Psyche
alle pijlers
En ineens komt de klap..
woensdag 28 januari 2015 om 19:19
Ik heb toch even de behoefte om van me af te schrijven. Een paar onrustige maanden gehad, net terug van een korte city-trip en ineens... BOEM. Het gevoel overvalt me. Midden op de dag en ik kan het na een paar dagen nog steeds niet 'weg-relativeren'.
Voor degene die het niet weten, heb een paar maanden geleden een topic geopend over mijn ex die borderline heeft en me meerdere malen bedrogen heeft. Punt erachter gezet en een behoorlijke stalk-tijd achter de rug. Eindelijk is het stil, nu een week of twee. Opgelucht vooral. Ik kan weer op mezelf richten. En daar loop ik waarschijnlijk ineens tegenaan.
Ik ben net terug van een waanzinnige citytrip. Ik voelde me vrij en bijna euforisch, Ik was echt even afgeschakeld van de echte wereld om het even zo te zeggen. Maar sinds ik terug ben voel ik me zo onrustig, alleen, angstig lijkt het wel. Mijn ex anzich mis ik niet, hij heeft me zoveel pijn gedaan dat hij het niet waard is om daar nog tranen om te laten. Maar de geborgenheid, de liefde, vriendschap en het gevoel wat hij me gaf mis ik enorm. En dan word ik ineens overvallen door onzekerheid. Ik ben weer alleen en ik besef me ook dat het nog even gaat duren voordat ik dat weer helemaal kan accepteren. Ik voel me verdrietig bij vragen waar ik het antwoord niet op kan geven en omdat ik er geen controle over kan hebben misschien ook zinloos is om erbij stil te staan. Blijf ik weer jaren alleen? Zal ik in te toekomst iemand vinden die van me houdt? Ik voel me eenzaam (in de praktijk ben ik het niet qua sociaal leven..) onzeker, en wordt overvallen door verdriet. Ik heb dit niet zo gewild en toch moet ik het accepteren... Ik dacht dat ik zo sterk was, maar diep van binnen wil ik niets liever weer die geborgenheid te voelen.
Ik weet even niet waar ik met mezelf heen moet, het overvalt me nogal..
Voor degene die het niet weten, heb een paar maanden geleden een topic geopend over mijn ex die borderline heeft en me meerdere malen bedrogen heeft. Punt erachter gezet en een behoorlijke stalk-tijd achter de rug. Eindelijk is het stil, nu een week of twee. Opgelucht vooral. Ik kan weer op mezelf richten. En daar loop ik waarschijnlijk ineens tegenaan.
Ik ben net terug van een waanzinnige citytrip. Ik voelde me vrij en bijna euforisch, Ik was echt even afgeschakeld van de echte wereld om het even zo te zeggen. Maar sinds ik terug ben voel ik me zo onrustig, alleen, angstig lijkt het wel. Mijn ex anzich mis ik niet, hij heeft me zoveel pijn gedaan dat hij het niet waard is om daar nog tranen om te laten. Maar de geborgenheid, de liefde, vriendschap en het gevoel wat hij me gaf mis ik enorm. En dan word ik ineens overvallen door onzekerheid. Ik ben weer alleen en ik besef me ook dat het nog even gaat duren voordat ik dat weer helemaal kan accepteren. Ik voel me verdrietig bij vragen waar ik het antwoord niet op kan geven en omdat ik er geen controle over kan hebben misschien ook zinloos is om erbij stil te staan. Blijf ik weer jaren alleen? Zal ik in te toekomst iemand vinden die van me houdt? Ik voel me eenzaam (in de praktijk ben ik het niet qua sociaal leven..) onzeker, en wordt overvallen door verdriet. Ik heb dit niet zo gewild en toch moet ik het accepteren... Ik dacht dat ik zo sterk was, maar diep van binnen wil ik niets liever weer die geborgenheid te voelen.
Ik weet even niet waar ik met mezelf heen moet, het overvalt me nogal..
woensdag 28 januari 2015 om 20:17
Het klinkt alsof je 'gewoon' je verbroken relatie aan het verwerken bent. Niet fijn, maar wel gezond. Vooral niet proberen weg-te-relativeren, lijkt me dus. Ik kan me voorstellen dat het rauw op je dak valt, zo na een fijn reisje. Maar zoals je schrijft was je daar blijkbaar even weg van de 'echte' wereld en nu sta je er weer met beide voeten in. Sterkte met het verwerken en het verdriet
woensdag 28 januari 2015 om 21:54
quote:Blijf ik weer jaren alleen? Zal ik in te toekomst iemand vinden die van me houdt?Je zit te ver vooruit te denken. Belangrijk is dat je van het heden iets maakt, elke dag weer het beste en mooiste uit de dag haalt, en als je niet meer vooruit denkt en simpelweg tevreden bent met het nu, komt de toekomst vanzelf wel. Acceptatie roept geluk op, ontevredenheid roept teleurstelling op.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
woensdag 28 januari 2015 om 22:06
Je hebt van die types die ze "happy go lucky" noemen he. Die stralen altijd vrolijkheid en levenslust uit. Omdat ze dat uitstralen trekken ze liefde aan. Ze zijn leuk gezelschap. Verliezen ze vrienden, gezondheid of geld, binnen no time hebben ze nieuwe vrienden, aardige dokters die zich voor hun gezondheid inspannen en weten ze een karrevracht geld te regelen om hun plannen mee op te starten.
Misschien dat je kan proberen om iets van deze levenshouding na te volgen. Iedereen heeft wel latent iets van die levenslust in zich.
Misschien dat je kan proberen om iets van deze levenshouding na te volgen. Iedereen heeft wel latent iets van die levenslust in zich.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
woensdag 28 januari 2015 om 23:26
Vooral niet gaan doen alsof je zo lucky bent hoor. Neem je tijd. Probeer er voor te zorgen dat je weer blij met je eigen leven bent. Geen afhankelijkheid van een ander ook niet voor geborgenheid hoe fijn dat ook zou zijn (spreek ook voor mijzelf). Ik vind zelf dat het moment wanneer ik eigenlijk geen partner hoef ik er juist pas klaar voor ben. Voor jou nu veel sterkte bij het verwerken van de breuk, je zal er door heen moeten maar hou vertrouwen voor de toekomst.
woensdag 28 januari 2015 om 23:45
Goed met tegenslagen omgaan is trouwens niet per definitie schouders er onder en doorgaan, het betekent veel eerder dat je het een plekje geeft en kan loslaten. Anders verdring je het en niet hopen de emoties zich op totdat de bom pas echt barst. Misschien kan haptonomie, mindfulnes, shiatsu je helpen om dit af te sluiten. Sporten om af te reageren, lekker in de natuur zijn of meditatie proberen. Wat maar het beste bij jou pas.