Psyche
alle pijlers
Eerste paniekaanval, wat nu?
woensdag 25 maart 2015 om 23:52
Goh Lotus, dat zal vast even schrikken zijn geweest. Wel heel fijn dat je je nu weer goed voelt.
Ik denk dat het belangrijk is dat je je niet druk gaat maken om een volgende aanval. Deze angst kan namelijk een trigger zijn waardoor het ook gaat gebeuren en je in een vicieuze cirkel terecht komt. Ik zou me focussen op hoe je je nu voelt en je vooral geen zorgen maken om of het nog een keer kan gebeuren. Als dat zo is, zie je het vanzelf wel.
Ik denk dat het belangrijk is dat je je niet druk gaat maken om een volgende aanval. Deze angst kan namelijk een trigger zijn waardoor het ook gaat gebeuren en je in een vicieuze cirkel terecht komt. Ik zou me focussen op hoe je je nu voelt en je vooral geen zorgen maken om of het nog een keer kan gebeuren. Als dat zo is, zie je het vanzelf wel.
woensdag 25 maart 2015 om 23:56
De angst voor een volgende aanval gaat zorgen voor een volgende aanval.
Zie het maar als eenmalig en blijf zoals jij je nu voelt.
En dan? Dan voel jij angst en verdriet...nou en? Verliezen duikt voor jou plots op in de twee van meest waardevolle relatiesoorten die een mens kan hebben. Mag je alsjeblieft? Maak je niet druk over wat je voelt en laat komen hoe jij je voelt.
Zie het maar als eenmalig en blijf zoals jij je nu voelt.
En dan? Dan voel jij angst en verdriet...nou en? Verliezen duikt voor jou plots op in de twee van meest waardevolle relatiesoorten die een mens kan hebben. Mag je alsjeblieft? Maak je niet druk over wat je voelt en laat komen hoe jij je voelt.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
woensdag 25 maart 2015 om 23:57
Bedankt voor jullie reacties. Na één keer is het gewoon een aanval, gebeurd dit vaker heet het een stoornis. En die wil ik zo niet!
Ik ben helemaal op. Het was echt een intens heftige gebeurtenis, maar nou ik me zo rustig voel hoop ik dat dit gewoon even nodig was. Het is inderdaad een goed idee om me op dit gevoel te blijven focussen. Als ik dit vast hou was het de paniekaanval zelfs waard.
Ik ben helemaal op. Het was echt een intens heftige gebeurtenis, maar nou ik me zo rustig voel hoop ik dat dit gewoon even nodig was. Het is inderdaad een goed idee om me op dit gevoel te blijven focussen. Als ik dit vast hou was het de paniekaanval zelfs waard.
donderdag 26 maart 2015 om 00:07
quote:Lotus_007 schreef op 25 maart 2015 @ 23:57:
Bedankt voor jullie reacties. Na één keer is het gewoon een aanval, gebeurd dit vaker heet het een stoornis. En die wil ik zo niet!
Ik ben helemaal op. Het was echt een intens heftige gebeurtenis, maar nou ik me zo rustig voel hoop ik dat dit gewoon even nodig was. Het is inderdaad een goed idee om me op dit gevoel te blijven focussen. Als ik dit vast hou was het de paniekaanval zelfs waard.
Bedankt voor jullie reacties. Na één keer is het gewoon een aanval, gebeurd dit vaker heet het een stoornis. En die wil ik zo niet!
Ik ben helemaal op. Het was echt een intens heftige gebeurtenis, maar nou ik me zo rustig voel hoop ik dat dit gewoon even nodig was. Het is inderdaad een goed idee om me op dit gevoel te blijven focussen. Als ik dit vast hou was het de paniekaanval zelfs waard.
donderdag 26 maart 2015 om 00:16
quote:Lotus_007 schreef op 25 maart 2015 @ 23:57:
Bedankt voor jullie reacties. Na één keer is het gewoon een aanval, gebeurd dit vaker heet het een stoornis. En die wil ik zo niet!
Ik ben helemaal op. Het was echt een intens heftige gebeurtenis, maar nou ik me zo rustig voel hoop ik dat dit gewoon even nodig was. Het is inderdaad een goed idee om me op dit gevoel te blijven focussen. Als ik dit vast hou was het de paniekaanval zelfs waard.
Lotus, gezien wat jij allemaal doormaakt, plus de stress van je drukke baan, is er helemaal niets geks gebeurd.
Een paniekaanval is dan niets absurds en komt echt heel vaak voor.
Het is het ultieme signaal van je lichaam dat je nu echt actie moet ondernemen. Dat heb je gedaan. Dus zie geen spoken waar ze niet zijn. Neem de rust die je nu nodig hebt, praat over je situatie met mensen die je kunnen ondersteunen. En vooral geef jezelf de tijd om je verlies te verwerken.
Heel veel sterkte
Bedankt voor jullie reacties. Na één keer is het gewoon een aanval, gebeurd dit vaker heet het een stoornis. En die wil ik zo niet!
Ik ben helemaal op. Het was echt een intens heftige gebeurtenis, maar nou ik me zo rustig voel hoop ik dat dit gewoon even nodig was. Het is inderdaad een goed idee om me op dit gevoel te blijven focussen. Als ik dit vast hou was het de paniekaanval zelfs waard.
Lotus, gezien wat jij allemaal doormaakt, plus de stress van je drukke baan, is er helemaal niets geks gebeurd.
Een paniekaanval is dan niets absurds en komt echt heel vaak voor.
Het is het ultieme signaal van je lichaam dat je nu echt actie moet ondernemen. Dat heb je gedaan. Dus zie geen spoken waar ze niet zijn. Neem de rust die je nu nodig hebt, praat over je situatie met mensen die je kunnen ondersteunen. En vooral geef jezelf de tijd om je verlies te verwerken.
Heel veel sterkte
donderdag 26 maart 2015 om 00:22
Het is niet zo dat 1 aanval gewoon een keer een dingetje is, en bij twee je meteen levenslang vast zit aan om de haverklap paniekaanvallen hoor. Je kunt er ook gewoon twee hebben en dan nooit meer. Of drie. Of het blijft gewoon bij een.
Zolang je weet dat het paniekaanvallen zijn, is de kans al kleiner dat ze terugkomen. Veel mensen zijn bang dat er iets mis is met hun hart en willen niet geloven dat het 'gewoon' paniek is. Als je dat wel weet, kun je er makkelijker doorheen komen mocht het toch nog een keer gebeuren. Rustig blijven ademen, en beseffen dat het wel weer over gaat. Dat doen ze namelijk altijd. Zoals anderen al zeiden, juist de angst ervoor triggert nieuwe aanvallen. Maar je hebt er het nu een keer gehad, en je leeft nog. Mocht het onverhoopt dus nog een keer gebeuren, weet je dag het wel overgaat, en dat alleen is al genoeg om het sneller te laten zakken, of zelfs helemaal niet voor te laten komen.
Je hebt nu gewoon een k*tperiode, en het is niet zo gek dat het je allemaal te veel wordt. Helaas kun je aan veel dingen zelf niet veel doen, maar probeer in elk geval zo goed mogelijk voor jezelf te zorgen. Dus probeer goed te eten, ook al heb je waarschijnlijk echt geen honger. En probeer op tijd naar bed te gaan, ook al slaap je niet goed. Hoe beter je lijf in vorm is, hoe beter je de ellende aan kunt. Wat helaas noet wil zeggen dat het allemaal meteen weet leuk is. Van mij in elk geval een en sterkte!
Zolang je weet dat het paniekaanvallen zijn, is de kans al kleiner dat ze terugkomen. Veel mensen zijn bang dat er iets mis is met hun hart en willen niet geloven dat het 'gewoon' paniek is. Als je dat wel weet, kun je er makkelijker doorheen komen mocht het toch nog een keer gebeuren. Rustig blijven ademen, en beseffen dat het wel weer over gaat. Dat doen ze namelijk altijd. Zoals anderen al zeiden, juist de angst ervoor triggert nieuwe aanvallen. Maar je hebt er het nu een keer gehad, en je leeft nog. Mocht het onverhoopt dus nog een keer gebeuren, weet je dag het wel overgaat, en dat alleen is al genoeg om het sneller te laten zakken, of zelfs helemaal niet voor te laten komen.
Je hebt nu gewoon een k*tperiode, en het is niet zo gek dat het je allemaal te veel wordt. Helaas kun je aan veel dingen zelf niet veel doen, maar probeer in elk geval zo goed mogelijk voor jezelf te zorgen. Dus probeer goed te eten, ook al heb je waarschijnlijk echt geen honger. En probeer op tijd naar bed te gaan, ook al slaap je niet goed. Hoe beter je lijf in vorm is, hoe beter je de ellende aan kunt. Wat helaas noet wil zeggen dat het allemaal meteen weet leuk is. Van mij in elk geval een en sterkte!
donderdag 26 maart 2015 om 00:30
Ja soms wordt het je gewoon teveel en dan krijg je dat. Ik heb het ook wel eens gehad dat er zoveel in korte tijd op mij afkwam dat ik ook veel stress had, slapeloze nachten, amper eetlust, het juist erg warm of koud hebben, hartkloppingen, hoofdpijn, huilbuien, duizelig en misselijk. Het is soms zo erg geweest dat als ik mijzelf dan een soort van dwong om toch iets te eten dat het er soms net zo hard weer uit kwam. Dat vond ik nog wel het meest vervelend maar gelukkig kwam het niet vaak voor.
donderdag 26 maart 2015 om 01:11
Er komen vaak mensen op de ehbo die een paniekaanval hebben gehad die denken dat ze doodgaan. Echt waar. Zo kan het ook zeker voelen. Het is een signaal dat je teveel hooi op je vork neemt. Het beste middel tegen paniekaanvallen vind ik rust. Als je er nog een krijgt, gaat ie sneller over omdat je weet wat het is. Ik voel me erna meestal uitgeput.
Maar misschien had je dit nodig om tot ontspanning te kunnen komen. Why not, ik zie daar ook wel logica in. Net als wanneer je heel lang achter elkaar wakker bent, want dan moet je volhouden en wakker blijven. Dan is in slaapvallen lastig. Maar met een paniekaanval, breek je door die weerstand heen.
Pak nu wel je rust want anders kan het wel terugkomen. Veel sterkte, je krijgt heel wat voor je kiezen.
Maar misschien had je dit nodig om tot ontspanning te kunnen komen. Why not, ik zie daar ook wel logica in. Net als wanneer je heel lang achter elkaar wakker bent, want dan moet je volhouden en wakker blijven. Dan is in slaapvallen lastig. Maar met een paniekaanval, breek je door die weerstand heen.
Pak nu wel je rust want anders kan het wel terugkomen. Veel sterkte, je krijgt heel wat voor je kiezen.
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
donderdag 26 maart 2015 om 06:07
Ik voel met je mee. Je krijgt het wél voor je kiezen zeg, my god.....niet gek dat het je te veel wordt allemaal. Jij hebt de porties ellende voor minstens drie mensen tegelijk op je bord gekregen.
Arme jij meid
Zelf heb ik er jammer genoeg nu een paar zware gehad het afgelopen jaar, paniekaanvallen. Doodeng is het. Momenteel ben ik bijna iedere morgen angstig en regelmatig in paniek. Afschuwelijk.
Wel leer ik zo langzamerhand dat het overgaat, dat ik rustig moet blijven en me moet focussen op iets wat me rust geeft.
Ik ga Modern Family kijken, op Netflix als ik in paniek dreig te raken of het ben.
De overbekende stemmen, de herhaling in plaats van nieuwe beelden en situaties zijn troostend voor me.
Bij mij werkt werken of iets fysieks doen ook goed.
Ik ga bijvoorbeeld dweilen of op de hometrainer fietsen bij paniek of angst. Heel bewust en geconcentreerd. Na verloop van tijd voel ik de angst dan wegebben.
Krijg je hulp en steun?
Dat gun ik je zo.
Arme jij meid
Zelf heb ik er jammer genoeg nu een paar zware gehad het afgelopen jaar, paniekaanvallen. Doodeng is het. Momenteel ben ik bijna iedere morgen angstig en regelmatig in paniek. Afschuwelijk.
Wel leer ik zo langzamerhand dat het overgaat, dat ik rustig moet blijven en me moet focussen op iets wat me rust geeft.
Ik ga Modern Family kijken, op Netflix als ik in paniek dreig te raken of het ben.
De overbekende stemmen, de herhaling in plaats van nieuwe beelden en situaties zijn troostend voor me.
Bij mij werkt werken of iets fysieks doen ook goed.
Ik ga bijvoorbeeld dweilen of op de hometrainer fietsen bij paniek of angst. Heel bewust en geconcentreerd. Na verloop van tijd voel ik de angst dan wegebben.
Krijg je hulp en steun?
Dat gun ik je zo.
donderdag 26 maart 2015 om 09:02
Werkt hetzelfde als bij hyperventilatie.. De eerste keer dat dat mij overkwam was ik volledig in paniek en
dacht echt dood te gaan.. Wat een nacht was dat.. en er kwam een volgende keer, maar toen wist ik wat het was!
Daarna heb ik er nog wel enige tijd last van gehad, maar omdat ik idd wist hoe er mee om te gaan, werd het steeds minder
en is het nu zo goed als voorbij. Ik zou zeggen, sterkte met wat er nog komen gaat en keep the head up
dacht echt dood te gaan.. Wat een nacht was dat.. en er kwam een volgende keer, maar toen wist ik wat het was!
Daarna heb ik er nog wel enige tijd last van gehad, maar omdat ik idd wist hoe er mee om te gaan, werd het steeds minder
en is het nu zo goed als voorbij. Ik zou zeggen, sterkte met wat er nog komen gaat en keep the head up
Just breathe
donderdag 26 maart 2015 om 09:35
Kan me voorstellen dat je ontzettend schrikt, ik ken het!
Dit is je lichaam die ingrijpt. Die zegt dat je rustig aan moet doen, omdat je ratio steeds maar zegt dat je vanalles te doen hebt, alert moet blijven.
Alleen reageert het heftig. Maar ook na 3 paniekaanvallen, heb je niet meteen een angststoornis hoor.
Luister goed naar je lichaam.. maar dat had je vast al bedacht. En wat mij wel eens helpt is elke dag magnesium te slikken. Niet magnesiumoxide, maar magnesiumcitraat. Of een voetenbadje met bitterzout (=Magnesiumsulfaat).
Dit is je lichaam die ingrijpt. Die zegt dat je rustig aan moet doen, omdat je ratio steeds maar zegt dat je vanalles te doen hebt, alert moet blijven.
Alleen reageert het heftig. Maar ook na 3 paniekaanvallen, heb je niet meteen een angststoornis hoor.
Luister goed naar je lichaam.. maar dat had je vast al bedacht. En wat mij wel eens helpt is elke dag magnesium te slikken. Niet magnesiumoxide, maar magnesiumcitraat. Of een voetenbadje met bitterzout (=Magnesiumsulfaat).
donderdag 26 maart 2015 om 11:44
hoi,
Zelf ook vaak last van paniekaanvallen (vanaf dat ik kind was al) via internet een hele goede ademhalingstherapeute gevonden.
www.maatkracht.com
Ben zelf nu al 5 keer geweest en voel me al stukken beter en durf ook meer te ondernemen.
Zelf ook vaak last van paniekaanvallen (vanaf dat ik kind was al) via internet een hele goede ademhalingstherapeute gevonden.
www.maatkracht.com
Ben zelf nu al 5 keer geweest en voel me al stukken beter en durf ook meer te ondernemen.
donderdag 26 maart 2015 om 16:52
donderdag 26 maart 2015 om 21:56
Wat een lieve reacties en tips! Knuffelsmiley terug! En fijn om te horen dat ik niet de enige ben!
Het klopt inderdaad dat het een logische reactie is en dat het een signaal is van mijn lichaam dat ik rust moet nemen. Dit weekend heb ik even helemaal vrij gepland. Ik ga alleen op de bank hangen, in bed liggen, wandelen in het bos en even geen verplichtingen.
Helaas was het vanochtend weer raak. Weer in de auto, weer onderweg naar werk. Dit is dus die angst voor de angst die jullie bedoelen denk ik. Ik was er inderdaad weer mee bezig maar was ook bezig met het feit dat ik me stukken rustiger voelde dan afgelopen maand. Anyway, rechtsomkeert en de huisarts gebeld. Ik heb me opnieuw ziek gemeld (ik zag er ook uit als een wrak, dat scheelt) maar mijn werkgever gaat nooit begrip opbrengen voor zoiets ben ik bang. Het is een ondernemer in hart en nieren en alles voor het bedrijf, zo'n type. Ik heb wel aangegeven teveel werk te hebben en te weinig tijd, hier wordt wat mee gedaan.
Hoe doen jullie dit met jullie werk en dagelijks leven? Hebben jullie dit vertelt aan jullie werkgever? En medicijnen... Ik wil absoluut niet aan de antidepressiva, maar ik wil ook niet langdurig uit de running zijn. Ik ben helaas bang dat de realiteit is dat ik dan thuis kom te zitten en moeilijk weer aan het werk kom. Ik heb bachdruppels gehaald, maar dat werkte niet voldoende helaas.
Het klopt inderdaad dat het een logische reactie is en dat het een signaal is van mijn lichaam dat ik rust moet nemen. Dit weekend heb ik even helemaal vrij gepland. Ik ga alleen op de bank hangen, in bed liggen, wandelen in het bos en even geen verplichtingen.
Helaas was het vanochtend weer raak. Weer in de auto, weer onderweg naar werk. Dit is dus die angst voor de angst die jullie bedoelen denk ik. Ik was er inderdaad weer mee bezig maar was ook bezig met het feit dat ik me stukken rustiger voelde dan afgelopen maand. Anyway, rechtsomkeert en de huisarts gebeld. Ik heb me opnieuw ziek gemeld (ik zag er ook uit als een wrak, dat scheelt) maar mijn werkgever gaat nooit begrip opbrengen voor zoiets ben ik bang. Het is een ondernemer in hart en nieren en alles voor het bedrijf, zo'n type. Ik heb wel aangegeven teveel werk te hebben en te weinig tijd, hier wordt wat mee gedaan.
Hoe doen jullie dit met jullie werk en dagelijks leven? Hebben jullie dit vertelt aan jullie werkgever? En medicijnen... Ik wil absoluut niet aan de antidepressiva, maar ik wil ook niet langdurig uit de running zijn. Ik ben helaas bang dat de realiteit is dat ik dan thuis kom te zitten en moeilijk weer aan het werk kom. Ik heb bachdruppels gehaald, maar dat werkte niet voldoende helaas.
donderdag 26 maart 2015 om 22:17
Om te beginnen even rustig ademhalen. Je zit er nu even doorheen, dan hoef je nog niet meteen aan de anti-depressiva enz enz. (Waar ik overigens niks tegen heb, slik ze zelf ook, maar nu lijkt me een beetje voorbarig).
Al die gedachten: oh jee, als ik nu uitval, raak ik mijn baan kwijt, en ik vind zo nooit meer een nieuwe baan enz enz zijn heel bekende tekenen van een burn-out/overspannen. Hoe lastig ook, probeer dat naast je neer te leggen. Daar kun je nu toch niks mee.
Ik denk dat jij veel baat zou kunnen hebben aan een psycholoog, om alles eens te vertellen aan iemand die er buiten staat, die je helpt dingen op een rijtje te krijgen, en die je wat tools kan leren km er mee om te gaan. Ik zou echt proberen dat zo snel mogelijk te regelen. Ook zo iemand kan natuurlijk alle klote dingen niet veranderen, maar wel helpen om te zorgen dat het niet door blijft malen.
Wat betreft je werkgever, dat is dan jammer voor hem. In mijn persoonlijke ervaring hebben mensen best voor een hoop dingen begrip, als je naar goed communiceert. Je hebt blijkbaar al aangegeven dat het werk te veel is voor jou alleen (heel goed!), weet werkgever ook van de andere omstandigheden? En dan niet per se alle details, maar dat een hele goede vriend terminaal ziek is, is best relevante informatie voor een werkgever. Je bent het niet verplicht te vertellen, en sommigen hier vinden ook dat je dat juist niet moet doen, maar in mijn ervaring levert duidelijkheid meestal meer begip op.
Zou er een mogelijkheid zijn om het werk iets rustiger te maken, of iets minder te reizen? Ik zou namelijk niet adviseren om helemaal thuis te gaan zitten. Je werk is wel een stressfactor, maar klinkt in dit geval niet alsof er daar een enorm probleem is (conflict, bedreiging etc). En dan is iets wat je een beetje in je ritme houdt vaak juist heel goed. Je kunt bv ook denken aan wat kortere of halve dagen, minder contact met bv klanten (geen idee of dat van toepassing is, maar voor het idee). En nu denk je meteen 'maar dat kan helemaal niet'. Maar als het alternatief is dat je helemaal uitvalt, kan er heel veel ineens vaak wel.
Een kleine waarschuwing: als je je zo voelt als jij, en je neemt ineens echt rust, ga je je in eerste instantie vaak alleen maar rotter voelen. Omdat je lijf de ruimte krijgt, komt allerlei spanning er dan ineens uit. Dat is vervelend, maar het gaat echt echt echt over, en het hoort er bij, is onderdeel van de weg terug naar boven. Als je dat van tevoren weet, schrik je er minder van, en kun je het wellicht makkelijker over je heen laten komen. Een soort 'oh ja, dit is wat de Viva vrouwen bedoelden, ze hadden gelijk. Maar ze zeiden ook dat het overging, dus daar zullen ze dan ook wel gelijk in hebben'.
Al die gedachten: oh jee, als ik nu uitval, raak ik mijn baan kwijt, en ik vind zo nooit meer een nieuwe baan enz enz zijn heel bekende tekenen van een burn-out/overspannen. Hoe lastig ook, probeer dat naast je neer te leggen. Daar kun je nu toch niks mee.
Ik denk dat jij veel baat zou kunnen hebben aan een psycholoog, om alles eens te vertellen aan iemand die er buiten staat, die je helpt dingen op een rijtje te krijgen, en die je wat tools kan leren km er mee om te gaan. Ik zou echt proberen dat zo snel mogelijk te regelen. Ook zo iemand kan natuurlijk alle klote dingen niet veranderen, maar wel helpen om te zorgen dat het niet door blijft malen.
Wat betreft je werkgever, dat is dan jammer voor hem. In mijn persoonlijke ervaring hebben mensen best voor een hoop dingen begrip, als je naar goed communiceert. Je hebt blijkbaar al aangegeven dat het werk te veel is voor jou alleen (heel goed!), weet werkgever ook van de andere omstandigheden? En dan niet per se alle details, maar dat een hele goede vriend terminaal ziek is, is best relevante informatie voor een werkgever. Je bent het niet verplicht te vertellen, en sommigen hier vinden ook dat je dat juist niet moet doen, maar in mijn ervaring levert duidelijkheid meestal meer begip op.
Zou er een mogelijkheid zijn om het werk iets rustiger te maken, of iets minder te reizen? Ik zou namelijk niet adviseren om helemaal thuis te gaan zitten. Je werk is wel een stressfactor, maar klinkt in dit geval niet alsof er daar een enorm probleem is (conflict, bedreiging etc). En dan is iets wat je een beetje in je ritme houdt vaak juist heel goed. Je kunt bv ook denken aan wat kortere of halve dagen, minder contact met bv klanten (geen idee of dat van toepassing is, maar voor het idee). En nu denk je meteen 'maar dat kan helemaal niet'. Maar als het alternatief is dat je helemaal uitvalt, kan er heel veel ineens vaak wel.
Een kleine waarschuwing: als je je zo voelt als jij, en je neemt ineens echt rust, ga je je in eerste instantie vaak alleen maar rotter voelen. Omdat je lijf de ruimte krijgt, komt allerlei spanning er dan ineens uit. Dat is vervelend, maar het gaat echt echt echt over, en het hoort er bij, is onderdeel van de weg terug naar boven. Als je dat van tevoren weet, schrik je er minder van, en kun je het wellicht makkelijker over je heen laten komen. Een soort 'oh ja, dit is wat de Viva vrouwen bedoelden, ze hadden gelijk. Maar ze zeiden ook dat het overging, dus daar zullen ze dan ook wel gelijk in hebben'.