Gezondheid
alle pijlers
Jong en burnout
zaterdag 9 augustus 2014 om 22:22
Hallo, al een jaar lees ik soms op forums omdat herkenning vaak toch soort van helpt op slechte momenten.. Nu toch eens m'n eigen verhaal in t kort, omdat ik graag wil weten of er meer jonge meiden (ik word 30 binnenkort) zijn, die niet zozeer door 60urige werkweken, maar vooral door karakter eigenschappen (onzeker, altijd aan verwachtingen willen voldoen, perfectionistisch daardoor en te groot verantwoordelijkheidsgevoel .. En kan nog wel even doorgaan;-)) een fikse burnout hebben gekregen?
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
woensdag 18 februari 2015 om 19:01
ik denk dat ik het sowieso niet zal doen, als mijn naam niet gefingeerd kan worden. ik vind het echt superstoer van mensen die er helemaal voor uitkomen, maar zelf heb ik daar toch twijfels over... met name vanwege toekomstige carriere.
het gaat trouwens over de 'positieve' kanten van burnout. vandaar dat ze geinteresseerd is in het paardrijden, het nieuwe dingen ontdekken.
ik wil mijn verhaal best delen, ik heb zelf ook veel gehad aan de verhalen van anderen, maar als ik er zo nerveus van wordt weet ik niet... ff nachtje over slapen iig.
als iemand van jullie enthousiast is zijn verhaal te doen..?
het gaat trouwens over de 'positieve' kanten van burnout. vandaar dat ze geinteresseerd is in het paardrijden, het nieuwe dingen ontdekken.
ik wil mijn verhaal best delen, ik heb zelf ook veel gehad aan de verhalen van anderen, maar als ik er zo nerveus van wordt weet ik niet... ff nachtje over slapen iig.
als iemand van jullie enthousiast is zijn verhaal te doen..?
woensdag 18 februari 2015 om 22:43
Das toch echt niets voor mij....Twee weken geleden contacteerde een journaliste van de Belgische Flair mij (had mijn naam van een collega). Ze wilde graag een interview, wel meer over mijn globale BO-verhaal. Ondanks dat het volledig anoniem was, zag ik het niet zitten. Toch een beetje bang dat het mij in de toekomst zou achtervolgen (zeker naar toekomstige werkgevers toe).
Wel tof dat ze het vooral over de positieve kant van BO wil schrijven. Moet toegeven dat dergelijke verhalen mij ook goed geholpen heeft. Heb hier nog een oude Viva liggen met een artikel over BO en die heb ik de afgelopen maanden een paar keer gelezen. Die verhalen geven mij veel steun.
Ben benieuwd wat je gaat doen Bloem. Slaap er lekker een nachtje over.
Wel tof dat ze het vooral over de positieve kant van BO wil schrijven. Moet toegeven dat dergelijke verhalen mij ook goed geholpen heeft. Heb hier nog een oude Viva liggen met een artikel over BO en die heb ik de afgelopen maanden een paar keer gelezen. Die verhalen geven mij veel steun.
Ben benieuwd wat je gaat doen Bloem. Slaap er lekker een nachtje over.
Always believe that something wonderful is about to happen.
donderdag 19 februari 2015 om 18:26
Snap dat je daar niet zo op zit te wachten nog Bloem! Zou idd ook bedenken tot hoever het je 'achtervolgt' zo'n interview... Nou vind ik juist ook soms wel weer dat een medewerker die een burnout heeft gehad, juist een goede leerweg gehad heeft en misschien wel een betere werknemer wordt:-). (Positieve inkijk)
Maar ook ik zou niet staan te springen om m'n verhaal voor een artikel te doen.. Al vind ik het geen taboe oid. Beetje dubbel idee idd. Goed dat je binnen een dag de keuze voor jezelf helder hebt en er geen energie meer aan verspeeld qua dubben en zenuwachtig ervan worden:-).
Vervelend dat je nog steeds een terugval heb voor je gevoel! Het duurt vast niet weer 2 mnd voor je weer bij hetzelfde punt was... Gewoon even stapje terug, of 2.. En daarna weer vooruit:-)!
Maar ook ik zou niet staan te springen om m'n verhaal voor een artikel te doen.. Al vind ik het geen taboe oid. Beetje dubbel idee idd. Goed dat je binnen een dag de keuze voor jezelf helder hebt en er geen energie meer aan verspeeld qua dubben en zenuwachtig ervan worden:-).
Vervelend dat je nog steeds een terugval heb voor je gevoel! Het duurt vast niet weer 2 mnd voor je weer bij hetzelfde punt was... Gewoon even stapje terug, of 2.. En daarna weer vooruit:-)!
donderdag 19 februari 2015 om 19:07
Heel goed dat je die keuze gemaakt hebt, @bloem. En, met een positieve noot bij je terugval: je hebt 'nee' gezegd tegen iets wat niet goed voelde voor je.
Ik ben vandaag met man meegeweest naar zijn werk, tijdens het gesprek lekker zitten lezen (voor zover dat kon, elke keer als er een collega langs kwam werd er natuurlijk gevraagd hoe het met man gaat ) en onderweg een soort risk-geocaching-achtig spel gespeeld. Uiteindelijk werd het zo toch nog een best wel onstpannen ritje - al merk ik ook wel dat echt werken er voor mij nog niet inzit: even zo een middag onderweg zijn is al ontzettend vermoeiend.
Ik ben vandaag met man meegeweest naar zijn werk, tijdens het gesprek lekker zitten lezen (voor zover dat kon, elke keer als er een collega langs kwam werd er natuurlijk gevraagd hoe het met man gaat ) en onderweg een soort risk-geocaching-achtig spel gespeeld. Uiteindelijk werd het zo toch nog een best wel onstpannen ritje - al merk ik ook wel dat echt werken er voor mij nog niet inzit: even zo een middag onderweg zijn is al ontzettend vermoeiend.
vrijdag 20 februari 2015 om 08:59
Klinkt spannend Knuffeltijgertje, een risk-geocoaching spel! Werkt je man eigenlijk al echt weer wat uurtjes, of is het nog meer een beetje wennen en praten?
Nou, het is me wel de week van de 'nee'. Gisteren ook maar cursus spaans afgeblazen, komt later wel weer. Vind het belangrijker dat ik kan paardrijden en wandelen met hondje en dat komt nu in het geding. Dus inderdaad even 1 of 2 stapjes terug en van daaruit weer verder. Toen besloten om naar de film te gaan in plaats van cursus- maar ook dat later weer gecancelled en lekker op de bank filmpje gekeken. Probeer dan heel erg mezelf aan te moedigen en trots te zijn op mezelf, maar merk ook wel dat ik het ook wel een klein beetje voel als falen. En een soort van haast, dat ik maar zo snel mogelijk weer op die stijgende lijn terecht moet komen! Maar zo werkt dat uiteraard niet. Mijn stresshormonen zijn echt weer all over the place.
En jullie, nog leuke plannen voor het weekend of lekker rustig aan? Heb al krokusjes gezien en knoppen aan de bomen trouwens, jeej!
Nou, het is me wel de week van de 'nee'. Gisteren ook maar cursus spaans afgeblazen, komt later wel weer. Vind het belangrijker dat ik kan paardrijden en wandelen met hondje en dat komt nu in het geding. Dus inderdaad even 1 of 2 stapjes terug en van daaruit weer verder. Toen besloten om naar de film te gaan in plaats van cursus- maar ook dat later weer gecancelled en lekker op de bank filmpje gekeken. Probeer dan heel erg mezelf aan te moedigen en trots te zijn op mezelf, maar merk ook wel dat ik het ook wel een klein beetje voel als falen. En een soort van haast, dat ik maar zo snel mogelijk weer op die stijgende lijn terecht moet komen! Maar zo werkt dat uiteraard niet. Mijn stresshormonen zijn echt weer all over the place.
En jullie, nog leuke plannen voor het weekend of lekker rustig aan? Heb al krokusjes gezien en knoppen aan de bomen trouwens, jeej!
vrijdag 20 februari 2015 om 12:51
Wat super dat je voor jezelf gekozen hebt Bloem. Niet makkelijk zo'n terugval, misschien nodig om terug je prioriteiten op een rijtje te krijgen? Wat doe jij leuk vrijwilligerswerk! Zo met een vriendin mee, het leuk maken voor de oudjes. Daar krijg je vast een goed gevoel bij. Nu begrijp ik ook beter je interesse om bij thuiszorg te gaan werken. Eerst goed voor jezelf zorgen, de rest komt echt weer ! xxx
Klinkt ook als een pittige middag Knuffeltijgertje. Niet makkelijk om op de vraag te antwoorden: 'hoe het met je man gaat?' Wel fantastisch dat jullie er nog een leuk uitje van gemaakt hebben met een spel. Geocaching ken ik, benieuwd naar jullie variant.
Vrienden van manlief komen op bezoek (blijven hier twee nachtjes slapen). Ik ben morgen den bob, ze gaan naar de Duvelbrouwerij. Daar wil ik wel graag mee naartoe. Voor de rest laat ik hun gang gaan en heb het plan zelf de rust op te zoeken. Ben blij als het maandagavond is, studeren gaat moeizaam en ben blij als het examen achter de rug is. En Yeeeehhhh de lente komt eraan! Mijn BO-coach heeft al een paar keer benoemd dat BO hebben in de winter, net iets pittiger is. Eerst vond ik dat larie (BO is nooit leuk), maar nu snap ik het wel beter. De zon, de natuur, mooi weer, ... het helpt echt wel bij je herstel.
Fijn weekend allemaal! xxx
Klinkt ook als een pittige middag Knuffeltijgertje. Niet makkelijk om op de vraag te antwoorden: 'hoe het met je man gaat?' Wel fantastisch dat jullie er nog een leuk uitje van gemaakt hebben met een spel. Geocaching ken ik, benieuwd naar jullie variant.
Vrienden van manlief komen op bezoek (blijven hier twee nachtjes slapen). Ik ben morgen den bob, ze gaan naar de Duvelbrouwerij. Daar wil ik wel graag mee naartoe. Voor de rest laat ik hun gang gaan en heb het plan zelf de rust op te zoeken. Ben blij als het maandagavond is, studeren gaat moeizaam en ben blij als het examen achter de rug is. En Yeeeehhhh de lente komt eraan! Mijn BO-coach heeft al een paar keer benoemd dat BO hebben in de winter, net iets pittiger is. Eerst vond ik dat larie (BO is nooit leuk), maar nu snap ik het wel beter. De zon, de natuur, mooi weer, ... het helpt echt wel bij je herstel.
Fijn weekend allemaal! xxx
Always believe that something wonderful is about to happen.
zaterdag 21 februari 2015 om 10:45
Morgen allemaal!
Maandag weer examen Vienna, je doet t toch maar mooi weer. Komt vast goed, vorige ging ook al zo lekker, dat geeft een mens moed! Veel plezier in de Duvel brouwerij!
Gisteren lekker gezwommen met een vriendin en 's avonds Boer Zoekt Vrouw avondje met een vriend, ging goed, en dat geeft weer wat vertrouwen. Blij dat ik dat niet ook heb afgezegd, want stond wel op het punt, maar voor werkelijk alles angstig worden is ook weer niet goed. Als t dan toch lekker gaat is t wel weer ff een opsteker.
Ik merk trouwens dat mijn moeder, na eerst voornamelijk wel opgelucht te zijn dat het echt beter gaat dan in het begin, nu een beetje begint te jammeren dat het zo lang duurt, die burnout. Had r van de week weer eens huilend aan de telefoon. Het ook soort niet van kunnen of willen begrijpen: "Nou, ik ben ook vaak moe, en dan krijg ik opeens de geest en hupla, dan ga ik alle ramen zemen!" En dat ze maar tegen 'vriendinnen' verhalen op blijft hangen dat het hartstikke goed met me gaat en dat ik voor mezelf ga beginnen. Natuurlijk erg treurig voor haar, dat ze niet het gevoel heeft eerlijk te kunnen zijn tegen haar vriendinnen... Maar ik vind het wel erg irritant om aan te moeten horen.
Hoe gaat dat bij jullie? Tips misschien om dit beter te stroomlijnen? Dacht om haar misschien iets te lezen te geven over burnout om het wat beter te begrijpen, maar het moet ook weer geen hulpboek zijn, want dan gaat ze me daar de hele tijd tips uit geven.
Fijn weekend!
Maandag weer examen Vienna, je doet t toch maar mooi weer. Komt vast goed, vorige ging ook al zo lekker, dat geeft een mens moed! Veel plezier in de Duvel brouwerij!
Gisteren lekker gezwommen met een vriendin en 's avonds Boer Zoekt Vrouw avondje met een vriend, ging goed, en dat geeft weer wat vertrouwen. Blij dat ik dat niet ook heb afgezegd, want stond wel op het punt, maar voor werkelijk alles angstig worden is ook weer niet goed. Als t dan toch lekker gaat is t wel weer ff een opsteker.
Ik merk trouwens dat mijn moeder, na eerst voornamelijk wel opgelucht te zijn dat het echt beter gaat dan in het begin, nu een beetje begint te jammeren dat het zo lang duurt, die burnout. Had r van de week weer eens huilend aan de telefoon. Het ook soort niet van kunnen of willen begrijpen: "Nou, ik ben ook vaak moe, en dan krijg ik opeens de geest en hupla, dan ga ik alle ramen zemen!" En dat ze maar tegen 'vriendinnen' verhalen op blijft hangen dat het hartstikke goed met me gaat en dat ik voor mezelf ga beginnen. Natuurlijk erg treurig voor haar, dat ze niet het gevoel heeft eerlijk te kunnen zijn tegen haar vriendinnen... Maar ik vind het wel erg irritant om aan te moeten horen.
Hoe gaat dat bij jullie? Tips misschien om dit beter te stroomlijnen? Dacht om haar misschien iets te lezen te geven over burnout om het wat beter te begrijpen, maar het moet ook weer geen hulpboek zijn, want dan gaat ze me daar de hele tijd tips uit geven.
Fijn weekend!
zaterdag 21 februari 2015 om 13:49
@Bloem: Misschien kun je je je moeder vertellen dat een heel zwaar deel van je burnout te maken heeft met de dingen accepteren zoals ze zijn. Dat dat één van de moeilijkste dobbers is voor jou op dit moment.
En dat het feit dat zij jouw burnout niet goed kan accepteren het bepaald niet makkelijker maakt voor je?
Dat je haar duidelijk kunt maken dat dit voor JOU niet helpt en misschien zelfs een averechts effect heeft op dit moment. Dat kan ze toch ook niet willen?
Ik weet natuurlijk niet hoe zij denkt over burnout en of ze überhaupt een idee heeft wat het inhoudt, in dat geval kan een beetje achtergrond info geen kwaad.
Ik word er echt een beetje verdrietig van dat je moeder jou belast met haar last van jouw burnout. Hoe ga je daar zelf mee om? Kun je het bij haar laten? Het klinkt een beetje als omgekeerde wereld.
Jij hebt natuurlijk ook jarenlang als je moe was en het teveel werd, die knop omgezet en actie ondernomen. Of dat nou gaat om ramen zemen of werk. En laat dat nou net zijn waar het mis is gegaan, denk ik.
Ik had het met de bedrijfsarts over die knop die je moeder bedoelt en die ik ook altijd om kon zetten. (Voel ik me rot? Dan ga ik mijn huis opruimen want dan voel ik me daarna allicht een beetje beter).
Ik zei tegen de bedrijfsarts: mijn knop is stuk, ik kan hem niet eens meer vinden.
Waarop de bedrijfsarts zei: je hebt nooit een knop gehad. Elke keer als jij de knop omzette, verdween de ellende niet, je parkeerde hem. Hij bleef bij je maar je keek er niet meer naar.
Toen zei ik: aha, dus mijn parkeergarage is overvol. En nu moeten de auto's één voor één weer naar buiten rijden om plek te creëren voor doorstroom.
Geen knop dus meer, maar een volle parkeergarage. Die kun je niet in één keer omzetten want dan heb je een verkeersinfarct in de garage.
Ik weet niet waarom ik dit nu helemaal vertel maar misschien is dat iets waar je je moeder mee kunt duidelijk maken dat het geen knop is maar een proces. En dat die 'knop' voor jou juist een onderdeel van de neergang was. (Nou ja, voor mij in elk geval wel). Bij mij deed dat echt een kwartje vallen, misschien bij je moeder ook?
Verder heb ik gister het boek besteld: Lessen van burnout van A. van Bergen. Misschien ken je het allang hoor, ik begin pas net met literatuurstudie . Het spreekt mij aan omdat het gaat om iemand met een 'creatief' beroep en ook iemand die altijd de wereld aankon. Het is geschreven als roman begrijp ik. Is dat een leestip voor je moeder?
Nou heel verhaal, maar kernboodschap aan je moeder lijkt me dat steun echt beter helpt dan druk. Ik vind het in elk geval heel rot voor jou om te lezen hoe je moeder hier mee omgaat. Alsof het over haar gaat en niet over jou. Ik heb zelf een dochter van 20 die op dit moment ook een beetje vast loopt in dingen en ik zou het niet in mijn hoofd halen om haar extra te belasten. Als ik al iets vind dan bespreek ik dat juist met mijn vriendinnen, daar zijn ze voor toch?
Nu ik zo nadenk over wat je moeder zou kunnen bewegen, kan ik me niet onttrekken aan de gedachte dat de houding van je moeder misschien wel één van de wortels is van de valkuilen waar jij tegenaan bent gelopen? Of ga ik nu te diep en te ver. Fluit me terug hoor! Het raakt me gewoon en je verdient het niet. Je verdient steun en begrip en af en toe een welgemeend en goedbedoeld duwtje.
En dat het feit dat zij jouw burnout niet goed kan accepteren het bepaald niet makkelijker maakt voor je?
Dat je haar duidelijk kunt maken dat dit voor JOU niet helpt en misschien zelfs een averechts effect heeft op dit moment. Dat kan ze toch ook niet willen?
Ik weet natuurlijk niet hoe zij denkt over burnout en of ze überhaupt een idee heeft wat het inhoudt, in dat geval kan een beetje achtergrond info geen kwaad.
Ik word er echt een beetje verdrietig van dat je moeder jou belast met haar last van jouw burnout. Hoe ga je daar zelf mee om? Kun je het bij haar laten? Het klinkt een beetje als omgekeerde wereld.
Jij hebt natuurlijk ook jarenlang als je moe was en het teveel werd, die knop omgezet en actie ondernomen. Of dat nou gaat om ramen zemen of werk. En laat dat nou net zijn waar het mis is gegaan, denk ik.
Ik had het met de bedrijfsarts over die knop die je moeder bedoelt en die ik ook altijd om kon zetten. (Voel ik me rot? Dan ga ik mijn huis opruimen want dan voel ik me daarna allicht een beetje beter).
Ik zei tegen de bedrijfsarts: mijn knop is stuk, ik kan hem niet eens meer vinden.
Waarop de bedrijfsarts zei: je hebt nooit een knop gehad. Elke keer als jij de knop omzette, verdween de ellende niet, je parkeerde hem. Hij bleef bij je maar je keek er niet meer naar.
Toen zei ik: aha, dus mijn parkeergarage is overvol. En nu moeten de auto's één voor één weer naar buiten rijden om plek te creëren voor doorstroom.
Geen knop dus meer, maar een volle parkeergarage. Die kun je niet in één keer omzetten want dan heb je een verkeersinfarct in de garage.
Ik weet niet waarom ik dit nu helemaal vertel maar misschien is dat iets waar je je moeder mee kunt duidelijk maken dat het geen knop is maar een proces. En dat die 'knop' voor jou juist een onderdeel van de neergang was. (Nou ja, voor mij in elk geval wel). Bij mij deed dat echt een kwartje vallen, misschien bij je moeder ook?
Verder heb ik gister het boek besteld: Lessen van burnout van A. van Bergen. Misschien ken je het allang hoor, ik begin pas net met literatuurstudie . Het spreekt mij aan omdat het gaat om iemand met een 'creatief' beroep en ook iemand die altijd de wereld aankon. Het is geschreven als roman begrijp ik. Is dat een leestip voor je moeder?
Nou heel verhaal, maar kernboodschap aan je moeder lijkt me dat steun echt beter helpt dan druk. Ik vind het in elk geval heel rot voor jou om te lezen hoe je moeder hier mee omgaat. Alsof het over haar gaat en niet over jou. Ik heb zelf een dochter van 20 die op dit moment ook een beetje vast loopt in dingen en ik zou het niet in mijn hoofd halen om haar extra te belasten. Als ik al iets vind dan bespreek ik dat juist met mijn vriendinnen, daar zijn ze voor toch?
Nu ik zo nadenk over wat je moeder zou kunnen bewegen, kan ik me niet onttrekken aan de gedachte dat de houding van je moeder misschien wel één van de wortels is van de valkuilen waar jij tegenaan bent gelopen? Of ga ik nu te diep en te ver. Fluit me terug hoor! Het raakt me gewoon en je verdient het niet. Je verdient steun en begrip en af en toe een welgemeend en goedbedoeld duwtje.
zaterdag 21 februari 2015 om 14:30
Haha beel, wat een scherpe analyse van die parkeergarage! En zeker ook, van de dolgedraaide knop, en van mijn mijn moeder-complex. Dat gaat echt heel heel diep. Mijn moeder is me er echt eentje hoor, overbezorgd maar ook enorm kritisch en controlerend, ik heb daar een fikse bewijsdrang door gekregen en een soort overontwikkeld moreel kompas: de perfecte werknemer willen zijn, de liefste vriendin, een Goed Mens. Ik probeer dat nu meer los te laten en me meer te richten op wat, ongeacht goed of fout, gewoon lekker en fijn voelt. Maar is moeilijk. De ene dag gaat het beter dan de andere.
Maarja is ook wel zielig natuurlijk voor haar, je wilt ook het beste voor je kind, en het IS ook heel moeilijk te snappen, zo'n burnout, als je het niet hebt meegemaakt. Je kan gewoon, opeens, he-le-maal niks meer! Wie houd dat voor mogelijk! Ik had er ook niet erg veel begrip voor een paar jaar terug.
Ik heb Lessen van burnout nog niet gelezen beel, wel eens voorbij zien komen. Laat je weten of t wat is?
Klinkt als een prettige bedrijfsarts trouwens. Had jij nou ook al iets van psychotherapie?
Wat naar dat je dochter niet lekker in haar vel zit, dat zal hartverscheurend zijn. Gelukkig heeft ze wel een wijze lieve moeder, dat zal schelen
Maarja is ook wel zielig natuurlijk voor haar, je wilt ook het beste voor je kind, en het IS ook heel moeilijk te snappen, zo'n burnout, als je het niet hebt meegemaakt. Je kan gewoon, opeens, he-le-maal niks meer! Wie houd dat voor mogelijk! Ik had er ook niet erg veel begrip voor een paar jaar terug.
Ik heb Lessen van burnout nog niet gelezen beel, wel eens voorbij zien komen. Laat je weten of t wat is?
Klinkt als een prettige bedrijfsarts trouwens. Had jij nou ook al iets van psychotherapie?
Wat naar dat je dochter niet lekker in haar vel zit, dat zal hartverscheurend zijn. Gelukkig heeft ze wel een wijze lieve moeder, dat zal schelen
zaterdag 21 februari 2015 om 15:41
Jeetje bloem, wat lijkt me dat lastig, als je eigen moeder het niet wil begrijpen, zelfs een paar maanden nog niet...
Ik had t met m'n vader een beetje (die maakte geen opmerkingen gelukkig, maar ik merkte dat hij het lastig vond. Hij was chirurg, en is niet echt van t psychische is zeg maar).
Mijn moeder had vooral langere tijd de neiging om te willen helpen, maar wist niet zo goed hoe, dus probeerde me te motiveren om wel ergens heen te gaan enz). Ik vond dat lastig, en merkte daardoor dat ik ze niet alles vertelde hoe t ging of t afzwakte ofzo.. En soms weerstand kreeg om naar hen toe te gaan.
Ergens na een paar weken/maanden heb op m'n ouders een website toegestuurd (kan m helaas nu niet vinden, zat al te zoeken), waar ik vond dat het heel duidelijk uitgelegd was wat een burn-out is, hoe t ontstaat en hoe het herstel kan gaan. Dat heeft vooral m'n vader geholpen het beter te begrijpen!
Wat bij mij enorm heeft geholpen, is dat ik het in een mail heb geschreven. Zonder verwijten... Dat ik merk hoe machteloos ze zich voelen, maar dat ik hun steun wel voel.
En dat ze mogen vertrouwen dat als ik ergens nee of juist ja op zeg, dat ik dat al goed kon aanvoelen of ik dat idd kon of niet (was al een tijdje bezig met therapie toen). En naar m'n vader toe dat ik merkte dat hij dat 'psychische' lastig vind enz.
Ze hebben beiden afzonderlijk van elkaar gereageerd, en vonden het heel fijn. En had het er de laatste sessie met de hapto nog over, dat het ook echt een soort kantelpunt is geweest in m'n gehele traject. Ook in de verhouding ouders/ kind zeg maar:-). In positieve zin!
Per mail klinkt misschien onpersoonlijk, maar dat was het niet. Je kan je woorden zorgvuldig kiezen zonder iemand te zullen kwetsen, en wordt niet onderbroken (omdat ze evt in de verdediging gaan). En ook zij kunnen zelf op die manier reageren en aangeven wat zij voelen...
Wel vervelend voor je ook, dat ze zelf niet eerlijk durft/kan zijn tegen haar vriendinnen?? Waarom is dat? Schaamt ze zich, of omdat ze het niet goed kan uitleggen... Het is juist goed als ze zelf ook praat erover, en merkt dat het vaker voorkomt enz... Lastig hoor!
Hoop dat je wat aan mijn methode hebt! Doe vooral wat goed voelt, maar idd zoals hierboven al genoemd... Laat het haar probleem zijn, en niet de jouwe, jij hebt de burn-out en moet ermee dealen, maar je kan haar steun goed gebruiken! Voelt misschien zelfs als een opluchting als je eigen moeder het idd accepteert zoals het is, en helaas kost het tijd... Die 'parkeergarage' is niet plots vol gekomen, daar is veel tijd overheen gegaan.
Succes!!
Ik had t met m'n vader een beetje (die maakte geen opmerkingen gelukkig, maar ik merkte dat hij het lastig vond. Hij was chirurg, en is niet echt van t psychische is zeg maar).
Mijn moeder had vooral langere tijd de neiging om te willen helpen, maar wist niet zo goed hoe, dus probeerde me te motiveren om wel ergens heen te gaan enz). Ik vond dat lastig, en merkte daardoor dat ik ze niet alles vertelde hoe t ging of t afzwakte ofzo.. En soms weerstand kreeg om naar hen toe te gaan.
Ergens na een paar weken/maanden heb op m'n ouders een website toegestuurd (kan m helaas nu niet vinden, zat al te zoeken), waar ik vond dat het heel duidelijk uitgelegd was wat een burn-out is, hoe t ontstaat en hoe het herstel kan gaan. Dat heeft vooral m'n vader geholpen het beter te begrijpen!
Wat bij mij enorm heeft geholpen, is dat ik het in een mail heb geschreven. Zonder verwijten... Dat ik merk hoe machteloos ze zich voelen, maar dat ik hun steun wel voel.
En dat ze mogen vertrouwen dat als ik ergens nee of juist ja op zeg, dat ik dat al goed kon aanvoelen of ik dat idd kon of niet (was al een tijdje bezig met therapie toen). En naar m'n vader toe dat ik merkte dat hij dat 'psychische' lastig vind enz.
Ze hebben beiden afzonderlijk van elkaar gereageerd, en vonden het heel fijn. En had het er de laatste sessie met de hapto nog over, dat het ook echt een soort kantelpunt is geweest in m'n gehele traject. Ook in de verhouding ouders/ kind zeg maar:-). In positieve zin!
Per mail klinkt misschien onpersoonlijk, maar dat was het niet. Je kan je woorden zorgvuldig kiezen zonder iemand te zullen kwetsen, en wordt niet onderbroken (omdat ze evt in de verdediging gaan). En ook zij kunnen zelf op die manier reageren en aangeven wat zij voelen...
Wel vervelend voor je ook, dat ze zelf niet eerlijk durft/kan zijn tegen haar vriendinnen?? Waarom is dat? Schaamt ze zich, of omdat ze het niet goed kan uitleggen... Het is juist goed als ze zelf ook praat erover, en merkt dat het vaker voorkomt enz... Lastig hoor!
Hoop dat je wat aan mijn methode hebt! Doe vooral wat goed voelt, maar idd zoals hierboven al genoemd... Laat het haar probleem zijn, en niet de jouwe, jij hebt de burn-out en moet ermee dealen, maar je kan haar steun goed gebruiken! Voelt misschien zelfs als een opluchting als je eigen moeder het idd accepteert zoals het is, en helaas kost het tijd... Die 'parkeergarage' is niet plots vol gekomen, daar is veel tijd overheen gegaan.
Succes!!
zondag 22 februari 2015 om 20:20
Ik kom even gedag zeggen. Merk dat ik weer meer achter de computer zit dan goed voor me is, en dat ik me sommige dingen hier op het forum (niet in dit topic ...) wat te sterk aantrek. Ik ga dus vragen om anonimisatie, zodat ik voorlopig even niet in de verleiding gebracht kan worden om toch terug te komen. Hier zomaar wegblijven vond ik toch ook niet fijn, dus ...
maandag 23 februari 2015 om 07:32
maandag 23 februari 2015 om 22:41
Hoppa, de 8u aangetikt vandaag:-)! Was best een lekkere werkdag eigenlijk, wel wat moe daarna maar dat hoort er nog even bij. En zijn 'normale' mensen ook weleens
20 maanden onderweg, maar dan heb je ook wat;-)
Hoop dat de meesten van jullie het wat sneller lukt, maar uiteindelijk heb je wel wat bereikt hoelang t ook duurt. En ik ben er nog niet helemaal qua uren, en zeker nog niet qua energie (hoop iig daf die ook nog echt ruim verder zal toenemen, want ben wel nog bewust qua afspraken plannen zodat het niet teveel wordt... Maar alle vertrouwen in!
Wat hebben jullie vnl geleerd in deze maand (februari dus)? De positieve kant in je herstel dus?
20 maanden onderweg, maar dan heb je ook wat;-)
Hoop dat de meesten van jullie het wat sneller lukt, maar uiteindelijk heb je wel wat bereikt hoelang t ook duurt. En ik ben er nog niet helemaal qua uren, en zeker nog niet qua energie (hoop iig daf die ook nog echt ruim verder zal toenemen, want ben wel nog bewust qua afspraken plannen zodat het niet teveel wordt... Maar alle vertrouwen in!
Wat hebben jullie vnl geleerd in deze maand (februari dus)? De positieve kant in je herstel dus?
dinsdag 24 februari 2015 om 08:59
Eigenlijk een feestje waardig Inge. Wat super dat het zo goed gaat en inderdaad 'normale'mensen zijn ook weleens moe. Iedereen op zijn eigen ritme, werken aan zijn herstel, het maakt niet uit hoelang het duurt als we maar beter worden en liefst op zo'n manier dat er geen terugval meer komt. x
Interessante vraag Inge! Deze maand was bij mij toch duidelijk het thema: genieten en enthousiasme. Na de eerste sessie met BO-coach al een opdracht over genieten meegekregen en dat wilde totaal niet lukken. Ik kon niet meer genieten en dat frustreerde alleen maar meer. En nu lukt het mij steeds beter en ben ik vooral veel bewuster. Zo ga ik niet meer dagelijks naar ons paardje (omdat het moet), maar wanneer ik er echt zin in heb (dat is eigenlijk ook bijna dagelijks) en ik kan er zo van genieten, dan betrap ik mezelf met een grote glimlach op mijn gezicht. Enthousiasme was ook ver te zoeken, zeker naar werk en studie toe. Jarenlang heb ik geput uit wilskracht ipv enthousiast zijn over en voor mijn werk/studie. Bij het studeren voor het examen voelde ik opeens enthousiasme opborrelen, wat was dat lang geleden en dan gaat het studeren beter en wil je meer weten en heb je meer oog voor details. Echt enthousiasme wil ik nooit meer verliezen!
@Bloem: hoe is het met je? Lees nu pas je verhaal over het onbegrip van je moeder. Dat is hele lastige situatie. Inge en Beel hebben al veel adviezen gegeven, daar heb ik weinig aan toe te voegen. Alleen zorg goed voor jezelf, jij komt op de eerste plek.
Interessante vraag Inge! Deze maand was bij mij toch duidelijk het thema: genieten en enthousiasme. Na de eerste sessie met BO-coach al een opdracht over genieten meegekregen en dat wilde totaal niet lukken. Ik kon niet meer genieten en dat frustreerde alleen maar meer. En nu lukt het mij steeds beter en ben ik vooral veel bewuster. Zo ga ik niet meer dagelijks naar ons paardje (omdat het moet), maar wanneer ik er echt zin in heb (dat is eigenlijk ook bijna dagelijks) en ik kan er zo van genieten, dan betrap ik mezelf met een grote glimlach op mijn gezicht. Enthousiasme was ook ver te zoeken, zeker naar werk en studie toe. Jarenlang heb ik geput uit wilskracht ipv enthousiast zijn over en voor mijn werk/studie. Bij het studeren voor het examen voelde ik opeens enthousiasme opborrelen, wat was dat lang geleden en dan gaat het studeren beter en wil je meer weten en heb je meer oog voor details. Echt enthousiasme wil ik nooit meer verliezen!
@Bloem: hoe is het met je? Lees nu pas je verhaal over het onbegrip van je moeder. Dat is hele lastige situatie. Inge en Beel hebben al veel adviezen gegeven, daar heb ik weinig aan toe te voegen. Alleen zorg goed voor jezelf, jij komt op de eerste plek.
Always believe that something wonderful is about to happen.
dinsdag 24 februari 2015 om 09:53
Positieve verhalen, Inge en Vienna! Fijn om te horen!
Ik heb even zitten denken over de lessen van deze maand. Sowieso merk ik, dat ik steeds beter wordt in alleen zijn. En dat lijkt me wel een goede eigenschap om mee te nemen. In het begin was ik zo angstig en vond het echt helemaal niet fijn om alleen te zijn met mijn donkere gedachten, als ik een dag niemand had gesproken of gezien en lief om 19.00 thuis kwam was ik depri en een beetje sociaal raar. Dus dat maakte rusten ook moeilijker. Dat gaat nu beter.
Ik heb natuurlijk best even een terugval gehad deze maand, maar positief daaraan vind ik wel, dat ik daar wel even over kan treuren maar toch ook snel mijn prioriteiten herschik en me herpak, even extra rust neem en daarna weer terug opbouw. Zonder me heel wanhopig te voelen. Dat is fijn.
Wat ik me nog wel afvraag, of ik nog eens een punt bereik, dat ik voel dat ik er sterker uitkom. Rustiger wel, denk ik, wellicht ook wel wijzer, prioriteiten misschien ook scherper- en misschien is dat wel sterker al met al. Maar ik raak zo snel nerveus, van vanalles, en vooral van conflicten- terwijl dat iets is waar ik wel assertiever in zou mogen worden, maar in plaats daarvan raak ik daar nu juist nog sneller van van mijn stuk.
Maar goed, Rome is niet op 1 dag gebouwd.. Vandaag lekker wandelen met hondje!
Ik heb even zitten denken over de lessen van deze maand. Sowieso merk ik, dat ik steeds beter wordt in alleen zijn. En dat lijkt me wel een goede eigenschap om mee te nemen. In het begin was ik zo angstig en vond het echt helemaal niet fijn om alleen te zijn met mijn donkere gedachten, als ik een dag niemand had gesproken of gezien en lief om 19.00 thuis kwam was ik depri en een beetje sociaal raar. Dus dat maakte rusten ook moeilijker. Dat gaat nu beter.
Ik heb natuurlijk best even een terugval gehad deze maand, maar positief daaraan vind ik wel, dat ik daar wel even over kan treuren maar toch ook snel mijn prioriteiten herschik en me herpak, even extra rust neem en daarna weer terug opbouw. Zonder me heel wanhopig te voelen. Dat is fijn.
Wat ik me nog wel afvraag, of ik nog eens een punt bereik, dat ik voel dat ik er sterker uitkom. Rustiger wel, denk ik, wellicht ook wel wijzer, prioriteiten misschien ook scherper- en misschien is dat wel sterker al met al. Maar ik raak zo snel nerveus, van vanalles, en vooral van conflicten- terwijl dat iets is waar ik wel assertiever in zou mogen worden, maar in plaats daarvan raak ik daar nu juist nog sneller van van mijn stuk.
Maar goed, Rome is niet op 1 dag gebouwd.. Vandaag lekker wandelen met hondje!
dinsdag 24 februari 2015 om 10:40
Hoi allemaal! Het is alweer even geleden dat ik hier meegeschreven heb.
Ik heb eigenlijk best een goede week achter de rug! Ik heb kunnen oefenen met het aangeven van mijn grenzen (ziek geweest, dus dan moet ik wel ), heb kunnen genieten en merk dat ik minder angstig ben. Langzaamaan krijg ik steeds wat meer energie, al moet ik nu even gaan kijken hoe ik ervoor zorg dat ik daar niet in doorsla en straks dus weer 3 dagen plat lig omdat ik teveel gedaan zou hebben.. Misschien toch maar een soort van dagschema gaan maken.
Ik heb ook goed nieuws wat betreft mijn vriend, ik vertelde eerder dat het bedrijf waar hij werkte failliet verklaard was. Hetzelfde bedrijf heeft investeerders gevonden en heeft afgelopen week al een doorstart kunnen maken! Hij is dus weer lekker aan het werk!
Voor mij ook wel fijn, ik merk dat ik niet goed aan mijn schoolwerk kan werken als hij thuis is. Ik doe dan liever dingen met hem (leuke dingen, maar ook klusjes in/rondom huis).
Vorige week hadden we een kastje op de kop getikt (ivm financiele situatie is zo ongeveer ons halve huis bij elkaar gesprokkeld via facebook/marktplaats/kennissen). Het kastje hebben we vorige week opgeschuurd en geverfd. Ik geef toe, hij is goed gelukt! Ben er stiekem best een beetje trots op!
Ik heb nog een boek in de kast liggen wat ik nog niet gelezen heb (uiteraard ook via facebook geregeld
), misschien dat ik daar deze week wel aan ga beginnen! Sla altijd een beetje door als ik een goed boek heb, kruip er dan helemaal in en kan prima een nacht doorlezen omdat ik hem niet weg wil leggen... Dus misschien maar gaan lezen per hoofdstuk ofzo.
Voor de rest ga ik deze week 2 uur werken, lekker even centjes verdienen. Wat aan school werken en op zoek naar een nieuwe stage. Over een paar weken ga ik officieel afscheid nemen van stage, ook al ben ik er al weken niet meer geweest. Maar dan kan ik ook wat evaluatieformulieren innemen van collega's Ik vind het best spannend! De vorige keer vertelde ik dat ik een BO had en ik merkte dat ik een super hoge hartslag had, zat te trillen en het heel warm kreeg. En dat terwijl een heel aantal van de collega's ook een BO gehad heeft en me dus echt niet zullen veroordelen. En dan nu dus afscheid nemen, oef..
Lange post, maar al met al heb ik goede weken gehad! Hoe is het met jullie?
Ik heb eigenlijk best een goede week achter de rug! Ik heb kunnen oefenen met het aangeven van mijn grenzen (ziek geweest, dus dan moet ik wel ), heb kunnen genieten en merk dat ik minder angstig ben. Langzaamaan krijg ik steeds wat meer energie, al moet ik nu even gaan kijken hoe ik ervoor zorg dat ik daar niet in doorsla en straks dus weer 3 dagen plat lig omdat ik teveel gedaan zou hebben.. Misschien toch maar een soort van dagschema gaan maken.
Ik heb ook goed nieuws wat betreft mijn vriend, ik vertelde eerder dat het bedrijf waar hij werkte failliet verklaard was. Hetzelfde bedrijf heeft investeerders gevonden en heeft afgelopen week al een doorstart kunnen maken! Hij is dus weer lekker aan het werk!
Voor mij ook wel fijn, ik merk dat ik niet goed aan mijn schoolwerk kan werken als hij thuis is. Ik doe dan liever dingen met hem (leuke dingen, maar ook klusjes in/rondom huis).
Vorige week hadden we een kastje op de kop getikt (ivm financiele situatie is zo ongeveer ons halve huis bij elkaar gesprokkeld via facebook/marktplaats/kennissen). Het kastje hebben we vorige week opgeschuurd en geverfd. Ik geef toe, hij is goed gelukt! Ben er stiekem best een beetje trots op!
Ik heb nog een boek in de kast liggen wat ik nog niet gelezen heb (uiteraard ook via facebook geregeld
), misschien dat ik daar deze week wel aan ga beginnen! Sla altijd een beetje door als ik een goed boek heb, kruip er dan helemaal in en kan prima een nacht doorlezen omdat ik hem niet weg wil leggen... Dus misschien maar gaan lezen per hoofdstuk ofzo.Voor de rest ga ik deze week 2 uur werken, lekker even centjes verdienen. Wat aan school werken en op zoek naar een nieuwe stage. Over een paar weken ga ik officieel afscheid nemen van stage, ook al ben ik er al weken niet meer geweest. Maar dan kan ik ook wat evaluatieformulieren innemen van collega's Ik vind het best spannend! De vorige keer vertelde ik dat ik een BO had en ik merkte dat ik een super hoge hartslag had, zat te trillen en het heel warm kreeg. En dat terwijl een heel aantal van de collega's ook een BO gehad heeft en me dus echt niet zullen veroordelen. En dan nu dus afscheid nemen, oef..
Lange post, maar al met al heb ik goede weken gehad! Hoe is het met jullie?
