Psyche
alle pijlers
Mijn vader gaat dood
dinsdag 26 mei 2015 om 16:04
Hallo allemaal
Ik post hier mijn verhaal omdat ik wel een steuntje in de rug kan gebruiken. Ik vind het namelijk een hele moeilijke tijd. Van nature ben ik enigszins pessimistisch aangelegd, dus dat helpt ook niet echt. Misschien dat ik hier een opsteker kan vinden.
Mijn vader is jong en ernstig ziek. Dit is hij al een aantal jaren. Als gezin wisten we dat dit er aan zat te komen, maar kennelijk is nu de terminale tijd ook echt aangebroken. Van het KWF hebben we een foldertje gekregen 'Kanker...als de dood nabij is'. Om verschrikkelijk depressief van te worden. Het ziekenhuisbed staat al in de kamer, elektrisch met alle toeters en bellen. Hij is er zelf erg blij mee, want dan kan hij lekker slapen. Maar god, wat vind ik het klote om aan te zien. Hij is verschrikkelijk mager, armpjes net zoals de 'kindjes in Afrika', helemaal uitgemergeld. Hij slaapt veel, heeft gelukkig nog niet zo heel veel pijn, maar veel lichamelijke ongemakken.
Ik vind dit zo verschrikkelijk om mee te maken. Hij heeft zijn begrafenis liedjes al uitgezocht. We hebben een schapje in de woonkamer van mijn ouders gemaakt met spulletjes van hem. Hij vond dat erg fijn om te doen, alsof hij nog wat controle had over 'later'. Mooie foto's en memorabilia er in. Dat vond mijn moeder heel troostend. Ik merk dat mijn ouders beide tegen het eind van hun latijn aan lopen. Vermoeid, emotioneel volledig uitgeput.
Ik herken dit wel een beetje. Ik ben zo moe, wil het liefst veel slapen. Ben zo vaak verdrietig om hoe het gelopen is en hoe het nu gaat. En vooral bang voor wat komen gaat. Ik wil geen afscheid nemen, dat lijkt me het meest verschrikkelijke wat er is. Ik wil niet de angst voor de dood in zijn ogen zien. Ben zo verschrikkelijk bang. Ik wil mijn paps nog helemaal niet missen.
Daarnaast ben ik bezig met afstuderen. Ik studeer en het is een grote opgave geweest om zover te komen. Veel studie-uren etc. Dit vind ik helemaal niet erg, ben er zelfs trots op. Maar ik merk nu dat ik ook op ben. Studievertraging is helaas geen optie. Heeft iemand hier tips voor? Ik weet niet meer hoe ik het moet doen. Kan me niet goed meer zetten tot studeren en de stof ook daadwerkelijk opnemen.
Bedankt voor het lezen van mijn verhaal.
Ik post hier mijn verhaal omdat ik wel een steuntje in de rug kan gebruiken. Ik vind het namelijk een hele moeilijke tijd. Van nature ben ik enigszins pessimistisch aangelegd, dus dat helpt ook niet echt. Misschien dat ik hier een opsteker kan vinden.
Mijn vader is jong en ernstig ziek. Dit is hij al een aantal jaren. Als gezin wisten we dat dit er aan zat te komen, maar kennelijk is nu de terminale tijd ook echt aangebroken. Van het KWF hebben we een foldertje gekregen 'Kanker...als de dood nabij is'. Om verschrikkelijk depressief van te worden. Het ziekenhuisbed staat al in de kamer, elektrisch met alle toeters en bellen. Hij is er zelf erg blij mee, want dan kan hij lekker slapen. Maar god, wat vind ik het klote om aan te zien. Hij is verschrikkelijk mager, armpjes net zoals de 'kindjes in Afrika', helemaal uitgemergeld. Hij slaapt veel, heeft gelukkig nog niet zo heel veel pijn, maar veel lichamelijke ongemakken.
Ik vind dit zo verschrikkelijk om mee te maken. Hij heeft zijn begrafenis liedjes al uitgezocht. We hebben een schapje in de woonkamer van mijn ouders gemaakt met spulletjes van hem. Hij vond dat erg fijn om te doen, alsof hij nog wat controle had over 'later'. Mooie foto's en memorabilia er in. Dat vond mijn moeder heel troostend. Ik merk dat mijn ouders beide tegen het eind van hun latijn aan lopen. Vermoeid, emotioneel volledig uitgeput.
Ik herken dit wel een beetje. Ik ben zo moe, wil het liefst veel slapen. Ben zo vaak verdrietig om hoe het gelopen is en hoe het nu gaat. En vooral bang voor wat komen gaat. Ik wil geen afscheid nemen, dat lijkt me het meest verschrikkelijke wat er is. Ik wil niet de angst voor de dood in zijn ogen zien. Ben zo verschrikkelijk bang. Ik wil mijn paps nog helemaal niet missen.
Daarnaast ben ik bezig met afstuderen. Ik studeer en het is een grote opgave geweest om zover te komen. Veel studie-uren etc. Dit vind ik helemaal niet erg, ben er zelfs trots op. Maar ik merk nu dat ik ook op ben. Studievertraging is helaas geen optie. Heeft iemand hier tips voor? Ik weet niet meer hoe ik het moet doen. Kan me niet goed meer zetten tot studeren en de stof ook daadwerkelijk opnemen.
Bedankt voor het lezen van mijn verhaal.
maandag 29 juni 2015 om 05:27
@mariannedavids ik wilde hier toch even op reageren nog. Ik probeer de gEvoelens toe te laten, maar ik merk dat het nog niet helemaal lukt. Ik heb al verdriet gevoeld en ook wat gehuild, maar ik geloof dat het niet helemaal doordringt. Voornamelijk hoe zwaar de laatste weken waren. Ik denk dat je dat achteraf altijd beter in perspectief kan zien.
Ik zie een beetje op tegen de uitvaart. We hebben alles goed kunnen regelen (hoop ik). Vind het wel erg eng. Heb ook een stukje geschreven dat ik ga voordragen als het lukt. Nieuwe kleding gekocht enzo. We gaan de kist gesloten houden en een mooie foto er op zetten.
Ik merk wel dat ik mijn vader nu al mis. heb al twee weken niet meer met hem gesproken en gelachen.
Ik zie een beetje op tegen de uitvaart. We hebben alles goed kunnen regelen (hoop ik). Vind het wel erg eng. Heb ook een stukje geschreven dat ik ga voordragen als het lukt. Nieuwe kleding gekocht enzo. We gaan de kist gesloten houden en een mooie foto er op zetten.
Ik merk wel dat ik mijn vader nu al mis. heb al twee weken niet meer met hem gesproken en gelachen.
maandag 29 juni 2015 om 11:48
maandag 29 juni 2015 om 13:36
maandag 29 juni 2015 om 15:44
quote:prima_donna schreef op 29 juni 2015 @ 05:27:
@mariannedavids ik wilde hier toch even op reageren nog. Ik probeer de gEvoelens toe te laten, maar ik merk dat het nog niet helemaal lukt. Ik heb al verdriet gevoeld en ook wat gehuild, maar ik geloof dat het niet helemaal doordringt. Voornamelijk hoe zwaar de laatste weken waren. Ik denk dat je dat achteraf altijd beter in perspectief kan zien.
Ik zie een beetje op tegen de uitvaart. We hebben alles goed kunnen regelen (hoop ik). Vind het wel erg eng. Heb ook een stukje geschreven dat ik ga voordragen als het lukt. Nieuwe kleding gekocht enzo. We gaan de kist gesloten houden en een mooie foto er op zetten.
Ik merk wel dat ik mijn vader nu al mis. heb al twee weken niet meer met hem gesproken en gelachen.Ach lieverd, ik snap wat je bedoelt, het is allemaal heel onwerkelijk en niet te bevatten, zeker niet na de laatste weken die je met je vader hebt doorgebracht. Zorg dat je iemand achter de hand hebt als het je teveel wordt om te spreken tijdens de plechtigheid, ik had alles opgeschreven, kon het zelf ook niet, de brief aan mijn vader is voorgelezen, iedereen was onder de indruk maar ik heb er zelf niets van meegekregen. Je hebt nu teveel dingen aan je hoofd om je gevoelens de ruimte te geven, binnenkort komen die gevoelens vanzelf.
@mariannedavids ik wilde hier toch even op reageren nog. Ik probeer de gEvoelens toe te laten, maar ik merk dat het nog niet helemaal lukt. Ik heb al verdriet gevoeld en ook wat gehuild, maar ik geloof dat het niet helemaal doordringt. Voornamelijk hoe zwaar de laatste weken waren. Ik denk dat je dat achteraf altijd beter in perspectief kan zien.
Ik zie een beetje op tegen de uitvaart. We hebben alles goed kunnen regelen (hoop ik). Vind het wel erg eng. Heb ook een stukje geschreven dat ik ga voordragen als het lukt. Nieuwe kleding gekocht enzo. We gaan de kist gesloten houden en een mooie foto er op zetten.
Ik merk wel dat ik mijn vader nu al mis. heb al twee weken niet meer met hem gesproken en gelachen.Ach lieverd, ik snap wat je bedoelt, het is allemaal heel onwerkelijk en niet te bevatten, zeker niet na de laatste weken die je met je vader hebt doorgebracht. Zorg dat je iemand achter de hand hebt als het je teveel wordt om te spreken tijdens de plechtigheid, ik had alles opgeschreven, kon het zelf ook niet, de brief aan mijn vader is voorgelezen, iedereen was onder de indruk maar ik heb er zelf niets van meegekregen. Je hebt nu teveel dingen aan je hoofd om je gevoelens de ruimte te geven, binnenkort komen die gevoelens vanzelf.
verba volant, scripta manent.
maandag 29 juni 2015 om 16:13
Ik vind het zo lief hoe betrokken jullie reageren dames dat doet me echt goed.
@mariannedavids Ik heb de begrafenisondernemer/ceremoniemeester gevraagd om het voor te lezen als het mij niet lukt. Ik heb net nog even naar de toespraak gekeken en laatste aanpassingen gedaan. Ik hoop wel dat het lukt, wilde heel graag dat iemand van ons nog wat zei. Knap dat je een brief geschreven hebt. Ik vind het ook belangrijk om toch nog wat laatste woordjes te zeggen. We zien wel hoe het gaat. knuffel voor jou, wat ellendig de wijze waarop je je vader moest verliezen.
@mariannedavids Ik heb de begrafenisondernemer/ceremoniemeester gevraagd om het voor te lezen als het mij niet lukt. Ik heb net nog even naar de toespraak gekeken en laatste aanpassingen gedaan. Ik hoop wel dat het lukt, wilde heel graag dat iemand van ons nog wat zei. Knap dat je een brief geschreven hebt. Ik vind het ook belangrijk om toch nog wat laatste woordjes te zeggen. We zien wel hoe het gaat. knuffel voor jou, wat ellendig de wijze waarop je je vader moest verliezen.
maandag 29 juni 2015 om 19:15
quote:prima_donna schreef op 29 juni 2015 @ 05:27:
@mariannedavids ik wilde hier toch even op reageren nog. Ik probeer de gEvoelens toe te laten, maar ik merk dat het nog niet helemaal lukt. Ik heb al verdriet gevoeld en ook wat gehuild, maar ik geloof dat het niet helemaal doordringt. Voornamelijk hoe zwaar de laatste weken waren. Ik denk dat je dat achteraf altijd beter in perspectief kan zien.
Ik zie een beetje op tegen de uitvaart. We hebben alles goed kunnen regelen (hoop ik). Vind het wel erg eng. Heb ook een stukje geschreven dat ik ga voordragen als het lukt. Nieuwe kleding gekocht enzo. We gaan de kist gesloten houden en een mooie foto er op zetten.
Ik merk wel dat ik mijn vader nu al mis. heb al twee weken niet meer met hem gesproken en gelachen.
Lieve Donna.
Ik heb ook gesproken op de begrafenis van mijn man.
De man van de begrafenisonderneming stond naast mij - om als ik het niet kon volbrengen - hij het dan over zou nemen. Tot het laatste woord is het mij gelukt en heb ik er nog steeds een goed gevoel over.
Ik wens je heel veel sterkte.
Veel liefs Manji.xxx
@mariannedavids ik wilde hier toch even op reageren nog. Ik probeer de gEvoelens toe te laten, maar ik merk dat het nog niet helemaal lukt. Ik heb al verdriet gevoeld en ook wat gehuild, maar ik geloof dat het niet helemaal doordringt. Voornamelijk hoe zwaar de laatste weken waren. Ik denk dat je dat achteraf altijd beter in perspectief kan zien.
Ik zie een beetje op tegen de uitvaart. We hebben alles goed kunnen regelen (hoop ik). Vind het wel erg eng. Heb ook een stukje geschreven dat ik ga voordragen als het lukt. Nieuwe kleding gekocht enzo. We gaan de kist gesloten houden en een mooie foto er op zetten.
Ik merk wel dat ik mijn vader nu al mis. heb al twee weken niet meer met hem gesproken en gelachen.
Lieve Donna.
Ik heb ook gesproken op de begrafenis van mijn man.
De man van de begrafenisonderneming stond naast mij - om als ik het niet kon volbrengen - hij het dan over zou nemen. Tot het laatste woord is het mij gelukt en heb ik er nog steeds een goed gevoel over.
Ik wens je heel veel sterkte.
Veel liefs Manji.xxx
maandag 29 juni 2015 om 22:29
Lieve Prima Donna,
Hoe onwerkelijk het nu allemaal is, ergens geeft het je waarschijnlijk de kracht om nu door te gaan en het afscheid van je vader " compleet" te kunnen maken. Na de uitvaart kom je er achter dat het leven inderdaad gewoon door is gegaan... Langzaam maar zeker zul je ook weer in dat ritme komen. Op sommige dagen compleet uit de maat ( omdat het verdriet opeens weer heel heftig binnen komt) en op andere dagen zul je opeens beseffen dat de zon schijnt en dat je moet lachen om iets. Hopelijk zal dat " iets" een fijne herinnering aan je vader zijn...
Heel veel sterkte bij de dienst/ceremonie!
Hoe onwerkelijk het nu allemaal is, ergens geeft het je waarschijnlijk de kracht om nu door te gaan en het afscheid van je vader " compleet" te kunnen maken. Na de uitvaart kom je er achter dat het leven inderdaad gewoon door is gegaan... Langzaam maar zeker zul je ook weer in dat ritme komen. Op sommige dagen compleet uit de maat ( omdat het verdriet opeens weer heel heftig binnen komt) en op andere dagen zul je opeens beseffen dat de zon schijnt en dat je moet lachen om iets. Hopelijk zal dat " iets" een fijne herinnering aan je vader zijn...
Heel veel sterkte bij de dienst/ceremonie!
donderdag 2 juli 2015 om 21:36
Lieve Donna, jullie kunnen met veel liefde terugdenken aan een prachtige dienst. Ik vind het heel dapper van je dat je zelf je hebt gesproken tijdens de dienst.
Misschien zit jouw vader samen met de mijne, ergens in die andere wereld, een sigaret te roken met een biertje erbij, kletsen ze over ons, hebben de grootste lol en zijn ze bevrijd van alle zorgen en pijn.
Op het forum is een topic "kaarsje branden voor", daar ga ik zo even heen en steek voor jouw vader een kaarsje aan. Tjsa, hoe ik die link van dat topic in dit bericht krijg, weet ik niet. Volgens mijn dochter ben ik niet zo handig met de computer omdat ik uit het tijdperk van de dinosaurussen kom
Ik wens jou, je zusje en jullie moeder heel sterkte en liefde toe
Misschien zit jouw vader samen met de mijne, ergens in die andere wereld, een sigaret te roken met een biertje erbij, kletsen ze over ons, hebben de grootste lol en zijn ze bevrijd van alle zorgen en pijn.
Op het forum is een topic "kaarsje branden voor", daar ga ik zo even heen en steek voor jouw vader een kaarsje aan. Tjsa, hoe ik die link van dat topic in dit bericht krijg, weet ik niet. Volgens mijn dochter ben ik niet zo handig met de computer omdat ik uit het tijdperk van de dinosaurussen kom
Ik wens jou, je zusje en jullie moeder heel sterkte en liefde toe
Enjoy the little things in life
donderdag 2 juli 2015 om 22:11
Wat lief ikkuh! Dankjewel.
Ik kijk nog steeds goed terug op de dienst. Ben heel tevreden over hoe het gegaan is.
Heb echter wel een vreselijk rusteloos gevoel. 'Wat nu?' Zeg maar. Ik heb natuurlijk zomervakantie en ga de tentamens later pas doen Dus weinig dagbesteding. In eerste instantie wilde ik twee weken vakantie houden maar weet gewoon niet wat ik met de tijd aan moet. Herkent iemand dit? Ik geniet al lange tijd niet meer zo van mijn hobbies. Als ik er aan denk heb ik er al geen ziN meer in. Mis mijn moeder ook als ik daar niet slaap. Alsof als ik maar bij haar ben, we niet verdrietig zijn ofzo. controledrang? En ik mis mijn vader ook.
Heb al twee weken niet met hem gesproken. Voelt als een eeuwigheid.
ik ga zo maar eens slapen haha. Wat een weer zeg trouwens. Heb lekker in bad achterhuis gezeten. Dat was wel lekker
Ik kijk nog steeds goed terug op de dienst. Ben heel tevreden over hoe het gegaan is.
Heb echter wel een vreselijk rusteloos gevoel. 'Wat nu?' Zeg maar. Ik heb natuurlijk zomervakantie en ga de tentamens later pas doen Dus weinig dagbesteding. In eerste instantie wilde ik twee weken vakantie houden maar weet gewoon niet wat ik met de tijd aan moet. Herkent iemand dit? Ik geniet al lange tijd niet meer zo van mijn hobbies. Als ik er aan denk heb ik er al geen ziN meer in. Mis mijn moeder ook als ik daar niet slaap. Alsof als ik maar bij haar ben, we niet verdrietig zijn ofzo. controledrang? En ik mis mijn vader ook.
Heb al twee weken niet met hem gesproken. Voelt als een eeuwigheid.
ik ga zo maar eens slapen haha. Wat een weer zeg trouwens. Heb lekker in bad achterhuis gezeten. Dat was wel lekker
vrijdag 3 juli 2015 om 00:25
quote:prima_donna schreef op 02 juli 2015 @ 22:11:
Wat lief ikkuh! Dankjewel.
Ik kijk nog steeds goed terug op de dienst. Ben heel tevreden over hoe het gegaan is.
Heb echter wel een vreselijk rusteloos gevoel. 'Wat nu?' Zeg maar. Ik heb natuurlijk zomervakantie en ga de tentamens later pas doen Dus weinig dagbesteding. In eerste instantie wilde ik twee weken vakantie houden maar weet gewoon niet wat ik met de tijd aan moet. Herkent iemand dit? Ik geniet al lange tijd niet meer zo van mijn hobbies. Als ik er aan denk heb ik er al geen ziN meer in. Mis mijn moeder ook als ik daar niet slaap. Alsof als ik maar bij haar ben, we niet verdrietig zijn ofzo. controledrang? En ik mis mijn vader ook.
Heb al twee weken niet met hem gesproken. Voelt als een eeuwigheid.
ik ga zo maar eens slapen haha. Wat een weer zeg trouwens. Heb lekker in bad achterhuis gezeten. Dat was wel lekker
Ja hoor, allemaal heel normaal, je valt in een gat nu, en daar kom je wel weer uit, maar dat kost even tijd. Je hebt de laatste weken/ maanden zo met elkaar geleefd met eigenlijk maar een onderwerp, je vader. En nu kom je er achter dat de wereld intussen verder is gegaan en dat jouw leven ook weer verder moet. En dat voelt vreemd, soms als een eeuwigheid , soms als gisteren.
Sterkte voor de komende tijd
Wat lief ikkuh! Dankjewel.
Ik kijk nog steeds goed terug op de dienst. Ben heel tevreden over hoe het gegaan is.
Heb echter wel een vreselijk rusteloos gevoel. 'Wat nu?' Zeg maar. Ik heb natuurlijk zomervakantie en ga de tentamens later pas doen Dus weinig dagbesteding. In eerste instantie wilde ik twee weken vakantie houden maar weet gewoon niet wat ik met de tijd aan moet. Herkent iemand dit? Ik geniet al lange tijd niet meer zo van mijn hobbies. Als ik er aan denk heb ik er al geen ziN meer in. Mis mijn moeder ook als ik daar niet slaap. Alsof als ik maar bij haar ben, we niet verdrietig zijn ofzo. controledrang? En ik mis mijn vader ook.
Heb al twee weken niet met hem gesproken. Voelt als een eeuwigheid.
ik ga zo maar eens slapen haha. Wat een weer zeg trouwens. Heb lekker in bad achterhuis gezeten. Dat was wel lekker
Ja hoor, allemaal heel normaal, je valt in een gat nu, en daar kom je wel weer uit, maar dat kost even tijd. Je hebt de laatste weken/ maanden zo met elkaar geleefd met eigenlijk maar een onderwerp, je vader. En nu kom je er achter dat de wereld intussen verder is gegaan en dat jouw leven ook weer verder moet. En dat voelt vreemd, soms als een eeuwigheid , soms als gisteren.
Sterkte voor de komende tijd
De waarheid is dat iedereen zomaar wat probeert
