Dialectische gedragstherapie ervaringen?

Het is grappig dat je dat zegt SweetlittleMe, dat je niet aan autisme zou denken. Ook als je borderline hebt hoeven anderen dit niet per se aan je te merken. Er zijn enorm veel gradaties in deze stoornis, net als die er denk ik zijn bij autisme. Ik heb me er een beetje in verdiept en kwam de termen acting out gedrag tegen, oftewel, in hoeverre gaat je denken merkbaar over in handelen.



Een borderliner die stevig de remmen op zichzelf heeft staan, kan zichzelf enorm goed presenteren aan de buitenwereld. Omdat ze weet hoe het hoort en bang is om zichzelf openlijk te laten gaan. Het borderline denken zit vooral in eigen hoofd en komt pas naar buiten als ze alleen is of in veilige zone bij de mensen die het meest dichtbij staan.



High level borderline en Low level borderline ben ik qua terminologie ook veel tegengekomen. De mate waarin je jezelf kunt beheersen en je impulsen al dan niet tijdelijk opzij kunt zetten.

Mag ik je een vraag stellen?



Ik heb zelf regelmatig twijfels over mijn eigen diagnose (hoewel ik ook echt wel dingen herken) en vraag mezelf ook wel eens af of ik niet eerder in de hoek van autisme zit. Omdat ik op bepaalde punten nl. erg afwijk van de diagnose. Zo ben ik nl. juist heel graag alleen en heb ik bij mijn weten geen last van verlatingsangsten. Daarnaast herken ik de uitleg van het teveel aan prikkels die kortsluiting veroorzaakt.



Ik ben benieuwd hoe dit stukje bij jou zit. In hoeverre zou jij jezelf herkennen in diagnose A: autisme of B: borderline?

Borderline en autisme, die combinatie is voor mij behoorlijk nieuw eigenlijk. Ik heb eerlijk gezegd ook geen idee waarom ik bij mezelf soms wel eens denk: ben ik niet gewoon een beetje autistisch?? Maar ook deze diagnose zou niet op mij passen als ik denk aan een typische autist. Want ook dat is veel te zwaar. Net als (alleen) de diagnose borderline voor mij ook te zwaar voelt.



Daarom vraag ik me ook af wat nou jouw typische kenmerken zijn waarom BPS als diagnose is gesteld. En waarom men vroeger dacht aan autisme bij jou. Als je dat wilt delen ten minste.



waarom autisme: ben graag en veel alleen. Vermaak me uitstekend zonder anderen en doe dat dan ook graag. Kan zelfs opzien om anderen te zien. Voel me geregeld ongemakkelijk in contact met mensen. Heb dan vaak het gevoel dat ik moet presteren of een trucje neerzetten. Maar ik kán het wel (en volgens mij goed ook) en dat past volgens mij juist niet bij autisme. Men vindt mij stug en star (vooral mijn vriend of als men mij een beetje beter leert kennen). Ben redelijk rechtlijnig in denken en benadering. Ik kan slecht tegen niet goed gemaakte afspraken, onduidelijkheid, afspraken die ineens niet doorgaan, kan daar redelijk op doorflippen. Moeite met overzicht houden. Neiging om vast te lopen op details. Herken het gevoel van kortsluiting heel erg. Als er teveel op me afkomt, dan kan het echt knetteren in mijn hoofd en voel ik me agressief worden. Dat teveel op me afkomen heb ik bijvoorbeeld geregeld als mijn vriend en ik ruzie hebben. Zijn woordenstroom kan ik dan helemaal niet hanteren en heb dan het gevoel dat mijn schedel uit z´n voegen barst. Ik ben slecht in multitasken en heb bijvoorbeeld moeite om te kletsen tijdens iets doen. Mijn vriend verwijt mij ook wel eens een gebrek aan inlevingsvermogen. Ook hierbij ben ik weer redelijk rechtlijnig en wat niet binnen de door mij bedachte hokjes past, heb ik moeite om daarvoor begrip te hebben. Mijn hokjes zijn echter wel vrij complex en kennen meerdere lagen, dus ik kan nog best veel ergens ´plaatsen´. Ben hierin niet simpel zeg maar, dus van gebrek aan empathie is volgens mij ook geen sprake. Moeite met storende factoren als geluid, licht, herrie, snel last van "overlast" van anderen.



Borderline: vrij zwart wit in denken, rechtlijnigheid. Agressieve impulsen (als ik overspoeld word), plotseling snel geirriteerd als het niet gaat zoals verwacht of waar ik me op had ingesteld, in sociale contacten emotioneel en labiel reageren, moeite met structuur, neiging tot structuurloosheid. Men noemt mij impulsief, maar dat vind ik van mezelf niet. Welliswaar kan ik ook voor mezelf vrij onverwacht uit de hoek komen, maar voor mijn gevoel is daar altijd een aanleiding toe en negen van de tien keer als dat voor mij voelt als men zich niet aan afspraken houden. Al zijn dat maar sociale ongeschreven regels cq. afspraken van eerlijkheid en billijkheid: buschauffeurs die niet stoppen maar doorrijden omdat ze dat beter uitkomt, kunnen bij mij bijvoorbeeld een hele felle reactie uitlokken tot zelfs voor de bus gaan staan. Volgens mij kan ik ook niet heel goed tegen kritiek.

Dissocieren heeft lang vrij heftig bij mij gehoord, net als innerlijke leegte. Heb mezelf jarenlang een hol vat gevoeld waar je vanalles aan ervaringen in kon gooien, maar waar ik geen plezier uit kon halen. Depressie hoorde daar dus ook bij.

Autisme bij vrouwen wordt nogal eens verward met n bps. Pas als iemand na veel psychotherapie blijft vastlopen in dezelfde patronen (en er dus vragen ontstaan over leerbaarheid) is dit soms reden om te onderzoeken.

Wel goed om hier zelf vragen over te stellen aan je behandelaar als je twijfelt idd want een tijdige juiste diagnose kan veel leed voorkomen

Wordt er nu niet een beetje teveel geanalyseerd? Ik denk dat bijna ieder mens zich wel herkent in kenmerken van psychische stoornissen. Het gaat er daarom ook om dat je een bepaald aantal kenmerken herkent gecombineerd met de mate van last die jij en je omgeving ervaren. Het stellen van diagnoses mag niet voor niets door een beperkt aantal mensen gedaan worden.



De behandelingen zijn dan wel verschillend maar komen vaak wel op hetzelfde neer: rust, reinheid en regelmaat. In mijn ogen goed voor iedereen en extra goed voor de mensen die het leven als wat ingewikkelder ervaren dan gemiddeld.

Multomap, ik neem aan dat TO niet voor niets naar een behandelaar is gestapt en dat zij uitgebreid onderzocht is en zij haar hebben geadviseerd om DGT te doen. Wie zouden wij zijn om daaraan te twijfelen?



Notabene, ik denk dat DGT voor een heleboel mensen heel nuttig zou kunnen zijn. In ieder geval voor veel mensen die ik in mijn omgeving heb. Heb vaak gedacht, jeetje, dat zou Pietje eigenlijk ook moeten weten of jeetje, ik herken Marietje hier heel erg in. Die zou veel baat kunnen hebben bij deze oefening. Moeilijkheden of afwijkingen zijn dus zeker niet voorbehouden aan mensen met een etiketje. Soms zou ik wel eens willen dat meer mensen als soort van onderhoud, opfrisbeurt of wat dan ook, eens tijd maken om naar zichzelf te kijken.



Neemt niet weg dat mensen die daadwerkelijk veel en vaak vastlopen als eerste een gang maken naar hulpverleningsland. En dat is maar goed ook. Ik gun to dan ook een vruchtbaar therapiejaar. Zoals ik in het begin van dit topic al aangaf heeft het mij persoonlijk veel goed gedaan. Ik heb beduidend minder confclicten in mijn leven (met mijn partner bijvoorbeeld).



De aanpak van DGT in het algemeen is erop gericht om zelfkennis te vergroten, waarmee je de signalen op tijd leert herkennen wanneer het mis zou kunnen gaan. Daarmee kun je situaties ombuigen of je eigen primaire reactie sneller onder controle krijgen. Hierdoor wordt de kans een stuk kleiner dat situaties zo enorm uit de hand lopen, met alle mogelijke heftige gevoelens en gedane schade tot gevolg. Dus A: je emmer loopt minder snel over en B: als deze overloopt, ben je er al van het begin als de kippen bij om het op te dweilen. Resultaat, geen overgelopen bende. En da´s fijn hoor kan ik je vermelden!

Ik heb nergens gezegd dat Sweetlittleme iets met haar diagnoses moet doen of dat de stap naar een psycholoog niet de juiste was. En zoals eerder aangegeven heb ik zelf ook dgt gevolgd, de meest intensieve vorm zelfs dus ik weet hoe goed het kan helpen.

Waar ik op doelde was het uitspitten van welk stukje gedrag bij welke stoornis zou kunnen passen. Als je daarmee aan de slag gaat, denk ik dat je op ieder persoon wel meerdere etiketjes kunt plakken. Maw, je bereikt er weinig mee.

In mijn ogen is het veel nuttiger om te kijken naar waar je last van hebt en dan met ondersteuning op zoek naar hoe het anders kan.

Ik heb vaak getwijfeld aan mijn eigen diagnose of de bron als oorzaak van gedrag. En ik denk dat het handig is om gedrag te kunnen plaatsen uit de juiste bron.

Je kunt moeheid wel willen bestrijden met meer beweging, maar als een gebrek aan ijzer de oorzaak is, kun je beter dat aanpakken.



Maar volgens mij begrijpen we elkaar wel hoor ; )

Als het goed is wordt er in de training niet gepraat over destructief gedrag. Wel kan het bij het bespreken van het huiswerk aan de orde komen maar zelfs dat viel mij erg mee.

Bovendien zal niet iedereen suicidale gedachten hebben of de neiging tot automutileren, dat heb jij immers ook niet. Ik automutileer ook niet en ben ook niet suicidaal. In de eerste groep waarin ik zat was er niemand die automutileerde.

En aangezien de training vooral heel praktisch is, heb ik het niet als heel belastend ervaren. Geef het eerst een kans zou ik zeggen.

Inderdaad, geef het een kans. Ik heb het ook niet als belastend ervaren, ook al had ik dezelfde twijfels als jij (ook niet suicidaal en ook niet automutileren). Ook was ik van mening dat ik de theorie goed onder de knie had, het me alleen maar aan vaardigheid ontbrak om de theorie toe te passen. Ook dat komt goed. Er zijn genoeg oefenmomenten voorhanden om de theorie om te zetten in de praktijk. Eigenlijk is het daar juist voor bedoelt: oefenen oefenen en nog eens oefenen en daarop reflecteren wat er goed ging en wat fout en vooral waaróm iets wel of niet lukte. Want daar leer je van.



Er zaten trouwens veel mensen in mijn groep (allemaal vrouwen en maar 1 man) die de training 2 of 3 keer achter elkaar hebben gevolgd. Juist om te zorgen dat de vaardigheden dieper verankert raken. Het is echt een kwestie van inslijten en de 1e ronde kan daarvoor nog een beetje te minimaal zijn.

Met ronde bedoel ik dat je het hele boek doorwerkt en dat alle hoofdstukken behandeld zijn. Daarna begin je gewoon overnieuw. Dus het kan zijn dat je het boek nog eens doorneemt en nog eens met het bijbehorende oefenen en in de praktijk brengen. Na 2 a 3 keer begon het bij de meesten in te zinken.

Ok, dat zal dan wel anders zijn. Onze begeleiders hadden nl. veel ervaring in het begeleiden van deze groep. Ik vind wel dat het slagen van DGT erg afhankelijk is van goede begeleiders. Dus ik wens je wat dat betreft goede mensen toe. Ze hebben er ongetwijfeld cursussen voor gevolgd, dus qua theorie zullen ze beslagen ten ijs komen.



Weet je, neem jezelf gewoon voor om het boek 1 x rond te gaan. Eerder af willen haken komt bij iedereen eigenlijk wel voor en het doel is juist om het 1 x helemaal uit te zitten. Dan kun je daarna nog altijd bedenken of je de stof nog een keer wilt doornemen (verdieping). Het boek 1 keer doorwerken kost je (maar) ongeveer een half jaar, da´s best te overzien toch?

Heb ik het goed onthouden dat je je afvroeg of er meer mensen zijn/waren met kinderen die deze groep volgden? Bij ons was het nl. zo dat alle cursisten een of meerdere kinderen hadden. Dus het waren allemaal ouders en de leeftijd lag zo´n beetje tussen de 25 en de 45 jaar. Ook hadden bijna alle cursisten een baan (denk 75%), die al dan niet tijdelijk even stopgezet was voor behandeling. Op het oog dus een heel normale groep.

Heb je al een datum wanneer je start?

Ik weet niet of je dat al gedaan hebt, maar misschien kun je je vragen over de therapie opschrijven en dat nog eens vragen aan je behandelaar - en ook bespreken dat je het spannend vindt in een groep...



PS: wel super dat je zo aan het werk bent & gaat met jezelf!

Misschien heb je hier iets aan:



De therapie bestaat uit 4 blokken: emotie regulatie - sociale vaardigheden - crisisvaardigheden - kernoplettendheid.

Bij ieder blok krijg je uitleg over de vaardigheden die je in kunt zetten en ga je daar ook echt mee oefenen, dat is namelijk het huiswerk. Op een lijst kruis je aan welke vaardigheden je hebt geoefend en aan het begin van het groepsuur bespreek hoe dat is gegaan. Lukte het, wat ging er mis, wat kun je nog meer uitproberen. daarna wordt nieuwe uitleg gegeven en worden nieuwe vaardigheden besproken waar je ook mee gaat oefenen.

Na een half jaar heb je ieder blok 1x gehad. Je zult dan ongetwijfeld het idee hebben dat je het allemaal niet volledig in de vingers hebt en dat veel nog onduidelijk is. Daarom wordt alles nog een keer herhaald en zul je merken dat je het een stuk beter begrijpt en dat je steeds beter wordt in het toepassen van vaardigheden.

Dat is het groepsgedeelte.



Je krijgt ook individuele gesprekken. Daarvoor heb je een lijst met destructief gedrag waar je last van hebt (bijv automutilatie, eetbuien, braken, aantrekken en afstoten). Iedere dag geef je aan of je last hebt gehad van dat type gedrag, of niet. Die lijst bespreek je met je individuele therapeut en samen werk je er naartoe dat je andere vaardigheden in gaat zetten op moeilijke momenten.



Daarnaast hoor je de mogelijkheid te hebben om je therapeut te kunnen bellen wanneer de spanning oploopt en je niet weet wat je moet doen. Je mag dus niet bellen als je al destructief bent geweest, je moet op tijd om hulp vragen.

Ik weet alleen niet of ze dit overal doen waar de therapie ambulant wordt gegeven.



Hopelijk is het zo iets duidelijker voor je.

Dit is hoe het ging toen ik dgt ambulant deed en ik heb het wel als een goede therapie ervaren. Praktisch.

En tijdens het groepsgedeelte ga je dus niet echt in op destructief gedrag, dat bespreekt ieder met zijn/haar eigen therapeut.

Kan me helemaal aansluiten bij de uitleg van Multomap. De opbouw van de groepstherapie was bij mij ook hetzelfde. Inderdaad die 4 blokken met vaardigheden die je behandelt. Ik heb zelf de therapie anderhalf keer gedaan. Toevallig waren de onderwerpen die voor mij belangrijk waren als eerste aan de beurt, waardoor ik de laatste 2 blokken niet twee keer heb gedaan.



Een therapiedag begon en eindigde altijd op dezelfde manier:

een mindfulness oefening van ca. 5 minuten en dit kort nabespreken. Daarna was het de beurt aan het bespreken van huiswerk. Iedere cursist kreeg hiervoor ca. 7 tot 10 minuten de tijd. Het doorbespreken van het huiswerk werd op een heel geordende manier gedaan, nl. aan de hand van een schema horende bij het betreffende blok. Daar kwam bijna altijd wel iets naar voren wat meer uitleg en oefening nodig had en soms kreeg je er dan ter plekke een oefening of inbeeldingsopdracht voor. Met die tips kon je dan die week erna aan de gang. Dus de cursus bestaat heel veel uit reflecteren en oefenen.



Het uitleggen van die 4 blokken heeft nu nog niet zoveel zin. Het klopt dat het heel vaag lijkt. Maar daar kom je vanzelf in als de begeleiders dit gaan uitleggen.



Ok, even terug naar de cursus. Na het bespreken van ieders huiswerk, waarbij je dus ook naar de tips luistert voor de andere cursisten, was er een pauze. Na deze pauze kwam het behandelen van de stof die je deze week in praktijk ging brengen. Steeds een stukje meer kennis en oefenmateriaal. Ook uitleg over wat borderline in het algemeen is en wat daarvan de valkuilen zijn. Na het bespreken van dit stukje theorie en het wegnemen van vragen hierover, volgde de aflsuiting. Dit was wederom een mindfulness oefening en dan was het voor die dag klaar en kon je naar huis. Je was dan zo´n beetje van 09.30 tot 12.30 uur bezig. Op tijd komen was erg belangrijk.



De zelfdestructieve neigingen bespreek je inderdaad met je eigen behandelaar. In mijn geval was er geen sprake van zelfdestructief gedrag in de bekende uitingsvormen, maar vooral aandacht besteden aan mijn (ontbrekende) ritme en neiging om mijn dag te verslapen.