus periodes heb dat ik heel veel slaap/rust nodig heb. En dan droom ik dus weg.