Kinderen
alle pijlers
4 dagen kinderdagverblijf?
dinsdag 26 augustus 2008 om 15:36
Hoi ben een alleenstaande moeder van een knulletje van 4 maanden. Heb nu nog een maand verlof en dan gaat ie naar het KDV. Het eerste jaar 3 dagen en na een jaar 4 dagen. Ik ga nu 3 dagen werken en neem 1 dag ouderschapsverlof op. Weet nu dat ik het zwaar ga krijgen om hem weg te brengen voor die drie dagen. Laat staan 4 dagen volgend jaar! Is 4 dagen niet te veel? Wie brengt zijn kindje ook weg voor 3 of 4 dagen? Hoe gaat dit? Zit me ineens heel erg druk te maken!
dinsdag 26 augustus 2008 om 22:47
quote:intiem schreef op 26 augustus 2008 @ 22:34:
Fashion, prima uitleg, want kreeg er echt de kriebels van. Dacht 'wat bedoelt ze daar nou weer mee???' Is het soms verboden om af en toe gewoon grif toe te geven dat het je anders valt dan je had voorgesteld? En heeft de creche daar iets mee te maken met die voorstelling, behalve het doorbreken van een negatief patroon en even lucht te scheppen in de situatie van muren die aan de wandel gaan.
Maar goed, ik begrijp nu vooral dat je punt is dat een creche helend kan werken op al die negatieve gevoelens en dat buitenshuize activiteiten (in het ene geval betaald, in mijn geval vrijwillig) goed doen voor het gemoed. Absoluut mee eens. Ik ben een groot aanhager van een creche. Vind het zelfs zielig als ik hoor dat kinderen niet gaan en thuis moeten blijven bij moeke of oma. Neemt niet weg dat ik 4 a 5 dagen wel weer erg veel vind, zeker voor een baby/dreumes.
Nog even over dat soort (mindere juich) topics, ik ben blij dat ze bestaan, want het werkt taboedoorbrekend. Als je leest hoeveel schaamte er soms verscholen zit bij de versgebakken moeders, da's niet normaal! Weg met die schaamte en lees inderdaad maar dat je niet gek bent, dat je geen slechte moeder bent, dat er zoiets bestaat als een creche en dat het misschien toch fijn is om juist wél activiteiten buiten de deur op te gaan pakken, waaronder werken.
Ik wist al dat wij redelijk hetzelfde over de creche denken hoor . Bedoelde dus ook zeker jou niet, ik las gewoon de topictitel "thuisblijfmoeder, etcetera" en dacht gelijk: doe dat kind en jezelf een lol en stuur het lekker naar een creche.
Creches zijn zoooooooo leuk en goed voor de ontwikkeling van kinderen, de enige mensen die daar in dit soort discussies altijd anders over denken zijn de mensen die nog nooit op een creche zijn geweest of die geen kinderen hebben. De ouders die een creche slecht voor kinderen vinden als ze er ervaring mee hebben zijn echt uitzonderingen.
Fashion, prima uitleg, want kreeg er echt de kriebels van. Dacht 'wat bedoelt ze daar nou weer mee???' Is het soms verboden om af en toe gewoon grif toe te geven dat het je anders valt dan je had voorgesteld? En heeft de creche daar iets mee te maken met die voorstelling, behalve het doorbreken van een negatief patroon en even lucht te scheppen in de situatie van muren die aan de wandel gaan.
Maar goed, ik begrijp nu vooral dat je punt is dat een creche helend kan werken op al die negatieve gevoelens en dat buitenshuize activiteiten (in het ene geval betaald, in mijn geval vrijwillig) goed doen voor het gemoed. Absoluut mee eens. Ik ben een groot aanhager van een creche. Vind het zelfs zielig als ik hoor dat kinderen niet gaan en thuis moeten blijven bij moeke of oma. Neemt niet weg dat ik 4 a 5 dagen wel weer erg veel vind, zeker voor een baby/dreumes.
Nog even over dat soort (mindere juich) topics, ik ben blij dat ze bestaan, want het werkt taboedoorbrekend. Als je leest hoeveel schaamte er soms verscholen zit bij de versgebakken moeders, da's niet normaal! Weg met die schaamte en lees inderdaad maar dat je niet gek bent, dat je geen slechte moeder bent, dat er zoiets bestaat als een creche en dat het misschien toch fijn is om juist wél activiteiten buiten de deur op te gaan pakken, waaronder werken.
Ik wist al dat wij redelijk hetzelfde over de creche denken hoor . Bedoelde dus ook zeker jou niet, ik las gewoon de topictitel "thuisblijfmoeder, etcetera" en dacht gelijk: doe dat kind en jezelf een lol en stuur het lekker naar een creche.
Creches zijn zoooooooo leuk en goed voor de ontwikkeling van kinderen, de enige mensen die daar in dit soort discussies altijd anders over denken zijn de mensen die nog nooit op een creche zijn geweest of die geen kinderen hebben. De ouders die een creche slecht voor kinderen vinden als ze er ervaring mee hebben zijn echt uitzonderingen.
Am Yisrael Chai!
dinsdag 26 augustus 2008 om 22:50
quote:jaanu30 schreef op 26 augustus 2008 @ 22:30:
[...]
FashionVictim of Intiem,
Zouden jullie mij kunnen uitleggen waarom dit een verschil is? Ik zie het niet echt.
Jaanu, voor mij persoonlijk zit 't 'm in de beleving van een ouder kind. Als een kind een baby is, zal het niks in twijfel trekken. Ik ging als klein kind ook voltijds naar de creche. Niks geen naar woord over de creche. Kan me er weinig van herinneren, maar heb er geen trauma's aan overgehouden. Mijn moeder werkte ook en vond haar carriere heel belangrijk. Ze was een tijdlang enig ouder en ik heb het altijd (nu nog) normaal gevonden dat je je kind naar de creche brengt en dat je als moeder niet per definitie ontworpen bent om thuis te zijn.
Echter, ik vind wel dat je als kind moet voelen (subjectief gegeven, ik weet het) dat je geen 2e keus was. Dat jij voorging boven de carriere. Dan heb ik het dus over carriere en niet over werken. Werken moet bijna iedereen, omdat er geld verdient moet worden. Leuk werken vind ik ook een belangrijke graadmeter voor een gelukkig gezin, dus als dat betekend dat je dan een extra dagje creche moet doen, so be it.
Da's werken. Maar carriere maken vind ik wat anders. Zeker als je met z'n tweeën bent. want financieel zou het hopenlijk dan toch niet hoeven en dan is het dus een keuze! Een keuze om veel te willen werken boven af en toe een kind dagje. En daar gaat het scheef vind ik.
Zeg trouwens niet dat ik dat een moeder ding vind hoor, want ik vind dat de vaders in deze net zo belangrijk zijn. Dus sta dan als vrouw ook op je strepen en verwacht hetzelfde van hem...
Maar ik vind wél dat als je met z'n tweeën bent (en dus de luze hebt waar een alleenstaand iemand dat niet heeft), dat je bepaalde keuzes maakt ten gunste van je kind en niet alleen maar voor jezelf. Dus dan zou ik zeggen, neem ook eens een écht zorgdagje voor je kind op, behalve het weekend waarin er vanalles moet, waaronder boodschappen, schoonmaken, etc.
Als je allebei wilt werken (wat ik echt wel begrijp), probeer het dan minstens zo te verdelen dat je de ene keer 5 en de andere week 4 dagen werkt. En je partner precies andersom. Zodat je om beurten eens een extra dag bij je kind kunt zijn (zonder partner ook) en je je kind op een hele andere manier kunt leren kennen. Dát is wat ik kwaliteitstijd noem en dát is wat ik kiezen voor een kind noem. En niet het kind er in de weekenden nog even bijdoen.
Ik merk nl. dat ik op dat soort dagen onverwachte kwaliteit met mijn dochter doorbreng. De dagen dat ik zonder vriend ben, maar mét dochter. De dagen waarop ik heerlijk rustig met haar kan bijbabbelen, we samen niks hoeven (geen boodschap, niks) en ik ongebreideld met haar naar de speeltuin kan, een boekje lenen bij de bieb. Ik vind dát juist de meest belangrijke tijd samen, meer nog dan het weekend. Want in het weekend moet er al zoveel, is het al zo druk overal in de winkels, leven we al onder tijdsdruk van alles wat dichtgaat maar nog even snel gehaald moet worden, want tante A staat op de stoep of schoonmoeder B wil kleinkind ook weer eens zien.
[...]
FashionVictim of Intiem,
Zouden jullie mij kunnen uitleggen waarom dit een verschil is? Ik zie het niet echt.
Jaanu, voor mij persoonlijk zit 't 'm in de beleving van een ouder kind. Als een kind een baby is, zal het niks in twijfel trekken. Ik ging als klein kind ook voltijds naar de creche. Niks geen naar woord over de creche. Kan me er weinig van herinneren, maar heb er geen trauma's aan overgehouden. Mijn moeder werkte ook en vond haar carriere heel belangrijk. Ze was een tijdlang enig ouder en ik heb het altijd (nu nog) normaal gevonden dat je je kind naar de creche brengt en dat je als moeder niet per definitie ontworpen bent om thuis te zijn.
Echter, ik vind wel dat je als kind moet voelen (subjectief gegeven, ik weet het) dat je geen 2e keus was. Dat jij voorging boven de carriere. Dan heb ik het dus over carriere en niet over werken. Werken moet bijna iedereen, omdat er geld verdient moet worden. Leuk werken vind ik ook een belangrijke graadmeter voor een gelukkig gezin, dus als dat betekend dat je dan een extra dagje creche moet doen, so be it.
Da's werken. Maar carriere maken vind ik wat anders. Zeker als je met z'n tweeën bent. want financieel zou het hopenlijk dan toch niet hoeven en dan is het dus een keuze! Een keuze om veel te willen werken boven af en toe een kind dagje. En daar gaat het scheef vind ik.
Zeg trouwens niet dat ik dat een moeder ding vind hoor, want ik vind dat de vaders in deze net zo belangrijk zijn. Dus sta dan als vrouw ook op je strepen en verwacht hetzelfde van hem...
Maar ik vind wél dat als je met z'n tweeën bent (en dus de luze hebt waar een alleenstaand iemand dat niet heeft), dat je bepaalde keuzes maakt ten gunste van je kind en niet alleen maar voor jezelf. Dus dan zou ik zeggen, neem ook eens een écht zorgdagje voor je kind op, behalve het weekend waarin er vanalles moet, waaronder boodschappen, schoonmaken, etc.
Als je allebei wilt werken (wat ik echt wel begrijp), probeer het dan minstens zo te verdelen dat je de ene keer 5 en de andere week 4 dagen werkt. En je partner precies andersom. Zodat je om beurten eens een extra dag bij je kind kunt zijn (zonder partner ook) en je je kind op een hele andere manier kunt leren kennen. Dát is wat ik kwaliteitstijd noem en dát is wat ik kiezen voor een kind noem. En niet het kind er in de weekenden nog even bijdoen.
Ik merk nl. dat ik op dat soort dagen onverwachte kwaliteit met mijn dochter doorbreng. De dagen dat ik zonder vriend ben, maar mét dochter. De dagen waarop ik heerlijk rustig met haar kan bijbabbelen, we samen niks hoeven (geen boodschap, niks) en ik ongebreideld met haar naar de speeltuin kan, een boekje lenen bij de bieb. Ik vind dát juist de meest belangrijke tijd samen, meer nog dan het weekend. Want in het weekend moet er al zoveel, is het al zo druk overal in de winkels, leven we al onder tijdsdruk van alles wat dichtgaat maar nog even snel gehaald moet worden, want tante A staat op de stoep of schoonmoeder B wil kleinkind ook weer eens zien.
dinsdag 26 augustus 2008 om 22:50
Shining, als ouder ken je je kind. Ik zie hoe mijn kinderen reageren als ik ze naar het KDV breng, ik hoor van mijn dochter de verhaaltjes als ze thuiskomt, ik zie hoe ze reageert op de andere kindjes, ik merk dat mijn zoontje ontspannen en vrolijk is als ik hem ophaal, ik heb nog nóóit huiltoestanden meegemaakt op het KDV en als dochter een keer een week niet gaat staat ze 's ochtends naast haar bed 'vandaag naar de kindjes toe?' en wordt boos als ze niet mag.
Als ouder zoek je ook een opvang op die goed is, waar je de leidsters vertrouwd, waar je een goed gevoel bij hebt en waar je kind zich thuisvoelt. Ik vermoed dat het vooral de thuisblijfmoeders of de mensen zonder kinderen zijn die moeite hebben met KDV's. De kinderen zelf hebben er volgens mij vrij weinig last van.
In heel Europa is het doodnormaal om je kind naar het KDV te sturen en zelfs zielig als je het niet doet en in de meeste gevallen ook nodig. Alleen in Nederland zijn we massaal bang voor ontspoorde kinders als moeders niet om 15.00 thuis zit met een kopje thee en de eerste jaren niet volledig beschikbaar is voor hun kind.
Die situatie is overigens ook vrij nieuw. De thuisblijfmoeder is nog niet zo oud, en had de vorige generaties ook een stuk meer te doen dan de TBM'ers van tegenwoordig (meer kinderen meer huishouden, dus zeker niet meer aandacht voor de kinderen) en er werd minder gescheiden, dus vrouwen hoefden niet persé voor hun eigen inkomen te zorgen.
Dat is allemaal anders en daarom vind ik het vrij achterhaald om 24/7 bij je kind te blijven. Waarom is dat opeens nodig? Kinderen hadden nooit 24/7 aandacht nodig, waarom nu wel?
Als ouder zoek je ook een opvang op die goed is, waar je de leidsters vertrouwd, waar je een goed gevoel bij hebt en waar je kind zich thuisvoelt. Ik vermoed dat het vooral de thuisblijfmoeders of de mensen zonder kinderen zijn die moeite hebben met KDV's. De kinderen zelf hebben er volgens mij vrij weinig last van.
In heel Europa is het doodnormaal om je kind naar het KDV te sturen en zelfs zielig als je het niet doet en in de meeste gevallen ook nodig. Alleen in Nederland zijn we massaal bang voor ontspoorde kinders als moeders niet om 15.00 thuis zit met een kopje thee en de eerste jaren niet volledig beschikbaar is voor hun kind.
Die situatie is overigens ook vrij nieuw. De thuisblijfmoeder is nog niet zo oud, en had de vorige generaties ook een stuk meer te doen dan de TBM'ers van tegenwoordig (meer kinderen meer huishouden, dus zeker niet meer aandacht voor de kinderen) en er werd minder gescheiden, dus vrouwen hoefden niet persé voor hun eigen inkomen te zorgen.
Dat is allemaal anders en daarom vind ik het vrij achterhaald om 24/7 bij je kind te blijven. Waarom is dat opeens nodig? Kinderen hadden nooit 24/7 aandacht nodig, waarom nu wel?
dinsdag 26 augustus 2008 om 22:59
quote:shining schreef op 26 augustus 2008 @ 22:35:
[...]
Tenzij je die opvang als kind helemaal niet zo leuk vindt als de ouders denken. Bovendien lijkt het me als kind veel fijner om bij mensen te zijn die echt van je houden i.p.v. een kdv waar toch allemaal regels gelden, waar ook wel eens een leidster is die niet vriendelijk is en waar het gewoon niet zo is als thuis. Het wordt hier ontzettend geromantiseerd. Ik heb een kdv nooit ideaal gevonden. En als ik kinderen krijg breng ik ze zeker geen 4 dagen naar een kdv.
De leidsters van mijn zoon waren echt stapeldol op hem. En sommige van hen hebben meer oog voor zijn behoeften, zijn karakter, zijn gebruiksaanwijzing dan dat bijvoorbeeld zijn opa dat heeft. En ja, zijn opa houdt echt van hem, heel veel zelfs, maar dat neemt nog steeds niet weg dat de juffies van de creche veel beter langdurig voor hem konden zorgen dan dat opa dat kan.
En heel eerlijk: ik denk dat mijn zoons opa daarin geen uitzondering is, dat er veel meer opas en omas zijn die weliswaar ontzettend van hun kleinkinderen houden, maar qua zorg tekortschieten vergeleken met goede crecheleidsters.
[...]
Tenzij je die opvang als kind helemaal niet zo leuk vindt als de ouders denken. Bovendien lijkt het me als kind veel fijner om bij mensen te zijn die echt van je houden i.p.v. een kdv waar toch allemaal regels gelden, waar ook wel eens een leidster is die niet vriendelijk is en waar het gewoon niet zo is als thuis. Het wordt hier ontzettend geromantiseerd. Ik heb een kdv nooit ideaal gevonden. En als ik kinderen krijg breng ik ze zeker geen 4 dagen naar een kdv.
De leidsters van mijn zoon waren echt stapeldol op hem. En sommige van hen hebben meer oog voor zijn behoeften, zijn karakter, zijn gebruiksaanwijzing dan dat bijvoorbeeld zijn opa dat heeft. En ja, zijn opa houdt echt van hem, heel veel zelfs, maar dat neemt nog steeds niet weg dat de juffies van de creche veel beter langdurig voor hem konden zorgen dan dat opa dat kan.
En heel eerlijk: ik denk dat mijn zoons opa daarin geen uitzondering is, dat er veel meer opas en omas zijn die weliswaar ontzettend van hun kleinkinderen houden, maar qua zorg tekortschieten vergeleken met goede crecheleidsters.
Am Yisrael Chai!
dinsdag 26 augustus 2008 om 23:00
De thuisblijfmoeder niet nieuw?
Al de generaties voor ons waren thuisblijfmoeders. Ik heb het trouwens niet eens over moeders, dat zeg jij. Ik spreek liever over ouders. Onze moeders, oma's overgrootmoeders en hun moeders, die werkten bijn anooit buitenshuis.
Daarbij heb ik niet gezegd dat ik vind dat een kind 24 uur per dag aandacht nodig heeft.
Iets anders is het misschien voor kinderen die geen broertjes of zusjes hebben.
Maar onze voorouders gingen allemaal niet naar de creche en daar is het ook goed mee gekomen. Dus om nu te stellen dat een kdv opeens noodzakelijk is........
Al de generaties voor ons waren thuisblijfmoeders. Ik heb het trouwens niet eens over moeders, dat zeg jij. Ik spreek liever over ouders. Onze moeders, oma's overgrootmoeders en hun moeders, die werkten bijn anooit buitenshuis.
Daarbij heb ik niet gezegd dat ik vind dat een kind 24 uur per dag aandacht nodig heeft.
Iets anders is het misschien voor kinderen die geen broertjes of zusjes hebben.
Maar onze voorouders gingen allemaal niet naar de creche en daar is het ook goed mee gekomen. Dus om nu te stellen dat een kdv opeens noodzakelijk is........
dinsdag 26 augustus 2008 om 23:00
Ik begreep/begrijp inderdaad dat het heel anders is om als alleenstaande moeder een kind op te voeden dan als je het met zijn tweeen doet, inderdaad, met zijn tweeen heb je altijd iemand om op terug te vallen, raad te vragen, je te sturen, en ga zo maar door.
Wat ik niet begreep is waarom het anders is voor een kind van een alleenstaande moeder om naar de creche te gaan (in vergelijking met een kind van een tweeoudergezin), maar uit je verhaal (fashionvictim) maak ik op dat de creche in die zin soms een taak/rol van de alleenstaande moeder uit handen neemt of ondersteunt, en je dus als moeder even de rollen kunt laten 'vallen', nodig om een beetje afstand nemen?
Wat ik niet begreep is waarom het anders is voor een kind van een alleenstaande moeder om naar de creche te gaan (in vergelijking met een kind van een tweeoudergezin), maar uit je verhaal (fashionvictim) maak ik op dat de creche in die zin soms een taak/rol van de alleenstaande moeder uit handen neemt of ondersteunt, en je dus als moeder even de rollen kunt laten 'vallen', nodig om een beetje afstand nemen?
dinsdag 26 augustus 2008 om 23:02
dinsdag 26 augustus 2008 om 23:04
Jaanu, erg kort gezegd denk ik dat Fashion bedoelt dat een creche voor een 1 ouder gezin je kind net wat minder bijzonder maakt. Wat minder egootje. Het kind valt weg tussen de andere kinderen en ervaart daar aan den lijve dat het niet een mini volwassene is...het is daar geen sparringpartner, geen spiegel, geen toehoorder, het is daar gewoon kind onder de andere kinderen. Het is daar júist kind.
ik denk dat FV dat bedoelt
ik denk dat FV dat bedoelt
dinsdag 26 augustus 2008 om 23:11
quote:jaanu30 schreef op 26 augustus 2008 @ 23:00:
Ik begreep/begrijp inderdaad dat het heel anders is om als alleenstaande moeder een kind op te voeden dan als je het met zijn tweeen doet, inderdaad, met zijn tweeen heb je altijd iemand om op terug te vallen, raad te vragen, je te sturen, en ga zo maar door.
Wat ik niet begreep is waarom het anders is voor een kind van een alleenstaande moeder om naar de creche te gaan (in vergelijking met een kind van een tweeoudergezin), maar uit je verhaal (fashionvictim) maak ik op dat de creche in die zin soms een taak/rol van de alleenstaande moeder uit handen neemt of ondersteunt, en je dus als moeder even de rollen kunt laten 'vallen', nodig om een beetje afstand nemen?
Ja, inderdaad. De creche fungeerde voor mij als ondersteunende factor, als sparringpartner, ik kon daar raad vragen, dingen uitproberen terwijl er een tweede volwassen paar ogen meekeek, ga zo maar door.
Mijn zoon heeft heel veel gezondheidsproblemen gehad bijvoorbeeld, en daarin heb ik heel veel steun en ontlasting ervaren vanuit de creche.
Maar niet alleen voor mij was het fijn, ook voor mijn zoon was het fijn om bepaalde dingen op de creche te kunnen uitproberen. Bijvoorbeeld iets wat heel normaal is in de ontwikkeling, dat kinderen zich los gaan maken van hun moeder en gaan "schoppen" tegen de moeder, dat hoort er echt bij in de fase peuter-kleuter. Dat ze zich realiseren dat ze een eigen persoon zijn, zeg maar, en geen verlengstuk van hun moeder.
Dat is iets waar vooral kinderen uit eenoudergezinnen meer moeite mee hebben, er is immers geen andere ouder om ze "op te vangen" en het is dus eigenlijk zelfs een beetje onveilig om de enige ouder die je hebt "af te stoten". In een twee ouder gezin is die onveiligheid er niet, want de andere ouder is er nog. Ook in dat soort normale ontwikkelingskwesties was de creche een hele welkome aanvulling.
En wat ik ook fijn vind bijvoorbeeld, is dat mijn zoon een andere vertrouwenspersoon had/heeft dan ik. Een veilige omgeving waar hij de dingen die hij niet met mij kan of wil delen, kwijt kan. Het gevaar van een eenoudergezin zijn is namelijk dat je kind jou altijd gaat pleasen, er is niemand anders. Doordat mijn zoon 4 dagen op de creche zat waren de leidsters daar dusdanig vertrouwd voor hem dat hij die behoefte ook daar kon invullen. Datzelfde doet hij nu bijvoorbeeld met de juf op school. En dat maakt ze weliswaar geen ouder, maar ze spelen wel degelijk een belangrijke rol in zijn ontwikkeling en zijn opvoeding. Ik zie dat echt als een soort joint venture waarvan ik de eindverantwoordelijke ben en merk aan mijn zoon dat hij mij ook als eindverantwoordelijke ziet.
Ik begreep/begrijp inderdaad dat het heel anders is om als alleenstaande moeder een kind op te voeden dan als je het met zijn tweeen doet, inderdaad, met zijn tweeen heb je altijd iemand om op terug te vallen, raad te vragen, je te sturen, en ga zo maar door.
Wat ik niet begreep is waarom het anders is voor een kind van een alleenstaande moeder om naar de creche te gaan (in vergelijking met een kind van een tweeoudergezin), maar uit je verhaal (fashionvictim) maak ik op dat de creche in die zin soms een taak/rol van de alleenstaande moeder uit handen neemt of ondersteunt, en je dus als moeder even de rollen kunt laten 'vallen', nodig om een beetje afstand nemen?
Ja, inderdaad. De creche fungeerde voor mij als ondersteunende factor, als sparringpartner, ik kon daar raad vragen, dingen uitproberen terwijl er een tweede volwassen paar ogen meekeek, ga zo maar door.
Mijn zoon heeft heel veel gezondheidsproblemen gehad bijvoorbeeld, en daarin heb ik heel veel steun en ontlasting ervaren vanuit de creche.
Maar niet alleen voor mij was het fijn, ook voor mijn zoon was het fijn om bepaalde dingen op de creche te kunnen uitproberen. Bijvoorbeeld iets wat heel normaal is in de ontwikkeling, dat kinderen zich los gaan maken van hun moeder en gaan "schoppen" tegen de moeder, dat hoort er echt bij in de fase peuter-kleuter. Dat ze zich realiseren dat ze een eigen persoon zijn, zeg maar, en geen verlengstuk van hun moeder.
Dat is iets waar vooral kinderen uit eenoudergezinnen meer moeite mee hebben, er is immers geen andere ouder om ze "op te vangen" en het is dus eigenlijk zelfs een beetje onveilig om de enige ouder die je hebt "af te stoten". In een twee ouder gezin is die onveiligheid er niet, want de andere ouder is er nog. Ook in dat soort normale ontwikkelingskwesties was de creche een hele welkome aanvulling.
En wat ik ook fijn vind bijvoorbeeld, is dat mijn zoon een andere vertrouwenspersoon had/heeft dan ik. Een veilige omgeving waar hij de dingen die hij niet met mij kan of wil delen, kwijt kan. Het gevaar van een eenoudergezin zijn is namelijk dat je kind jou altijd gaat pleasen, er is niemand anders. Doordat mijn zoon 4 dagen op de creche zat waren de leidsters daar dusdanig vertrouwd voor hem dat hij die behoefte ook daar kon invullen. Datzelfde doet hij nu bijvoorbeeld met de juf op school. En dat maakt ze weliswaar geen ouder, maar ze spelen wel degelijk een belangrijke rol in zijn ontwikkeling en zijn opvoeding. Ik zie dat echt als een soort joint venture waarvan ik de eindverantwoordelijke ben en merk aan mijn zoon dat hij mij ook als eindverantwoordelijke ziet.
Am Yisrael Chai!
dinsdag 26 augustus 2008 om 23:15
Shining, de thuisblijfmoeder is relatief nieuw, en eigenlijk alleen in Nederland een heel bekend fenomeen volgens mij.
100 jaar geleden was de verdeling nog anders, toen werkte iedereen nog die arm was, en de rijkeren werkten uberhaupt niet. Kinderen opvoeding gebeurde toen ook door gouvernantes bij de rijkeren en bij de armeren werkten de kinderen gewoon mee.
En onze oma's hadden (ik ben 25, dan weet je even over welke generatie ik het heb) over het algemeen een stúk meer kinderen en er was totaal geen aandacht in veel gevallen voor die kinderen, individueel gezien. Onze moeders waren de eerste generatie met minder kinderen die tóch thuiszaten.
100 jaar geleden was de verdeling nog anders, toen werkte iedereen nog die arm was, en de rijkeren werkten uberhaupt niet. Kinderen opvoeding gebeurde toen ook door gouvernantes bij de rijkeren en bij de armeren werkten de kinderen gewoon mee.
En onze oma's hadden (ik ben 25, dan weet je even over welke generatie ik het heb) over het algemeen een stúk meer kinderen en er was totaal geen aandacht in veel gevallen voor die kinderen, individueel gezien. Onze moeders waren de eerste generatie met minder kinderen die tóch thuiszaten.
dinsdag 26 augustus 2008 om 23:20
Ik heb geen cijfers, maar Eowyn, wat jij zegt dat het in heel Europa gewoon is om je kinderen 5 dagen naar het kdv te brengen, ik geloof dat eigenlijk niet zo. Heel Europa? Roemenië, Polen, Voormalig Joegoslavië, allemaal heel normaal? Veel mensen zijn daar arm, die hebben helemaal geen geld om hun kinderen fulltime naar het kidv te brengen.
Heb je daar een bron van, dat dat alleen in Nederland zo is?
Misschien kreeg je vroeger minder aandacht als kind zijnde, maar je had broers en zussen waar je mee optrok. Aandacht zit 'm niet alleen in de kwantiteit.
Heb je daar een bron van, dat dat alleen in Nederland zo is?
Misschien kreeg je vroeger minder aandacht als kind zijnde, maar je had broers en zussen waar je mee optrok. Aandacht zit 'm niet alleen in de kwantiteit.
dinsdag 26 augustus 2008 om 23:22
Oh ja, en nog een aanvulling: juist doordat je kind er dagelijks is, in de gewone day to day dingetjes en niet in de rol van "kleinkind van" of "neefje van" of "kind van" wat je wel hebt bij bijvoorbeeld opa en oma, werd de creche heel belangrijk in mijn zoons leefwereld. De juffies van de creche maken jouw kind in net zo veel verschillende stemmingen mee als jijzelf. En doordat ze betaald worden en het gewoon hun werk is, is het in zekere zin net zo onvoorwaardelijk als thuis zijn.
Ik kan het misschien niet zo goed uitleggen, maar een opa en oma bijvoorbeeld, die hebben zelf ook verwachtingen van "de tijd met kleinkind". Ik merk bijvoorbeeld aan mijn vader dat hij echt teleurgesteld kan zijn als mijn zoon op een dag met hem niet in zijn hum is. Want opa wil er ook iets uithalen, voor hem vervult zijn kleinkind ook een behoefte.
Als ik zie hoe mijn zoon op de creche functioneerde en hoe hij bijvoorbeeld bij opa functioneert, dan zag ik aan hem dat de creche voor hem veel "makkelijker" was. Opa wil hij ook pleasen, niet bewust, maar daar is het "belangrijker" om in de smaak te vallen. Dat speelde op de creche helemaal niet, grappig genoeg. In die zin was het net als thuis.
Ik kan het misschien niet zo goed uitleggen, maar een opa en oma bijvoorbeeld, die hebben zelf ook verwachtingen van "de tijd met kleinkind". Ik merk bijvoorbeeld aan mijn vader dat hij echt teleurgesteld kan zijn als mijn zoon op een dag met hem niet in zijn hum is. Want opa wil er ook iets uithalen, voor hem vervult zijn kleinkind ook een behoefte.
Als ik zie hoe mijn zoon op de creche functioneerde en hoe hij bijvoorbeeld bij opa functioneert, dan zag ik aan hem dat de creche voor hem veel "makkelijker" was. Opa wil hij ook pleasen, niet bewust, maar daar is het "belangrijker" om in de smaak te vallen. Dat speelde op de creche helemaal niet, grappig genoeg. In die zin was het net als thuis.
Am Yisrael Chai!
dinsdag 26 augustus 2008 om 23:22
Trouwens, ik ken verhalen uit mijn familie dat mijn oma en haar moeder helemaal niet werkten ( m.u.v. oorlogstijd, toen moest ze wel werken). Zij waren fulltime huisvrouw en als meisje ging je naar de huishoudschool. Vrouwen van onze leeftijd zijn zo'n beetje de eerste generatie die keuze heeft om te studeren en te werken.
woensdag 27 augustus 2008 om 10:57
Voor MIJ zou het aanvoelen als teveel. Dat staat los van het is wel of niet goed voor mijn kind of voor mij. IK zou er ZELF gewoon niet zo'n goed gevoel bij hebben.
Ik geloof trouwens in het zogenaamde natuurlijk ouderschap, mijn kind van 1.5 jaar is dan tot nu toe ook niet bij een oppas geweest behalve heel soms eens bij opa en oma. Vanaf volgende week gaat ze 2 dagdelen omdat ik het ook belangrijk vind mijzelf te ontplooien, dat zal me ongetwijfeld weer een leukere moeder maken.
Niet iedereen is in de wieg gelegd om 7 dagen per weken thuis te zitten moederen, ik ook niet. En niet iedereen die dat wel ziet zitten kan het zich veroorloven.
Ik ga nu in deeltijd studeren dat komt voor haar neer op 2 middagen bij de oppas. Daarnaast wil ik nog 1 of 2 dagen per week werken. Kortom, MIJN maximum zit op dit moment op 1 hele + 2 halve dagen. Maar het kan best zijn dat dat over een paar weken anders aanvoelt, omdat het me wel of juist niet goed bevalt.
En inderdaad, het is MIJN gevoel, niet die van mijn dochter van 1.5 Om de simpele reden dat ik weet dat ze het nu goed heeft én dat ze het goed zal hebben bij de oppas want anders breng ik haar namelijk niet naar die oppas, dan laat ik mijn kind er niet achter natuurlijk. Dus voor haar zijn beide situaties prima, ik probeer alleen een evenwicht te vinden want ik zou zelf wel het gevoel hebben dat ik teveel van haar mis. Ik heb 2 dode kindjes gekregen voor haar en ik denk niet dat er nog eentje bij komt dus heb echt een 'ik wil zoveel mogelijk meemaken' gevoel.
Als ik afgestudeerd bent gaat zij naar school, dan is er nog zoveel tijd om meer te werken. Het is niet dat ik het laat omdat het wel of niet goed zou zijn maar gewoon omdat ik graag iets er tussenin wil. En dat kan in mijn situatie.
Ik geloof trouwens in het zogenaamde natuurlijk ouderschap, mijn kind van 1.5 jaar is dan tot nu toe ook niet bij een oppas geweest behalve heel soms eens bij opa en oma. Vanaf volgende week gaat ze 2 dagdelen omdat ik het ook belangrijk vind mijzelf te ontplooien, dat zal me ongetwijfeld weer een leukere moeder maken.
Niet iedereen is in de wieg gelegd om 7 dagen per weken thuis te zitten moederen, ik ook niet. En niet iedereen die dat wel ziet zitten kan het zich veroorloven.
Ik ga nu in deeltijd studeren dat komt voor haar neer op 2 middagen bij de oppas. Daarnaast wil ik nog 1 of 2 dagen per week werken. Kortom, MIJN maximum zit op dit moment op 1 hele + 2 halve dagen. Maar het kan best zijn dat dat over een paar weken anders aanvoelt, omdat het me wel of juist niet goed bevalt.
En inderdaad, het is MIJN gevoel, niet die van mijn dochter van 1.5 Om de simpele reden dat ik weet dat ze het nu goed heeft én dat ze het goed zal hebben bij de oppas want anders breng ik haar namelijk niet naar die oppas, dan laat ik mijn kind er niet achter natuurlijk. Dus voor haar zijn beide situaties prima, ik probeer alleen een evenwicht te vinden want ik zou zelf wel het gevoel hebben dat ik teveel van haar mis. Ik heb 2 dode kindjes gekregen voor haar en ik denk niet dat er nog eentje bij komt dus heb echt een 'ik wil zoveel mogelijk meemaken' gevoel.
Als ik afgestudeerd bent gaat zij naar school, dan is er nog zoveel tijd om meer te werken. Het is niet dat ik het laat omdat het wel of niet goed zou zijn maar gewoon omdat ik graag iets er tussenin wil. En dat kan in mijn situatie.
woensdag 27 augustus 2008 om 11:12
Een sparring partner, zo zie ik de creche inderdaad ook, goed verwoord.
Nu met jongste weten we natuurlijk alles wel, nou ja, alles... Maar vooral met oudste heb ik aan het begin echt tijdenlang met de babyroom-leidsters zitten kletsen en ze hebben ons zoveel tips gegeven wat betreft voeding, slaap, motorische ontwikkeling, god van alles eigenlijk, wij waren echt leken wb babies en geen familie hier. Zoals ik in mijn eerste post al zei, wij pasten thuis uiteindelijk de routine aan aan de crecheroutine, om veel vastigheid te geven.
En Shining, ik kan alleen maar over onze eigen creche spreken, maar het is daar echt geen fabriekje met leidsters die alleen maar hun werk doen, voeren, luiers verschonen en op de klok kijken wanneer het zes uur is. Aan liefde geen gebrek, de meiden worden er helemaal platgeknuffeld en dit is oprecht, net als wat Eowynn zegt, ik ken mijn kinderen en het is meer dan duidelijk dat ze er niet ongelukkig zijn.
De creche is nu dicht tijdens de vakantieperiode maar vandeweek kwamen we toevallig in een winkelcentrum 1 van de leidsters tegen. Oudste heeft nog nooit zo hard gehold om haar knuffels en kusjes te halen! En toen ik zwanger was van jongste, gaf een andere leidster me haar privénummer, voor het geval dat ik zou bevallen en we omhoog zouden zitten met oudste. Het is, voor de meiden van onze creche in ieder geval, meer dan een 8-18 baan.
Ik kijk nu al uit naar maandag, als de creche weer open is. Jongste zal het denk ik nog niet doorhebben (is 7 maanden en is er nog maar een paar weken geweest voor de vakantie), maar oudste (20 maanden) rent zeker weten maandag weer gillend door de gangen daar - van blijdschap welteverstaan.
Nitrogen (?). Yep, zelfde hier, voeding wordt hier gekookt adhv een schema wat opgesteld is door de health service executive. Voeding is gezond en verantwoord, maar natuurlijk krijgen ze ook wel wat lekkers, jelly en custard of zo. En mijn vrienden en collega's vinden mijn kinderen gelukkig ook niet zielig, haha.
Ik ben het wat dat betreft met FV eens dat ik het wel bijna zielig vind als een kind niet naar een creche zou gaan. Maaaar, als ik de keuze had, zou ik mijn dochters van 10 to 3, ipv half 8 tot half 5 laten gaan, dat wel.
Nu met jongste weten we natuurlijk alles wel, nou ja, alles... Maar vooral met oudste heb ik aan het begin echt tijdenlang met de babyroom-leidsters zitten kletsen en ze hebben ons zoveel tips gegeven wat betreft voeding, slaap, motorische ontwikkeling, god van alles eigenlijk, wij waren echt leken wb babies en geen familie hier. Zoals ik in mijn eerste post al zei, wij pasten thuis uiteindelijk de routine aan aan de crecheroutine, om veel vastigheid te geven.
En Shining, ik kan alleen maar over onze eigen creche spreken, maar het is daar echt geen fabriekje met leidsters die alleen maar hun werk doen, voeren, luiers verschonen en op de klok kijken wanneer het zes uur is. Aan liefde geen gebrek, de meiden worden er helemaal platgeknuffeld en dit is oprecht, net als wat Eowynn zegt, ik ken mijn kinderen en het is meer dan duidelijk dat ze er niet ongelukkig zijn.
De creche is nu dicht tijdens de vakantieperiode maar vandeweek kwamen we toevallig in een winkelcentrum 1 van de leidsters tegen. Oudste heeft nog nooit zo hard gehold om haar knuffels en kusjes te halen! En toen ik zwanger was van jongste, gaf een andere leidster me haar privénummer, voor het geval dat ik zou bevallen en we omhoog zouden zitten met oudste. Het is, voor de meiden van onze creche in ieder geval, meer dan een 8-18 baan.
Ik kijk nu al uit naar maandag, als de creche weer open is. Jongste zal het denk ik nog niet doorhebben (is 7 maanden en is er nog maar een paar weken geweest voor de vakantie), maar oudste (20 maanden) rent zeker weten maandag weer gillend door de gangen daar - van blijdschap welteverstaan.
Nitrogen (?). Yep, zelfde hier, voeding wordt hier gekookt adhv een schema wat opgesteld is door de health service executive. Voeding is gezond en verantwoord, maar natuurlijk krijgen ze ook wel wat lekkers, jelly en custard of zo. En mijn vrienden en collega's vinden mijn kinderen gelukkig ook niet zielig, haha.
Ik ben het wat dat betreft met FV eens dat ik het wel bijna zielig vind als een kind niet naar een creche zou gaan. Maaaar, als ik de keuze had, zou ik mijn dochters van 10 to 3, ipv half 8 tot half 5 laten gaan, dat wel.
woensdag 27 augustus 2008 om 11:26
Kleine aanvulling.
Ik eindigde met 'en dat kan in mijn situatie' maar ik moet er wel bij zeggen dat ik de situatie er enigszins op aanpas. Het is geen vetpot natuurlijk, als we allebei 5 dagen zou werken zou dat aanzienlijk schelen. En 1 van de redenen dat er waarschijnlijk niet een kindje bij komt is omdat ik dus inderdaad meer wil dan alleen moederen. Zoals ik al zei zou ik graag meer willen werken als zij op school zit, ik denk dan ook niet dat er dan voor ons nog een kindje bijpast tenzij ik voor een deel thuis kan werken en mijn man een dag in kan leveren. Het is voor mij (zoals ik er nú over denk!) geen optie om mijn kindje een volledige week naar het KDV te brengen, wederom niet omdat het slecht zou zijn maar ik zou daar niet gelukkig van worden. Dus maak ik maak liever een duidelijke keuze voor 1 iets dan het gevoel te hebben dat ik alle bordjes tegelijk in de lucht moet houden, en dat gevoel zou ik hebben denk ik.
Dus zoals ik er op dit moment over denk is dit voor mij de the way to go:
Het blijft het om bovenstaande redenen bij 1 kind, ik ga nu studeren en daarna werken. Deels thuis als freelancer zodat ze niet alle dagen naar de BSO hoeft en omdat ik dat zelf echt zie zitten. Mocht het lekker lopen zou ik het super vinden als mijn man een dag minder ging werken en hij zelf ook.
En allebei fulltime werken én een baby is geen optie voor mij. Maar misschien dat ik over x jaar denk dat er best nog een kindje bijpast en dat we een manier vinden zodat dat ook kan zonder al teveel oppas in te schakelen.
Ik eindigde met 'en dat kan in mijn situatie' maar ik moet er wel bij zeggen dat ik de situatie er enigszins op aanpas. Het is geen vetpot natuurlijk, als we allebei 5 dagen zou werken zou dat aanzienlijk schelen. En 1 van de redenen dat er waarschijnlijk niet een kindje bij komt is omdat ik dus inderdaad meer wil dan alleen moederen. Zoals ik al zei zou ik graag meer willen werken als zij op school zit, ik denk dan ook niet dat er dan voor ons nog een kindje bijpast tenzij ik voor een deel thuis kan werken en mijn man een dag in kan leveren. Het is voor mij (zoals ik er nú over denk!) geen optie om mijn kindje een volledige week naar het KDV te brengen, wederom niet omdat het slecht zou zijn maar ik zou daar niet gelukkig van worden. Dus maak ik maak liever een duidelijke keuze voor 1 iets dan het gevoel te hebben dat ik alle bordjes tegelijk in de lucht moet houden, en dat gevoel zou ik hebben denk ik.
Dus zoals ik er op dit moment over denk is dit voor mij de the way to go:
Het blijft het om bovenstaande redenen bij 1 kind, ik ga nu studeren en daarna werken. Deels thuis als freelancer zodat ze niet alle dagen naar de BSO hoeft en omdat ik dat zelf echt zie zitten. Mocht het lekker lopen zou ik het super vinden als mijn man een dag minder ging werken en hij zelf ook.
En allebei fulltime werken én een baby is geen optie voor mij. Maar misschien dat ik over x jaar denk dat er best nog een kindje bijpast en dat we een manier vinden zodat dat ook kan zonder al teveel oppas in te schakelen.
woensdag 27 augustus 2008 om 12:53
woensdag 27 augustus 2008 om 12:54
Wat ik nooit zo goed begrepen heb aan deze discussie is dat het in mijn ogen nogal een korte termijn visie is. Zoals het verhaal van N00b, ik snap haar overwegingen wel, maar feitelijk veroordeel je jezelf tot een leven lang part time werken - met bijbehorend pensioen en salaris - voor iets wat hooguit een jaartje, twee jaartjes speelt.
Mijn ervaring is namelijk dat de behoefte van een kind aan een ouder die vaak in de buurt is juist GROTER wordt naarmate het kind ouder wordt, dan kleiner. Mijn zoon zit pas sinds het einde van vorig schooljaar op school, maar nu al merk ik dat het niet alleen veel intensiever is voor hemzelf, waardoor hij opvang veel slechter aankan, maar ook dat school nu eenmaal veel meer betrokkenheid van jou als ouder vergt. Praktische betrokkenheid, maar zeker ook veel meer geestelijke betrokkenheid.
Ik persoonlijk vind dan ook dat veel vrouwen eigenlijk de dingen in de verkeerde volgorde doen, je kind heeft veel minder "last" van je afwezigheid als het nog zo klein is dat het naar de creche gaat, dan daarna. Kies je er in die jaren voor om gedeeltelijk of volledig thuis te blijven, dan kom je daar volgens mij nooit meer uit, omdat je niets hebt opgebouwd op werk gebied.
Juist doordat ik in de eerste vier jaar van mijn zoons leven heb "ingeleverd" qua fysieke aanwezigheid, ben ik nu in staat, nu hij op school zit en mij veel meer nodig heeft, terug te gaan in uren zonder daarbij heel erg veel salaris in te leveren. Dat gaat je andersom nooit lukken, volgens mij. Ik heb (ook alleenstaande, misschien wel handig om dat erbij te zeggen) collega's die wat ouder zijn en dus ook oudere kinderen hebben, die nu met een 20 urige werkweek op hetzelfde salarisniveau zitten als dat ik een paar jaar geleden met een full time werkweek had. Dat zorgt er nu bij hen voor dat zij gewoon thuis zijn als hun brugpiepertje uit school komt, bijvoorbeeld.
Dat streven heb ik zelf ook. Ik investeer nu, nu mijn kind nog relatief simpele zorg nodig heeft in mijn werk, zodat ik straks, als het écht op opvoeden aankomt, daartoe in staat ben.
Ik vind het heerlijk dat ik inmiddels veel makkelijker met mijn uren kan schuiven zodat mijn zoon bijvoorbeeld niet naar de BSO hoeft of zodat ik op school kan helpen, zonder dat me dat direct honderden euros aan salaris kost. Ik weet zeker dat als ik begonnen was met een "klein" baantje van 16 uur ofzo, ik die luxe nooit gehad had.
Dat is dus misschien iets om ook goed over na te denken, het ergste wat er met een baby kan gebeuren als je er zelf niet bij bent is dat de luier te laat verschoont wordt ofzo. Dat valt volledig in het niet bij wat er allemaal met pubers kan gebeuren als je daar te weinig zicht op hebt omdat je móet werken omdat je in het begin van je carrière niets hebt opgebouwd.
Bovendien wordt je kind ook alleen maar duurder, het kan wellicht als baby niet zoveel uitmaken dat je een heel of een half salaris mist, maar als dat kind straks op sport zit, schoolboeken nodig heeft, de nieuwste Nikes wil etcetera, zit je mooi te kijken als je dan veel meer moet gaan werken in plaats van minder.
Mijn ervaring is namelijk dat de behoefte van een kind aan een ouder die vaak in de buurt is juist GROTER wordt naarmate het kind ouder wordt, dan kleiner. Mijn zoon zit pas sinds het einde van vorig schooljaar op school, maar nu al merk ik dat het niet alleen veel intensiever is voor hemzelf, waardoor hij opvang veel slechter aankan, maar ook dat school nu eenmaal veel meer betrokkenheid van jou als ouder vergt. Praktische betrokkenheid, maar zeker ook veel meer geestelijke betrokkenheid.
Ik persoonlijk vind dan ook dat veel vrouwen eigenlijk de dingen in de verkeerde volgorde doen, je kind heeft veel minder "last" van je afwezigheid als het nog zo klein is dat het naar de creche gaat, dan daarna. Kies je er in die jaren voor om gedeeltelijk of volledig thuis te blijven, dan kom je daar volgens mij nooit meer uit, omdat je niets hebt opgebouwd op werk gebied.
Juist doordat ik in de eerste vier jaar van mijn zoons leven heb "ingeleverd" qua fysieke aanwezigheid, ben ik nu in staat, nu hij op school zit en mij veel meer nodig heeft, terug te gaan in uren zonder daarbij heel erg veel salaris in te leveren. Dat gaat je andersom nooit lukken, volgens mij. Ik heb (ook alleenstaande, misschien wel handig om dat erbij te zeggen) collega's die wat ouder zijn en dus ook oudere kinderen hebben, die nu met een 20 urige werkweek op hetzelfde salarisniveau zitten als dat ik een paar jaar geleden met een full time werkweek had. Dat zorgt er nu bij hen voor dat zij gewoon thuis zijn als hun brugpiepertje uit school komt, bijvoorbeeld.
Dat streven heb ik zelf ook. Ik investeer nu, nu mijn kind nog relatief simpele zorg nodig heeft in mijn werk, zodat ik straks, als het écht op opvoeden aankomt, daartoe in staat ben.
Ik vind het heerlijk dat ik inmiddels veel makkelijker met mijn uren kan schuiven zodat mijn zoon bijvoorbeeld niet naar de BSO hoeft of zodat ik op school kan helpen, zonder dat me dat direct honderden euros aan salaris kost. Ik weet zeker dat als ik begonnen was met een "klein" baantje van 16 uur ofzo, ik die luxe nooit gehad had.
Dat is dus misschien iets om ook goed over na te denken, het ergste wat er met een baby kan gebeuren als je er zelf niet bij bent is dat de luier te laat verschoont wordt ofzo. Dat valt volledig in het niet bij wat er allemaal met pubers kan gebeuren als je daar te weinig zicht op hebt omdat je móet werken omdat je in het begin van je carrière niets hebt opgebouwd.
Bovendien wordt je kind ook alleen maar duurder, het kan wellicht als baby niet zoveel uitmaken dat je een heel of een half salaris mist, maar als dat kind straks op sport zit, schoolboeken nodig heeft, de nieuwste Nikes wil etcetera, zit je mooi te kijken als je dan veel meer moet gaan werken in plaats van minder.
Am Yisrael Chai!
