Overig
alle pijlers
filosofie.
donderdag 6 november 2014 om 19:24
Het valt me al een tijdje op dat mensen, emotioneel reageren afkeuren of minderwaardig vinden. Degene die emotioneel reageert is de stoorzender en degene die de emotionele reactie veroorzaakt, maar zich gedeisd houdt "koning", de rust zelve en iemand waar je onbewust waardering voor hebt.
Goed met emoties kunnen omgaan, houdt niet in nare emoties niet toelaten en uiten.
Conflicten uit de weg gaan of negeren.
Ik vind dat mensen juist wel hun frustraties en boosheid mogen uiten.
Als dat mág, dan is het minder beladen.
Dan is de druk er af.
Ik zeg ruzie maken mag!
Je gaat anders ruzie maken als het mag want, de verbinding die je hebt met de ander valt of staat niet door een conflict..het mag gewoon.
Als de blokkades verdwijnen dan krijgt de wisselwerking een compleet andere lading.
Dan kan er groei en ontwikkeling ontstaan.
We zijn alle emoties.
Ben gewoon eerlijk naar jezelf en de ander.
Heb je kutdag, zeg aub dat je een kutdag hebt.
Waarom alles filteren en nuanceren?
Voor de ander? --> of voor jezelf..?
Hoe vaak hoor je, "dat mag niet" en "gedraag je zo" dan denk ik liever primitief dan geprogrammeerd.
Is de evolutie geslaagd als we allemaal vlak zijn en mooi balanceren op de middenlijn?
Als we anders gaan kijken naar emoties, geaccepteerd of niet geaccepteerd...dan zou het een evolutie kunnen betekenen in omgang.
Laten we het echt houden en onze ware aard laten zien.
Wat zijn dat toch voor ongeschreven wetten?
En wie heeft de norm bedacht?
Als je uit je dak wil gaan, ga uit je dak.
Ben je blij of gelukkig laat het zien.
Heb jij de hele dag een smile van oor tot oor..nou en!
Zit je te janken in de trein..nou en!
Het onderwerp heeft mijn aandacht.
Als ik me verrot voel,
Zal ik zeggen dat ik me verrot voel.
Waarom is dat iets om je voor te schamen?
Waarom is dat sociaal niet geaccepteerd?
Ondanks ons brede scala aan emoties..
laten we ons nog steeds leiden door angst.
Angst om onszelf te zijn, angst om buiten de boot te vallen, angst om het oordeel van anderen. We willen voldoen aan het verwachtingspatroon.
Meegaan met de tijd.
Gaan we het grijze tijdperk in?
Voor mijn gevoel moeten we terug naar ons instinct en niet naar hoe het ons is aangeleerd. Het zal me nog wel een tijdje bezig houden, dit is nog niet einde..typ ik met een lach op mijn gezicht.
Goed met emoties kunnen omgaan, houdt niet in nare emoties niet toelaten en uiten.
Conflicten uit de weg gaan of negeren.
Ik vind dat mensen juist wel hun frustraties en boosheid mogen uiten.
Als dat mág, dan is het minder beladen.
Dan is de druk er af.
Ik zeg ruzie maken mag!
Je gaat anders ruzie maken als het mag want, de verbinding die je hebt met de ander valt of staat niet door een conflict..het mag gewoon.
Als de blokkades verdwijnen dan krijgt de wisselwerking een compleet andere lading.
Dan kan er groei en ontwikkeling ontstaan.
We zijn alle emoties.
Ben gewoon eerlijk naar jezelf en de ander.
Heb je kutdag, zeg aub dat je een kutdag hebt.
Waarom alles filteren en nuanceren?
Voor de ander? --> of voor jezelf..?
Hoe vaak hoor je, "dat mag niet" en "gedraag je zo" dan denk ik liever primitief dan geprogrammeerd.
Is de evolutie geslaagd als we allemaal vlak zijn en mooi balanceren op de middenlijn?
Als we anders gaan kijken naar emoties, geaccepteerd of niet geaccepteerd...dan zou het een evolutie kunnen betekenen in omgang.
Laten we het echt houden en onze ware aard laten zien.
Wat zijn dat toch voor ongeschreven wetten?
En wie heeft de norm bedacht?
Als je uit je dak wil gaan, ga uit je dak.
Ben je blij of gelukkig laat het zien.
Heb jij de hele dag een smile van oor tot oor..nou en!
Zit je te janken in de trein..nou en!
Het onderwerp heeft mijn aandacht.
Als ik me verrot voel,
Zal ik zeggen dat ik me verrot voel.
Waarom is dat iets om je voor te schamen?
Waarom is dat sociaal niet geaccepteerd?
Ondanks ons brede scala aan emoties..
laten we ons nog steeds leiden door angst.
Angst om onszelf te zijn, angst om buiten de boot te vallen, angst om het oordeel van anderen. We willen voldoen aan het verwachtingspatroon.
Meegaan met de tijd.
Gaan we het grijze tijdperk in?
Voor mijn gevoel moeten we terug naar ons instinct en niet naar hoe het ons is aangeleerd. Het zal me nog wel een tijdje bezig houden, dit is nog niet einde..typ ik met een lach op mijn gezicht.
donderdag 6 november 2014 om 19:39
Ik had vroeger mijn hart wat meer op de tong, was heel open over alles en liet mijn emoties snel zien.
Wat ik daarvan vooral heb geleerd is dat ik me nogal liet kisten. Als iemand afwijzend op me reageerde om wat voor reden dan ook, dan werd ik emotioneel omdat ik me onbegrepen voelde, aardig gevonden wilde worden.
Bovendien leerde ik van dat voortdurend mijn emoties de overhand laten hebben, dat ik daarmee eigenlijk mezelf verloor. Ik was alléén nog maar emotie, ik had er geen controle meer over en kon dan dingen zeggen waar ik later spijt van had.
Dus ik ben eraan gaan werken om mijn emoties beter te hanteren. En dat is gelukt. Ik zit niet meer zo snel op de kast als iemand het met me oneens is, ik ben niet meer bang dat diegene me dan niet meer aardig vind, ik ga ervan uit dat er meer nodig is dan een meningsverschil, ipv. dat ik de ander nodig heb om me dat te vertellen. Bovendien hoef ik niet meer zo nodig aardig gevonden te worden.
Bovendien heb ik nu de controle over mijn emoties. Ik word nog wel boos, maar ik ben niet meer buiten zinnen. Ik heb nog wel verdriet, maar ik kan er ook mee verder, het krijgt niet meer zo de overhand dat ik niet meer functioneer.
Dat ik dat nu kan, mijn emoties hanteren, maakt dat ik de 'kleinere' emoties, die ik niet zou hoeven verbergen in het dagelijks leven, omdat ze mijn leven niet belemmeren, ook veel beter kan hanteren en vrij snel naast me neer kan leggen. Ik ben rustiger, evenwichtiger en zelfverzekerder. Geen vat emoties meer.
En ik denk eigenlijk dat dat juist goed is. Emoties zijn goed, maar je komt het leven niet door zonder een flinke dosis relativeringsvermogen en een flinke schop onder je hol. Op het moment dat jij begint te huilen als iemand vraagt 'hoe gaat het?' Maak je het jezelf al enorm veel moeilijker dan wanneer je glimlacht en 'goed' zegt.
Er is niks mis met je emoties onder controle hebben en je emoties niet je vermogen tot functioneren te laten beïnvloeden, maar ze gewoon te kunnen hanteren zodat je ze thuis kunt beleven met degenen die je lief zijn. Er is niks mis met je boze opmerking tegen je onredelijke baas in te slikken.
Niet vanwege sociale acceptatie, maar omdat het in het eerste geval veel fijner is om uit te huilen bij je partner / familie / vrienden en je er in het 2de geval alleen maar meer onredelijkheid mee over je heen krijgt.
Ik voel me een stuk beter sinds ik geen slachtoffer meer ben van mijn eigen emotionele nukken en grillen.
Wat ik daarvan vooral heb geleerd is dat ik me nogal liet kisten. Als iemand afwijzend op me reageerde om wat voor reden dan ook, dan werd ik emotioneel omdat ik me onbegrepen voelde, aardig gevonden wilde worden.
Bovendien leerde ik van dat voortdurend mijn emoties de overhand laten hebben, dat ik daarmee eigenlijk mezelf verloor. Ik was alléén nog maar emotie, ik had er geen controle meer over en kon dan dingen zeggen waar ik later spijt van had.
Dus ik ben eraan gaan werken om mijn emoties beter te hanteren. En dat is gelukt. Ik zit niet meer zo snel op de kast als iemand het met me oneens is, ik ben niet meer bang dat diegene me dan niet meer aardig vind, ik ga ervan uit dat er meer nodig is dan een meningsverschil, ipv. dat ik de ander nodig heb om me dat te vertellen. Bovendien hoef ik niet meer zo nodig aardig gevonden te worden.
Bovendien heb ik nu de controle over mijn emoties. Ik word nog wel boos, maar ik ben niet meer buiten zinnen. Ik heb nog wel verdriet, maar ik kan er ook mee verder, het krijgt niet meer zo de overhand dat ik niet meer functioneer.
Dat ik dat nu kan, mijn emoties hanteren, maakt dat ik de 'kleinere' emoties, die ik niet zou hoeven verbergen in het dagelijks leven, omdat ze mijn leven niet belemmeren, ook veel beter kan hanteren en vrij snel naast me neer kan leggen. Ik ben rustiger, evenwichtiger en zelfverzekerder. Geen vat emoties meer.
En ik denk eigenlijk dat dat juist goed is. Emoties zijn goed, maar je komt het leven niet door zonder een flinke dosis relativeringsvermogen en een flinke schop onder je hol. Op het moment dat jij begint te huilen als iemand vraagt 'hoe gaat het?' Maak je het jezelf al enorm veel moeilijker dan wanneer je glimlacht en 'goed' zegt.
Er is niks mis met je emoties onder controle hebben en je emoties niet je vermogen tot functioneren te laten beïnvloeden, maar ze gewoon te kunnen hanteren zodat je ze thuis kunt beleven met degenen die je lief zijn. Er is niks mis met je boze opmerking tegen je onredelijke baas in te slikken.
Niet vanwege sociale acceptatie, maar omdat het in het eerste geval veel fijner is om uit te huilen bij je partner / familie / vrienden en je er in het 2de geval alleen maar meer onredelijkheid mee over je heen krijgt.
Ik voel me een stuk beter sinds ik geen slachtoffer meer ben van mijn eigen emotionele nukken en grillen.
donderdag 6 november 2014 om 19:41
Mwah, ik heb helemaal de behoefte niet om in de trein te gaan zitten janken als ik me ellendig voel.
Ik heb ook niet altijd zin om het van de daken te schreeuwen als ik ontzettend blij ben.
Dat soort zaken deel ik graag, maar dan met mijn dierbaren.
Dat gaat de buitenwereld helemaal niets aan (vind ik dan)
Maakt mij dat dan grijs?
Vind ik niet
Ik heb ook niet altijd zin om het van de daken te schreeuwen als ik ontzettend blij ben.
Dat soort zaken deel ik graag, maar dan met mijn dierbaren.
Dat gaat de buitenwereld helemaal niets aan (vind ik dan)
Maakt mij dat dan grijs?
Vind ik niet
Luister nou maar gewoon naar wat ik zeg!
donderdag 6 november 2014 om 20:00
Als iedereen altijd alle emoties moet zien, zal dat zijn weerslag hebben. De ene keer zie je iemand huilen in de trein. Moet je diegene troosten of een luisterend oor bieden? Voel je je er mede verdrietig bij? En dan die ene engerd die zo grijnst. Heeft hij/zij net een nieuwe baan of net zijn partner vermoord? Moet ik nu feliciteren? Moet ik er uberhaupt iets mee?
Het tonen van emotie versterkt de emotie bovendien.
Laat ieder in vredesnaam zijn emoties wat bedwingen in het openbaar. Dit is niet voor niets een gebruik, dat doen we niet voor de lol. Het is de enige manier om met zovelen samen te leven zonder gek te worden.
Het tonen van emotie versterkt de emotie bovendien.
Laat ieder in vredesnaam zijn emoties wat bedwingen in het openbaar. Dit is niet voor niets een gebruik, dat doen we niet voor de lol. Het is de enige manier om met zovelen samen te leven zonder gek te worden.
donderdag 6 november 2014 om 20:02
Toen ik van de zomer van vakantie naar huis reisde met vliegtuig en trein en erg verdrietig was kon ik niet ophouden met huilen. En ik had geen zakdoekjes meer.
Ik vind uiten van emoties prima, maar dan wel op de juiste plek en het juiste moment. En toen was het erg vervelend om zo publiekelijk mijn emoties te tonen.
Ik vind uiten van emoties prima, maar dan wel op de juiste plek en het juiste moment. En toen was het erg vervelend om zo publiekelijk mijn emoties te tonen.
donderdag 6 november 2014 om 20:14
donderdag 6 november 2014 om 20:16
quote:retrostar schreef op 06 november 2014 @ 20:14:
Ik denk dat je best wel kan huilen als je die neiging voelt en je er zelf geen problemen mee hebt. Zelf gun ik anderen het plezier niet om te laten zien dat iemand me van mijn stuk heeft gebracht. Dat is strategisch ook niet goed.Nee wamt dan ben je prooi ipv jager.
Ik denk dat je best wel kan huilen als je die neiging voelt en je er zelf geen problemen mee hebt. Zelf gun ik anderen het plezier niet om te laten zien dat iemand me van mijn stuk heeft gebracht. Dat is strategisch ook niet goed.Nee wamt dan ben je prooi ipv jager.
donderdag 6 november 2014 om 20:24
Tsja.
Een wat is dan precies de meerwaarde van het wel tonen van (intense) emotie? Kijk zoals jij erover schrijft is in mijn ogen nog steeds een vorm van vrij beheerst emoties tonen. Ik ken namelijk meerdere mensen die in hun emotie het fysiek aanvallen van anderen niet schuwen. Hoe zie jij dit type mens in jouw filosofie?
Een wat is dan precies de meerwaarde van het wel tonen van (intense) emotie? Kijk zoals jij erover schrijft is in mijn ogen nog steeds een vorm van vrij beheerst emoties tonen. Ik ken namelijk meerdere mensen die in hun emotie het fysiek aanvallen van anderen niet schuwen. Hoe zie jij dit type mens in jouw filosofie?
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
donderdag 6 november 2014 om 20:47
Ik ben het met je eens. Zo erg als mensen hun emoties nu verbergen, dat mag wel wat minder. Emotie tonen doen mensen als er voetbal op tv is of een zielige film. Het is een gebied met restricties en daar hou ik niet van.
Soms mag je wel janken, als er iemand dood is bv, maar waarom mag je niet janken als je je baan kwijt bent geraakt? Of als je je gekwetst voelt? Mensen zijn zo geprogrammeerd idd. Boos worden op je baas dan, dan moet er een funktioneringsgesprek gehouden worden. Wat zou het schelen als mensen gewoon 'LUL!' mochten roepen tegen hun baas en de deur dichtkwakken.
Ik stap ook vrij snel eroverheen als ik boos ben. Dat is dan wel nodig natuurlijk, als ruzie maken mag. Niet blijven hangen erin want dan wordt het niet gezellig. Maar ja, dan moet je eerst een olifantenhuid kweken voor de hele wereldbevolking. Mensen zijn nl best gevoelig, zeker als ze ineens alle emoties te zien krijgen die ze bij andere oproepen. Ik zou dat iig wel een weekje willen proberen.
Soms mag je wel janken, als er iemand dood is bv, maar waarom mag je niet janken als je je baan kwijt bent geraakt? Of als je je gekwetst voelt? Mensen zijn zo geprogrammeerd idd. Boos worden op je baas dan, dan moet er een funktioneringsgesprek gehouden worden. Wat zou het schelen als mensen gewoon 'LUL!' mochten roepen tegen hun baas en de deur dichtkwakken.
Ik stap ook vrij snel eroverheen als ik boos ben. Dat is dan wel nodig natuurlijk, als ruzie maken mag. Niet blijven hangen erin want dan wordt het niet gezellig. Maar ja, dan moet je eerst een olifantenhuid kweken voor de hele wereldbevolking. Mensen zijn nl best gevoelig, zeker als ze ineens alle emoties te zien krijgen die ze bij andere oproepen. Ik zou dat iig wel een weekje willen proberen.
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
donderdag 6 november 2014 om 20:54
donderdag 6 november 2014 om 20:58
quote:gladoortje74 schreef op 06 november 2014 @ 20:47:
Boos worden op je baas dan, dan moet er een funktioneringsgesprek gehouden worden. Wat zou het schelen als mensen gewoon 'LUL!' mochten roepen tegen hun baas en de deur dichtkwakken.
En dan springt de baas over zijn bureau naar die deur, rukt de deur open en schreeuwt 'trut' achter jou aan.
Of geldt dit open een eerlijk emoties tonen alleen voor degene die het graag willen en moet de rest van de wereld zich aan de inmiddels afgesproken fatsoensregels houden?
Boos worden op je baas dan, dan moet er een funktioneringsgesprek gehouden worden. Wat zou het schelen als mensen gewoon 'LUL!' mochten roepen tegen hun baas en de deur dichtkwakken.
En dan springt de baas over zijn bureau naar die deur, rukt de deur open en schreeuwt 'trut' achter jou aan.
Of geldt dit open een eerlijk emoties tonen alleen voor degene die het graag willen en moet de rest van de wereld zich aan de inmiddels afgesproken fatsoensregels houden?
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
donderdag 6 november 2014 om 21:00
quote:anoniemex schreef op 06 november 2014 @ 20:57:
Enerzijds eens: als het gaat om het niet verdringen van werkelijk pijnlijke zaken.
Anderzijds oneens: als men in het openbaar de emoties liet gaan, zou dat een gevaarlijke boel worden, zoals mensen die elkaar aanvliegen e.d.En waar ligt de grens hè? En vooral wie bepaalt die grens dan? Ach we filosoferen hier toch...
Enerzijds eens: als het gaat om het niet verdringen van werkelijk pijnlijke zaken.
Anderzijds oneens: als men in het openbaar de emoties liet gaan, zou dat een gevaarlijke boel worden, zoals mensen die elkaar aanvliegen e.d.En waar ligt de grens hè? En vooral wie bepaalt die grens dan? Ach we filosoferen hier toch...
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
donderdag 6 november 2014 om 21:03
Loop je lekker rustig over straat, passeer je een kolossaal ogende kerel, die op dat moment helemaal uit zijn dak gaat en als een malle begint te vloeken en te tieren. Denk je dan " wat fijn dat die man zijn emoties toont " of schrik je je helemaal de pl**ris?
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
donderdag 6 november 2014 om 21:04
quote:blijfgewoonbianca schreef op 06 november 2014 @ 20:52:
Als jij zit te jankebalken in de trein en het irriteert mij mateloos, dan vind je het ook geen punt dat ik uit mijn panty schiet en je de hele coupé doorscheld?
Jij mag mij altijd de pokken vol schelden.
Ik houd wel van wat beheersing.
Als jij zit te jankebalken in de trein en het irriteert mij mateloos, dan vind je het ook geen punt dat ik uit mijn panty schiet en je de hele coupé doorscheld?
Jij mag mij altijd de pokken vol schelden.
Ik houd wel van wat beheersing.
Ye ken.
donderdag 6 november 2014 om 21:15
Whaha, het zou wel een zootje worden. Maar wie weet scheelt het ook problemen omdat mensen geen steken onder water meer uitdelen en op andere slinkse wijze de ander onderuit schoffelen.
Ik heb met mensen met een verstandelijke beperking gewerkt en sommige kunnen hun emoties heel onbeschaamd tonen. Dat levert natuurlijk wel wat onrust en lawaai op maar dan susten wij, de begeleiders, iedereen en was het weer rustig. Dat kunnen mensen zonder beperking toch ook doen?
Dus als er iemand uit zijn dak gaat, dan moeten anderen inspringen om de situatie weer rustig te maken. Dat regelt zichzelf wel, net als de economie, hahaha.
Ik heb met mensen met een verstandelijke beperking gewerkt en sommige kunnen hun emoties heel onbeschaamd tonen. Dat levert natuurlijk wel wat onrust en lawaai op maar dan susten wij, de begeleiders, iedereen en was het weer rustig. Dat kunnen mensen zonder beperking toch ook doen?
Dus als er iemand uit zijn dak gaat, dan moeten anderen inspringen om de situatie weer rustig te maken. Dat regelt zichzelf wel, net als de economie, hahaha.
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
donderdag 6 november 2014 om 21:21