Gezondheid
alle pijlers
Jong en burnout
zaterdag 9 augustus 2014 om 22:22
Hallo, al een jaar lees ik soms op forums omdat herkenning vaak toch soort van helpt op slechte momenten.. Nu toch eens m'n eigen verhaal in t kort, omdat ik graag wil weten of er meer jonge meiden (ik word 30 binnenkort) zijn, die niet zozeer door 60urige werkweken, maar vooral door karakter eigenschappen (onzeker, altijd aan verwachtingen willen voldoen, perfectionistisch daardoor en te groot verantwoordelijkheidsgevoel .. En kan nog wel even doorgaan;-)) een fikse burnout hebben gekregen?
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
woensdag 20 mei 2015 om 18:41
Cosmo komt goed hoor! Fijn dat je AD hebt gekregen, hopelijk wordt het wat rustiger in je hoofd.
Ook fijn dat je baas en omgeving het goed oppakken.
Het kwartje viel bij mijn baas niet direct en soms nog niet. Hij heeft het nog steeds over 'mensen zoals jij die er bijna doorheen zitten'. De dag voor ik thuis bleef heb ik tegen hem geschreeuwd dat ik het bijna niet meer trok, maar hij heeft het niet eens gehoord heel frustrerend
Ook fijn dat je baas en omgeving het goed oppakken.
Het kwartje viel bij mijn baas niet direct en soms nog niet. Hij heeft het nog steeds over 'mensen zoals jij die er bijna doorheen zitten'. De dag voor ik thuis bleef heb ik tegen hem geschreeuwd dat ik het bijna niet meer trok, maar hij heeft het niet eens gehoord heel frustrerend
woensdag 20 mei 2015 om 20:42
@Livingstone: herkenbaar he, dit topic. Heb vaak gedacht dat Bloem, Inge of Beel (of 1 van de sporadisch langskomende forummers) helderziend waren, want hmmm dat dacht/voelde/deed ik toch ook? He, wat leuk dat je paardrijdt. Wat voor paard heb je? Sport of recreatie? Crossen, zalig! Geeft echt een gevoel van vrijheid. Bloem en ik rijden ook. Allez ik heb een paard (tinker, 5 jaar oud) en ze is zadelmak en doe nu vooral grondwerk. Echt rijden heb ik al een jaar niet meer gedaan. Had ook voor de BO er de energie niet voor en het doorrijden wilde met de BO niet lukken. Maar daar komt verandering in. Vanaf volgende week weer les Mooi dat je gesprek bij de arbeidspsy zo goed ging.
@Cosmopolitain: Wat vervelend dat je, je zo slecht voelt. Echt niet leuk! Gelukkig dat je huisarts achter je staat en je klachten serieus neemt. Hoop dat je AD snel werkt en je hierdoor wat beter gaat voelen. Het komt echt goed! Hele dikke knuffel
Fijne avond allemaal!
@Cosmopolitain: Wat vervelend dat je, je zo slecht voelt. Echt niet leuk! Gelukkig dat je huisarts achter je staat en je klachten serieus neemt. Hoop dat je AD snel werkt en je hierdoor wat beter gaat voelen. Het komt echt goed! Hele dikke knuffel
Fijne avond allemaal!
Always believe that something wonderful is about to happen.
donderdag 21 mei 2015 om 02:10
Hm, zo'n dag zonder verplichtingen deed deugd. Al wou ik natuurlijk weer meer doen dan ik kon, maar heb mezelf nu en dan streng toegesproken en in een stoel gezet, dus ben niet echt over m'n grenzen gegaan. Bovendien het bizarre gesprek met de gekke arts van gisteren na een nachtje slaap toch kunnen loslaten, mede met dank aan jullie reacties.
Beetje minder leuk was dat ik vandaag een brief in de bus kreeg van de bank. We waren er vorige week geweest om een nieuwe schuldsaldoverzekering voor de herfinanciering van ons woonkrediet af te sluiten (noemt dat in Nederland ook zo?) en moest daar antwoorden op de vraag of ik de laatste 10 jaar meer dan drie weken arbeidsongeschikt was geweest. Ja dus, en wel op dit moment. En nu moet ik dus een 'neuropsychologische vragenlijst' laten invullen door m'n huisarts, met vragen als 'heeft de patiënt een zelfmoordpoging ondernomen?' Was best een gek besef, dat ik door de verzekeringsmaatschappij nu opeens als iemand met een hoger overlijdensrisico word gezien (en waarschijnlijk nog meer ga moeten betalen ook). Alsof ik morgen opeens van een brug ga springen omdat ik een burnout heb. Jee. Ik snap het natuurlijk wel dat de verzekering niet naar mij als persoon maar naar diagnoses en cijfertjes kijkt, maar toch, ik werd er een beetje kwaad van.
Bloem wat zeg je dat mooi: "vecht als een leeuw voor de ruimte en zorg die je denkt nodig te hebben, neem alleen mee uit de (al dan niet goedbedoelde) adviezen waar je iets mee kan, en laat de rest lossssssss, kost alleen kostbare energie!"
Die moet ik even opschrijven!
Vienna: ja, hoor, twee Belgjes! Gek dat jouw ervaring met de adviserend geneesheer zo anders was hè. Ik zou ook denken dat die toch een beetje gelijkaardig werken, niet dus... Die van jou plakte er dus een termijn op? Want zoals Livingstone al zei, zou ik ook wel graag iets van termijn horen, om een idee te hebben hoeveel tijd ik krijg om te herstellen. Hoe vaak ben jij trouwens al moeten gaan? En moet je dan steeds bij dezelfde? (Ik wil die man liefst nooit meer zien
)
Livingstone: op de rem gaan staan is echt een kunst, en eentje waarin we allemaal heel wat te leren hebben, denk ik.
Cosmopolitan: 'hitting rock bottom' is een uitdrukking die de laatste tijd vaak in m'n hoofd opdook. Die uitdrukking omschrijft het gevoel wel goed, vind ik.
Klinkt alsof je een stevig dagje achter de rug hebt. Maar ik lees ook heel wat goeie dingen, zoals dat je op begrip kan rekenen, en de hulp krijgt die je nodig hebt. Laat maar even goed voor je zorgen!
Beetje minder leuk was dat ik vandaag een brief in de bus kreeg van de bank. We waren er vorige week geweest om een nieuwe schuldsaldoverzekering voor de herfinanciering van ons woonkrediet af te sluiten (noemt dat in Nederland ook zo?) en moest daar antwoorden op de vraag of ik de laatste 10 jaar meer dan drie weken arbeidsongeschikt was geweest. Ja dus, en wel op dit moment. En nu moet ik dus een 'neuropsychologische vragenlijst' laten invullen door m'n huisarts, met vragen als 'heeft de patiënt een zelfmoordpoging ondernomen?' Was best een gek besef, dat ik door de verzekeringsmaatschappij nu opeens als iemand met een hoger overlijdensrisico word gezien (en waarschijnlijk nog meer ga moeten betalen ook). Alsof ik morgen opeens van een brug ga springen omdat ik een burnout heb. Jee. Ik snap het natuurlijk wel dat de verzekering niet naar mij als persoon maar naar diagnoses en cijfertjes kijkt, maar toch, ik werd er een beetje kwaad van.
Bloem wat zeg je dat mooi: "vecht als een leeuw voor de ruimte en zorg die je denkt nodig te hebben, neem alleen mee uit de (al dan niet goedbedoelde) adviezen waar je iets mee kan, en laat de rest lossssssss, kost alleen kostbare energie!"
Die moet ik even opschrijven!
Vienna: ja, hoor, twee Belgjes! Gek dat jouw ervaring met de adviserend geneesheer zo anders was hè. Ik zou ook denken dat die toch een beetje gelijkaardig werken, niet dus... Die van jou plakte er dus een termijn op? Want zoals Livingstone al zei, zou ik ook wel graag iets van termijn horen, om een idee te hebben hoeveel tijd ik krijg om te herstellen. Hoe vaak ben jij trouwens al moeten gaan? En moet je dan steeds bij dezelfde? (Ik wil die man liefst nooit meer zien
)Livingstone: op de rem gaan staan is echt een kunst, en eentje waarin we allemaal heel wat te leren hebben, denk ik.
Cosmopolitan: 'hitting rock bottom' is een uitdrukking die de laatste tijd vaak in m'n hoofd opdook. Die uitdrukking omschrijft het gevoel wel goed, vind ik.
Klinkt alsof je een stevig dagje achter de rug hebt. Maar ik lees ook heel wat goeie dingen, zoals dat je op begrip kan rekenen, en de hulp krijgt die je nodig hebt. Laat maar even goed voor je zorgen!
donderdag 21 mei 2015 om 09:04
Fijn dat je zo genoten hebt van een dagje niets doen Naoko. Wat raar dat je een psy vragenlijst moet laten invullen voor je verzekering. Mag een verzekering zoiets vragen (lijkt mij vrij prive) en dan zouden toch heel veel mensen geen verzekering of een heel dure verzekering krijgen?
Ben sinds begin oktober thuis en moest begin februari de eerste keer naar de adviserend geneesheer. De arts gaf toen meteen aan dat hij mij pas half juli weer gaat oproepen. Jij hebt helemaal geen datum gekregen? Misschien ligt het verschil aan soort ziekenfonds? Zit bij de Voorzorg en die zijn veel bezig met stress gerelateerde klachten.
Zit met een probleempje: van de ziekenkas moet ik een formulier door mijn werkgever laten invullen als ik weer aan het werk ga. Alleen dat is mijn nieuwe werkgever en die wil ik daar eigenlijk niet mee lastig vallen (is geen ideaal begin van mijn loopbaan). Iemand een idee wat ik nog zou kunnen doen?
Ben sinds begin oktober thuis en moest begin februari de eerste keer naar de adviserend geneesheer. De arts gaf toen meteen aan dat hij mij pas half juli weer gaat oproepen. Jij hebt helemaal geen datum gekregen? Misschien ligt het verschil aan soort ziekenfonds? Zit bij de Voorzorg en die zijn veel bezig met stress gerelateerde klachten.
Zit met een probleempje: van de ziekenkas moet ik een formulier door mijn werkgever laten invullen als ik weer aan het werk ga. Alleen dat is mijn nieuwe werkgever en die wil ik daar eigenlijk niet mee lastig vallen (is geen ideaal begin van mijn loopbaan). Iemand een idee wat ik nog zou kunnen doen?
Always believe that something wonderful is about to happen.
donderdag 21 mei 2015 om 10:59
Kort mijn tip voor nieuwkomers... Snap dat jullie graag een termijn willen, maar die bestaat niet... Ik wilde t eerst ook graag maar dat is niet reëel, want het duurt zolang het duurt (jaja en bij mij was t juist de bedrijfsarts die dat meerdere keren voor mij herhaalde...)
Want opeens is daar dan die 'limiet in tijd' die je kreeg en boem het geeft weer stress... probeer het begrip 'tijd' los te laten en te gaan zien hoe t loopt terwijl je zelf het veste er van maakt, de hulp zoekt die je vind dat je nodig hebt (wacht niet perse daarmee tot een arts dat pas roept, jij bent de baas over jou lijf en leven, het wordt ook vergoed zonder verwijzing...) jij wilt herstellen, je valkuilen leren kennen, je grenzen, of juist leren ontspannen, leren uit je hoofd te gaan en meer in je lijf etc... Vaak weet of voel je zelf ook wat t beste op dat moment voor je is, of kijk naar onze adviezen kan ook daarin misschien wat sturing geven;-)
Want opeens is daar dan die 'limiet in tijd' die je kreeg en boem het geeft weer stress... probeer het begrip 'tijd' los te laten en te gaan zien hoe t loopt terwijl je zelf het veste er van maakt, de hulp zoekt die je vind dat je nodig hebt (wacht niet perse daarmee tot een arts dat pas roept, jij bent de baas over jou lijf en leven, het wordt ook vergoed zonder verwijzing...) jij wilt herstellen, je valkuilen leren kennen, je grenzen, of juist leren ontspannen, leren uit je hoofd te gaan en meer in je lijf etc... Vaak weet of voel je zelf ook wat t beste op dat moment voor je is, of kijk naar onze adviezen kan ook daarin misschien wat sturing geven;-)
donderdag 21 mei 2015 om 12:02
Mijn broer kan niet eens een arbeidsongeschiktheidsverzekering krijgen als ondernemer, vanwege zijn tinnitus en RSI klachten... Niet eens voor heel duur, maar gewoon: niet. En ik weet van mijn vorige werkgever, dat hij alleen een heel dure verzekering kon krijgen omdat hij eens een paar keer bij een haptonoom was geweest. Maar in Nederland gelden die belachelijke regels alleen voor ondernemers, niet in loondienst. Dan is iedereen gelijk, ongeacht ziektegeschiedenis. Ernstig hoor!
Vienna, oei, dat is een lastige! Ik zou niet weten hoe het in BE gaat. Ik zou misschien de klantenservice bellen van je verzekering en vragen of t ook anders kan? In Nederland komt een nieuwe werkgever nooit te weten van je ziekte tenzij je het zelf zegt, kan dat ook niet navragen bij het UWV, dat is geheim. Stom hoor!
Ik ga lekker naar de kapper nu. Paardrijden ging super trouwens, voor het eerst ook echt goed door in galop, jee!
Vienna, oei, dat is een lastige! Ik zou niet weten hoe het in BE gaat. Ik zou misschien de klantenservice bellen van je verzekering en vragen of t ook anders kan? In Nederland komt een nieuwe werkgever nooit te weten van je ziekte tenzij je het zelf zegt, kan dat ook niet navragen bij het UWV, dat is geheim. Stom hoor!
Ik ga lekker naar de kapper nu. Paardrijden ging super trouwens, voor het eerst ook echt goed door in galop, jee!
donderdag 21 mei 2015 om 14:45
Mag ik even?
Klote Burn-Out
Klote moeheid
Klote beperkte rekbaarheid
Klote tijd die het duurt
Klote je groot houden
Klote tranen
Klote hersenpan die niet zo snel gaat als ik wil
Klote er steeds weer opnieuw achter komen dat het echt zo is
Ik weet niet of het opvalt maar ik heb een klotedag. Kom grenzen tegen en dat is logisch en hoort erbij, dat weet ik, maar ik ben er helemaal klaar mee. Ik ben boos. En verdrietig. En teleurgesteld. En moe. En ik ben er wel even helemaal klaar mee, alleen die stomme burn-out is er nog niet klaar mee.
Klote Burn-Out
Klote moeheid
Klote beperkte rekbaarheid
Klote tijd die het duurt
Klote je groot houden
Klote tranen
Klote hersenpan die niet zo snel gaat als ik wil
Klote er steeds weer opnieuw achter komen dat het echt zo is
Ik weet niet of het opvalt maar ik heb een klotedag. Kom grenzen tegen en dat is logisch en hoort erbij, dat weet ik, maar ik ben er helemaal klaar mee. Ik ben boos. En verdrietig. En teleurgesteld. En moe. En ik ben er wel even helemaal klaar mee, alleen die stomme burn-out is er nog niet klaar mee.
donderdag 21 mei 2015 om 15:56
Dikke knuffel Beel!!! Gooi het eruit.... Allemaal doen we er in die periode een moord voor ons even een dagje of zelfs maar paar uurtje 'normaal' te voelen...
Wie weet lukt t je om je gevoel van Marokko terug te halen, foto's terugkijken oid... Nog maar een week geleden en ging goed! Je komt er echt; je bent al super ver! Morgen met goede moed weer opstaan!! Nog een knuffel extra X
Wie weet lukt t je om je gevoel van Marokko terug te halen, foto's terugkijken oid... Nog maar een week geleden en ging goed! Je komt er echt; je bent al super ver! Morgen met goede moed weer opstaan!! Nog een knuffel extra X
donderdag 21 mei 2015 om 16:48
@beel: Hele dikke knuffel morgen weer een dag, en die is vast beter.
Inderdaad bloem en anders betaal je in het geval van ondernemer je ook scheel aan verzekering, één van de redenen waarom vriendlief in loondienst is gegaan. Lekker gereden? Goed gevoel of niet?! Ben je pas begonnen?
Vienna ik zou ook vragen of het anders opgelost kan worden, vind dit ook heel vreemd.
Hier vandaag een goede dag, maar flink de rem er op gezet en dat voelt best lui maar toch ook wel goed.
Vanavond lekker het bos in met mijn paard, zin in.
Ik heb twee NRPSers, eentje van 9 en een van bijna 3. Voorheen wel actief in de sport maar kan het de laatste jaren slecht combineren met mijn werk, daardoor ben ik meer en meer recreatie ruiter geworden met sporadisch nog een wedstrijd en heb ik ook al een paard verkocht. Hopelijk met mijn nieuwe baan meer tijd om weer twee te gaan rijden straks, want de 'kleine' kan straks onder het zadel. Maar voorlopig mag ze nog even gewoon lekker paard zijn.
Leuk dat hier meer paardenmensen zitten, ik haal zoveel energie uit mijn paardjes. De beste therapie die er bestaat
Inderdaad bloem en anders betaal je in het geval van ondernemer je ook scheel aan verzekering, één van de redenen waarom vriendlief in loondienst is gegaan. Lekker gereden? Goed gevoel of niet?! Ben je pas begonnen?
Vienna ik zou ook vragen of het anders opgelost kan worden, vind dit ook heel vreemd.
Hier vandaag een goede dag, maar flink de rem er op gezet en dat voelt best lui maar toch ook wel goed.
Vanavond lekker het bos in met mijn paard, zin in.
Ik heb twee NRPSers, eentje van 9 en een van bijna 3. Voorheen wel actief in de sport maar kan het de laatste jaren slecht combineren met mijn werk, daardoor ben ik meer en meer recreatie ruiter geworden met sporadisch nog een wedstrijd en heb ik ook al een paard verkocht. Hopelijk met mijn nieuwe baan meer tijd om weer twee te gaan rijden straks, want de 'kleine' kan straks onder het zadel. Maar voorlopig mag ze nog even gewoon lekker paard zijn.
Leuk dat hier meer paardenmensen zitten, ik haal zoveel energie uit mijn paardjes. De beste therapie die er bestaat
donderdag 21 mei 2015 om 17:17
Wauw, zoveel nieuwelingen! Welkom en ik hoop dat jullie er veel aan hebben!
Ik ben echt al heeeeel lang niet meer hier geweest... Ik ga jullie teleurstellen, ik ga ook niet alles teruglezen..
Vandaag een gesprek gehad op school over de mogelijkheid tot overstappen van Voltijd naar Deeltijd voor mijn afstudeerjaar komend jaar. Ik was bloedje zenuwachtig!! Ik ging echt dat gesprek in met: hij zal wel denken, "probeert er makkelijk vanaf te komen. Ze denkt zo makkelijk, maar realiseert zich niet wat het allemaal inhoudt."
Nou dat viel dus allemaal mee! Hij snapte me heel goed, kon zich ook heel goed voorstellen dat de opleiding afronden in Deeltijd veel beter bij mij past. Hij kon ook beamen dat hij wel zag dat ik geen 'studie-student' ben, dat ik niet iemand ben die zich de hele dag bezig kan (en wil) houden met m'n studie. Mijn leven thuis, met partner en kinderen is me daar veel te dierbaar voor.
Hij gaf aan dat ik een verzoek in moet dienen bij de examencommissie en deze me nu af zou wijzen, puur door de huidige achterstand in schoolwerk.
Doel voor de komende periode wat school betreft wordt dus: alle benodigde achterstand (niet alles is nodig in de deeltijd, dus kan ik parkeren) wegwerken.
Begin juli hebben we weer een afspraak om dan officieel de knoop door te hakken en te kijken of het nog steeds is wat ik wil.
Voor nu geeft het me vooral een doel, wat ik een beetje verloren was en er écht geen heil meer in zag. Ik heb mijn partner en een goede vriendin achter me staan en me ook bij alles willen helpen voor zover ze kunnen.
Ooh ik voel me zo goed!!! Eindelijk vooruitgang!
Hoe gaat het met jullie? Heb ik nog spannende dingen gemist de afgelopen maanden?
Ik ben echt al heeeeel lang niet meer hier geweest... Ik ga jullie teleurstellen, ik ga ook niet alles teruglezen..
Vandaag een gesprek gehad op school over de mogelijkheid tot overstappen van Voltijd naar Deeltijd voor mijn afstudeerjaar komend jaar. Ik was bloedje zenuwachtig!! Ik ging echt dat gesprek in met: hij zal wel denken, "probeert er makkelijk vanaf te komen. Ze denkt zo makkelijk, maar realiseert zich niet wat het allemaal inhoudt."
Nou dat viel dus allemaal mee! Hij snapte me heel goed, kon zich ook heel goed voorstellen dat de opleiding afronden in Deeltijd veel beter bij mij past. Hij kon ook beamen dat hij wel zag dat ik geen 'studie-student' ben, dat ik niet iemand ben die zich de hele dag bezig kan (en wil) houden met m'n studie. Mijn leven thuis, met partner en kinderen is me daar veel te dierbaar voor.
Hij gaf aan dat ik een verzoek in moet dienen bij de examencommissie en deze me nu af zou wijzen, puur door de huidige achterstand in schoolwerk.
Doel voor de komende periode wat school betreft wordt dus: alle benodigde achterstand (niet alles is nodig in de deeltijd, dus kan ik parkeren) wegwerken.
Begin juli hebben we weer een afspraak om dan officieel de knoop door te hakken en te kijken of het nog steeds is wat ik wil.
Voor nu geeft het me vooral een doel, wat ik een beetje verloren was en er écht geen heil meer in zag. Ik heb mijn partner en een goede vriendin achter me staan en me ook bij alles willen helpen voor zover ze kunnen.
Ooh ik voel me zo goed!!! Eindelijk vooruitgang!
Hoe gaat het met jullie? Heb ik nog spannende dingen gemist de afgelopen maanden?
donderdag 21 mei 2015 om 17:26
Ooh Beel, niet leuk!
Op mijn dit soort momenten weet jij altijd zo goed om me te kalmeren, heb zelfs wel eens gesnift van 'ik wil ook zo'n moehoeder'..
Ik weet niet of ik ook zoiets goeds heb. Het is ook heel stom en oneerlijk, en juist ook als het even lekker gaat en dan voel je je weeer zo kut. Ik las laatst een tegeltjeswijsheid, een hele corny met een regenboog erbij, maar hij gaf me troost.
Life if not about waiting for the storm to pass
but about learning to dance in the rain.
En dacht: ja, wat is dit niet dan dancing in the rain? Dat leren we als de beste!
Trek een dekentje over je heen, eet je misselijk aan chocola en misschien kan er een glimlachje af, wat een draaaaama het is waar we in zijn verzeild, je gelooft het soms gewoon niet.
Maar: komt allemaal ECHT GOED!
Op mijn dit soort momenten weet jij altijd zo goed om me te kalmeren, heb zelfs wel eens gesnift van 'ik wil ook zo'n moehoeder'..
Ik weet niet of ik ook zoiets goeds heb. Het is ook heel stom en oneerlijk, en juist ook als het even lekker gaat en dan voel je je weeer zo kut. Ik las laatst een tegeltjeswijsheid, een hele corny met een regenboog erbij, maar hij gaf me troost.
Life if not about waiting for the storm to pass
but about learning to dance in the rain.
En dacht: ja, wat is dit niet dan dancing in the rain? Dat leren we als de beste!
Trek een dekentje over je heen, eet je misselijk aan chocola en misschien kan er een glimlachje af, wat een draaaaama het is waar we in zijn verzeild, je gelooft het soms gewoon niet.
Maar: komt allemaal ECHT GOED!
donderdag 21 mei 2015 om 18:49
Och Beel, zo'n klotedag... Weet je, ik denk dat het soms niet eens zo slecht is, om het even helemaal klote te vinden, die burnout. Dat je er even helemaal klaar mee bent, die mentaliteit helpt je ook wel in the long run, denk ik. Je bent duidelijk een vechter, maar er is niks mis met je af en toe op een bolletje rollen onder een deken in de zetel, en je even helemaal wentelen in het 'waarom ik?'-gevoel. Soms moet dat gewoon even, en mijn ervaring is dat het vaak zelfs het snelste over is als je het kutgevoel even helemaal toelaat. Morgen een nieuwe dag, en nog een zonnige ook, en dan passeert het klotegevoel wel weer. Dikke knuffel!
Bloem: helemaal geen verzekering kunnen krijgen voor tinnitus en rsi, goh, wat een systeem zeg!
Vienna: ik weet het ook niet goed, maar ik zou je kwestie toch eens voorleggen bij het ziekenfonds, die moeten toch ook begrijpen dat je liever niet op een nieuwe plek start met het voorleggen van zo'n papier, lijkt me.
Bloem: helemaal geen verzekering kunnen krijgen voor tinnitus en rsi, goh, wat een systeem zeg!
Vienna: ik weet het ook niet goed, maar ik zou je kwestie toch eens voorleggen bij het ziekenfonds, die moeten toch ook begrijpen dat je liever niet op een nieuwe plek start met het voorleggen van zo'n papier, lijkt me.
vrijdag 22 mei 2015 om 12:31
Hai lieve allemaal, dank jullie wel voor de lieve reacties, heb er een traan om gelaten. Heb gister sowieso de sluizen flink opengezet. Was het echt zo zat. Moest helemaal opnieuw voor mezelf nagaan of ik wel echt overspannen ben en het mezelf niet 'lekker' heb laten gebeuren. Ik wilde toch al maanden een tijdje vrij, dat leek me zo heerlijk, nou dat is gelukt kunnen we stellen.
Ik heb mijn hele 'lekker net doen alsof ik een burn-out heb'-theorie tegen mijn vriend eruit gegooid (geschreeuwd) en moest toen uiteindelijk zelf de conclusie trekken dat ik het echt echt echt niet heb gefaked.
Wat ontzettend onaardig tegen mezelf, wat ontzettend ondermijnend en wat ontzettend hard.
Ik was gister al verdrietig, op mijn werk vroeg mijn leidinggevende of ik wel blij was met mijn werk of dat het eigenlijk helemaal niet goed is voor me. Ze maakte zich zorgen of ze mijn talenten smoorden en of ik wel gelukkig was bij hen. Het is een creatief beroep maar wel in vaste dienst. Eigenlijk een gouden combinatie, maar door de burn-out heb ik wel een hele tijd gedacht: ik wil weg, ik wil vrij zijn, ik wil niet meer van 9 tot 5. Dat begint de laatste weken juist weer een beetje tot rust te komen en dan nu deze vraag.
Dat deed wat met me en ik was al moe van de eerste week 3 keer werken.
Ze bedoelde het trouwens opbouwend want ze willen me echt niet kwijt, en ik kon ook oprecht zeggen dat ik juist steeds meer weer ga genieten van wat ik doe. En ook het losbreek gevoel begint af te nemen nu ik weer wat meer in balans kom. Maar het was wel confronterend.
Toen keek ik daarna thuis ter ontspanning het programma 'Mijn leven in Puin' en daarin zat een vrouw die niets weg kon gooien omdat al haar spullen van overleden dierbaren waren, ze kon ze niet loslaten. Maar het was zo'n ontroerende lieve vrouw. Op de één of andere manier raakte dat me zo dat de tranen over mijn wangen begonnen te rollen en niet meer ophielden.
Mijn huis is geen puin, maar ik herkende zoveel in haar verdriet, in het moeten loslaten maar niet helemaal kunnen. Ik dacht ineens: haar huis is misschien wel mijn binnenste.
Maar zoals Naoko ook zegt: misschien is het wel heel goed om dit alles eens even flink binnen te laten komen, en er nog harder weer uit te gooien.
In programma's die ik graag kijk zoals 'werk aan de winkel' en 'mijn leven in puin' gaan ze altijd aan de slag met een groot vel papier. Met de dingen zoals ze nu zijn, de dingen waar je tegen aanloopt en waar je uiteindelijk heen wil. Een stappenplan. Overzicht. De knelpunten en de oplossingen.
Dusssss...ik heb papier gepakt en de dingen die ik zat ben, die ik anders wil heb ik aan de ene kant gezet, waar ik heen wil aan de andere kant. Ertussen drie kolommen met stappen die ik kan zetten om van de ene naar de andere kant te komen. Kleine en dus haalbare stappen.
Vanaf vandaag de eerste fase:
* elke dag een kwartier wandelen
* als ik vroeg op moet volgende dag uiterlijk half twaalf IN bed
* niet meer dan 12 sigaretten per dag roken
Misschien niet echt ambitieus maar haalbaar en dus opbouwend.
Bloem: wat lief wat je zegt, en herkenbaar, ik heb ook niet echt een warme relatie met mijn moeder.
Inge: wat fijn dat je zo snel en zo lief reageerde, dat kwam op het goede moment, het voelde echt als een virtuele knuffel.
Kaarsje: dat klinkt hartstikke goed!
voor de rest.
Ik heb mijn hele 'lekker net doen alsof ik een burn-out heb'-theorie tegen mijn vriend eruit gegooid (geschreeuwd) en moest toen uiteindelijk zelf de conclusie trekken dat ik het echt echt echt niet heb gefaked.
Wat ontzettend onaardig tegen mezelf, wat ontzettend ondermijnend en wat ontzettend hard.
Ik was gister al verdrietig, op mijn werk vroeg mijn leidinggevende of ik wel blij was met mijn werk of dat het eigenlijk helemaal niet goed is voor me. Ze maakte zich zorgen of ze mijn talenten smoorden en of ik wel gelukkig was bij hen. Het is een creatief beroep maar wel in vaste dienst. Eigenlijk een gouden combinatie, maar door de burn-out heb ik wel een hele tijd gedacht: ik wil weg, ik wil vrij zijn, ik wil niet meer van 9 tot 5. Dat begint de laatste weken juist weer een beetje tot rust te komen en dan nu deze vraag.
Dat deed wat met me en ik was al moe van de eerste week 3 keer werken.
Ze bedoelde het trouwens opbouwend want ze willen me echt niet kwijt, en ik kon ook oprecht zeggen dat ik juist steeds meer weer ga genieten van wat ik doe. En ook het losbreek gevoel begint af te nemen nu ik weer wat meer in balans kom. Maar het was wel confronterend.
Toen keek ik daarna thuis ter ontspanning het programma 'Mijn leven in Puin' en daarin zat een vrouw die niets weg kon gooien omdat al haar spullen van overleden dierbaren waren, ze kon ze niet loslaten. Maar het was zo'n ontroerende lieve vrouw. Op de één of andere manier raakte dat me zo dat de tranen over mijn wangen begonnen te rollen en niet meer ophielden.
Mijn huis is geen puin, maar ik herkende zoveel in haar verdriet, in het moeten loslaten maar niet helemaal kunnen. Ik dacht ineens: haar huis is misschien wel mijn binnenste.
Maar zoals Naoko ook zegt: misschien is het wel heel goed om dit alles eens even flink binnen te laten komen, en er nog harder weer uit te gooien.
In programma's die ik graag kijk zoals 'werk aan de winkel' en 'mijn leven in puin' gaan ze altijd aan de slag met een groot vel papier. Met de dingen zoals ze nu zijn, de dingen waar je tegen aanloopt en waar je uiteindelijk heen wil. Een stappenplan. Overzicht. De knelpunten en de oplossingen.
Dusssss...ik heb papier gepakt en de dingen die ik zat ben, die ik anders wil heb ik aan de ene kant gezet, waar ik heen wil aan de andere kant. Ertussen drie kolommen met stappen die ik kan zetten om van de ene naar de andere kant te komen. Kleine en dus haalbare stappen.
Vanaf vandaag de eerste fase:
* elke dag een kwartier wandelen
* als ik vroeg op moet volgende dag uiterlijk half twaalf IN bed
* niet meer dan 12 sigaretten per dag roken
Misschien niet echt ambitieus maar haalbaar en dus opbouwend.
Bloem: wat lief wat je zegt, en herkenbaar, ik heb ook niet echt een warme relatie met mijn moeder.
Inge: wat fijn dat je zo snel en zo lief reageerde, dat kwam op het goede moment, het voelde echt als een virtuele knuffel.
Kaarsje: dat klinkt hartstikke goed!
voor de rest.
zaterdag 23 mei 2015 om 11:54
Hai allemaal, ik heb jullie toch niet weggejaagd met mijn klaagzang hoop ik?
Gister netjes gedaan wat ik moet doen volgens mijn eigen nieuwe plan van aanpak, de zware bui zit er nog wel maar ik weet dat ik niets beters kan doen dan ook die de ruimte geven.
Moest gister avond ineens wel denken aan hoe jullie mijn nieuwe regeltjes zouden opvatten. Ik bedoel jullie lopen/rennen allemaal kilometers en rijden paard en zwemmen en sporten. Ik denk ook niet dat er veel rokers tussen zitten en dan ben ik van nature ook nog een nachtbraker. Ik schaamde me gewoon een beetje voor mijn stappenplan. Moet niet, dat weet ik, maar het was wel zo. Maar dat houdt me niet tegen hoor, elke kleine stap in de goede richting is er één die niet in de verkeerde richting gaat
Gister netjes gedaan wat ik moet doen volgens mijn eigen nieuwe plan van aanpak, de zware bui zit er nog wel maar ik weet dat ik niets beters kan doen dan ook die de ruimte geven.
Moest gister avond ineens wel denken aan hoe jullie mijn nieuwe regeltjes zouden opvatten. Ik bedoel jullie lopen/rennen allemaal kilometers en rijden paard en zwemmen en sporten. Ik denk ook niet dat er veel rokers tussen zitten en dan ben ik van nature ook nog een nachtbraker. Ik schaamde me gewoon een beetje voor mijn stappenplan. Moet niet, dat weet ik, maar het was wel zo. Maar dat houdt me niet tegen hoor, elke kleine stap in de goede richting is er één die niet in de verkeerde richting gaat
zaterdag 23 mei 2015 om 15:29
Nee hoor Beel, was soort van 'druk' hier dezer dagen!
Ik rook trouwens ook en sinds BO nog eens extra- heb daar dan ook alle tijd voor. En ga lekker niet stoppen, nog, vind ik, het kan 2 kanten op namelijk: gezonder en meer energie, of meer stress van het stoppen en daardoor nog naarder. Maar 12, dat klinkt als een mooi streven. En de rest ook! Zet em op! Supercool zo'n... hoe zeg je het... stappen-vel. Paar maanden voor ik omviel heb ik een collage gemaakt met alle kanten die ik op zou kunnen, want het was wel duidelijk dat ik iets moest veranderen, dat het zo niet langer kon. Een sprong wagen, maar waarheen. Gek als ik daarnaar kijk nu, alle mogelijkheden die er leken te zijn, maar uiteindelijk nam ik de sprong en kwam helemaal nergens, viel 200 verdiepingen naar beneden. Nu ja, ik geloof inmiddels dat het wel ergens goed voor is geweest en is, of in ieder geval onvermijdelijk.
GIsteren en vandaag, was zo raar, ik voelde me, ja eigenlijk toch wel, 'gewoon', normaal! Met beperkte energie wel en alles natuurlijk, maar toch dacht ik, goh, wat een normale dag. Niet bijzonder leuk, niet bijzonder k*t, maar zeker ook niet stressie. Ik vond het wel bijzonder.
@kaarsje, leuk om weer even van je te horen! Fijn dat het beter gaat en je goed voelt over de keuzes die je hebt gemaakt!!
Ik rook trouwens ook en sinds BO nog eens extra- heb daar dan ook alle tijd voor. En ga lekker niet stoppen, nog, vind ik, het kan 2 kanten op namelijk: gezonder en meer energie, of meer stress van het stoppen en daardoor nog naarder. Maar 12, dat klinkt als een mooi streven. En de rest ook! Zet em op! Supercool zo'n... hoe zeg je het... stappen-vel. Paar maanden voor ik omviel heb ik een collage gemaakt met alle kanten die ik op zou kunnen, want het was wel duidelijk dat ik iets moest veranderen, dat het zo niet langer kon. Een sprong wagen, maar waarheen. Gek als ik daarnaar kijk nu, alle mogelijkheden die er leken te zijn, maar uiteindelijk nam ik de sprong en kwam helemaal nergens, viel 200 verdiepingen naar beneden. Nu ja, ik geloof inmiddels dat het wel ergens goed voor is geweest en is, of in ieder geval onvermijdelijk.
GIsteren en vandaag, was zo raar, ik voelde me, ja eigenlijk toch wel, 'gewoon', normaal! Met beperkte energie wel en alles natuurlijk, maar toch dacht ik, goh, wat een normale dag. Niet bijzonder leuk, niet bijzonder k*t, maar zeker ook niet stressie. Ik vond het wel bijzonder.
@kaarsje, leuk om weer even van je te horen! Fijn dat het beter gaat en je goed voelt over de keuzes die je hebt gemaakt!!
zaterdag 23 mei 2015 om 15:49
Beel, hier nog een roker (met inderdaad veeeeeeel tijd om te roken nu, zoals Bloem zegt) en een verschrikkelijke nachtbraker. Sporten doe ik ook (nog) niet. Ik was dus helemaal mee in je stappenplan, het zou het mijne kunnen zijn!
Bij mij is op tijd gaan slapen echt een hele missie, ik heb geen idee waarom maar ik vind dat zoooo moeilijk. Ik wil altijd nog langer opblijven, de dag nog wat rekken, ook als dat niet is omdat ik dit of dat nog graag wil doen, maar gewoon nog wat langer op het internet hangen. M'n vriend neemt sinds dat de psycholoog gezegd had dat ik eerst een tijdje genoeg/veel moest slapen, de taak van slaappolitie op zich, en vindt dat niet leuk om te doen (hij is allergisch aan iemand anders vertellen wat hij/zij moet doen), maar het werkt wel (een beetje) en ik besef dat ik dat nodig heb. Anders zit er echt geen rem op en ben ik om vijf uur nog wakker.
Op het vlak van roken stel ik mezelf wel geen doelen op dit moment, dat lijkt me te moeilijk om ook daar nog eens mee bezig te zijn nu. Stoppen met roken is voor mij iets voor als ik me beter in m'n vel voel (en dan nog...).
En sporten, dat stel ik nog even uit maar wil ik binnenkort wel graag terug gaan doen. Nu ben ik er nog wat bang voor dat dat niet gaat lukken als ik het probeer.
Dus nee, je schaamte is nergens voor nodig!
Bloem: dat gevoel van je normaal voelen, fijn! Ik loop het af en toe eens een paar uurtjes tegen het lijf. Is genieten hè!
Bij mij is op tijd gaan slapen echt een hele missie, ik heb geen idee waarom maar ik vind dat zoooo moeilijk. Ik wil altijd nog langer opblijven, de dag nog wat rekken, ook als dat niet is omdat ik dit of dat nog graag wil doen, maar gewoon nog wat langer op het internet hangen. M'n vriend neemt sinds dat de psycholoog gezegd had dat ik eerst een tijdje genoeg/veel moest slapen, de taak van slaappolitie op zich, en vindt dat niet leuk om te doen (hij is allergisch aan iemand anders vertellen wat hij/zij moet doen), maar het werkt wel (een beetje) en ik besef dat ik dat nodig heb. Anders zit er echt geen rem op en ben ik om vijf uur nog wakker.
Op het vlak van roken stel ik mezelf wel geen doelen op dit moment, dat lijkt me te moeilijk om ook daar nog eens mee bezig te zijn nu. Stoppen met roken is voor mij iets voor als ik me beter in m'n vel voel (en dan nog...).
En sporten, dat stel ik nog even uit maar wil ik binnenkort wel graag terug gaan doen. Nu ben ik er nog wat bang voor dat dat niet gaat lukken als ik het probeer.
Dus nee, je schaamte is nergens voor nodig!
Bloem: dat gevoel van je normaal voelen, fijn! Ik loop het af en toe eens een paar uurtjes tegen het lijf. Is genieten hè!
zondag 24 mei 2015 om 16:45
Oh Beel een beetje laat, maar nog een hele hele dikke knuffel! Gelukkig gaat het klote-gevoel over. Mooi dat je met doelen gaat werken. Hier staat ook al maanden een flip-over, sommige weken veel mee bezig, soms wat minder. Het is echt heel motiverend en ook gewoon fijn om je eigen vooruitgang te volgen. Je moet je echt niet schamen voor je doelen hoor! Ok ik rook niet, maar daar staat dan weer chocola tegenover (heb als doel max 2 dagen per week mag ik chocola, heb hem nog maar 1 keer gehaald,tja iedereen zal wel een slechte gewoonte hebben) en het doel van 10 min wandelen heb ik ook gehad. Die is wel heel leuk, omdat je er makkelijk vooruitgang ziet en wandelen gewoon heel erg ontspannend is. Lukt het al een beetje om je doelen te starten?
He Kaarsje! Dat is even geleden. Wat klink je lekker positief. Goed om te horen dat je een gesprek hebt gehad op school. Dat is vast een hele last van je schouders?
@Livingstone: Helemaal eens met je uitspraak:'paardjes zijn de beste therapie.' Eigenlijk zou paardrijden en paardknuffelen gewoon in het behandelprotocol voor BO moeten komen
@Bloem: lekker dat de galop zo goed ging. Het gaat zo te horen echt super! En dan dat normale gevoel, herkenbaar en eigenlijk een beetje een overwinning, een beetje saai en een beetje spannend (bij mij toch) maar vooral he dit kan ook weer!
Mijn paperassen-probleempje is opgelost. Hoef het papier niet door mijn nieuwe werknemer laten tekenen als ik even werkloos ben, dus volgende week ben ik een paar dagen werkloos (en heb meteen vakantie, want had nog vakantiedagen staan ).
Enne Eurosong is weer over. Gisteren samen met vrienden er een Eurosong-avondje gemaakt, heerlijk fout! En jeeehhh de knappe vent uit Zweden heeft gewonnen
Nog een fijn verlengd en zonnig weekend allemaal! xxx
He Kaarsje! Dat is even geleden. Wat klink je lekker positief. Goed om te horen dat je een gesprek hebt gehad op school. Dat is vast een hele last van je schouders?
@Livingstone: Helemaal eens met je uitspraak:'paardjes zijn de beste therapie.' Eigenlijk zou paardrijden en paardknuffelen gewoon in het behandelprotocol voor BO moeten komen
@Bloem: lekker dat de galop zo goed ging. Het gaat zo te horen echt super! En dan dat normale gevoel, herkenbaar en eigenlijk een beetje een overwinning, een beetje saai en een beetje spannend (bij mij toch) maar vooral he dit kan ook weer!
Mijn paperassen-probleempje is opgelost. Hoef het papier niet door mijn nieuwe werknemer laten tekenen als ik even werkloos ben, dus volgende week ben ik een paar dagen werkloos (en heb meteen vakantie, want had nog vakantiedagen staan ).
Enne Eurosong is weer over. Gisteren samen met vrienden er een Eurosong-avondje gemaakt, heerlijk fout! En jeeehhh de knappe vent uit Zweden heeft gewonnen
Nog een fijn verlengd en zonnig weekend allemaal! xxx
Always believe that something wonderful is about to happen.
zondag 24 mei 2015 om 18:50
Wilde toch ook nog iets kwijt over sporten met (fysieke) burnout.* Voor de mensen die zich schuldig of slecht voelen dat ze dat niet of niet genoeg doen. Van wandelen merkte ik echt winst: soepelere en minder pijnlijke spieren, lekker ontspannend om buiten te zijn en je toename van mobiliteit, wat natuurlijk echt fijn en praktisch is.
Met sporten is het een beetje dubbel, in mijn ervaring, al zijn ieders lichaam en burnoutklachen anders. Ik doe het echt vooral voor mijn plezier en ontspanning, want verdere winst boek ik er niet echt mee. Mijn lichaam kan nog niet alles aan en herstel duurt lang. Ik sport 3 keer per week matig-intensief (wandeling met hond 1,5 uur, 1 uur zwemmen, 1 uur paardrijden), maar de energie die ik daarin stop kan ik niet elders verbruiken, en de rest van de dag moet ik hoofdzakelijk rusten. Qua energie heb ik geen winst, en ik heb meestal spierpijn. Maar ik wordt er wel blij en rustig van, en cardiovasculair en qua weerstand pluk ik er wel weer vruchten van (lagere hartslag in rust, en geen verkoudheden enzo). Dus ik kies hier voor, en ik ben natuurlijk helemaal geen gezondheidsspecialist, maar ik zou zeggen, als sporten niet mijn ding was maar tekenen of moestuinieren, zou ik dat doen. BEHALVE wandelen want dat is goed voor iedereen haha.
En paardrijden.
*Een heel persoonlijke mening van een leek zonder verdere gezondheidsclaims.
Met sporten is het een beetje dubbel, in mijn ervaring, al zijn ieders lichaam en burnoutklachen anders. Ik doe het echt vooral voor mijn plezier en ontspanning, want verdere winst boek ik er niet echt mee. Mijn lichaam kan nog niet alles aan en herstel duurt lang. Ik sport 3 keer per week matig-intensief (wandeling met hond 1,5 uur, 1 uur zwemmen, 1 uur paardrijden), maar de energie die ik daarin stop kan ik niet elders verbruiken, en de rest van de dag moet ik hoofdzakelijk rusten. Qua energie heb ik geen winst, en ik heb meestal spierpijn. Maar ik wordt er wel blij en rustig van, en cardiovasculair en qua weerstand pluk ik er wel weer vruchten van (lagere hartslag in rust, en geen verkoudheden enzo). Dus ik kies hier voor, en ik ben natuurlijk helemaal geen gezondheidsspecialist, maar ik zou zeggen, als sporten niet mijn ding was maar tekenen of moestuinieren, zou ik dat doen. BEHALVE wandelen want dat is goed voor iedereen haha.
En paardrijden.
*Een heel persoonlijke mening van een leek zonder verdere gezondheidsclaims.
zondag 24 mei 2015 om 22:10
Spreuk van de week:
"Verander niet zodat mensen je aardig vinden. Wees jezelf, en de juiste mensen zullen van je echte ik houden"
Kwam hem tegen en vond m erg mooi én passen met de onzekerheden tijdens je burn-out!
Bloem, wandelen en fietsen zijn bewezen goede duursporten / beweging om tijdens je burn-out idd goed effect te hebben. Dat langzaam uitbouwen naar langere duursporten is t mooist, maar dubbele is dat je je er niet altijd toe kan zetten... Dus t moment vinden dat t gaan oppakken blijft lastig. Vaak slaap je er ook beter door, goede eetlust en goed voor je algehele metabolisme (stofwisseling).
"Verander niet zodat mensen je aardig vinden. Wees jezelf, en de juiste mensen zullen van je echte ik houden"
Kwam hem tegen en vond m erg mooi én passen met de onzekerheden tijdens je burn-out!
Bloem, wandelen en fietsen zijn bewezen goede duursporten / beweging om tijdens je burn-out idd goed effect te hebben. Dat langzaam uitbouwen naar langere duursporten is t mooist, maar dubbele is dat je je er niet altijd toe kan zetten... Dus t moment vinden dat t gaan oppakken blijft lastig. Vaak slaap je er ook beter door, goede eetlust en goed voor je algehele metabolisme (stofwisseling).
maandag 25 mei 2015 om 10:52
He lieve allemaal, dank jullie wel voor de openheid over rook-, slaap-, en eetgedrag... Ik herken het zo dat ik juist meer ben gaan roken sinds ik thuis zit. Misschien is het dan toch wel een goed teken dat ik nu weer een beetje af wil bouwen. Het voelt zo gek, ik weet dat ik goed voor mezelf moet zorgen maar wat doe ik eigenlijk effectief op dat gebied. Aan de andere kant weet ik ook dat áls ik me goed voel ik vanzelf betere keuzes maak voor mezelf. Een cirkel.
Het lopen gaat tot nu toe netjes volgens plan, het roken ook en vanavond weer een vroeg naar bed moment.
@Naoko...hier ook een nachtbraker. Ben altijd al een avondmens geweest maar in het begin van thuiszitten werd het ook rustig 4 of 5 uur. Ook daar voelde ik me zo slecht over, tot ik het losliet. Dan maar om 6 uur gaan slapen en om 14 uur wakker worden, het maakte me even niet meer uit. En langzamerhand is dat wel weer iets genormaliseerd, vanzelf. Als je me nu gewoon zou laten dan slaap ik ergens tussen 1 en 2 uur 's nachts en wordt ik wakker tussen 9 en 10. Maar ja, werk begint nou eenmaal wat vroeger...en dat is pittig. Het verzet tegen vroeg/op tijd naar bed is groot.
@Bloem: wat gek eigenlijk dat 'normaal' voelen dus wel herkenbaar blijft als zijnde normaal...en wat fijn dat je je zo voelde!! Het is hoopvol dat het oude normaal ook nog bestaat, we moeten een boel leren en oppikken en veranderen maar het oude normaal mag er dus ook nog zijn, sterker nog, wacht gewoon op ons in een dimensie die bereikbaar is. (Sorry, ik zit nogal in de door Alien-gedomineerde series met vriend )
Je hebt gelijk, iedereen heeft een andere manier van zich goed voelen, het is natuurlijk lekker meegenomen als die activiteit ook nog eens op het lijstje 'goede dingen' staat. Maar goed, jij beweegt en ik heb heb uit de kluiten gegroeide spinazie...
@Vienna: fijn dat het papier uit de weg is! Nu kun je zonder extra opwinding gaan toeleven naar je nieuwe baan. Dat scheelt denk ik een boel. Sja, dat Eurovisiesongfestival zat al niet helemaal in mijn systeem maar ik moet eerlijk zeggen dat toen Trijntje eruit lag ik er ook helemaal klaar mee was. Maar goed er schijnen 2 miljoen Nederlanders meegekeken te hebben dus niet iedereen dacht er zo over.
@Inge...moet gewoon huilen van je spreuk. Ik denk dat die dus nogal op mij van toepassing is. En heus niet op mijn hele wezen van nu, maar zo diep en zo oud en zo ingesleten. Pffff ik ga hem uitprinten en meenemen. Dat is echt de hoofd-oefening voor mij denk ik.
Het gaat wel weer met mij, al merk ik wel dat ik naar mensen toe iets minder positief vertel over hoe het met me gaat. Ik zeg nu gewoon dat het niet lekker gaat en hou er ook niet de hele positieve 'hoe goed een burnout wel niet kan zijn op lange termijn' reclame babbel bij.
Mijn hersens doen niet wat ik wil, hoe ik wil en zo lang als ik wil en dat is niet fijn.
Ik hoop echt, echt, echt dat dat ook weer beter wordt.
Het lopen gaat tot nu toe netjes volgens plan, het roken ook en vanavond weer een vroeg naar bed moment.
@Naoko...hier ook een nachtbraker. Ben altijd al een avondmens geweest maar in het begin van thuiszitten werd het ook rustig 4 of 5 uur. Ook daar voelde ik me zo slecht over, tot ik het losliet. Dan maar om 6 uur gaan slapen en om 14 uur wakker worden, het maakte me even niet meer uit. En langzamerhand is dat wel weer iets genormaliseerd, vanzelf. Als je me nu gewoon zou laten dan slaap ik ergens tussen 1 en 2 uur 's nachts en wordt ik wakker tussen 9 en 10. Maar ja, werk begint nou eenmaal wat vroeger...en dat is pittig. Het verzet tegen vroeg/op tijd naar bed is groot.
@Bloem: wat gek eigenlijk dat 'normaal' voelen dus wel herkenbaar blijft als zijnde normaal...en wat fijn dat je je zo voelde!! Het is hoopvol dat het oude normaal ook nog bestaat, we moeten een boel leren en oppikken en veranderen maar het oude normaal mag er dus ook nog zijn, sterker nog, wacht gewoon op ons in een dimensie die bereikbaar is. (Sorry, ik zit nogal in de door Alien-gedomineerde series met vriend )
Je hebt gelijk, iedereen heeft een andere manier van zich goed voelen, het is natuurlijk lekker meegenomen als die activiteit ook nog eens op het lijstje 'goede dingen' staat. Maar goed, jij beweegt en ik heb heb uit de kluiten gegroeide spinazie...
@Vienna: fijn dat het papier uit de weg is! Nu kun je zonder extra opwinding gaan toeleven naar je nieuwe baan. Dat scheelt denk ik een boel. Sja, dat Eurovisiesongfestival zat al niet helemaal in mijn systeem maar ik moet eerlijk zeggen dat toen Trijntje eruit lag ik er ook helemaal klaar mee was. Maar goed er schijnen 2 miljoen Nederlanders meegekeken te hebben dus niet iedereen dacht er zo over.
@Inge...moet gewoon huilen van je spreuk. Ik denk dat die dus nogal op mij van toepassing is. En heus niet op mijn hele wezen van nu, maar zo diep en zo oud en zo ingesleten. Pffff ik ga hem uitprinten en meenemen. Dat is echt de hoofd-oefening voor mij denk ik.
Het gaat wel weer met mij, al merk ik wel dat ik naar mensen toe iets minder positief vertel over hoe het met me gaat. Ik zeg nu gewoon dat het niet lekker gaat en hou er ook niet de hele positieve 'hoe goed een burnout wel niet kan zijn op lange termijn' reclame babbel bij.
Mijn hersens doen niet wat ik wil, hoe ik wil en zo lang als ik wil en dat is niet fijn.
Ik hoop echt, echt, echt dat dat ook weer beter wordt.
maandag 25 mei 2015 om 21:34
@Bloem: kan mij helemaal vinden in je mening. Mooi verwoord.
Prachtige spreuk Inge. Ben helemaal verzot op dit soort spreuken en quotes, mijn spiegel hangt vol.
@Beel: Het komt echt goed! Ik vind het knap van je dat je nu veel eerlijker en opener bent naar mensen toe over je (emotionele) toestand. Denk echt dat je een grote stap hebt gemaakt, door je niet altijd groot voor te moeten doen.
Manlief heeft mij deze ochtend verrast met een lekker ontbijtje (havermoutpannenkoekjes met frambozen en aardbeien, jammie)op bed en een klein cadeautje omdat ik volgende week begin met werken. We gaan twee daagjes naar Zeeland. Lekker uitwaaien en er is een manege vlakbij het hotel, dus misschien nog een strandritje maken. Een schatje is het
Fijne avond allemaal! xxx
Prachtige spreuk Inge. Ben helemaal verzot op dit soort spreuken en quotes, mijn spiegel hangt vol.
@Beel: Het komt echt goed! Ik vind het knap van je dat je nu veel eerlijker en opener bent naar mensen toe over je (emotionele) toestand. Denk echt dat je een grote stap hebt gemaakt, door je niet altijd groot voor te moeten doen.
Manlief heeft mij deze ochtend verrast met een lekker ontbijtje (havermoutpannenkoekjes met frambozen en aardbeien, jammie)op bed en een klein cadeautje omdat ik volgende week begin met werken. We gaan twee daagjes naar Zeeland. Lekker uitwaaien en er is een manege vlakbij het hotel, dus misschien nog een strandritje maken. Een schatje is het
Fijne avond allemaal! xxx
Always believe that something wonderful is about to happen.
dinsdag 26 mei 2015 om 00:46
quote:beel schreef op 23 mei 2015 @ 11:54:
Moest gister avond ineens wel denken aan hoe jullie mijn nieuwe regeltjes zouden opvatten. Ik bedoel jullie lopen/rennen allemaal kilometers en rijden paard en zwemmen en sporten. Ik denk ook niet dat er veel rokers tussen zitten en dan ben ik van nature ook nog een nachtbraker. Ik schaamde me gewoon een beetje voor mijn stappenplan. Moet niet, dat weet ik, maar het was wel zo. Maar dat houdt me niet tegen hoor, elke kleine stap in de goede richting is er één die niet in de verkeerde richting gaat
Ik rij ongeveer twee keer per week op dit moment, dat is de helft van wat ik wil/normaal zou doen. Ik heb 2 x hard gelopen in de laatste 6 weken en een paar keer gewandeld. Ik ben ook een nachtbraker en rook op dit moment een pakje per dag. Ik heb veel dagen waarop ik weinig tot niets doe en mezelf er niet toe kan zetten. Ik vind je plan dus eigenlijk best ambitieus, ik zou het nu niet kunnen.
Ik merk overigens dat ik me wel beter voel na wat beweging, maar ik kom er soms gewoon niet toe. Of het lichamelijk iets voor me doet maakt me niet zoveel uit, ik wil er vooral mijn hoofd mee leegmaken.
Waarom maakt het je trouwens uit wat anderen hier van denken? Ik herken het wel hoor, maar eigenlijk is dat best gek, er even van uitgaande dat je hier niemand real life kent (en dan nog)
Dit weekend zijn we er even heerlijk uit geweest, last minute weekendje weg. Ondanks dat ik snel moe was en bijna in tranen was in een restaurant heb ik echt een lekker weekend gehad, waarin ik kon zíjn ipv de hele tijd met mezelf bezig te zijn en te denken. Dat was echt een verademing en ik voelde me bij vlagen ook weer mijn eigen normale ik.
Moest gister avond ineens wel denken aan hoe jullie mijn nieuwe regeltjes zouden opvatten. Ik bedoel jullie lopen/rennen allemaal kilometers en rijden paard en zwemmen en sporten. Ik denk ook niet dat er veel rokers tussen zitten en dan ben ik van nature ook nog een nachtbraker. Ik schaamde me gewoon een beetje voor mijn stappenplan. Moet niet, dat weet ik, maar het was wel zo. Maar dat houdt me niet tegen hoor, elke kleine stap in de goede richting is er één die niet in de verkeerde richting gaat
Ik rij ongeveer twee keer per week op dit moment, dat is de helft van wat ik wil/normaal zou doen. Ik heb 2 x hard gelopen in de laatste 6 weken en een paar keer gewandeld. Ik ben ook een nachtbraker en rook op dit moment een pakje per dag. Ik heb veel dagen waarop ik weinig tot niets doe en mezelf er niet toe kan zetten. Ik vind je plan dus eigenlijk best ambitieus, ik zou het nu niet kunnen.
Ik merk overigens dat ik me wel beter voel na wat beweging, maar ik kom er soms gewoon niet toe. Of het lichamelijk iets voor me doet maakt me niet zoveel uit, ik wil er vooral mijn hoofd mee leegmaken.
Waarom maakt het je trouwens uit wat anderen hier van denken? Ik herken het wel hoor, maar eigenlijk is dat best gek, er even van uitgaande dat je hier niemand real life kent (en dan nog)
Dit weekend zijn we er even heerlijk uit geweest, last minute weekendje weg. Ondanks dat ik snel moe was en bijna in tranen was in een restaurant heb ik echt een lekker weekend gehad, waarin ik kon zíjn ipv de hele tijd met mezelf bezig te zijn en te denken. Dat was echt een verademing en ik voelde me bij vlagen ook weer mijn eigen normale ik.
livingstone wijzigde dit bericht op 26-05-2015 00:47
Reden: Typo
Reden: Typo
% gewijzigd
dinsdag 26 mei 2015 om 08:05
@ livingstone, wat heerlijk, weekendje weg! Kan je inderdaad even goed uit je ziek zijn en je hoofd halen, gewoon in het moment zijn... jammer dat het altijd lastig blijft om die houding ook naar huis te transporteren. al had vienna laatst wel een hele fijne tuin-vakantie, dus kan opzich wel.
@ vienna, dat is idd lief van je man! nog maar een weekje dus, ben superbenieuwd hoe t zal zijn. ik heb straks mijn eerste deel van de taalcoach cursus. ben gelukkig nog niet erg nerveus. maar wordt wel pittig, en hoop dat t in godsnaam niet al te interactief zal zijn, maar zal vast wel. spannend, toch echt wel weer een stap!
@ inge, zeker mooie spreuk, thanks!
@ livingstone en beel, ik dacht van de week ook, wat frappant dat we zo nodig hebben om erkenning te krijgen voor onze gevoelens. Dat we ons pas echt toestaan om bepaalde gevoelens te hebben, als we bevestiging hebben dat het mag, dat het erbij hoort, dat anderen het ook zo ervaren of goedkeuren. Mijn poezen hebben dat nou nooit
Maar is gewoon heel menselijk, en dan met onze protestantse danwel katholieke erfenis... om met Naoko's goeroe te spreken
Zo'n burnout maakt je ook gewoon zo ontzettend onzeker, dus heel natuurlijk ook om wat extra steun en bevestiging te vragen nu en dan. Dat hoop ik wel echt van mijn burnout te leren, dat ik mijn behoeftes en emoties niet zo bekritiseer.
misschien nogal warrig allemaal, is ook wat vroeg nog.... en met zo'n ipad...
ga me klaarmaken voor 'school'. knuffels!
@ vienna, dat is idd lief van je man! nog maar een weekje dus, ben superbenieuwd hoe t zal zijn. ik heb straks mijn eerste deel van de taalcoach cursus. ben gelukkig nog niet erg nerveus. maar wordt wel pittig, en hoop dat t in godsnaam niet al te interactief zal zijn, maar zal vast wel. spannend, toch echt wel weer een stap!
@ inge, zeker mooie spreuk, thanks!
@ livingstone en beel, ik dacht van de week ook, wat frappant dat we zo nodig hebben om erkenning te krijgen voor onze gevoelens. Dat we ons pas echt toestaan om bepaalde gevoelens te hebben, als we bevestiging hebben dat het mag, dat het erbij hoort, dat anderen het ook zo ervaren of goedkeuren. Mijn poezen hebben dat nou nooit
Maar is gewoon heel menselijk, en dan met onze protestantse danwel katholieke erfenis... om met Naoko's goeroe te spreken
Zo'n burnout maakt je ook gewoon zo ontzettend onzeker, dus heel natuurlijk ook om wat extra steun en bevestiging te vragen nu en dan. Dat hoop ik wel echt van mijn burnout te leren, dat ik mijn behoeftes en emoties niet zo bekritiseer. misschien nogal warrig allemaal, is ook wat vroeg nog.... en met zo'n ipad...
ga me klaarmaken voor 'school'. knuffels!
dinsdag 26 mei 2015 om 13:02
Zo, de cursus ging echt supergoed! Helemaal niet nerveus, zelfs niet in de interactieve stukken
En ook niet moe nu!
Dat is toch wel erg fijn, gezien mijn dramatische spaans cursus ervaring van februari... wat echt een hyperventilatieaanval van anderhalve dag triggerde en een pittige terugval. Wat fijn om te merken als je, al had je het niet door, toch echt bent gegroeid!
En ook niet moe nu!
Dat is toch wel erg fijn, gezien mijn dramatische spaans cursus ervaring van februari... wat echt een hyperventilatieaanval van anderhalve dag triggerde en een pittige terugval. Wat fijn om te merken als je, al had je het niet door, toch echt bent gegroeid!
