Gezondheid
alle pijlers
Jong en burnout
zaterdag 9 augustus 2014 om 22:22
Hallo, al een jaar lees ik soms op forums omdat herkenning vaak toch soort van helpt op slechte momenten.. Nu toch eens m'n eigen verhaal in t kort, omdat ik graag wil weten of er meer jonge meiden (ik word 30 binnenkort) zijn, die niet zozeer door 60urige werkweken, maar vooral door karakter eigenschappen (onzeker, altijd aan verwachtingen willen voldoen, perfectionistisch daardoor en te groot verantwoordelijkheidsgevoel .. En kan nog wel even doorgaan;-)) een fikse burnout hebben gekregen?
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
maandag 16 maart 2015 om 15:07
quote:*bloem schreef op 16 maart 2015 @ 14:25:
nog even voor de zekerheid, om eventuele misverstanden uit te sluiten: ik ga alles natuurlijk gewoon zeggen zoals het is, niet verbloemend of verdraaiend hoor, dat bedoel ik niet met 'fraudeur'. Maar meer: als je ziek bent, moet je je de hele dag ellendig voelen, en mag je niet met een boek genieten van het zonnetje. Maarja door alleen maar zitten kniezen word ik niet beter natuurlijk.
Haha Bloem, moet je nagaan hoe diep het zit dat je je zorgen maakt dat 'men' misschien denkt dat je je aanstelt...ik denk dat we allen het fraudeurs gevoel kennen, nou ja ik in elk geval wel. Tot je weer met je neus op de feiten wordt gedrukt en erachter komt dat je je echt echt echt niet aanstelt. Een gekke balans tussen blij zijn dat je weer kan genieten, en bijna opgelucht zijn dat je ECHT nog niet goed functioneert. Dat je je niet aanstelt en de boel niet bedondert. Geniet gewoon dubbel van je zonnetje!
nog even voor de zekerheid, om eventuele misverstanden uit te sluiten: ik ga alles natuurlijk gewoon zeggen zoals het is, niet verbloemend of verdraaiend hoor, dat bedoel ik niet met 'fraudeur'. Maar meer: als je ziek bent, moet je je de hele dag ellendig voelen, en mag je niet met een boek genieten van het zonnetje. Maarja door alleen maar zitten kniezen word ik niet beter natuurlijk.
Haha Bloem, moet je nagaan hoe diep het zit dat je je zorgen maakt dat 'men' misschien denkt dat je je aanstelt...ik denk dat we allen het fraudeurs gevoel kennen, nou ja ik in elk geval wel. Tot je weer met je neus op de feiten wordt gedrukt en erachter komt dat je je echt echt echt niet aanstelt. Een gekke balans tussen blij zijn dat je weer kan genieten, en bijna opgelucht zijn dat je ECHT nog niet goed functioneert. Dat je je niet aanstelt en de boel niet bedondert. Geniet gewoon dubbel van je zonnetje!
maandag 16 maart 2015 om 15:10
Oh en over de psycholoog, ik heb niks tegen ze hoor, helemaal niet, heb er veel aan gehad in mijn leven. Heb er gewoon geen zin in. Weer een nieuw iemand, weer mezelf uitleggen, blootgeven. Nee, ik voel echt weerstand. Dus dan liever iets praktischers, iets minder praterigs. En voor de momenten dat ik echt vastloop mijn coach op bel-afstand. Kost een beetje maar dan heb ik ook altijd wat
maandag 16 maart 2015 om 19:27
Met ontzettend veel herkenning heb ik dit topic doorgelezen en ik moet zeggen het voelt goed om te weten dat ik niet de enige ben.
Sinds april vorig jaar struggle ik met burn-out klachten. Paniekaanvallen, hartkloppingen, hyperventilatie, slaapproblemen, you name it and i had it. Maar goed zeg jij maar is tegen een 24-jarige die het gevoel heeft dat ze een bedrijf draaiende moet houden (wat natuurlijk niet zo is ) dat ze moet stoppen met werken en aan zichzelf moet denken. Na veel doktersbezoeken uiteindelijk in september bij de psycholoog terecht gekomen. Ook hier het advies om te stoppen met werken genegeerd. Uiteindelijk ging in november het lichtje uit. Na 3 weken thuis zitten weer begonnen met 2 uur werken per dag en dit elke twee weken met 1 uur opgebouwd. En ondanks dat ik me nog steeds iedere dag als een dood vogeltje voelde toch maar doorgezet aangezien mijn derde contractverlenging er bijna op zat en ik niet door dit mijn baan wilde verliezen. Maar goed in januari gebeurde het dan toch. Mijn contract werd niet verlengd. Dat was alweer de volgende slap in the face die ik te verwerken kreeg. Ondanks dat ik alleen al bij het idee van solliciteren al niet wist waar ik het moest zoeken toch maar zo goed en zo kwaad mogelijk aan de slag gegaan. Maar de combo van een burn-out, sollicitatiestress en een privéleven draaiende proberen te houden bleek te veel. In februari weer compleet ingestort.
Inmiddels is m'n contract afgelopen en ben ik ziek uit dienst gegaan. Daar zit je dan op je 25ste met een burn-out werkeloos in de ziektewet. En ja nu sla ik mezelf voor m'n kop. Had ik maar eerder naar m'n lichaam geluisterd en me eerder ziek gemeld. Dan was ik nu misschien wel beter geweest en had ik gewoon kunnen beginnen bij een nieuwe werkgever. Inmiddels duren m'n klachten al ruim 11 maanden en ik zie nog geen licht aan het einde van deze ellenlange tunnel.
Het lijkt me fijn om in dit topic mee te kunnen praten met de rest van de ervaringsdeskundigen
Sinds april vorig jaar struggle ik met burn-out klachten. Paniekaanvallen, hartkloppingen, hyperventilatie, slaapproblemen, you name it and i had it. Maar goed zeg jij maar is tegen een 24-jarige die het gevoel heeft dat ze een bedrijf draaiende moet houden (wat natuurlijk niet zo is ) dat ze moet stoppen met werken en aan zichzelf moet denken. Na veel doktersbezoeken uiteindelijk in september bij de psycholoog terecht gekomen. Ook hier het advies om te stoppen met werken genegeerd. Uiteindelijk ging in november het lichtje uit. Na 3 weken thuis zitten weer begonnen met 2 uur werken per dag en dit elke twee weken met 1 uur opgebouwd. En ondanks dat ik me nog steeds iedere dag als een dood vogeltje voelde toch maar doorgezet aangezien mijn derde contractverlenging er bijna op zat en ik niet door dit mijn baan wilde verliezen. Maar goed in januari gebeurde het dan toch. Mijn contract werd niet verlengd. Dat was alweer de volgende slap in the face die ik te verwerken kreeg. Ondanks dat ik alleen al bij het idee van solliciteren al niet wist waar ik het moest zoeken toch maar zo goed en zo kwaad mogelijk aan de slag gegaan. Maar de combo van een burn-out, sollicitatiestress en een privéleven draaiende proberen te houden bleek te veel. In februari weer compleet ingestort.
Inmiddels is m'n contract afgelopen en ben ik ziek uit dienst gegaan. Daar zit je dan op je 25ste met een burn-out werkeloos in de ziektewet. En ja nu sla ik mezelf voor m'n kop. Had ik maar eerder naar m'n lichaam geluisterd en me eerder ziek gemeld. Dan was ik nu misschien wel beter geweest en had ik gewoon kunnen beginnen bij een nieuwe werkgever. Inmiddels duren m'n klachten al ruim 11 maanden en ik zie nog geen licht aan het einde van deze ellenlange tunnel.
Het lijkt me fijn om in dit topic mee te kunnen praten met de rest van de ervaringsdeskundigen
maandag 16 maart 2015 om 20:28
Welkom poes!
Je zal hier inderdaad veel ervaringsdeskundigheid vinden Hoewel iedereen zijn eigen proces en valkuilen heeft zijn er ook zoveel overeenkomsten, een hele fijne steun! Ik zit zelf ook werkloos in de ziektewet en in het begin raakte ik volslagen in paniek daarvan. Het grote NIETS. En wat nu met de toekomst. Maar weet je, het is ook een zegen. Geen werkgever waaraan je je wil bewijzen, collega's waar je je schuldig tegenover voelt, en al die redenen die je over je grenzen pushen. Mijn ambitie heb ik echt even overboord gegooid, dat komt wel weer. Eerst maar eens beter voelen. De rest komt dan ook wel goed op een of andere manier. En het klinkt alsof je je herstel nu pas op de eerste plaats zet en echt even rust kan nemen. En wat ik ervoer is dat het dan eerst nog een stukje slechter gaat... Maar stapvoetje voor stapvoetje gaat het steeds beter.
Alvast een hele dikke knuf, you're not alone!
Je zal hier inderdaad veel ervaringsdeskundigheid vinden Hoewel iedereen zijn eigen proces en valkuilen heeft zijn er ook zoveel overeenkomsten, een hele fijne steun! Ik zit zelf ook werkloos in de ziektewet en in het begin raakte ik volslagen in paniek daarvan. Het grote NIETS. En wat nu met de toekomst. Maar weet je, het is ook een zegen. Geen werkgever waaraan je je wil bewijzen, collega's waar je je schuldig tegenover voelt, en al die redenen die je over je grenzen pushen. Mijn ambitie heb ik echt even overboord gegooid, dat komt wel weer. Eerst maar eens beter voelen. De rest komt dan ook wel goed op een of andere manier. En het klinkt alsof je je herstel nu pas op de eerste plaats zet en echt even rust kan nemen. En wat ik ervoer is dat het dan eerst nog een stukje slechter gaat... Maar stapvoetje voor stapvoetje gaat het steeds beter.
Alvast een hele dikke knuf, you're not alone!
maandag 16 maart 2015 om 22:42
Welkom gelaarsde poes!! Schrijf lekker mee, iedereen zit in z'n eigen fase van acceptatie tot herstel etc, dus genoeg herkenbaarheid! (Heb je echt alles in de topic gelezen:-/ , die is al behoorlijk lang nu haha)
Ik schrijf binnenkort weer wat langer! Voel me niet echt fit, irritante kriebelhoest incl schrale keel die telkens terugkomt, zowaar wel na een halve nacht hoesten vandaag best lekkere 8,5u en normaal aantal patiënten gezien. Maar daarna moe op de bank en maar blijven hoesten.. Lekker hoofdpijn creërend dus:(. Lig dus al uurtje in bed rustig beetje slaperig te worden, dus nu maar slapen! Morgen gelukkig alweer vrij dagje, hoop snel van die hoest af te zijn... Vermoeiend! En ga binnenkort natuurlijk lekker naar Lissabon, dan wil ik overal vanaf zijn;-) ugm... Controle hebben???
Truste meiden! Reageer binnenkort op de eerdere berichtjes hierboven
Ik schrijf binnenkort weer wat langer! Voel me niet echt fit, irritante kriebelhoest incl schrale keel die telkens terugkomt, zowaar wel na een halve nacht hoesten vandaag best lekkere 8,5u en normaal aantal patiënten gezien. Maar daarna moe op de bank en maar blijven hoesten.. Lekker hoofdpijn creërend dus:(. Lig dus al uurtje in bed rustig beetje slaperig te worden, dus nu maar slapen! Morgen gelukkig alweer vrij dagje, hoop snel van die hoest af te zijn... Vermoeiend! En ga binnenkort natuurlijk lekker naar Lissabon, dan wil ik overal vanaf zijn;-) ugm... Controle hebben???
Truste meiden! Reageer binnenkort op de eerdere berichtjes hierboven
dinsdag 17 maart 2015 om 09:37
Welkom GelaarsdePoes. Leuk dat je mee komt schrijven en fijn dat je herkenning vindt in onze verhalen. Jouw verhaal is zeker heel herkenbaar (tuurlijk ben ik onmisbaar voor het bedrijf). Het komt allemaal goed en als je, je weer beter voelt komt die job vanzelf weer.
Merci allemaal voor de lieve woorden. Toen de dokter een lichte hersenschudding diagnosticeerde en daarbij zei dat ik buiten hoofdpijn en misselijkheid, ook vermoeider en concentratieproblemen zou hebben en zeker een week thuis moet blijven, begon ik spontaan te lachen. Dokter snapte er niets van en manlief zei heel droog: tja ze heeft een BO. Denk dat de dokter mij maar raar vond
@Bloem: ik vond dat stuk in het boek van Carien Karsten ook heel herkenbaar. Altijd vanalles willen doen bij het minste dat je energie hebt, jep that's me. Heb het boek er weer bijgehaald, als de hoofdpijn over is, weer een stuk in lezen.
Volgens mij gaat het gesprek met de arts heel goed gaan Bloem. Je hebt steeds beter door hoe je je voelt en wat het met je doet. Misschien kun je ook enkele voorbeelden geven zoals met het koken of bordspellen dat je daarvan een opgejaagd gevoel krijgt en hoe je dit soort situatie toch echt nog uit de weg gaat. Schuldig hoef je, je echt niet te voelen. Het gaat gelukkig beter, maar je bent echt nog wel herstellende. Als je ziek bent mag je zeker ook van een boek in het zonnetje genieten, dat is toch bevorderend voor je herstel? x
@Beel; herkenbaar hoor die weerstand tegen een psycholoog. Had ook helemaal geen zin om met iemand nieuw over vroeger te moeten praten (dat doen psy voor mijn gevoel net te veel), ben blij met mijn BO-coach die meer met het hier en nu bezig is en hoe ik mezelf soms zo lekker tegen kan zitten.
@Inge: beterschap en nogmaals wauw dat je het zo goed doet en weer een normaal aantal patiënten ziet. Lekker genieten vandaag van je vrije dag. x
Morgen gaat manlief naar Den Haag en ik wil natuurlijk dolgraag mee, even lekker uitwaaien in Scheveningen. Eerst maar eens kijken of ik morgen uit de lappenmand ben.
Fijne dag allemaal! x
Merci allemaal voor de lieve woorden. Toen de dokter een lichte hersenschudding diagnosticeerde en daarbij zei dat ik buiten hoofdpijn en misselijkheid, ook vermoeider en concentratieproblemen zou hebben en zeker een week thuis moet blijven, begon ik spontaan te lachen. Dokter snapte er niets van en manlief zei heel droog: tja ze heeft een BO. Denk dat de dokter mij maar raar vond
@Bloem: ik vond dat stuk in het boek van Carien Karsten ook heel herkenbaar. Altijd vanalles willen doen bij het minste dat je energie hebt, jep that's me. Heb het boek er weer bijgehaald, als de hoofdpijn over is, weer een stuk in lezen.
Volgens mij gaat het gesprek met de arts heel goed gaan Bloem. Je hebt steeds beter door hoe je je voelt en wat het met je doet. Misschien kun je ook enkele voorbeelden geven zoals met het koken of bordspellen dat je daarvan een opgejaagd gevoel krijgt en hoe je dit soort situatie toch echt nog uit de weg gaat. Schuldig hoef je, je echt niet te voelen. Het gaat gelukkig beter, maar je bent echt nog wel herstellende. Als je ziek bent mag je zeker ook van een boek in het zonnetje genieten, dat is toch bevorderend voor je herstel? x
@Beel; herkenbaar hoor die weerstand tegen een psycholoog. Had ook helemaal geen zin om met iemand nieuw over vroeger te moeten praten (dat doen psy voor mijn gevoel net te veel), ben blij met mijn BO-coach die meer met het hier en nu bezig is en hoe ik mezelf soms zo lekker tegen kan zitten.
@Inge: beterschap en nogmaals wauw dat je het zo goed doet en weer een normaal aantal patiënten ziet. Lekker genieten vandaag van je vrije dag. x
Morgen gaat manlief naar Den Haag en ik wil natuurlijk dolgraag mee, even lekker uitwaaien in Scheveningen. Eerst maar eens kijken of ik morgen uit de lappenmand ben.
Fijne dag allemaal! x
Always believe that something wonderful is about to happen.
woensdag 18 maart 2015 om 09:56
Haha Vienna, kan me voorstellen dat de dokter dacht dat je flink op je hoofd moest zijn gevallen dat je zo moest lachen 
Heftig joh, een hersenschudding! Ben je naar Scheveningen nu? Het weer is wat grijs, maar geloof dat het nog wel opklaart. Gisteren ben ik ook lekker naar het strand geweest met hondje, ow heerlijk! Met zonder jas!
Enn het lukte weer om 2 uur te wandelen, dat kon ik 2 maanden terug ook maar het eind van de terugval lijkt dus in zicht, fijn.
@inge, irritant die verkoudheid weer! Vriend heeft het ook al een week goed te pakken en ouders hadden het al een hele maand, ik leek de dans te ontspringen maar vanochtend voel ik me wel een beetje mwah. En inderdaad, verkouden op vakantie (ik ga zaterdag) is niet leuk! Al kan ik wel lekker wellnessen met mijn badje en mn sauna... Maar toch. Wanneer ga jij?
@beel, ja, psychologen... Ik merk dat ik een beetje ben uitgepraat met mijn huidige psycholoog. Ik zie hem nog 1x in de 3 weken, maar meestal heb ik na een half uurtje al zoiets van.. is het al klaar nu? En het is niet dat ik beter ben dus vraag me af of ik misschien iemand anders zou moeten zoeken, iemand meer gespecialiseerd in burnout misschien... Of dat het zo wel prima is en ik ook geen problemen moet zoeken waar ze er niet zijn.
@gelaarsdepoes, hoe gaat het met jou? Lukt het een beetje om je draai te vinden thuis en tot rust te komen?
fijne dag allemaal!
Heftig joh, een hersenschudding! Ben je naar Scheveningen nu? Het weer is wat grijs, maar geloof dat het nog wel opklaart. Gisteren ben ik ook lekker naar het strand geweest met hondje, ow heerlijk! Met zonder jas! Enn het lukte weer om 2 uur te wandelen, dat kon ik 2 maanden terug ook maar het eind van de terugval lijkt dus in zicht, fijn.
@inge, irritant die verkoudheid weer! Vriend heeft het ook al een week goed te pakken en ouders hadden het al een hele maand, ik leek de dans te ontspringen maar vanochtend voel ik me wel een beetje mwah. En inderdaad, verkouden op vakantie (ik ga zaterdag) is niet leuk! Al kan ik wel lekker wellnessen met mijn badje en mn sauna... Maar toch. Wanneer ga jij?
@beel, ja, psychologen... Ik merk dat ik een beetje ben uitgepraat met mijn huidige psycholoog. Ik zie hem nog 1x in de 3 weken, maar meestal heb ik na een half uurtje al zoiets van.. is het al klaar nu? En het is niet dat ik beter ben dus vraag me af of ik misschien iemand anders zou moeten zoeken, iemand meer gespecialiseerd in burnout misschien... Of dat het zo wel prima is en ik ook geen problemen moet zoeken waar ze er niet zijn.
@gelaarsdepoes, hoe gaat het met jou? Lukt het een beetje om je draai te vinden thuis en tot rust te komen?
fijne dag allemaal!
woensdag 18 maart 2015 om 10:36
Ben nieuw hier, maar oh wat een 'feest' van herkenning. Ik ben ook langzaam aan het terugkomen na een burn out. Dat terugkomen duurt nu al twee jaar. De eerste 3 maanden van de burn out heb ik alleen maar geslapen (twee keer per dag werd ik wakker gemaakt om te eten, verder alleen maar slapen). Dat is nu dus twee jaar geleden. Met heel veel rust, heel veel nieuwe inzichten, veel yoga en een specifiek eetpatroon kom ik er heel langzaam bovenop (drie stappen vooruit, twee stappen terug). Wat fijn om te lezen dat ik niet de enige ben (ik ben alleen niet zo jong meer, 31 jaar).
woensdag 18 maart 2015 om 11:06
Hallo kleinefijne!
Jeetje, wat heftig zeg, 3 maanden slapen... Maar grappig hoe dat verschilt- zelf kon ik in het begin he-le-maal niet slapen, eerst 4 nachten niet en toen met verschillende medicijnen 3-4 uur per nacht... Uiteindelijk medicatie gevonden die goed werkte, en ook niet verslavend is, daar gebruik ik na 6 maanden nog een mini-dosisje van. Pas nu lukt het me, om af en toe, medicijnloos, een dutje te doen...
Nieuwsgierig dat ik ben, heb ik je even geloopt en zag dat jij ook al zo met gezond eten bezig bent. Leuke blog! Ik ben ook naar een dietiste geweest en hoewel ik dacht dat ik gezond at- want er komt sowieso nooit een pakje bij mij in huis, maak alles zelf- heb ik toch ook wat veranderingen doorgevoerd. Meer vis en eiwitten, minder koolhydraten, meer en verschillende soorten groenten en fruit. Het is lastig om te zeggen of het werkt, want rust en regelmaat werpen ook zijn vruchten af. Maar toch fijn om je lijf te helpen waar het kan.
Werk jij alweer, of wil je uberhaubt niet meer werken, of mis je daar nog de energie voor?
groetjes
Jeetje, wat heftig zeg, 3 maanden slapen... Maar grappig hoe dat verschilt- zelf kon ik in het begin he-le-maal niet slapen, eerst 4 nachten niet en toen met verschillende medicijnen 3-4 uur per nacht... Uiteindelijk medicatie gevonden die goed werkte, en ook niet verslavend is, daar gebruik ik na 6 maanden nog een mini-dosisje van. Pas nu lukt het me, om af en toe, medicijnloos, een dutje te doen...
Nieuwsgierig dat ik ben, heb ik je even geloopt en zag dat jij ook al zo met gezond eten bezig bent. Leuke blog! Ik ben ook naar een dietiste geweest en hoewel ik dacht dat ik gezond at- want er komt sowieso nooit een pakje bij mij in huis, maak alles zelf- heb ik toch ook wat veranderingen doorgevoerd. Meer vis en eiwitten, minder koolhydraten, meer en verschillende soorten groenten en fruit. Het is lastig om te zeggen of het werkt, want rust en regelmaat werpen ook zijn vruchten af. Maar toch fijn om je lijf te helpen waar het kan.
Werk jij alweer, of wil je uberhaubt niet meer werken, of mis je daar nog de energie voor?
groetjes
woensdag 18 maart 2015 om 12:55
Welkom kleinefijne! 31 is nog steeds jong toch? Ik ben 30;-) en ben de topic tenslotte begonnen haha
Ik lig nu op m'n behandelbank... Steeds wat minder fit per dag, al was gister redelijk met m'n vrije dag en t zonnetje. M'n werkdag wat ingekort, tot 15 ipv 17u, patienten wat verplaatst. en nu dus even languit op m'n eigen behandelbank aan t relaxen;-).
Ik vlieg de 29e naar Lissabon Bloem! Jij alvast fijne vakantie! Hopelijk zet je 'mwah' gevoel niet door! Zeker nu je je terugval te boven lijkt!
Ik ben verbaasd over hoeveel energie ik nog best heb, ondanks m'n toenemende verkoudheid en hoestaanvallen.. Was eerst echt wel anders!
Ga nog even 5min m'n ogen dicht doen, en dan nog energie om 2uurtjes door de gaan:-)
Ik lig nu op m'n behandelbank... Steeds wat minder fit per dag, al was gister redelijk met m'n vrije dag en t zonnetje. M'n werkdag wat ingekort, tot 15 ipv 17u, patienten wat verplaatst. en nu dus even languit op m'n eigen behandelbank aan t relaxen;-).
Ik vlieg de 29e naar Lissabon Bloem! Jij alvast fijne vakantie! Hopelijk zet je 'mwah' gevoel niet door! Zeker nu je je terugval te boven lijkt!
Ik ben verbaasd over hoeveel energie ik nog best heb, ondanks m'n toenemende verkoudheid en hoestaanvallen.. Was eerst echt wel anders!
Ga nog even 5min m'n ogen dicht doen, en dan nog energie om 2uurtjes door de gaan:-)
woensdag 18 maart 2015 om 14:48
Welkom Gelaarsdepoes en Kleinefijne, hoop dat jullie hier, net als ik de herkenning en dus ook geruststelling vinden die je hard nodig hebt af en toe. Oh en Kleinefijne, ik ben pas echt oud, ik ben 43, heb hier dus eigenlijk helemaal niks te zoeken. Maar dan blijkt maar weer: leeftijd is maar een getal (nou ja in elk geval van mij uit ).
Wat goed Inge dat je even een dutje doet en zo goed op jezelf past dat je je uren op tijd bij-stelt als dat nodig is.
@Bloem, wat fijn dat je weer 2 uur aan de wandel kunt!
@Vienna: jeetje, een hersenschudding er boven op, kan me ook voorstellen dat je moest lachen om de dokter.
Nou vandaag eerste keer 2 uur gewerkt. En dat ging goed! Heb nog aan leidinggevende per mail laten weten dat het vorige keer teveel was geweest en daar reageerde ze heel fijn op. Ik heb vandaag vooral gekletst en ook een mini klein beetje werk gedaan. Was blij te merken dat ik het nog kan, niet op topnivo maar dat komt wel weer, dat vertrouwen kreeg ik wel weer een beetje terug. Ik heb nogal een commerciële/creatieve functie en was een beetje bang dat mijn nieuwe ik niet meer zo 'flitsend' zou kunnen/willen werken. Heb op het moment bijvoorbeeld een beetje moeite met onzin gesprekken met mensen, waar ik voorheen de boventoon voerde. Ik had mezelf gek gemaakt met het idee dat ik dan misschien helemaal niet meer in staat zou zijn tot luchtigheid. Maar dat valt geloof ik mee.
Ben netjes op tijd gestopt en nu thuis gewoon aan het klooien. Geloof dat ik geen ernstige grenzen heb overschreden .
Wat goed Inge dat je even een dutje doet en zo goed op jezelf past dat je je uren op tijd bij-stelt als dat nodig is.
@Bloem, wat fijn dat je weer 2 uur aan de wandel kunt!
@Vienna: jeetje, een hersenschudding er boven op, kan me ook voorstellen dat je moest lachen om de dokter.
Nou vandaag eerste keer 2 uur gewerkt. En dat ging goed! Heb nog aan leidinggevende per mail laten weten dat het vorige keer teveel was geweest en daar reageerde ze heel fijn op. Ik heb vandaag vooral gekletst en ook een mini klein beetje werk gedaan. Was blij te merken dat ik het nog kan, niet op topnivo maar dat komt wel weer, dat vertrouwen kreeg ik wel weer een beetje terug. Ik heb nogal een commerciële/creatieve functie en was een beetje bang dat mijn nieuwe ik niet meer zo 'flitsend' zou kunnen/willen werken. Heb op het moment bijvoorbeeld een beetje moeite met onzin gesprekken met mensen, waar ik voorheen de boventoon voerde. Ik had mezelf gek gemaakt met het idee dat ik dan misschien helemaal niet meer in staat zou zijn tot luchtigheid. Maar dat valt geloof ik mee.
Ben netjes op tijd gestopt en nu thuis gewoon aan het klooien. Geloof dat ik geen ernstige grenzen heb overschreden .
woensdag 18 maart 2015 om 15:31
Jeetje Beel,
Dat klinkt goed! Wat fijn dat je zo'n begripvolle manager hebt!!
En vaak is juist dat zinloze kletsen het meest vermoeiende van alles aan je werk. De sociale interactie vraagt toch veel van je.
Ik ben bijna volledig gere-integreerd en toen ontslagen
Ik had aangegeven niet meer fulltime te willen en kunnen werken. Part time verzoek werd afgewezen dus toen heb ik ouderschapsverlof aangevraagd. Dat werd afgewezen en toen heb ik het opgeeist (ik zal mezelf echt geen fulltime meer doen en heb twee kleine kinderen dus recht op verlof) en toen ben ik ontslagen. Maar goed, ontzettend balen, maar zie er nu ook de voordelen wel van in.
Dat klinkt goed! Wat fijn dat je zo'n begripvolle manager hebt!!
En vaak is juist dat zinloze kletsen het meest vermoeiende van alles aan je werk. De sociale interactie vraagt toch veel van je.
Ik ben bijna volledig gere-integreerd en toen ontslagen
Ik had aangegeven niet meer fulltime te willen en kunnen werken. Part time verzoek werd afgewezen dus toen heb ik ouderschapsverlof aangevraagd. Dat werd afgewezen en toen heb ik het opgeeist (ik zal mezelf echt geen fulltime meer doen en heb twee kleine kinderen dus recht op verlof) en toen ben ik ontslagen. Maar goed, ontzettend balen, maar zie er nu ook de voordelen wel van in.
woensdag 18 maart 2015 om 18:17
WoW kleinefijne, dat is heftig! Kom je voor jezelf op, zelfs met de rechten die je hebt, en dan ontslaan ze je... Dat voelt rot denk ik! En nu? Wel al aan t werk weer , solliciterend of bewust even rust? ze mogen je niet zomaar ontslaan toch... Of is dat nog beetje goed afgehandeld?
Ik ben dus ook van 32 naar 24u gegaan (en dat nog zonder kinderen;-)), en vindt het een heerlijke luxe die ik precies nu nodig heb (gelukkig kon dat financieel ook prima).
Wat rot zeg een hersenschudding, Vienna! De huisarts had even niet teruggezocht dat je met een BO zit... Of wist ie het überhaupt nog niet?
Beel wat goed je eerste uren en zo goed voelend! Wauw!! Schouderklopje voor jezelf! Lekker zo even voortzetten, niet te snel erbij pakken hoe verleidelijk soms ook! En die luchtige gesprekjes gewoon inschatten per dag of je dat trekt... Doe ik ook nog steeds:-)
Ik heb net ruim een uur geslapen bij thuiskomst:-), morgen wel volle dag van 8,5u, hopelijk lukt dat! Met vooruitzicht daarna 3dgn vrij te zijn zonder enorme plannen, lukt me vast!
Vandaag was ik idd ook trots op mezelf dat ik bepaalde keuzes maakte, zonder schuldgevoelens en naar m'n lichaam luisterde! Ook al ben ik sinds deze maand weer 100% beter gemeld, ik ben nog steeds duidelijk aan t herstellen... en zeker als ik dan niet fit ben, kost dat dan gewoon wat meer energie, zeker omdat ik met mensen/patienten werk, dus dan zet ik m'n professionele pet/ houding op zeg maar;-). Valkuiltje soms, maar werkt wel.
Ik ben dus ook van 32 naar 24u gegaan (en dat nog zonder kinderen;-)), en vindt het een heerlijke luxe die ik precies nu nodig heb (gelukkig kon dat financieel ook prima).
Wat rot zeg een hersenschudding, Vienna! De huisarts had even niet teruggezocht dat je met een BO zit... Of wist ie het überhaupt nog niet?
Beel wat goed je eerste uren en zo goed voelend! Wauw!! Schouderklopje voor jezelf! Lekker zo even voortzetten, niet te snel erbij pakken hoe verleidelijk soms ook! En die luchtige gesprekjes gewoon inschatten per dag of je dat trekt... Doe ik ook nog steeds:-)
Ik heb net ruim een uur geslapen bij thuiskomst:-), morgen wel volle dag van 8,5u, hopelijk lukt dat! Met vooruitzicht daarna 3dgn vrij te zijn zonder enorme plannen, lukt me vast!
Vandaag was ik idd ook trots op mezelf dat ik bepaalde keuzes maakte, zonder schuldgevoelens en naar m'n lichaam luisterde! Ook al ben ik sinds deze maand weer 100% beter gemeld, ik ben nog steeds duidelijk aan t herstellen... en zeker als ik dan niet fit ben, kost dat dan gewoon wat meer energie, zeker omdat ik met mensen/patienten werk, dus dan zet ik m'n professionele pet/ houding op zeg maar;-). Valkuiltje soms, maar werkt wel.
woensdag 18 maart 2015 om 22:49
Een beetje zo Vienna?
https://www.youtube.com/watch?v=OUfC_nE_kkE
(ik moest een traantje wegpinken aan het eind!)
https://www.youtube.com/watch?v=OUfC_nE_kkE
(ik moest een traantje wegpinken aan het eind!)
donderdag 19 maart 2015 om 09:57
Welkom Kleine Fijne! Leuk dat je mee komt schrijven. Wat naar dat je na volledige re-integratie ontslagen wordt. Verder wel recht op uitkering etc, zodat je, je daar geen zorgen over moet maken en je volledig op jezelf kunt richten?
Geweldig Beel dat je 2u werken goed bevallen zijn!
Goeie keuzes die je gisteren gemaakt hebt Inge. Wat fijn dat je zo goed naar je lichaam luistert.
Wat een mooi filmpje Bloem, die had ik nog niet gezien. Hier ook tranen op het einde, mooi! Goed dat ze een paardenfluisteraar hebben ingeschakeld en niet iemand die het op de harde manier doet. De grondlegger, Monty Roberts, heeft een heel mooi boek (is wel al dik 15 jaar oud) over geschreven (De man die naar paarden luistert), heeft voor een hele verandering in het opleiden van paarden gezorgd (ook in NL en BE al ging het hier nooit zo hard aan toe als in de USA). Gelukkig is ons paardje niet zo wild, eigenlijk is het een dikke knuffelkont. Mijn val is voornamelijk te wijten aan veel te lang niet gereden en lichamelijk nog niet fit genoeg. Het is een goede les in grenzen aanvoelen en respecteren.
Jammer dat het gisteren zo koud en mistig was. Uiteindelijk niet naar het strand, maar naar Delft geweest. Waren we allebei nog nooit geweest. Mooi stadje om even rond te kijken. Twee verkoopsters stond mij op een gegeven moment aan te staren en toen vroeg er 1 wat heb je aan je gezicht? (vond het een beetje onbeleefd hoe ze het vroeg) Had natuurlijk weer helemaal niet door waar ze het over hadden. Hadden ze het over mijn blauwe plek op mijn kaak en kin. Buiten wat hoofdpijn en een beetje pijn aan mijn ribben, merk ik niet meer veel van de val. Gelukkig! Vandaag naar Antwerpen voor uitleg over het vervolg van de selectieprocedure van de sollicitatie. Er komt ook een psychologische test bij kijken en daar schrik ik toch wel een beetje van terug. Ben ik nu al terug goed genoeg om zo'n test te doorstaan? We zien wel, ga het heel rustig aandoen en misschien wel even over de Meir wandelen
Fijne dag iedereen! x
Geweldig Beel dat je 2u werken goed bevallen zijn!
Goeie keuzes die je gisteren gemaakt hebt Inge. Wat fijn dat je zo goed naar je lichaam luistert.
Wat een mooi filmpje Bloem, die had ik nog niet gezien. Hier ook tranen op het einde, mooi! Goed dat ze een paardenfluisteraar hebben ingeschakeld en niet iemand die het op de harde manier doet. De grondlegger, Monty Roberts, heeft een heel mooi boek (is wel al dik 15 jaar oud) over geschreven (De man die naar paarden luistert), heeft voor een hele verandering in het opleiden van paarden gezorgd (ook in NL en BE al ging het hier nooit zo hard aan toe als in de USA). Gelukkig is ons paardje niet zo wild, eigenlijk is het een dikke knuffelkont. Mijn val is voornamelijk te wijten aan veel te lang niet gereden en lichamelijk nog niet fit genoeg. Het is een goede les in grenzen aanvoelen en respecteren.
Jammer dat het gisteren zo koud en mistig was. Uiteindelijk niet naar het strand, maar naar Delft geweest. Waren we allebei nog nooit geweest. Mooi stadje om even rond te kijken. Twee verkoopsters stond mij op een gegeven moment aan te staren en toen vroeg er 1 wat heb je aan je gezicht? (vond het een beetje onbeleefd hoe ze het vroeg) Had natuurlijk weer helemaal niet door waar ze het over hadden. Hadden ze het over mijn blauwe plek op mijn kaak en kin. Buiten wat hoofdpijn en een beetje pijn aan mijn ribben, merk ik niet meer veel van de val. Gelukkig! Vandaag naar Antwerpen voor uitleg over het vervolg van de selectieprocedure van de sollicitatie. Er komt ook een psychologische test bij kijken en daar schrik ik toch wel een beetje van terug. Ben ik nu al terug goed genoeg om zo'n test te doorstaan? We zien wel, ga het heel rustig aandoen en misschien wel even over de Meir wandelen
Fijne dag iedereen! x
Always believe that something wonderful is about to happen.
donderdag 19 maart 2015 om 13:10
@Kleinefijne, respect dat je zo op je strepen bent gaan staan bij je werkgever en niet in hebt gebonden!
En @inge jij ook, dat, hoewel je niet meer naar bedrijfsarts hoeft, dat niet betekent dat je jezelf voorbij holt als je toch niet fit bent.
@beel, een kleine stap voor de mensheid, een grote stap voor ons: wat goed dat het lekker ging op je werk! Dat soort positieve ervaringen zijn zo belangrijk voor je herstel, geeft echt even een boost vertrouwen!
Zo, paardrijden ging goed gisteren, was goed dat ik even een weekje niet was geweest want had daardoor wat extra energie op weten te bouwen. En net zowaar geshopt in de stad, volle tas met nieuwe kleren, het werd een beetje te gek, ik loop praktisch al maanden in een oude grote burnout-sweater... Nu een nieuwe lekker grote burnout trui gekocht en nog wat dingetjes en een heel mooi blouse-jurkje waar ik natuurlijk nauwelijks gelegenheden voor heb, maar die ik maar eens moet maken dan.
Ik ga nu lekker de Horse Whisperer kijken met Robert Redford haha, nog nooit gezien!
Ik had een jaar geleden echt niet gedacht dat ik een paardenmeisje zou worden, maar de feiten hebben me ingehaald. Guilty as charged.
En @inge jij ook, dat, hoewel je niet meer naar bedrijfsarts hoeft, dat niet betekent dat je jezelf voorbij holt als je toch niet fit bent.
@beel, een kleine stap voor de mensheid, een grote stap voor ons: wat goed dat het lekker ging op je werk! Dat soort positieve ervaringen zijn zo belangrijk voor je herstel, geeft echt even een boost vertrouwen!
Zo, paardrijden ging goed gisteren, was goed dat ik even een weekje niet was geweest want had daardoor wat extra energie op weten te bouwen. En net zowaar geshopt in de stad, volle tas met nieuwe kleren, het werd een beetje te gek, ik loop praktisch al maanden in een oude grote burnout-sweater... Nu een nieuwe lekker grote burnout trui gekocht en nog wat dingetjes en een heel mooi blouse-jurkje waar ik natuurlijk nauwelijks gelegenheden voor heb, maar die ik maar eens moet maken dan.
Ik ga nu lekker de Horse Whisperer kijken met Robert Redford haha, nog nooit gezien!
Ik had een jaar geleden echt niet gedacht dat ik een paardenmeisje zou worden, maar de feiten hebben me ingehaald. Guilty as charged.
donderdag 19 maart 2015 om 14:52
heb sinds kort dit topic ontdekt en heb eerst de tijd genomen om alles door te lezen! Jeetje "blij"te lezen dat ik niet de enige ben. Want het gevoel dat ik de enige was die hiermee rondliep heb ik heel lang gehad.
Zal even kort mijn verhaal doen;
35 jaar 2 jonge kindjes van 4 en 6 jaar en eind mei 2014 ingestort.
Het begon met een paniekaanval onderweg naar werk. Had toen nog geen idee wat er met mij gebeurde. Later werd pas duidelijk dat het een paniekaanval was. Vanaf die dag is mijn leven compleet veranderd.
Paniekaanvallen, hyperventilatie, moe, moe, moe, huilen, somber kortom geen feest.
Van eind mei tot half augustus thuis gezeten. Gelukkig veel begrip gehad van de bedrijfsarts, werkgever. Echt alles maar dan alles gedaan om hier bovenop te komen. PSychosomatische fysiotherapeut, psycholoog en helaas ook in juli 2014 moeten starten met antidepressiva vanwege de paniekaanvallen en depressieve gevoelens. In augustus 2014 ging het langzaamaan de goede kant op en half augustus ongeveer begonnen met werken. 4 uurjes per dag. Eerste weken waren lastig maar het ging steeds beter. Nu maart 2015 zit ik op 5,5 uur per dag. Werkte normaal 9 uur per dag maar helaas lukt het mij nog niet om op te bouwen. De bedrijfsarts vond het goed om voorlopig op de 5,5 uur te blijven.Ik heb goede en slechte dagen. Soms voel ik mij 2-3 weken goed en soms 1-2 weken minder. (duizelingen, erg moe) Heb een hele goede psycholoog via het werk gekregen daar ga ik elke week naar toe. Verder doe ik 2x per week yoga en 2x per week sporten. Dus ja als ik vergelijk met waar ik was heb ik heel wat stappen gemaakt. Maar de oude ben ik nog lang niet. En dat frustreerd mij weleens.
Maar goed ik vind het fijn om dit topic door te lezen en ook mijn verhaal te kunnen doen
Zal even kort mijn verhaal doen;
35 jaar 2 jonge kindjes van 4 en 6 jaar en eind mei 2014 ingestort.
Het begon met een paniekaanval onderweg naar werk. Had toen nog geen idee wat er met mij gebeurde. Later werd pas duidelijk dat het een paniekaanval was. Vanaf die dag is mijn leven compleet veranderd.
Paniekaanvallen, hyperventilatie, moe, moe, moe, huilen, somber kortom geen feest.
Van eind mei tot half augustus thuis gezeten. Gelukkig veel begrip gehad van de bedrijfsarts, werkgever. Echt alles maar dan alles gedaan om hier bovenop te komen. PSychosomatische fysiotherapeut, psycholoog en helaas ook in juli 2014 moeten starten met antidepressiva vanwege de paniekaanvallen en depressieve gevoelens. In augustus 2014 ging het langzaamaan de goede kant op en half augustus ongeveer begonnen met werken. 4 uurjes per dag. Eerste weken waren lastig maar het ging steeds beter. Nu maart 2015 zit ik op 5,5 uur per dag. Werkte normaal 9 uur per dag maar helaas lukt het mij nog niet om op te bouwen. De bedrijfsarts vond het goed om voorlopig op de 5,5 uur te blijven.Ik heb goede en slechte dagen. Soms voel ik mij 2-3 weken goed en soms 1-2 weken minder. (duizelingen, erg moe) Heb een hele goede psycholoog via het werk gekregen daar ga ik elke week naar toe. Verder doe ik 2x per week yoga en 2x per week sporten. Dus ja als ik vergelijk met waar ik was heb ik heel wat stappen gemaakt. Maar de oude ben ik nog lang niet. En dat frustreerd mij weleens.
Maar goed ik vind het fijn om dit topic door te lezen en ook mijn verhaal te kunnen doen
donderdag 19 maart 2015 om 18:21
Ha Sanna! 'Goed' dat je ons gevonden hebt en je er hopelijk wat aan hebt!
3 nieuwe mensen in 1 week! we hebben tenslotte ook een fijne topic, zonder vervelende verwijtende 'irritant wijze' mensen:-). Vind ik tenminste!:-)
Sanna je bent zo te horen ook al eventjes 'zoet' met je burn-out! Wel fijn dat je goede steun vanuit je werk hebt en dus wekelijks psycholoog! 5,5u per dag (5dagen??) is al behoorlijk netjes! Doe je dan al eigen werk of aangepaste taken en op je gemakje?
Helaas gaat de opbouw zo snel / langzaam als je lichaam en hoofd toelaten! Ik ben ook tijden blijven 'hangen' en vooral vaak nog zooo moe na afloop van dan werken en ondertussen wel iets opbouwen en dan weer terugvallen... Pas sinds m'n AD (venlafaxine) heb ik er meer balans in en nu dus sinds 2wkn niet meer ziekgemeld. Najah, je had alles teruggelezen zei je;-) wat een werk haha
We zijn al sinds augustus ondertussen zoet hier! Toen was ik zelf al een jaar bezig met m'n burn-out... Bizar als ik bedenk waar de tijd gebleven is, en zo vaak gedacht dat ik vast uitzondering was en ik er niet bovenop zou komen... Maar t gaat echt steeds beter:-)! Wel reuze benieuwd hoe afbouwen van medicatie zal gaan en uiteindelijk zonder. Maar dat is pas per juni ofzo het plan, als m'n energie nog verder toegenomen is en werken stabiel gaat.
Nu lekker weekend:-)! Vandaag net als gister m'n dag een uurtje ingekort, lukte toevallig qua patienten, doordat een aantal zelf afmelden. Dus nu 3dgn om wat verder op te knappen, met maar enkel plan, en kan ook evt afgezegd:-), ben ik tegenwoordig zo makkelijk in!
Wat naar Vienna als iemand zo onbeschoft vraagt wat er met je gezicht is, kan ook subtiel... Gelukkig heb je er zelf niet meer zoveel last van van de hersenschudding:-)
Jullie nog leuke weekendplannen? Of lente ideeën?:-)
Zijn jullie trouwens ook aan t moestuinen van de AH?
3 nieuwe mensen in 1 week! we hebben tenslotte ook een fijne topic, zonder vervelende verwijtende 'irritant wijze' mensen:-). Vind ik tenminste!:-)
Sanna je bent zo te horen ook al eventjes 'zoet' met je burn-out! Wel fijn dat je goede steun vanuit je werk hebt en dus wekelijks psycholoog! 5,5u per dag (5dagen??) is al behoorlijk netjes! Doe je dan al eigen werk of aangepaste taken en op je gemakje?
Helaas gaat de opbouw zo snel / langzaam als je lichaam en hoofd toelaten! Ik ben ook tijden blijven 'hangen' en vooral vaak nog zooo moe na afloop van dan werken en ondertussen wel iets opbouwen en dan weer terugvallen... Pas sinds m'n AD (venlafaxine) heb ik er meer balans in en nu dus sinds 2wkn niet meer ziekgemeld. Najah, je had alles teruggelezen zei je;-) wat een werk haha
We zijn al sinds augustus ondertussen zoet hier! Toen was ik zelf al een jaar bezig met m'n burn-out... Bizar als ik bedenk waar de tijd gebleven is, en zo vaak gedacht dat ik vast uitzondering was en ik er niet bovenop zou komen... Maar t gaat echt steeds beter:-)! Wel reuze benieuwd hoe afbouwen van medicatie zal gaan en uiteindelijk zonder. Maar dat is pas per juni ofzo het plan, als m'n energie nog verder toegenomen is en werken stabiel gaat.
Nu lekker weekend:-)! Vandaag net als gister m'n dag een uurtje ingekort, lukte toevallig qua patienten, doordat een aantal zelf afmelden. Dus nu 3dgn om wat verder op te knappen, met maar enkel plan, en kan ook evt afgezegd:-), ben ik tegenwoordig zo makkelijk in!
Wat naar Vienna als iemand zo onbeschoft vraagt wat er met je gezicht is, kan ook subtiel... Gelukkig heb je er zelf niet meer zoveel last van van de hersenschudding:-)
Jullie nog leuke weekendplannen? Of lente ideeën?:-)
Zijn jullie trouwens ook aan t moestuinen van de AH?
donderdag 19 maart 2015 om 18:43
quote:ingeb84 schreef op 19 maart 2015 @ 18:21:
Zijn jullie trouwens ook aan t moestuinen van de AH?
En hoe! Ik ben bezig met een makkelijke moestuin, moet je maar even googelen als je het nog niet kent. Maar kijk uit, die site is verschrikkelijk besmettelijk...
Vandaag bezig geweest om een bak te maken en speciale aardemix gehaald. Nog niet eens eigenlijk voor de AH plantjes, maar het valt mooi samen! Leuk he?
Hai Sanna, fijn dat je ons gevonden hebt en ik vind vijf dagen vijf en een half uur werken ook al heel wat, helemaal met twee, toch nog wel, kleine kinderen erbij. Ik ken er die van minder uitgeput zouden raken...
@Vienna: hoop dat je een positieve dag had in Antwerpen?
@Kleinefijne, wat een heftige tijd moet dat zijn geweest, of nog zijn, net weer een beetje op je poten en dan ontslagen worden, op zo'n vervelende manier ook. Gelukkig zie je ook de positieve kant er van in.
Grappig he Bloem dat je ineens tot dingen komt die je jezelf eerder nooit had zien doen. Had ook nooit verwacht dat ik zou gaan kokkerellen en nu dus tuinieren. Ben ook bang dat het bij mij meer vlagen zijn, dat zijn het meestal namelijk. Hoop eigenlijk van niet want ik vind het leuk en het dwingt me tot aandachtig bezig zijn.
Morgen weer twee uurtjes werken en ik heb er zin in. Merk de laatste tijd echt dat de snelheid uit mijn systeem is verdwenen. Ik voel geen stress meer bij zaken als een boterham smeren. Mijn geheugen doet het ook weer wat beter al doe ik nog wel hele suffe dingen af en toe. Dus al met al weer wat positiefjes hier.
Zijn jullie trouwens ook aan t moestuinen van de AH?
En hoe! Ik ben bezig met een makkelijke moestuin, moet je maar even googelen als je het nog niet kent. Maar kijk uit, die site is verschrikkelijk besmettelijk...
Vandaag bezig geweest om een bak te maken en speciale aardemix gehaald. Nog niet eens eigenlijk voor de AH plantjes, maar het valt mooi samen! Leuk he?
Hai Sanna, fijn dat je ons gevonden hebt en ik vind vijf dagen vijf en een half uur werken ook al heel wat, helemaal met twee, toch nog wel, kleine kinderen erbij. Ik ken er die van minder uitgeput zouden raken...
@Vienna: hoop dat je een positieve dag had in Antwerpen?
@Kleinefijne, wat een heftige tijd moet dat zijn geweest, of nog zijn, net weer een beetje op je poten en dan ontslagen worden, op zo'n vervelende manier ook. Gelukkig zie je ook de positieve kant er van in.
Grappig he Bloem dat je ineens tot dingen komt die je jezelf eerder nooit had zien doen. Had ook nooit verwacht dat ik zou gaan kokkerellen en nu dus tuinieren. Ben ook bang dat het bij mij meer vlagen zijn, dat zijn het meestal namelijk. Hoop eigenlijk van niet want ik vind het leuk en het dwingt me tot aandachtig bezig zijn.
Morgen weer twee uurtjes werken en ik heb er zin in. Merk de laatste tijd echt dat de snelheid uit mijn systeem is verdwenen. Ik voel geen stress meer bij zaken als een boterham smeren. Mijn geheugen doet het ook weer wat beter al doe ik nog wel hele suffe dingen af en toe. Dus al met al weer wat positiefjes hier.
donderdag 19 maart 2015 om 19:34
donderdag 19 maart 2015 om 19:46
haha beel, ik herken dat, van die bevliegingen... Ben sowieso wel vrij impulsief, dus dat voortdurend met grenzen bezig zijn is echt nieuw territorium voor me.
Maar ik denk eigenlijk wel dat we zullen inzien dat we dat soort bezigheden hoger moeten prioriteren- we zullen vast ook nog wel even zoet zijn met die burnout dus het zal er vast wel inslijten op den duur
Welkom Sanna!
moet nu weg, groetjes allemaal!
Maar ik denk eigenlijk wel dat we zullen inzien dat we dat soort bezigheden hoger moeten prioriteren- we zullen vast ook nog wel even zoet zijn met die burnout dus het zal er vast wel inslijten op den duur
Welkom Sanna!
moet nu weg, groetjes allemaal!
vrijdag 20 maart 2015 om 13:13
hallo allemaal
wat een warm welkom hier zeg! Leuk!
Ik werk 4 dagen 5,5 uur. En ja ik vind het best pittig. En ik moet eerlijk bekennen, ik heb laats best een vervelend gesprek gehad met mijn psycholoog, nou jah vervelend, heb een beetje op mijn donder gehad dat er inprincipe wienig veranderd is in mijn leven. Ik ren eigenlijk best hard nog
Ik heb geen aangepast takenpakket. Ik geef leiding aan een team van 13 medewerkers en dat doe ik dus gewoon nog maar dan in 5,5 uur. Daarnaast heb ik ook nog eens mijn volledige takenpakket. kortom ik doe veel te veel in 5,5 uur. Ik heb laatst een gesprek gehad met mijn bedrijfsart, psycholoog en leidinggevende en we hebben afgesproken dat mijn leidinggevende en ik elke week samen gaan zitten om te kijken wat bij mij weggehaald kan worden. Dit gesprek was 3 weken geleden en tot nu toe heb ik nog geen een keer met mijn leidinggevende gezeten. Mijn psycholoog was hier best pissed over en zei keihard tegen mij dat ze bang is dat als ik zo door ga de situatie er slecht uit ziet voor mij.
Mijn leidinggevende is een aardige man maar heeft weinig interesse in mijn situatie. Hij werk mij helemaal niet tegen maar rekening houden met de situatie doet hij niet. Maar goed het is mijn taak om voor mijzelf op te komen en dat gaat niet zo makkelijk. Ik vind het lastig, wij zitten midden in een giga reorganisatie en ik voel mij super verantwoordelijk voor mijn afdeling. Maar door de reorganisatie is het heel rommelig en het kost heel veel energie om alles in goede banen te leiden.
Ja en daarnaast nog je huis, 2 kindjes en je partner niet te vergeten.
Ik ben nu nog een beetje zoekende ; wat moet ik anders doen en hoe?
Ook zou ik dolgraag van de medicijnen af willen. Ik slik ze nu ruim 8 maanden en qua somberheid gaat het redelijk goed. Heb soms nog wel sombere gevoelens maar dat nu wel weer vrij snel om te zetten naar positiieve gevoelens. Paniekaanvallen heb ik eigenlijk niet meer gehad. Af en toe even het gevoel maar omdat ik er echt niet bang meer voor ben trekt dat meteen weer weg.
Dus de klachten die ik nu nog heb is zo nu en dan spanningen in mijn schouders, soms dat nerveuse gevoel en soms zo een vaag gevoel in mijn hoofd. Kan het niet uitleggen. Heel apart gevoel. Soms denk ik dat de medicijnen alleen maar bijwerkingen geven nu en ik eigenlijk nu wel sterk genoeg ben om zonder te kunnen.
Maar ben zooooo bang voor afbouwen. Ik slik de laagste dosis 37,5 mg dus het is echt in een keer stoppen. Een lagere dosis bestaat niet. Lees horrorverhalen over het stoppen met venlafaxine.
Ik heb een gesprek aangevraagd met een psychiater om het stoppen met de venalfaxine te bespreken. Mijn psychologe gaat dit regelen voor mij. Ik merk dat mijn huisarts erg weinig kan vertellen over het gebruik en het stoppen met de venlafaxine.Hij heeft niet echt antwoorden op mijn vragen
thanks allemaal voor de reacties wat fijn om je verhaal kwijt te kunnen hier en ook jullie ervaringen te lezen
wat een warm welkom hier zeg! Leuk!
Ik werk 4 dagen 5,5 uur. En ja ik vind het best pittig. En ik moet eerlijk bekennen, ik heb laats best een vervelend gesprek gehad met mijn psycholoog, nou jah vervelend, heb een beetje op mijn donder gehad dat er inprincipe wienig veranderd is in mijn leven. Ik ren eigenlijk best hard nog
Ik heb geen aangepast takenpakket. Ik geef leiding aan een team van 13 medewerkers en dat doe ik dus gewoon nog maar dan in 5,5 uur. Daarnaast heb ik ook nog eens mijn volledige takenpakket. kortom ik doe veel te veel in 5,5 uur. Ik heb laatst een gesprek gehad met mijn bedrijfsart, psycholoog en leidinggevende en we hebben afgesproken dat mijn leidinggevende en ik elke week samen gaan zitten om te kijken wat bij mij weggehaald kan worden. Dit gesprek was 3 weken geleden en tot nu toe heb ik nog geen een keer met mijn leidinggevende gezeten. Mijn psycholoog was hier best pissed over en zei keihard tegen mij dat ze bang is dat als ik zo door ga de situatie er slecht uit ziet voor mij.
Mijn leidinggevende is een aardige man maar heeft weinig interesse in mijn situatie. Hij werk mij helemaal niet tegen maar rekening houden met de situatie doet hij niet. Maar goed het is mijn taak om voor mijzelf op te komen en dat gaat niet zo makkelijk. Ik vind het lastig, wij zitten midden in een giga reorganisatie en ik voel mij super verantwoordelijk voor mijn afdeling. Maar door de reorganisatie is het heel rommelig en het kost heel veel energie om alles in goede banen te leiden.
Ja en daarnaast nog je huis, 2 kindjes en je partner niet te vergeten.
Ik ben nu nog een beetje zoekende ; wat moet ik anders doen en hoe?
Ook zou ik dolgraag van de medicijnen af willen. Ik slik ze nu ruim 8 maanden en qua somberheid gaat het redelijk goed. Heb soms nog wel sombere gevoelens maar dat nu wel weer vrij snel om te zetten naar positiieve gevoelens. Paniekaanvallen heb ik eigenlijk niet meer gehad. Af en toe even het gevoel maar omdat ik er echt niet bang meer voor ben trekt dat meteen weer weg.
Dus de klachten die ik nu nog heb is zo nu en dan spanningen in mijn schouders, soms dat nerveuse gevoel en soms zo een vaag gevoel in mijn hoofd. Kan het niet uitleggen. Heel apart gevoel. Soms denk ik dat de medicijnen alleen maar bijwerkingen geven nu en ik eigenlijk nu wel sterk genoeg ben om zonder te kunnen.
Maar ben zooooo bang voor afbouwen. Ik slik de laagste dosis 37,5 mg dus het is echt in een keer stoppen. Een lagere dosis bestaat niet. Lees horrorverhalen over het stoppen met venlafaxine.
Ik heb een gesprek aangevraagd met een psychiater om het stoppen met de venalfaxine te bespreken. Mijn psychologe gaat dit regelen voor mij. Ik merk dat mijn huisarts erg weinig kan vertellen over het gebruik en het stoppen met de venlafaxine.Hij heeft niet echt antwoorden op mijn vragen
thanks allemaal voor de reacties wat fijn om je verhaal kwijt te kunnen hier en ook jullie ervaringen te lezen
vrijdag 20 maart 2015 om 14:44
Pittig zeg! Ik snap wel dat je psych niet blij is met de situatie... Juist heel fijn dag je zo'n 4hoeks gesprek hebt gehad met LG, BA, psych en jijzelf! Je bent zelf nog altijd kwetsbaar in je burn-out, dus vervelend dat je LG dat inzicht niet heeft om je dan juist te helpen, omdat jij dat lastig vind... Je somt wel als heel wat BO karakter eigenschappen op haha, vooral die te grote verantwoordelijkheid!
Hoe hebben ze dat gedaan toen jij even helemaal wegviel, en rustig opbouwde? Vervanging of iemand van de afdeling die taken extra nam?
Nu aan zo'n groep leidinggeven terwijl je in je reintegratie zit en eigenlijk daardoor gelijk mega veel verantwoordelijkheden houd/krijgt, werkt je herstel tegen lijkt me... Fijn dat je je best redelijk voelt verder, al denk ik dat de venlafaxine echt nog wel daarin zal helpen. Het geeft ook onbewust soort rust in je hoofd.
Jij zou nu eigenlijk niet bezig moeten hoeven zijn met rekening houden met anderen, door de reorgantie oid...
Lastige situatie!
Ben je er al wel achter waardoor je burn-out bent geraakt? Want je zegt zelf al dat je nu nog steeds veel doet en op je oude snelheid misschien?
Te grote verantwoordelijkheid is vaak een grote oorzaak van burnouters lijkt het:-(
Ik ben weer helemaal aan t werk en bouw bewust nog niet direct af met de venlafaxine, wil ik zelf nog even niet en op advies van BA en huisarts... Eerst weer alles stabiel en energie wat beter, dan pas de stap van afbouwen.
Al is 37,5mg al maar onderhoudsdosering heb ik destijds begrepen?
Ik heb die verhalen ook gelezen over t afbouwen... Denk er nog maar niet aan;-), maar ook dat als je er klaar voor bent het echt wel mee valt! En desnoods kan je de pilletjes nog openbreken he;-).
Schrijf vooral van je af! En doe rustig aan!
Hoe hebben ze dat gedaan toen jij even helemaal wegviel, en rustig opbouwde? Vervanging of iemand van de afdeling die taken extra nam?
Nu aan zo'n groep leidinggeven terwijl je in je reintegratie zit en eigenlijk daardoor gelijk mega veel verantwoordelijkheden houd/krijgt, werkt je herstel tegen lijkt me... Fijn dat je je best redelijk voelt verder, al denk ik dat de venlafaxine echt nog wel daarin zal helpen. Het geeft ook onbewust soort rust in je hoofd.
Jij zou nu eigenlijk niet bezig moeten hoeven zijn met rekening houden met anderen, door de reorgantie oid...
Lastige situatie!
Ben je er al wel achter waardoor je burn-out bent geraakt? Want je zegt zelf al dat je nu nog steeds veel doet en op je oude snelheid misschien?
Te grote verantwoordelijkheid is vaak een grote oorzaak van burnouters lijkt het:-(
Ik ben weer helemaal aan t werk en bouw bewust nog niet direct af met de venlafaxine, wil ik zelf nog even niet en op advies van BA en huisarts... Eerst weer alles stabiel en energie wat beter, dan pas de stap van afbouwen.
Al is 37,5mg al maar onderhoudsdosering heb ik destijds begrepen?
Ik heb die verhalen ook gelezen over t afbouwen... Denk er nog maar niet aan;-), maar ook dat als je er klaar voor bent het echt wel mee valt! En desnoods kan je de pilletjes nog openbreken he;-).
Schrijf vooral van je af! En doe rustig aan!
vrijdag 20 maart 2015 om 14:45
Welkom Sanna. Fijn dat je mee komt schrijven en je verhaal gedeeld hebt. Wauw dat je 5 dagen 5,5 uur werkt en dan ook nog je normale takenpakket incl. leidinggeven. Lijkt mij dat je echt al heel veel hebt opgebouwd. Harde woorden van je psy, alleen zit er ook een kern van waarheid in. Je leidinggevende mag over zijn laksheid best op het matje geroepen worden. Misschien door de bedrijfsarts?
Hier geen AH-moestuintjes. Wel 'gewone'moestuin. De courgette, aardbeien en paprika zijn al aan het ontkiemen. Voel mij soms echt een boerinnetje. Inderdaad heel verslavend Beel.
Leuk dat het paardrijden zo goed gaat Bloem. En lekker dat shoppen. Een blousejurkje kan je nu toch ook aan? Heb ook een BO-outfit (Dikke trui+trainingsbroek+sportschoenen+haar in staart), maar soms vind ik optutten toch heel erg prettig. Ben benieuwd wat je van The horse whisperer vindt.
Antwerpen was leeeuuukkkk! Even over de Meir geslenterd en genoten van de vibe van de stad. De bijeenkomst was eigenlijk propaganda om mensen te motiveren om in Antwerpen stad te gaan werken (werk liever dichter bij huis). Blijkbaar heel populair bij Nederlanders van de 10 mensen waren er 3 Nederlanders.
Zit nog in dubio wat morgen te doen. Twee opties: vriendin heeft morgen vrijgezelle, leuk alleen is het een uur rijden en met een groep waar ik de helft van de mensen maar van ken, heb het idee dat ik daar de energie echt niet voor heb. Anderzijds zijn manlief en ik morgen drie jaar getrouwd en 8 jaar samen en dat willen we eigenlijk met z'n tweetjes vieren. Manlief had zo iets van dat kan ook op een ander moment.... Tja nog even over dubben.
Oh en had nog een goed nieuws, ben al 10 cm aan mijn buik kwijt. Ja hoor het BO-dieet doet het prima
Fijn weekend allemaal! xxx
Hier geen AH-moestuintjes. Wel 'gewone'moestuin. De courgette, aardbeien en paprika zijn al aan het ontkiemen. Voel mij soms echt een boerinnetje. Inderdaad heel verslavend Beel.
Leuk dat het paardrijden zo goed gaat Bloem. En lekker dat shoppen. Een blousejurkje kan je nu toch ook aan? Heb ook een BO-outfit (Dikke trui+trainingsbroek+sportschoenen+haar in staart), maar soms vind ik optutten toch heel erg prettig. Ben benieuwd wat je van The horse whisperer vindt.
Antwerpen was leeeuuukkkk! Even over de Meir geslenterd en genoten van de vibe van de stad. De bijeenkomst was eigenlijk propaganda om mensen te motiveren om in Antwerpen stad te gaan werken (werk liever dichter bij huis). Blijkbaar heel populair bij Nederlanders van de 10 mensen waren er 3 Nederlanders.
Zit nog in dubio wat morgen te doen. Twee opties: vriendin heeft morgen vrijgezelle, leuk alleen is het een uur rijden en met een groep waar ik de helft van de mensen maar van ken, heb het idee dat ik daar de energie echt niet voor heb. Anderzijds zijn manlief en ik morgen drie jaar getrouwd en 8 jaar samen en dat willen we eigenlijk met z'n tweetjes vieren. Manlief had zo iets van dat kan ook op een ander moment.... Tja nog even over dubben.
Oh en had nog een goed nieuws, ben al 10 cm aan mijn buik kwijt. Ja hoor het BO-dieet doet het prima
Fijn weekend allemaal! xxx
Always believe that something wonderful is about to happen.
vrijdag 20 maart 2015 om 14:57
Ik heb trouwens van begin tot eind (zo'n ruime 1,5jaar dus) van m'n reintegratie iedere 2-3wkn even kort gesprekje met m'n leidinggevende gehad. Soms vond ik t veel, maar achteraf wel erg fijn om continu even te kunnen bijstellen en ze was daardoor goed op de hoogte. Iedere afspraak maakten we direct een volg afspraak!
Zou t wel binnenkort benoemen dus bij je leidinggevende, anders krijg je straks idd eerder een terugval dan vooruitgang!
Zou t wel binnenkort benoemen dus bij je leidinggevende, anders krijg je straks idd eerder een terugval dan vooruitgang!
