Psyche
alle pijlers
leeg gevoel van binnen
maandag 28 juli 2008 om 16:03
Herkent iemand dit? Ik zit al zo lang als ik leef (inmiddels bijna 30 jaar) met een gevoel van leegte van binnen. Het is allemaal niet bevredigend wat ik ervaar en ik heb ook niet echt zin me ergens in te verdiepen. Wat ik ook doe: of ik nu met mensen samen ben of alleen, of ik nu niks doe of het druk heb, of ik nu sport of luier, iedere keer komt die leegte terug. Ook nu ik een relatie heb en een baan die ik als zinvol ervaar (eerst dacht ik dat het gebrek aan die 2 zaken maakte dat ik me leeg kon voelen..) Ik ben ook een echte piekeraar. Soms lijkt het wel dat ik met het gepieker de leegte vul. Ik vind het erger om niets te hebben waar ik over nadenk of niets te hebben dat me interesseert, dan me suf te denken.
Mijn grootste angst is dat ik in mijn hoofd en hart 'hol' ben of zo. Ik weet wel dat dat lege gevoel een kenmerk is van de borderline persoonlijkheidsstoornis, maar ik ben er zo goed als zeker van dat ik die niet heb.
Ik ben een beetje op zoek naar wat ik hieraan kan doen, het voelt namelijk niet fijn. Ik zit al te denken aan meditatie, hoewel me dat ook beangstigt vanuit het idee dat ik niet blij word van wat ik van binnen aan zal treffen (zoals 'niks' ).
Herkent iemand dit?
Mijn grootste angst is dat ik in mijn hoofd en hart 'hol' ben of zo. Ik weet wel dat dat lege gevoel een kenmerk is van de borderline persoonlijkheidsstoornis, maar ik ben er zo goed als zeker van dat ik die niet heb.
Ik ben een beetje op zoek naar wat ik hieraan kan doen, het voelt namelijk niet fijn. Ik zit al te denken aan meditatie, hoewel me dat ook beangstigt vanuit het idee dat ik niet blij word van wat ik van binnen aan zal treffen (zoals 'niks' ).
Herkent iemand dit?
maandag 28 juli 2008 om 16:11
Ik heb hier weleens wat over gelezen en las ook dat mensen heel erg kunnen opknappen van het slikken van medicatie.
Ze kunnen niets doen aan die leegte en sombere, onverschillige gevoel, er schijnt een bepaalde link of stofje te missen in de hersenen.
Sommige mensen zien op tegen het feit hun hele leven medicatie te moeten blijven gebruiken, maar dat ligt meer aan het taboe wat er op rust....als je hoofdpijn hebt neem je toch ook een aspirine?
Wat ik gelezen heb is dat iedereen zei dat ze wilden 10 jaar eerder medicatie te hebben gekregen, het leven was 3 miljoen keer leuker en had het gevoel weer zin te hebben, er was geen leegte meer.
Mocht je hier iets in zien, neem dan eens contact op met een psycholoog of huisarts en leg uit wat je voelt en wat je wilt!
Ze kunnen niets doen aan die leegte en sombere, onverschillige gevoel, er schijnt een bepaalde link of stofje te missen in de hersenen.
Sommige mensen zien op tegen het feit hun hele leven medicatie te moeten blijven gebruiken, maar dat ligt meer aan het taboe wat er op rust....als je hoofdpijn hebt neem je toch ook een aspirine?
Wat ik gelezen heb is dat iedereen zei dat ze wilden 10 jaar eerder medicatie te hebben gekregen, het leven was 3 miljoen keer leuker en had het gevoel weer zin te hebben, er was geen leegte meer.
Mocht je hier iets in zien, neem dan eens contact op met een psycholoog of huisarts en leg uit wat je voelt en wat je wilt!
maandag 28 juli 2008 om 16:16
Wat een rot gevoel... Helaas zo herkenbaar. Er kunnen 20 mensen bij je zijn en nog voel je je leeg, eenzaam. En nee, je hoeft geen borderliner te zijn om dit te hebben.
Zoek hulp meisie. het zal niet makkelijk worden maar zeg nu zelf, DIT is ook NIET makkelijk. Zoek en kom in contact met je emoties want echt...iedereen heeft ze, ook JIJ!
Begin te leven, vraag hulp!
Dikke knuf en sterkte
Zoek hulp meisie. het zal niet makkelijk worden maar zeg nu zelf, DIT is ook NIET makkelijk. Zoek en kom in contact met je emoties want echt...iedereen heeft ze, ook JIJ!
Begin te leven, vraag hulp!
Dikke knuf en sterkte
maandag 28 juli 2008 om 16:35
Ooit wel eens van bloesem therapie gehoord?
Bloesemremedies kunnen je ondersteunen in je proces.
Het zijn vloeibare preparaten gemaakt van de levenskracht of levensenergie van de plant,boom of struik. De bloesemremedies kunnen dat deel wat je teveel hebt in jezelf somber, leeg gevoel aanvullen en je een balans geven. Tenslotte kan het licht niet zonder donker, en onder niet zonder boven etc. Net als de natuur zoekt je lichaam en geest een balans en de remedies geven je weer vreugde en inzichten waar je mee verder kunt.
Ook al zou je voor medicijnen kiezen dan kunnen ze je als nog ondersteunen in je proces.
Ik heb er al vele goede resultaten mee gehad.
je kan riskeren te doen wat je hart je ingeeft!
Bloesemremedies kunnen je ondersteunen in je proces.
Het zijn vloeibare preparaten gemaakt van de levenskracht of levensenergie van de plant,boom of struik. De bloesemremedies kunnen dat deel wat je teveel hebt in jezelf somber, leeg gevoel aanvullen en je een balans geven. Tenslotte kan het licht niet zonder donker, en onder niet zonder boven etc. Net als de natuur zoekt je lichaam en geest een balans en de remedies geven je weer vreugde en inzichten waar je mee verder kunt.
Ook al zou je voor medicijnen kiezen dan kunnen ze je als nog ondersteunen in je proces.
Ik heb er al vele goede resultaten mee gehad.
je kan riskeren te doen wat je hart je ingeeft!
maandag 28 juli 2008 om 16:56
Ik ben van mening dat het (deels) over kan gaan en dat veel van dat gevoel (of eigenlijk gebrek aan vullend gevoel) langzaam maar zeker oplost als je dichter bij jezelf uitkomt. Hoe? In mijn geval was dat therapie en wat dat voor een ander is weet ik niet.
Maar ik heb heeeeeeeeeeeel erg (echt heel erg dus!!!!) moeten leren, seconde voor seconde, minuut na minuut alles voor mezelf te benoemen wat het is wat ik voelde, wat het was wat ik dacht, wat het was wat ik nu wilde. Heel impuls gericht bijna handelen naar je ingevingen en die thuis ook op papier zetten, evalueren. Je eigen leven onder de loep nemen. Wat zijn bevredigende aspecten in die vriendschap en wat in die andere vriednschap en wat mist er bij die vriendschap en hoe blij of tevreden ben ik na een afspraak met zus en hoe is dat met zo? En waar zit 'm dat in. Dus veel evalueren wat je doet, veel vulling vinden in bezig zijn (dus niet denken maar doen).
Dus in mijn geval was dat wandelen en alleen maar waarnemen. Niks meer en niks minder. Vogels horen fluiten, zon voelen op je huid, stilte horen of juist geroezemoes van naderende mensen, de fysieke uitdaging en naderhand aan je lichaam voelen of het moe was of bezweet, of je hart harder klopte of niet. En dan voelen of er behoefte was tot even te gaan liggen en kijken of je het rozig zijn kon laten bestaan, of je er zefls een beetje van kon genieten.
Zo ontstonden eigenlijk mijn eerste gevulde momentjes van een paar minuten die eigenlijk niks om het lijf hadden. Want waar ging het in godsnaam om, om een beetje wandelen enzo. Niks niet baan, relaties, etc. Gewoon piepkleine dingetjes.
En vergeet niet dat dit een proces van maanden tot jaren is geweest. Dus verwacht geen wonderen binnen korte tijd. Het leven leren komen en nemen zoals het is op dat moment en niet over 5 minuten en ook niet 5 minuten daarvoor. Maar helemaal in het NU. Zo telkens te beleven heeft mij heel erg geholpen!
Succes, ik hoop dat je er wat aan hebt.
Maar ik heb heeeeeeeeeeeel erg (echt heel erg dus!!!!) moeten leren, seconde voor seconde, minuut na minuut alles voor mezelf te benoemen wat het is wat ik voelde, wat het was wat ik dacht, wat het was wat ik nu wilde. Heel impuls gericht bijna handelen naar je ingevingen en die thuis ook op papier zetten, evalueren. Je eigen leven onder de loep nemen. Wat zijn bevredigende aspecten in die vriendschap en wat in die andere vriednschap en wat mist er bij die vriendschap en hoe blij of tevreden ben ik na een afspraak met zus en hoe is dat met zo? En waar zit 'm dat in. Dus veel evalueren wat je doet, veel vulling vinden in bezig zijn (dus niet denken maar doen).
Dus in mijn geval was dat wandelen en alleen maar waarnemen. Niks meer en niks minder. Vogels horen fluiten, zon voelen op je huid, stilte horen of juist geroezemoes van naderende mensen, de fysieke uitdaging en naderhand aan je lichaam voelen of het moe was of bezweet, of je hart harder klopte of niet. En dan voelen of er behoefte was tot even te gaan liggen en kijken of je het rozig zijn kon laten bestaan, of je er zefls een beetje van kon genieten.
Zo ontstonden eigenlijk mijn eerste gevulde momentjes van een paar minuten die eigenlijk niks om het lijf hadden. Want waar ging het in godsnaam om, om een beetje wandelen enzo. Niks niet baan, relaties, etc. Gewoon piepkleine dingetjes.
En vergeet niet dat dit een proces van maanden tot jaren is geweest. Dus verwacht geen wonderen binnen korte tijd. Het leven leren komen en nemen zoals het is op dat moment en niet over 5 minuten en ook niet 5 minuten daarvoor. Maar helemaal in het NU. Zo telkens te beleven heeft mij heel erg geholpen!
Succes, ik hoop dat je er wat aan hebt.
maandag 28 juli 2008 om 22:46
Bedankt voor jullie reacties! Op sommigen reageer ik even persoonlijk:
@Bosaapje: lieve reactie, doet me goed. Heb jij het zelf ook? En hoe ga jij ermee om?
@Miesteph: medicatie...ik sta er heel dubbel tegenover. Ik erken dat het zou kunnen helpen (snap dat ik dat bij een specialist moet checken), maar het idee het 'chemisch' op te lossen geeft me het idee dat ik dan van de kern wegraak. Kan dat niet beargumenteren, is een gevoel.
@Intiem: ik denk net als jij dat het gaat om dichter bij jezelf komen, vandaar dat ik aan meditatie dacht (ben dus alleen bang dat dat de leegte van binnen bevestigt, dus dat meditatie meer iets is voor mensen met juist een heel 'vol gevoel', zeg maar. Maar wat jij hebt gedaan klinkt heel goed zeg. Fijn dat je nu meer bevrediging ervaart, juist in de simpele dingen. Ik heb het boek van Eckhard Tolle gelezen, de kracht van het nu, en daar moest ik aan denken toen ik jouw reactie las. Denk dat ik zelf ook meer in die richting moet gaan zoeken. Ik doe nu overigens al therapie, Gestalt. Ik heb al van alles geprobeerd en blijf maar weer in dat oude gevoel vervallen (en oude gedachtes ook). Loop nu echt te therapie-shoppen, ik besef dat ik iets zelf niet doe wat wel essentieel is voor verandering. Of de verandering gaat me niet snel genoeg of zo.
@Paaltje: herkenbare dingen staan er op dat forum! En bedankt voor tip van psychologie magazine. Hoe ga jij er verder mee om? Succes met zoeken naar nieuwe psycholoog!
@Bosaapje: lieve reactie, doet me goed. Heb jij het zelf ook? En hoe ga jij ermee om?
@Miesteph: medicatie...ik sta er heel dubbel tegenover. Ik erken dat het zou kunnen helpen (snap dat ik dat bij een specialist moet checken), maar het idee het 'chemisch' op te lossen geeft me het idee dat ik dan van de kern wegraak. Kan dat niet beargumenteren, is een gevoel.
@Intiem: ik denk net als jij dat het gaat om dichter bij jezelf komen, vandaar dat ik aan meditatie dacht (ben dus alleen bang dat dat de leegte van binnen bevestigt, dus dat meditatie meer iets is voor mensen met juist een heel 'vol gevoel', zeg maar. Maar wat jij hebt gedaan klinkt heel goed zeg. Fijn dat je nu meer bevrediging ervaart, juist in de simpele dingen. Ik heb het boek van Eckhard Tolle gelezen, de kracht van het nu, en daar moest ik aan denken toen ik jouw reactie las. Denk dat ik zelf ook meer in die richting moet gaan zoeken. Ik doe nu overigens al therapie, Gestalt. Ik heb al van alles geprobeerd en blijf maar weer in dat oude gevoel vervallen (en oude gedachtes ook). Loop nu echt te therapie-shoppen, ik besef dat ik iets zelf niet doe wat wel essentieel is voor verandering. Of de verandering gaat me niet snel genoeg of zo.
@Paaltje: herkenbare dingen staan er op dat forum! En bedankt voor tip van psychologie magazine. Hoe ga jij er verder mee om? Succes met zoeken naar nieuwe psycholoog!
maandag 28 juli 2008 om 22:53
dinsdag 29 juli 2008 om 14:35
Fevarine, Ik heb hulp gezocht. Jarenlang heb ik mijn emoties weggestopt. Beetje bij beetje heb ik ze weer toe durven te laten maar dat moest heel bewust gebeuren omdat ze er "gewoon"niet meer waren. Ik had ze te diep weggestopt.
Eén voorbeeld weet ik nog heel goed. In het voorjaar van 2003 was ik aan het wandelen en keek goed om me heen. Wat mij opviel was dat de bomen weer knoppen kregen. Ik ben blijven staan en probeerde het gevoel wat ik als klein kind had tevoorschijn te toveren. Het blijde gevoel dat de lente weer begonnen was, het groen worden, de vogeltjes die aan het fluiten waren. Het duurde lang maar het lukte me.... Ik kreeg weer het gevoel van geluk, blijdschap en vrijheid.
Ik ben doorgegaan met daarin te oefenen en heb eerst de positieve emoties aangepakt.
De negatieve emoties voel ik nu ook wel maar heel kort. Ik duw ze zo gauw ik kan weer weg. Eerst gebeurde dit automatisch. Nu moet ik echt de dingen gaan relativeren. Een voorbeeld. Als ik ergens verdrietig over ben en de tranen zitten hoog ga ik bij me zelf na waarom ik verdrietig ben, wat ik ermee opschiet om te huilen en wat het effect is. Dat verdriet is dan zo weg. (Ben groot gebracht met het idee dat verdriet zelfmedelijden is)
Hierin heb ik nog een lange weg in te gaan dus.
Toch lukt het me steeds beter. Soms rollen de tranen bij een mooie film spontaan over mijn wangen.
Het lege gevoel in een groep blijft. Wel kan ik nu genieten hoe anderen er plezier in hebben en hoe leuk ze het vinden. Ik kan me dat niet voorstellen maar als ik die vrolijke snoeten zie vind ik dat echt fijn en ben ik er niet zo mee bezig dat ik me eigenlijk heel eenzaam voel.
Ik weet dat het 'lege" gevoel nooit over gaat maar ik weet er wel beter mee om te gaan.
Nogmaals, ZOEK HULP meisie!
Eén voorbeeld weet ik nog heel goed. In het voorjaar van 2003 was ik aan het wandelen en keek goed om me heen. Wat mij opviel was dat de bomen weer knoppen kregen. Ik ben blijven staan en probeerde het gevoel wat ik als klein kind had tevoorschijn te toveren. Het blijde gevoel dat de lente weer begonnen was, het groen worden, de vogeltjes die aan het fluiten waren. Het duurde lang maar het lukte me.... Ik kreeg weer het gevoel van geluk, blijdschap en vrijheid.
Ik ben doorgegaan met daarin te oefenen en heb eerst de positieve emoties aangepakt.
De negatieve emoties voel ik nu ook wel maar heel kort. Ik duw ze zo gauw ik kan weer weg. Eerst gebeurde dit automatisch. Nu moet ik echt de dingen gaan relativeren. Een voorbeeld. Als ik ergens verdrietig over ben en de tranen zitten hoog ga ik bij me zelf na waarom ik verdrietig ben, wat ik ermee opschiet om te huilen en wat het effect is. Dat verdriet is dan zo weg. (Ben groot gebracht met het idee dat verdriet zelfmedelijden is)
Hierin heb ik nog een lange weg in te gaan dus.
Toch lukt het me steeds beter. Soms rollen de tranen bij een mooie film spontaan over mijn wangen.
Het lege gevoel in een groep blijft. Wel kan ik nu genieten hoe anderen er plezier in hebben en hoe leuk ze het vinden. Ik kan me dat niet voorstellen maar als ik die vrolijke snoeten zie vind ik dat echt fijn en ben ik er niet zo mee bezig dat ik me eigenlijk heel eenzaam voel.
Ik weet dat het 'lege" gevoel nooit over gaat maar ik weet er wel beter mee om te gaan.
Nogmaals, ZOEK HULP meisie!
woensdag 6 augustus 2008 om 21:45
He Paaltje, wat 'grappig' om jou hier ook te zien. Ik zit momenteel ook met een leegte-aanval en vroeg me bij een blik op jouw topic af of het bij jou ook breder is dan naar andere mensen toe zeg maar. Ja dus. Da's wel lastig, maar duidt misschien ook aan dat dat van naar andere mensen misschien eerder een 'onderdeel van' is, dan het hoofdprobleem. Er is in ieder geval een relationeel verband, lijkt me.
Maar goed, ik zit nu dus zelf ook weer eens met leegte. Genieten kan ik uberhaupt niet zo goed, dat kan ik soms een beetje en heeel soms best wel erg haha. Voel me vlak, vooral als het weereens over passies gaat. Ik heb wel een paar dingen die ik graag wil, maar de kracht niet om er echt beweging in te krijgen. Ik mis een soort levensstroom en dan met name in het positieve. Negatieve gevoelens ken ik wel, al worden die ook door de leegte opgewekt, dan denk ik aan (zelf)destructieve neigingen bijvoorbeeld. Ik voel me er erg alleen in omdat ik altijd het gevoel heb dat iemand me hoogstens gedeeltelijk kan volgen. Heel veel mensen zullen het niet eens achter me zoeken. Over het algemeen functioneer ik wel goed en dan speelt het ook geen grote rol omdat ik dan in beweging ben. Nu heb ik mezelf vergaloppeerd met te veel dingen en zit ik even helemaal beneden zeg maar. Vermoeidheid speelt ook een grote rol, maar dan nog... Ik heb het idee dat het leven bij mij minder door de aderen stroomt (de beweging dus, iets voelen 'stromen') dan bij andere mensen. Voel me daardoor een buitenstaander en krijg soms het wel vaker genoemde gevoel naar een film te kijken.
Ik heb al allerlei verschilende therapieën gehad. En ook medicijnen (antidepressiva) geprobeerd. En niet om lullig te doen, maar als ik een medicijn had getroffen dat aansloeg, had het me echt niet uitgemaakt als ik het mijn hele leven hoefde te slikken. En tegen het labeltje borderline heb ik ook moeten vechten. Mensen concluderen snel, ook 'professionals'. Maar ik wist dat ik geen borderliner ben en dat bleek ook uit de tests. Gewoon laten testen.
Overigens ben ik ook erg gevoelig voor prikkels enzo. HSP-achtig. Heb ook wel eens het idee dat de leegte van daaruit ontstaat: een soort knop die omgaat na te veel prikkels, waarna er dus leegte overblijft. Vergelijk een spons vol opgenomen water die je uitwringt.
Ik weet verder even niks zinnigs te melden omdat ik zelf ook in een dip zit nu, maar misschien herken je er wat in. Voel me er na al die jaren nog steeds alleen in. Mensen zeggen wel dat ze ook niet de hele dag genieten en dat geloof ik ook wel, maar ondertussen is het wel verdomde moeilijk echte herkenning te vinden. Er is dus toch iets anders, denk ik dan.
Maar goed, ik zit nu dus zelf ook weer eens met leegte. Genieten kan ik uberhaupt niet zo goed, dat kan ik soms een beetje en heeel soms best wel erg haha. Voel me vlak, vooral als het weereens over passies gaat. Ik heb wel een paar dingen die ik graag wil, maar de kracht niet om er echt beweging in te krijgen. Ik mis een soort levensstroom en dan met name in het positieve. Negatieve gevoelens ken ik wel, al worden die ook door de leegte opgewekt, dan denk ik aan (zelf)destructieve neigingen bijvoorbeeld. Ik voel me er erg alleen in omdat ik altijd het gevoel heb dat iemand me hoogstens gedeeltelijk kan volgen. Heel veel mensen zullen het niet eens achter me zoeken. Over het algemeen functioneer ik wel goed en dan speelt het ook geen grote rol omdat ik dan in beweging ben. Nu heb ik mezelf vergaloppeerd met te veel dingen en zit ik even helemaal beneden zeg maar. Vermoeidheid speelt ook een grote rol, maar dan nog... Ik heb het idee dat het leven bij mij minder door de aderen stroomt (de beweging dus, iets voelen 'stromen') dan bij andere mensen. Voel me daardoor een buitenstaander en krijg soms het wel vaker genoemde gevoel naar een film te kijken.
Ik heb al allerlei verschilende therapieën gehad. En ook medicijnen (antidepressiva) geprobeerd. En niet om lullig te doen, maar als ik een medicijn had getroffen dat aansloeg, had het me echt niet uitgemaakt als ik het mijn hele leven hoefde te slikken. En tegen het labeltje borderline heb ik ook moeten vechten. Mensen concluderen snel, ook 'professionals'. Maar ik wist dat ik geen borderliner ben en dat bleek ook uit de tests. Gewoon laten testen.
Overigens ben ik ook erg gevoelig voor prikkels enzo. HSP-achtig. Heb ook wel eens het idee dat de leegte van daaruit ontstaat: een soort knop die omgaat na te veel prikkels, waarna er dus leegte overblijft. Vergelijk een spons vol opgenomen water die je uitwringt.
Ik weet verder even niks zinnigs te melden omdat ik zelf ook in een dip zit nu, maar misschien herken je er wat in. Voel me er na al die jaren nog steeds alleen in. Mensen zeggen wel dat ze ook niet de hele dag genieten en dat geloof ik ook wel, maar ondertussen is het wel verdomde moeilijk echte herkenning te vinden. Er is dus toch iets anders, denk ik dan.
woensdag 6 augustus 2008 om 21:49
Paaltje: TO = Vertwijfeld. Zij heeft per ongeluk onder de nick van een vriendin gepost en die vriendin was dus Feverine. Zie ook post 28/7 22.55.
Frits: bloesemtherapie doet in het slechtste geval niks, dus doe niet zo moeilijk. Maar goed, jouw mening. Interessant ook dat je verder niks toe te voegen hebt. Zoek je soms eens in de zoveel tijd het woord 'bloesemtherapie' op met de zoekfunctie om dan in het betreffende topic je mening te verkondigen? Het zou een stuk nuttiger (en geloofwaardiger m.i.) zijn als je daarnaast ook een tip geeft waar TO dan volgens jou wél wat aan heeft.
xhelenx: welke remedie(s) zou jij adviseren?
Frits: bloesemtherapie doet in het slechtste geval niks, dus doe niet zo moeilijk. Maar goed, jouw mening. Interessant ook dat je verder niks toe te voegen hebt. Zoek je soms eens in de zoveel tijd het woord 'bloesemtherapie' op met de zoekfunctie om dan in het betreffende topic je mening te verkondigen? Het zou een stuk nuttiger (en geloofwaardiger m.i.) zijn als je daarnaast ook een tip geeft waar TO dan volgens jou wél wat aan heeft.
xhelenx: welke remedie(s) zou jij adviseren?
donderdag 7 augustus 2008 om 11:20
Ik ken het ook. Merk dat het steeds meer opspeelt de laatste tijd. Ik doe mijn dingen wel, functioneer op mijn werk, heb een sociaal leven, maar toch kan ik niet zeggen dat ik écht gelukkig ben. Ik heb altijd het gevoel iets te missen. Vind het leven maar 'zozo' en denk vaak dat er meer uit te halen valt. Ik word moe van geklaag van anderen over kleine dingen, want ik lijk de dingen zo anders te zien dan anderen (dat gevoel heb ik tenminste). Ik ben heel intuitief en handel daar vaak ook naar, dingen heel goed verwoorden naar een ander die het niet begrijpt lukt me vaak dan ook slecht.
Soms zou ik weg willen. Naar plek waar alles rustig en vredig is. Waar ik niet zoveel hoef, behalve me gelukkig voelen.
Soms zou ik weg willen. Naar plek waar alles rustig en vredig is. Waar ik niet zoveel hoef, behalve me gelukkig voelen.
zaterdag 9 augustus 2008 om 00:07
Herkenbaar ook weer wat je schrijft, Paaltje. Ik ben ook nog steeds op zoek naar een 'kapstok': is het dysthymie (mildere maar chronische vorm van depressie - grijze wolk), is het hsp? Is het iets fysieks als reactie op suiker? Ik ben er nog niet uit en het is misschien te ambitieus om er 1 verklaring voor te zoeken. Dat zou e.e.a. alleen wel wat makkelijker maken, zucht....
Mij vonden ze als kind 'overgevoelig' en 'kwetsbaar'.
Mja, die dooddoener is misschien te vergelijken met 'op ieder potje past een dekseltje' als je ervan baalt dat je al lang single bent (uitgesproken door mensen die zelf al jaren een relatie hebben).
Als ik me leeg voel kan ik overigens ook in een soort vreemde toestand komen. Enerzijds dus het gevoel in een film te zitten, anderzijds heb ik wel verbinding, maar een rare. Ik zie/hoor/voel dan dingen waardoor ik me wat onbehaaglijk ga voelen. Hoe mensen doen, gekke situaties. Gebeurt vaak als ik in zo'n lege toestand op stap ben.
Mij vonden ze als kind 'overgevoelig' en 'kwetsbaar'.
Mja, die dooddoener is misschien te vergelijken met 'op ieder potje past een dekseltje' als je ervan baalt dat je al lang single bent (uitgesproken door mensen die zelf al jaren een relatie hebben).
Als ik me leeg voel kan ik overigens ook in een soort vreemde toestand komen. Enerzijds dus het gevoel in een film te zitten, anderzijds heb ik wel verbinding, maar een rare. Ik zie/hoor/voel dan dingen waardoor ik me wat onbehaaglijk ga voelen. Hoe mensen doen, gekke situaties. Gebeurt vaak als ik in zo'n lege toestand op stap ben.
zaterdag 9 augustus 2008 om 18:42
Nice. Ik dacht dat ik hier gepost had vanmidag, maar ik zie er niks van staan. Misschien omdat vriend onaangekondigd hier kwam binnenstiefelen...
Even kort maar:
Hoe bedoel je niet meekomen: sociaal en/of met leren? Ik had vooral het eerste. Had wel wat vriendinnetjes, maar of ze gingen verhuizen, of ze konden zich ineens zo fijn tegen me keren. Als ik de verkeerde kleren aan had of me niet volwassen genoeg uitdrukte (zij zeiden 'playen' in plaats van 'spelen', heel volwassen indeed...).
In mijn puberteit ben ik langzamerhand in een depressie gezakt. Naast mijn leegtegevoelens was er ook een onvervulbaar gevoel waar het ging om warmte en genegenheid. Dat had ik van thuis uit niet zoveel meegekregen en dus ging ik allerlei moederfiguren zoeken. Maar ja, die konden dat gat wat ik voelde ook niet opvullen. En dat is denk ik de druppel geweest. Nu functioneer ik wat dat betreft wel beter, maar dat eeuwige leegtegevoel inderdaad. Ben er wel mee bezig geweest en allerhande 'verklaringen' rijker, maar de oplossing heb ik nog steeds niet.
Ik ben ook heel vaak moe en futloos. Vandaar dat ik me ook wel eens afvraag of het (mede) met suiker te maken heeft bijvoorbeeld.
Denk je dat dat gaat lukken met werk? Ik heb wel leuk werk en ik denk dat voor ons ook belangrijk is: leuke collega's. Want tja, werk is nooit altijd genieten of spannend of wat dan ook. Vanuit leegheid tot inspiratie komen of tot zin om te werken valt me ook weleens lastig. Het is denk ik belangrijk om jezelf niet uit het oog te verliezen en naast je werk ook leuke dingen te doen.
Als je er meer over kwijt wilt ben ik wel benieuwd naar jouw 'rare verbinding' met de wereld op lege momenten.
Tot later!
Even kort maar:
Hoe bedoel je niet meekomen: sociaal en/of met leren? Ik had vooral het eerste. Had wel wat vriendinnetjes, maar of ze gingen verhuizen, of ze konden zich ineens zo fijn tegen me keren. Als ik de verkeerde kleren aan had of me niet volwassen genoeg uitdrukte (zij zeiden 'playen' in plaats van 'spelen', heel volwassen indeed...).
In mijn puberteit ben ik langzamerhand in een depressie gezakt. Naast mijn leegtegevoelens was er ook een onvervulbaar gevoel waar het ging om warmte en genegenheid. Dat had ik van thuis uit niet zoveel meegekregen en dus ging ik allerlei moederfiguren zoeken. Maar ja, die konden dat gat wat ik voelde ook niet opvullen. En dat is denk ik de druppel geweest. Nu functioneer ik wat dat betreft wel beter, maar dat eeuwige leegtegevoel inderdaad. Ben er wel mee bezig geweest en allerhande 'verklaringen' rijker, maar de oplossing heb ik nog steeds niet.
Ik ben ook heel vaak moe en futloos. Vandaar dat ik me ook wel eens afvraag of het (mede) met suiker te maken heeft bijvoorbeeld.
Denk je dat dat gaat lukken met werk? Ik heb wel leuk werk en ik denk dat voor ons ook belangrijk is: leuke collega's. Want tja, werk is nooit altijd genieten of spannend of wat dan ook. Vanuit leegheid tot inspiratie komen of tot zin om te werken valt me ook weleens lastig. Het is denk ik belangrijk om jezelf niet uit het oog te verliezen en naast je werk ook leuke dingen te doen.
Als je er meer over kwijt wilt ben ik wel benieuwd naar jouw 'rare verbinding' met de wereld op lege momenten.
Tot later!
zondag 10 augustus 2008 om 22:40
Mijn kwetsbaarheid (of wat het ook was) zorgde er denk ik voor dat ze bij mij juist twijfelden of ze me nog een keer de kleuterklas zouden laten doen. Dat is uiteindelijk niet gebeurd.
Het niet op kunnen gaan in de wereld om je heen op die momenten is voor mij ook wel een goeie beschrijving. Juist daarom is het denk ik ook wel confronterend als je die buitenwereld opzoekt op zo'n moment. Of kan het confronterend zijn.
Dat wat ik bedoelde met die rare dingen is ook dat ik rare situaties tegenkom. Zo begon iemand tegen mij te roepen (hij 'noemde me' Diana) iets van dat ik mijn leven eens op de rails moest zetten of zo. Of rare situaties bij andere mensen. Maar ja, het is natuurlijk ook mijn eigen filter, ik voel me dan inderdaad heel raar. Alles is dan heel overweldigend lijkt het op een bepaalde manier. Nogal vreemd he, in combinatie met die leegte. Inderdaad moeilijk te beschrijven haha.
Het niet op kunnen gaan in de wereld om je heen op die momenten is voor mij ook wel een goeie beschrijving. Juist daarom is het denk ik ook wel confronterend als je die buitenwereld opzoekt op zo'n moment. Of kan het confronterend zijn.
Dat wat ik bedoelde met die rare dingen is ook dat ik rare situaties tegenkom. Zo begon iemand tegen mij te roepen (hij 'noemde me' Diana) iets van dat ik mijn leven eens op de rails moest zetten of zo. Of rare situaties bij andere mensen. Maar ja, het is natuurlijk ook mijn eigen filter, ik voel me dan inderdaad heel raar. Alles is dan heel overweldigend lijkt het op een bepaalde manier. Nogal vreemd he, in combinatie met die leegte. Inderdaad moeilijk te beschrijven haha.
