Jong en burnout

Hey Bloem, Misschien heb je er wat aan om de waardes van je bloedonderzoek op te vragen. Ik heb ook een paar keer bloedonderzoek laten doen en steeds was volgens mijn huisarts alles ok. Een paar weken terug heb ik mijn dossier opgevraagd omdat ik die ergens mee naar toe moest nemen, natuurlijk heb ik toen ook mijn dossier even door zitten lezen.. en zag toen dat er in stond "vitamine D laag, ivm klachten aanvullen gewenst", nooit daar iets over van gehoord van mijn huisarts. Ik kon wel zien dat volgens dat onderzoek mijn waardes, alhoewel aan de lage kant, nog net ok waren. Ik heb advies gevraagd aan een andere arts en die gaf aan dat dat veel artsen hogere minimum waardes aanhouden en dat mijn vitamine D waar daarmee veel te laag is en ook een deel van mijn klachten misschien verklaart. Ik ben het nu dus aan het aanvullen. Het zal bij jou vast niet zo zijn.. maar je weet maar nooit.



Ik hoop echt dat het gauw weer beter wordt voor je!

He lieve Bloem, hoe gaat het nu?

Heb vandaag het universum gevraagd om je energie en positiviteit te sturen. Hoop dat het snel aankomt.

heee thanks voor de lieve berichten weer!!

Ik geloof dat ik hem voelde Vienna! Echt!



Tja, gaat fysiek niet beter helaas, en emotioneel op en af. Nu wel weer even op. Maar dat kan omslaan als het weer in september.

Maar hoe gaat het met jullie? is ook jullie topic he haha

oh en ben gestopt met roken trouwens en glutenvrij

see how that goes!

Ik heb zojuist mijn eerste oma fysio sport gehad, alle oudjes liepen me eruit en sportte in eigen kleding, ik in mn sportoufit zweette als een otter van 10 min fietsen en 10 min hardlopen (onee ik wandelde op de loopband) , hy-la-risch hahahaha

Ik kreeg zelfs opmerkingen van een oude dame of ik niet wat harder kon fietsen ik was nog zo jong hahahah

Verder afgelopen dagen weer zon vermoeidheids vlaag, 12 uur slapen en middag dutjes doen, jankerig en nergens zin in, maar dat komt zo met vlagen.

@Bloem gestopt met roken ja? goed bezig, al afkick verschijnselen of valt het mee ;p

He Bloem, fijn dat je de energie voelde. Had ook een kaarsje voor je gebrand (ben niet katholiek, maar doe dat altijd als ik iemand wat goed wens). Wauw gestopt met roken en gluten. Lukt het? Niet teveel van jezelf vragen he? Hoop dat je snel een positief verschil merkt. x



Tof dat de oma fysio goed ging Jade. Heel herkenbaar dat de oma-tjes het soms beter. Bij mij wisselt dat per dag, al moet ik zeggen het is lang geleden dat een oma mij heeft ingehaald met de fiets of te voet (gebeurde eerder echt continue).



Ben zelf ook nog steeds bezig met conditie-opbouw. Echt sporten wil eigenlijk nog steeds niet, jammer genoeg geldt dat ook voor paardrijden. Ben nu iedere dag ongeveer 30 min op de home-trainer, soms met weerstand op slechte dagen zonder weerstand en met daarna echt even gaan liggen.



En heb nog een boekentip: Tot waar we kijken kunnen van Inge van der Krabben. Eigenlijk was het de cover die mij aantrok(staat een konijn op , maar het is echt een prachtig boek! Ook de laatste Esther Verhoef, Lieve Mama, is weer een aanrader.



Fijn weekend allemaal!

Goedemorgen meiden!



Mag ik hier ook nog meeschrijven?

Sinds begin juli in een heftige burn-out beland, met hele nare paniekaanvallen. Hiervoor 2 keer op de SEH gelegen, waar ook nog eens een afwijking werd geconstateerd in mijn hartritme.

Hopelijk komt dit door de AD die ik aan het opbouwen (en nu dus weer aan het afbouwen) ben, maar goed.. helpt allemaal niet echt mee.



Ik heb zelf trouwens het idee dat dit alles misschien wel zou kunnen komen (of iig wordt versterkt) doordat ik met de pil ben gestopt in mei?

Welkom happyhippy en goedemorgen iedereen!



Ik ben een tijdje weggeweest ivm vakantie maar ik ben er weer.

Bloem, wat rot dat je net die houvast mist om je te gaan ontspannen. Ik weet ook dat het makkelijker gezegd is dan gedaan, je situatie accepteren. Soms lukt het en soms niet. En zo te horen was je net als ik het leven op versnelling 100 aan het leven, alles doen, lekker fanatiek (zelfs het boksen komt overeen ) en liefst zo goed mogelijk. Geleefd voor 10 inderdaad dus gun je zelf nu even pauze dan?! (zegt zij die dat zelf ook niet kan haha).



Wel veel goede tips hier van zee, Jade en Vienna. Vitamine D wordt zo onderschat! De G-patronen, ook een goede. Lukt me zelf ook niet trouwens, maar blijven oefenen.

Die wandelcoach lijkt me geweldig. Ik zal eens kijken of er zo iemand bij mij in de buurt zit.



Ik ga op het moment redelijk. Ik ben op vakantie geweest waarbij ik, nadat het me thuis al lukte om een uurtje te wandelen, natuurlijk schromelijk over mijn grenzen gegaan ben tijdens de vakantie. Teveel gewandeld, teveel willen zien. Na 4 dagen lag ik gevloerd en verlamd op een zonnebedje en ik ben er de rest van de vakantie niet meer vanaf gekomen. Grenzen, grenzen . Toch heeft het me wel geholpen om weer een stapje te zetten naar meer doen. Ik wilde al lange tijd weer lekker gaan sporten nu ik 'er tijd' voor heb, maar zoals jullie wel snappen moet zelfs dat rustig aan en rustig opgebouwd worden ( ook ik werd voorbij gewandeld door kwieke 60plussers terwijl ik hijgend en buiten adem elke 500 meter stond uit te puffen ). Om die reden doe ik nu alleen maar dingen die ik leuk vind en die niet teveel moeite kosten. Paardrijden lukt al wel, maar dan wel op de tamste bejaarde van stal . Gelukkig lukt het dan wel om daar een beetje te van genieten.

Ik merk dat bij het minste beetje energie dat ik voel, ik gelijk weer in de hoogste versnelling sta en ik weet niet waar de rem zit.



Hippie, wat is jouw verhaal?

Mijn verhaal, jeetje wat moeilijk om dat zo "ineens" op te schrijven



Ik heb sowieso een super heftige jeugd gehad, waarbij ik er vanaf mijn 15e gedwongen alleen voor stond.

Vanaf toen heb ik eigenlijk tot vorig jaar september (ik ben 32) keihard mezelf voorbij gerend, met heel veel ups & downs en vooral niet willen toegeven dat het helemaal niet zo goed met me gaat en een keiharde ontkenning van mijn verleden.

Vorig jaar ben ik dus gaan samenwonen, wat voor mij een verhuizing naar Amsterdam inhield. Een paar maanden daarvoor had ik daar ook werk gevonden en alles leek heel leuk en eindelijk wat rustiger te worden voor me. Helaas werkte ik voor een tiran, die werkweken van 60u eiste van me, onder immens hoge wegdruk. Nadat mijn contract daar afliep (op eigen initiatief uiteraard niet verlengd) ben ik in een gat gevallen. Dat was januari dit jaar. Ik kon (&kan) niet echt aarden hier, heb mijn sociale opvangnet niet in de buurt, ken niemand, heb nergens energie voor en vind eigenlijk alles zwaar kut. Niet op een depressieve manier overigens, want als ik wat doe kan ik daar wel erg van genieten. (dat maakt het verschil volgens mijn psycholoog).



Afgelopen juli was het zo heel warm hier en op de dag dat het 37 graden was in de stad heb ik mijn eerste, keiharde paniekaanval gehad. Op de SEH beland waar tevens een afwijking geconstateerd werd in mijn hartritme, waardoor ik feitelijk constant dacht dat ik ieder moment dood neer kon vallen en wat de paniekaanvallen die volgden alleen maar aanwakkerden.

Halverwege augustus (na de vakantie) naar een fysiotherapeut gegaan voor ademhalingsoefeningen, naar een psychiater voor medicatie en naar een psycholoog voor EMDR en gedragstherapie. Dat loopt nu allemaal nog.



Ik voelde me de laatste tijd wel weer iets beter en ging met het lekkere weer ook gerust een boekje lezen op het terras in mijn eentje, etc. maar vorige week vrijdag was ik met een vriendinnetje eindelijk weer eens in de kroeg waar ik ineens 2x flauwviel en waarna ik op de SEH belandde. Blijk nu een verlengde QT-Interval te hebben, al dan niet ten gevolge van de medicatie. De psychiater is niet bereikbaar en ben dus op onofficieel advies van de huisarts de medicatie weer aan het afbouwen, omdat dan in ieder geval de bijwerkingen minder worden. Helaas komt dan waarschijnlijk de paniek ook weer terug, kiezen tussen 2 kwaden dus...



Door al dit gezeik kom ik dus nog niet toe aan mezelf, vandaar dat het me wel lekker leek om ook eens van me af te schrijven op een forum. Praat er niet echt over met mensen verder ook, omdat ik merk dat de behoefte om erover te praten dan ook 100% is en ik juist niet wil dat het alles domineert.



Whoah.. heel verhaal geworden.. maar dat dus



Ik zal straks het hele topic eens teruglezen

welkom happyhippy, shit heftig hoor van die paniekaanvallen en dat hartgedoe! Want ik weet, daar ben je dus juist bang voor tijdens zo'n aanval.... en hoe kom je dan uit dat circeltje. Ik hoop dat stoppen met medicatie en roken helpt (las ik op ander topic).. Hier ook gestopt met roken, nu 1 week! Maar niet helemaal want gisteren kwam ik weer thuis na een weekje weg en ik wist dat ik nog 3 sigaretten had... die toch op gerookt.... oi oi oi slecht. Nah ja, nu maar weer vol goede moed vooruit.

Vannacht na een paar goede dagen, waar het wel een beetje leek of het de weer goede kant op ging met energie, echt MEGAslecht geslapen, elk uur wakker geworden met heftige dromen. De sigaretten misschien? Hmm. ben een beetje gaar drvan.



pussywillow, fijn dat je er even tussenuit bent geweest maar leuk weer van je te horen!

heerlijk hoor pussy en vienna, lekker aan het paardrijden.. ook al gaat het nog niet zo vlot, geniet er maar dubbel van ook voor mij, ben beetje jaloers! Ik ben weer helemaal terug naar de 10 minuten ommetjes. Maarja, komt wel weer. superlief vienna van je kaarsje!!



Ik heb trouwens ('visite')kaartjes gemaakt met inspirerende teksten/quotes, voor die momenten dat je het niet meer weet... om je weer even in de goede richting te wijzen. leuk om te doen, mss een tip.

x

Hee chicas, rustig hier! Ik ga maar even in gesprek met mezelf dan



Ik ben vandaag bij een kinesioloog geweest, dat is me wat hoor. ik was wel geintrigeerd door jou verhaal Vienna en dacht nah ja, blokkades opheffen enzo... dat heb ik wel nodig, ik probeer het eens een keer. En nu moet ik zeggen, ik vind het wel echt enorm ontspannend. Zo'n beetje hocus pocus met buisjes en Bachbloesems en spiertesten, waarbij mijn lichaam aangeeft waar ik gevoelig / allergisch / geblokkeerd etc voor ben... Het voelt een beetje als wellness, al die aandacht voor de ziel en mijn chakras ofzo. Anderzijds, tja. Het is echt wel onzin. Hoewel het wel echt een leuke nietzweverige man was, ik vraag me ook af of hij het zelf echt gelooft? Dat mijn lichaam tegen hem zegt met die armspiertest: ik ben 42% psychisch gevoelig voor suiker. Let wel, niet lichamelijk, maar psychisch gevoelig, dwz ik DENK dat ik gevoelig ben voor suiker, en wel voor 42%.

Aan de andere kant... ik ben wel heel vrolijk vandaag! En vraag me af: wat is het waard om te kiezen om hier wel in te geloven als het me ontspant en ik er vrolijk van wordt? Kan dat, dat je kiest te geloven? Maar dan zou geloven in God goedkoper zijn en werkt misschien even goed.

Anyways, verder gaat het hier wel redelijk momenteel, lekker aan het lezen en kruisjessteken en naar de wolkjes kijken in mijn hangmat, wel allright. Weer begonnen met roken maar ook weer gestopt en eet me nu misselijk aan dropjes.



@jade, hoe gaat het nu met je thuissituatie trouwens, zijn jij en moeders weer thuis?

@naoko, superbenieuwd hoe het met jou gaat inmiddels!



@rest, hoop alles goed!

@Bloem hocus pocus hehe, ik kan me voorstellen, bach bloesem gebruik ik echter al wel vanaf het begin van mijn BO. Ik weet niet of het echt helpt, ik heb het ook niet zonder geprobeerd maar neem het wel altijd. En ach kan nooit kwaad wat blokkades weghalen. Jij denkt dus dat je gevoelig voor suiker bent. ghehe, hehehe oke. best geinig.

Nope ouders nog steeds uit elkaar, ze zijn wel samen in therapie en zien elkaar nog regelmatig, ik hou me er een beetje buiten.

Ik vind het wel prima hier in dat vakantiehuis, ben hier echter wel meer alleen maar daar kan ik inmiddels weer tegen. Vandaag echt een schijt dag (ahum sorry). Vreselijk onzeker en bangig, zonder aanleiding of reden, wel weer bij de fysio gesport 10 min fietsen 10 min wandelen en 10 min roeien op alles laagste stand, ik zweette me kapot, thuis acuut een uur geslapen maar daarna wel iets verlicht ofzo. Ik merk wel dat een stuk zelfverzekerdheid en vechtlust is verdwenen wat ik eerder altijd overduidelijk had, vooral naar feestjes gaan of andere activiteiten zit ik altijd nog vreselijk te twijfelen moet ik het nou wel of niet doen? Ik merk ook dat je eigenlijk een stuk van "wie je was/als wie je je voordeed" kwijt bent. Ik vind het lastig om weer mijn eigen karakter te vinden, ik was altijd de "taaie tante" en vlot en sterk en zelfverzekerd (deed ik me ook voor), daar is nu niets van over dus weet ik niet zo goed wie ik dan wel precies ben en hoe ik me moet gedragen, of zou het vanzelf komen? Ik kan me nog moeilijk voorstellen hoe het er over een half jaar uitziet, wat voor opleiding ik ga doen, waar ik ga wonen hoe het met vriendinnen loopt, maar goed, de tijd zal het leren he..



Op de een of andere wonderbaarlijke vreemde manier openen zich wel steeds meer kansen.. Ik word weer geacht veel met mijn zingen te doen, oude band vroeg mij voor een optreden en mijn zanglerares regelt ook al een optreden, mailde mij ook een man of ik in de toekomst wat wil inzingen voor hem.. Zo zie je maar,

Kinesioloog vind ik nog steeds een vreemde naam trouwens Bloem

quote:jade444 schreef op 25 september 2015 @ 20:29: Ik merk ook dat je eigenlijk een stuk van "wie je was/als wie je je voordeed" kwijt bent. Ik vind het lastig om weer mijn eigen karakter te vinden, ik was altijd de "taaie tante" en vlot en sterk en zelfverzekerd (deed ik me ook voor), daar is nu niets van over dus weet ik niet zo goed wie ik dan wel precies ben en hoe ik me moet gedragen, of zou het vanzelf komen?



volgens mij is een burnout altijd ook wel een identiteitscrisis, ik heb daar ook heel erg mee geworsteld. En nou ben ik natuurlijk niet de burnout autoriteit want zo goed gaat het niet met me momenteel, maar die level heb ik geloof ik wel uitgespeeld. In plaats van me steeds te hersenbreken over wie ik nu was (zonder carriere, status, sociaal leven, bevestiging, en grond onder mijn voeten) ging ik gewoon meer af op wat fijn voelt. Juist die momenten koesteren wanneer je niet met dat soort vragen bezig bent omdat je in het moment bent, voor mij wandelend door het bos, knuffelend met mijn poezen, houdend van mijn lief of vrienden, werkendin mijn daktuintje, een mooi boek lezend, dat soort dingen. Ik merk dat als je op die manier koers zet, dus bewegend naar wat fijn voelt, de vraag 'wie je bent' veel minder zwaar wordt en uiteindelijk niet echt zo belangrijk.

Maar goed, dit lijkt me lastiger als ik/we echt weer aan de bak moeten dus daar heb ik ook niet echt antwoord op, dat moet de tijd leren... Maar, wat je zegt: ja, dat komt vanzelf!



slaap lekker allemaal

Hey allen, ik kom ook nog eens even schrijven, lang geleden! Er is de afgelopen weken zo veel in beweging gekomen, dat ik dit topic even heb moeten laten voor wat het was. Wel meegelezen af en toe hoor (en geprobeerd me niet schuldig te voelen over dat ik niets van me liet horen, stom hè).

Ik denk dat ik weer een leveltje heb uitgespeeld, of zo. In m'n eentje met m'n busje op reis geweest, en daar niet alleen mezelf meermaals, maar ook zowel hele hoge hoogtes (er is een stroom van tekenen en schrijven op gang gekomen die niet meer te stoppen is, en ik ben aan het leren leunen op mensen én eerlijk, open en kwetsbaar te zijn) als hele lage laagtes (een grote tranenlaag aangeboord, dat moest eruit & mezelf te hard gepusht in mn autorijangst, met paniekaanvallen op de autosnelweg tot gevolg, bah) tegengekomen. Maar wel het gevoel dat ik volop uit al die ervaringen aan het leren ben, en aan het bouwen aan wie ik zal zijn na m'n burnout. En dat voelt echt goed. Ik merk dat het gevaar is dat ik weer te snel vooruit wil door al die beweging, en dat ik elke dag weer opnieuw de burnout moet accepteren. En dat is soms best hard.



Bloem, die boodschap aan het universum heb ik in de lucht gestuurd toen je dat vroeg hoor! Hopelijk is ze aangekomen

En wat dat geloven betreft: een placebo-effect is ook een effect, maakt niet uit!



Jade, dat niet meer weten wie je bent, ja, herkenbaar! Mijn psych stelde me tijdens het eerste gesprek de vraag, wie ik was buiten degene die altijd maar doorging (en die had ik net moeten loslaten), en ik kon daar met de beste wil van de wereld niets op antwoorden, heel griezelig was dat, alsof ik niets of niemand meer was. Zoals Bloem zegt, burnout is écht een behoorlijke identiteitscrisis! Maar, daar moet ik weer Bloem bijtreden, eens je alles loslaat en gaat kijken naar wat fijn voelt, dan komt dat gevoel van identiteit wel ineens terug. Ben ik alleszins heel bang voor geweest, dat dat niet meer ging terugkomen, maar jawel! Bij mij had dat ook veel te maken met in plaats van in je hoofd te leven, ratio en gevoel terug in evenwicht te krijgen (ongoing struggle) door echt terug te leren voelen. Want dat kon ik écht niet meer. Heeft dat er bij jou misschien ook iets mee te maken?



Happyhippy, welkom, en laat je hier maar volledig gaan met alles van je af schrijven!

Hai allemaal, ook ik kruip weer eens in mijn toetsenbord.



Herkenbaar: wie ben ik en wie was ik dan en wie wil ik zijn.



Ik ben stevig bezig met werk-opbouwen, kost me al mijn energie kan ik wel zeggen. Doe daarbuiten weinig tot niets, het sociale blijft voor mij uitputtend, behalve als het soms ineens energie op lijkt te leveren maar dat kan ik moeilijk van te voren inschatten. En dus kan ik niet altijd op mijn eigen grenzen varen. Soms moeten ze juist even opgerekt worden om te ontdekken dat iets best kan, maar soms is dat dus echt niet zo. Dus door de grenzen soms juist, met mate, te overschrijden kan ik vervolgens grenspaaltjes slaan. En dan kunnen die paaltjes een paar weken later ineens weer verschuiven maar dat moet ik dan weer opnieuw uittesten.

Ik ben soms echt verdrietig als ik bedenk met hoeveel gemak en plezier ik mijn werk altijd gedaan heb en hoe ik nu moet bikkelen om überhaupt weer te wennen aan het maken van uren.



Dat is mijn level van dit moment: het gevoel van plezier en trots in mijn werk terugvinden, zonder over grenzen te gaan. Ik wil niet alleen maar bezig zijn met 'hoeveel uren' ik nu al maak, ik wil genieten van die uren. En dat betekent heel bewust zoeken naar de leuke dingen, de positieven. Op zich denk ik dat het een goed teken is dat ik hier over nadenk en het mis.



Maar tegelijkertijd als ik dan mensen zie die 's avonds iets doen, dan besef ik me hoe ver dat nog van me af staat. Misschien wel nooit meer wordt zoals het was. Is ook niet erg, maar ik verlang zo naar mijn oude, daadkrachtige, positieve ik. Is die er nog, komt die met de tijd ook weer boven drijven?



Bloem: je klinkt al met al best wel positief nu, dat is fijn om te lezen. En die kinedinges hoeft misschien geen keiharde wetenschap te zijn maar soms kunnen nieuwe ervaringen, nieuwe werelden ook nieuwe energie of juist nieuwe rust geven toch? Vraag niet hoe het kan, maar geniet ervan, dat lijkt me hier een prima motto!



En tuinhuisjes, busreizen...wow...wat is iedereen op z'n eigen manier toch goed bezig om soep te koken van die BO. Mag ik me er zo vanaf maken? Ik vind het echt fijn om te lezen hoe we allemaal op onze eigen manier een nieuwe weg aan het zoeken zijn. Ik lees alles mee, heb alleen vaak geen puf om te schrijven en jullie te kort te doen door niet heel inhoudelijk te reageren...



Fijn weekend allemaal, het wordt volgens mij lekker weer dus geniet in en op alle hangmatten, tuinen en balkonnetjes!

Hallo allemaal. Wel 'grappig' om te lezen wat een ieder al zo probeert om weer beter te worden. Ook ik heb bachbloesem geprobeerd. En een medium. Van dat laatste werd ik nog meer onzeker! Toekomstvoorspellingen zijn niet altijd fijn ook al zijn ze rooskleurig. Je wil er na leven en dat geeft weer druk. Geen aanrader dus. Zoals jullie weten ben ik gaan wandelen met een coach ( www.wandelcounselor.nl ) en gaan mediteren met apps op mijn foon. Het heeft me echt zoooo goed geholpen. Het zijn 2 dingen die ik blijf doen als onderhoud. Maar er was ook een kaart uit de osho tarot die precies beschreef in welk gat ik zat . Maar die ook beschreef dat dit gat alle potentie had. Ik vond hem heel fijn om te lezen en werd er zekerder door. Dus wie weet hebben jullie er ook wat aan: http://www.tarotweb.nl/osho/o06.html



Fijn weekend en geniet van de niets-ietsheid!

Welkom HappyHippy. Fijn dat je mee komt schrijven. Je hebt al veel hulp, super dat je er zo hard mee aan de slag gaat.



He PussyWillow; grenzen het blijft zo moeilijk, echt heel herkenbaar. Fijn dat je weer aan het paardrijden bent, ook al is het op het tamste paard van de stal.



He Bloem! Wat goed dat je weer met roken gestopt bent. Heb wel het idee dat je een heel andere kinesioloog gezien hebt dan ik. Bij mij geen bach bloesems, en percentages. Oh denk vooral: als het maar goed doet! En je weer een stap vooruit helpt. Ik geloof vooral dat je eigen gedachten je kunnen helen. Leuk dit quote kaartjes! Heb je ook een paar voorbeelden van quotes?



Dag Jade: het is niet makkelijk dat een BO zoveel zelfreflectie vraagt. Wat reageert je omgeving trouwens fijn door je zoveel kansen te geven rond muziek, super dat je met je passie en kwaliteiten aan de slag kunt.



Wauw Naoko; weer een level omhoog, woehoew! Heftig dat je zoveel emoties en spanningen hebt (gehad). Voelt het goed?



Aloha Beel: das een heel belangrijk level, echt plezier halen uit je werk. Heb je al bevindingen gedaan? Wat je echt wel en net niet leuk aan je werk vindt?



Hoi Inge: wat gaat het goed met je! Zo fijn om te lezen. Herkenbaar dat naarmate je BO minder wordt, je weer meer jezelf wordt en vooral je goede kwaliteiten mee naar boven komen, Het viel mij erg tegen om naar werk en professioneel te handelen om mijn werk, ook over koetjes en kalfjes te praten en eens een grapje te maken met collega's, had het gevoel heel regide te zijn en minder te genieten en langzaam komt mijn sociale kant weer meer naar boven en dat is zo fijn.



Dag HeteBliksem; Mooi dat het zo goed gaat met je wandelcoach. Welke app gebruik je?



Het nog een vraagje: ik zweet regelmatig als een otter. Vooral na een kleine inspanning (meer dan 10 min wandelen) reageert mijn lichaam alsof ik een zware work-out gedaan heb. Eigenlijk heb ik daar al mijn hele BO last van, maar nu ik weer werk valt het mijn omgeving op en krijg ik vele goedbedoelde tips en suggesties om toch iets aan mijn conditie te doen. Herkenbaar?



Fijne zonnige zondag allemaal! xxx

Ik gebruik de app van Yoga Nidra ( bodyscan). Heel fijn om uit je hoofd te komen en je lijf te voelen. Dat gebeurd eigenlijk ook als ik wandel. Uit mijn hoofd en mijn lijf weer voelen. De apps van Glenn Harrold zijn ook fijn. Soort van hypnose om te ontspannen. Duren wel langer en moet je echt even inkomen. Maar als het lukt dan is het bijzonder effectief!



Dat zweten herken ik. Mensen vroegen mij of ik al in de overgang was. Had continu opvliegers met zweetaanvallen. Ben er op mijn werk erg mee geplaagd. Heb toen een apart kantoortje gekregen. Kon ik lekker het raam open laten! Bleek wel dat mijn lichaamstemperatuur continu tegen de 38 graden aan zat. Dus continu verhoging. Schijnt een reactie te zijn bij een burn-out. Moet je maar eens meten op diverse tijden! Goed nieuws: het is over gegaan!! Maar was erg vervelend.

Hallo iedereen,



Na lang twijfelen toch maar een berichtje geschreven. Lees al een tijdje met jullie mee, maar weet niet of ik nog onder jong val (ben 39 )

Ik herken veel van jullie verhalen en het vallen en opstaan bij het herstel.

Ben zelf in 2005 totaal ingestort. Was altijd iemand die op jonge leeftijd al zware banen had in de hulpverlening, een erg druk sociaal netwerk, vrijwilligerswerk etc. Al met al een soort Superwoman die ik eigenlijk helemaal niet was!

Na een tijd duidelijk geworden dat ik een fikse burn out had en een PTST, opgelopen door mijn werk en veel gevaarlijke dingen meegemaakt hierin. Om het kort te houden, ben toen gedeeltelijk afgekeurd, weer begonnen met vrijwilligerswerk, drie jaar bij de Post gewerkt en toen op een kinderdagverblijf begonnen. Had mijn leven weer op een rijtje en voelde me fijn!



Wel erg verdrietig was het feit dat mijn vader in 2010 is overleden aan slokdarmkanker en 1.5 jaar ziek is geweest. Maar moet zeggen dat ik dit concreet verdriet vond en dit een plekje heb kunnen geven.



Op het Kinderdagverblijf is de ellende begonnen. Kreeg te horen dat ik het eerste jaar vaak ziek zou zijn (ziek, ben bijna nooit ziek was super fit door het werken bij de post) Nou ik heb het geweten.

Het eerste jaar geveld door vele buikvirussen, steeds maar weer opknappen op mijn vrije dagen en weer aan het werk.

In november 2013 erg ziek geworden, misselijk, diarree, veel afvallen, extreem moe, verkeerde antibiotica kuur gehad en toen is de ellende begonnen, was totaal verzwakt.



Nu twee jaar verder, na vele periodes moe zijn geweest, weer opknappen, en instorten, een huisarts die me niet serieus nam (tja ik was wel kwetsbaar want ik had een burn out gehad toch...) merkte ik dat ik geestelijk weer uit balans begon te raken.

Nu eindelijk zelf geregeld dat ik bij het Havenziekenhuis in Rotterdam ben onderzocht. Kwam uit dat ik nog twee darmparasieten had en dat mijn alvleesklier hierdoor niet goed functioneerde, waarschijnlijk ook nog een broertje/zusje van Pfeiffer wat de kop opsteekt als ik zo verzwak.

Ik dacht eindelijk een diagnose en iemand die gelooft dat ik echt goed in mijn vel zat voordat dit begon. Nu kan het alleen maar beter gaan!!!



Nou en toen kwam de Man met de Hamer langs. Ben geestelijk ingestort, na twee jaar de moed erin houden en veerkracht te voelen is deze nu best ver te zoeken.

Was bang om mijn angst en paniek klachten terug te krijgen vanuit mijn Burn out tijd en dit gebeurde dus ook.

Direct aan de bel getrokken, ben overgestapt naar een andere huisarts en nu gesprekken met een psycholoog.

Ook start ik dinsdag met sporten onder begeleiding van een fysiotherapeut.



Ik herken ook erg het gevoel te hebben gefaald, wat bijna iedereen van jullie ook schrijft. Ik ben nu voor de tweede keer in mijn leven uitgeschakeld en voel me op sommige momenten echt een mislukking. Ga hier ook mee aan de slag met de psycholoog, ze vindt dat ik zo streng ben voor mijzelf.

Merk dat ik behoefte heb aan contact met mensen die 'hetzelfde' doormaken.



Nou het is een lang verhaal geworden.... hoop dat jullie de energie hebben om het te lezen

Weet wel dat ik hier ook wel weer uit ga komen, is me de eerste keer ook gelukt, maar het voelt niet zo op sommige momenten, maar dit klinkt jullie wrs ook bekend in de oren.



(Net trouwens het boek gelezen Opgebrand van Maarten de Gendt, erg herkenbaar en goed geschreven)!

welkom @paddestoel! Tuurlijk mag je meeschrijven, de meeste hier zijn sowieso 30-something (van geest, en lichamelijk rond de 80).

Aiaiai wat vervelend voor je zeg en wat een verhaal! Ik begrijp dat het nu ws echt niet zo voelt maar al die wijze lessen die je hebt geleerd op je levenspad, die komen echt wel weer boven en gaan je er zeker weer bovenop helpen! Dat je nu eerst even boos of teleurgesteld bent, dat hoort erbij, geef het de tijd, zo te horen zet je wel al meteen goede stappen (fysio, psych) en vast en zeker gaat het snel weer de goede kant op. Zet em op, of af, wat het beste voelt!*



@Naoko, klinkt goed hee! Een soort bootcamp tot jezelf komen. Kan me goed voorstellen dat je best een beetje trots bent op jezelf. En ook dat het des te irritanter is dat die burnout ook dan nog steeds voortduurt, na zoveel levels!!



@beel, wow, wat goed dat het zo lekker gaat met je uren opbouw, maar begrijpelijk dat het je stoort dat het neigt naar uren aftikken.. Het lijkt me ook wel heel natuurlijk hoor, ik moet denken aan piano spelen vroeger. Eerst leerde je de noten, en pas wanneer dat vloeiend liep, speelde je de muziek, kon je er steeds meer gevoel in leggen. maar heel fijn dat het echt toch best wel aardig okee gaat daar



@vienna, das vervelend van dat zweten, ben benieuwd of het inderdaad verhoogde lichaamstemperatuur is. Heb geen tips, alleen dat de nasleep van een BO op conditie echt heel lang kan duren dus mss toch maar weer geduld hebben..?



Ik ga zelf aan de hydro-revalidatie in het zwembad, ben superbenieuwd!



@inge, nu jij ook een beetje BO-af bent, wat zijn jou 6 wijze (wijste) lessen die je van de BO hebt geleerd? xx



ik durf het bijna niet te zeggen maar ik heb een heel klein beetje het idee dat het wel weer de goede kant op gaat met mij. fingers crossed.



xxx





*om met Beel te spreken

Welkom Happyhippy en Paddestoel! Jeetje, heftige verhalen. Hopelijk hebben jullie net zo veel baat aan het hier van je afschrijven als wij allemaal.



Jade en Vienna, goed bezig met de conditieopbouw. En laat de omaatjes maar lachen, hebben ze ook eens een lolletje



Bloem, knap dat je gestopt bent met roken! Slippertje kan gebeuren, zolang je het daarna maar weer oppakt, wat je nu ook doet. Dat van die kinesioloog klinkt heeeel apart zeg. Ik geloof wel in de kracht van chakras, in de zin van dat je hele lichaam energie is en in balans moet zijn. En dat er blokkades kunnen zijn. Ik heb zelf goede ervaringen met massages die bij mij ook blokkades hebben opgeheven. Ik voelde me er daadwerkelijk door veranderen. Psychisch gevoelig zijn voor suiker gaat me daarentegen wel wat ver... Maar hee, net wat jij zegt: je vindt er ontspanning en als dat helpt, moet je vooral terug blijven gaan.



Pussywillow, hopelijk was de vakantie toch wel fijn ook al lag je uitgeput op dat zonnebedje. Soms kan verplicht rusten je veel goed doen. Grenzen blijven een lastig ding. Ik begin ze eigenlijk nu pas echt goed te herkennen.



Naoko: mooi dat je dat een 'leveltje uitspelen' noemt, mooie metafoor. Je hebt heel wat gedaan de laatste tijd. Goed bezig!



Beel, dat plezier komt weer terug. Echt. En op een gegeven moment zul je ook weer de energie hebben om te werken én nog een sociale activiteit te doen. Ook je oude eigenschappen komen op den duur weer bovendrijven. Je bent op de goede weg. Hou vol.



Inge, het is zeker een goed teken als je minder behoefte hebt om hier te schrijven. Fijn dat het goed met je gaat, geniet ervan!



Ik ben de afgelopen weken ziek geweest en mijn lichaam had het maar zwaar, waardoor ik maar weinig fut had voor veel dingen. Ik heb vooral veel series en films gekeken en dutjes gedaan.



Wie ben je en wat/wie wil je zijn: ook voor mij een herkenbaar thema. De laatste tijd ben ik hier heel intensief mee bezig. Ik schreef er eerder al over, dacht ik. Ik heb nu eindelijk de ruimte en rust in mijn hoofd gevonden om echt uit te vinden wie ik ben. Ik heb jarenlang op een bepaalde manier geleefd die niet goed bij me paste. Ik kon vroeger bijvoorbeeld nooit goed met gevoelens omgaan en schuwde diepgaande gesprekken. Nu merk ik dat ik juist veel liever dat soort gesprekken voer en minder goed ben in en behoefte heb aan de oppervlakkige praatjes. Ik heb sowieso meer rust in mijn hoofd. Zo rustig was het er nog nooit en ik vind het heerlijk.

Wat goed Stokstaartje dat je zo naar je lichaam en hart hebt leren luisteren! en beterschap!



effe tussendoor, het kwam mss zo over maar ik ga niet meer naar de kinesioloog hoor... Het was wel geinig, maar kost me daarvoor toch teveel geld. Wat ik nu mooi kan besteden aan een fijne massage straks





fijne dag, nog even flink genieten van het herfstzonnetje!

Hoi iedereen,

Bedankt voor jullie berichtjes fijn!

Beviel de Hydro revalidatie Bloem en wat doe je dan precies?

Ik krijg vanmiddag een fiets test van de fysio om te kijken hoe het met mijn conditie is gesteld, daarna gaan we een plan opzetten.

Ben erg benieuwd en vind het ook wel spannend, maar vind alles spannend op dit moment



Bloem zit jij nog steeds in een huisje buiten de stad? Ik woon sinds 1.5 jaar in een plaats onder Utrecht. Dacht vroeger ik ga de stad nooit uit, maar kreeg meer behoefte aan rust en trok alle prikkels slecht. Nou is een super goede keuze geweest. Als je de drukte op wilt zoeken is het 10 minuten op de fiets, maar zit ook binnen 5 minuten in het bos. Sowieso ligt het leeftempo (qua fietsen, lopen) een stuk lager hier en bevalt me goed!



Ik heb vorige week een sessie EMDR gekregen (denk dat de meeste wel weten wat dit is). Was zeer intensief, was bekaf het afgelopen weekend. Nu wel wat bijgekomen, maar voel me super kwetsbaar. Kost tijd om weer alle emoties te laten rusten. Voorlopig krijg ik nu geen nieuwe sessie van de psycholoog, moet eerst wat meer ankertjes hebben in mijn leven waar ik op kan bouwen.

Kreeg ook het advies om een uur in de week te kijken voor vrijwilligerswerk (bijvoorbeeld koffie drinken of wandelen met een bewoner uit het verpleeghuis) om ook het gevoel te krijgen dat ik weer nuttig bezig ben. Want dat mis is echt wel. Dit valt me ook zwaarder nu ik voor de tweede keer uitgevallen ben merk ik.

Hoe gaan jullie hiermee om?



Al met al moet ik dus veeeeeeel meer geduld hebben en berusten in het feit dat dit nu mijn situatie is en meegaan op de stroom.

Blijf ik lastig vinden hoor, de oude Paddestoel komt dan naar voren van Schouders eronder en doorgaan, maar werkt juist niet...



Zijn er meer mensen die op dit moment geen werk hebben en dus niet kunnen re-integreren in hun oude functie?



Had trouwens een super mooie paddenstoelen foto gemaakt, maar lukt niet om deze als profiel foto te krijgen, ga nog een poging wagen.

Nou ik ga nog even liggen voordat ik op de fiets ga bij de fysio!

@paddestoel, de hydrotherapie begint pas a.s. dinsdag, ben zelf dus ook benieuwd! Volgens mij soort van dit: https://www.youtube.com/watch?v=Ix-Fps1DpkA

Lijkt me ook echt wel leuk met de ouwetjes haha, soort van healing vind ik dat wel, dat besef dat je in hetzelfde schuitje zit. Ik ben nu weer terug in de stad trouwens, en eigenlijk bevalt het hier toch ook wel. Het was af en toe ook wel een beetje eenzaam. Zo zou ik me niet voelen als ik mobieler was geweest, dan vermaak ik me best, maar ik was goeddeels bankgebonden. Maar het was mentaal wel goed om even met de natuur te praten/ in contact met het universum/ that kind of thing. Wat gaaf dat je de stad uit bent verhuisd! Ik las eens dat in Rotterdam de meeste burnouts voorkomen... verbaast me niks.



Ik zit momenteel in ziektewet zonder baan om terug te gaan. Wel afgelopen jaar wat vrijwilligerswerk gedaan: eerst kletsen met oma's en later als taalcoach... terugval gehad en nu weer even niks :/

Maar ja, het is natuurlijk superfijn om iets nuttigs te doen. Ik vond het contact met de oma's ook heel erg fijn, en leerzaam ook, de hele dag op een stoel zitten en niks kunnen doen en toch zo lachen!



Best goede week deze week (al dacht ik daar gisteren echt anders over), twee hele sociale dagen gehad die best prima gingen, best stukkie gewandeld ook weer... hopelijk zet de lijn zich voort. Ik heb wel vaak van die paniekgedachtes: Oh nee niet weer terugvallen, hou die stijgende lijn vast!!! Wat natuurlijk niet werkt.



knuffels!