Psyche
alle pijlers
Autisme,wie ook?
vrijdag 9 oktober 2015 om 21:58
Ik wil geen knuppel in het hoenderhok gooien hoor, maar mijn man heeft dus sedert een paar jaar een Asperger-etiketje en ik zie het echt niet. En nee, ik ben niet anti-etiketje. Mijn zoon heeft een ADHD-etiketje en daar sta ik helemaal achter. Maar bij mijn man zie ik het dus niet, en ik hou dus ook geen rekening met zijn 'handicap'. Of misschien ook wel, maar dan op individueel niveau, gewoon omdat hij is wie hij is met zijn eigen unieke gebruiksaanwijzing en zo. Maar ja, ik heb ook een gebruiksaanwijzing en een behoorlijke ook, ik heb me alleen maar nooit laten onderzoeken. Ik heb me ook nooit geroepen gevoeld om naar partnerbijeenkomsten te gaan of zo, want ik ervaar het leven met een (vermeend?) autist niet als een probleem. Hij ervaart het zelf trouwens ook niet als een probleem. We hebben het er natuurlijk wel eens over, maar meestal verzandt zo'n gesprek in lolligheden van beide kanten.
En ja, vanuit die ervaring heb ik nog wel eens de neiging om zo'n diagnose te bagatelliseren, maar dat is dus niet omdat ik echt denk dat iedereen maar meteen een etiketje opgeplakt krijgt. Ik denk wel dat er met een milde (!) vorm van autisme of ADHD of wat dan ook best te leven valt, en dat een etiketje geen vrijbrief moet zijn om maar onbekookt de beest uit te hangen. En ik heb er ook al geen zin aan om mijn hele leven in het teken te zetten van de al dan niet terechte etiketjes van mijn huisgenoten.
En ja, met mijn instelling kan het lijken alsof ik mijn kop in het zand steek, maar zo ervaar ik het zelf niet. Hoe staan jullie hierin?
En ja, vanuit die ervaring heb ik nog wel eens de neiging om zo'n diagnose te bagatelliseren, maar dat is dus niet omdat ik echt denk dat iedereen maar meteen een etiketje opgeplakt krijgt. Ik denk wel dat er met een milde (!) vorm van autisme of ADHD of wat dan ook best te leven valt, en dat een etiketje geen vrijbrief moet zijn om maar onbekookt de beest uit te hangen. En ik heb er ook al geen zin aan om mijn hele leven in het teken te zetten van de al dan niet terechte etiketjes van mijn huisgenoten.
En ja, met mijn instelling kan het lijken alsof ik mijn kop in het zand steek, maar zo ervaar ik het zelf niet. Hoe staan jullie hierin?
vrijdag 9 oktober 2015 om 21:58
quote:Eleonora-1 schreef op 09 oktober 2015 @ 21:55:
[...]
Pfffff.....
Ik heb het er zo moeilijk mee.
Eigenlijk triggert de posting van Monica Geller me in dat opzicht ook.
Zij is boos en verdrietig geweest en vindt dat er tijd is verspild, dat mensen het hadden moeten zien.
En dat snap ik wel zó goed.
Nu is mijn dochter nog jong maar goed, ik wist al dat er 'iets' was toen ze een baby was.
Enniehoe, ik hoor wat je zegt hoor, absoluut, maar soms doet het nog zeer.
Dit is mede de reden waarom ik zo boos word als mensen beweren dat er te makkelijk diagnoses gesteld worden.
Want daarmee maak je ouders aan het twijfelen en duurt het soms dus langer dan nodig voordat die diagnose er komt.
Mijn kind was 9 toen hij de diagnose kreeg en dat had ook best eerder gekund, want vanaf dag 1 wist ik dat er wat met hem was.
[...]
Pfffff.....
Ik heb het er zo moeilijk mee.
Eigenlijk triggert de posting van Monica Geller me in dat opzicht ook.
Zij is boos en verdrietig geweest en vindt dat er tijd is verspild, dat mensen het hadden moeten zien.
En dat snap ik wel zó goed.
Nu is mijn dochter nog jong maar goed, ik wist al dat er 'iets' was toen ze een baby was.
Enniehoe, ik hoor wat je zegt hoor, absoluut, maar soms doet het nog zeer.
Dit is mede de reden waarom ik zo boos word als mensen beweren dat er te makkelijk diagnoses gesteld worden.
Want daarmee maak je ouders aan het twijfelen en duurt het soms dus langer dan nodig voordat die diagnose er komt.
Mijn kind was 9 toen hij de diagnose kreeg en dat had ook best eerder gekund, want vanaf dag 1 wist ik dat er wat met hem was.
If you doubt yourself, you're not alone. Everyone doubts you.
Week 11 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 11 van de Extremely Demotivational Calendar
vrijdag 9 oktober 2015 om 22:02
F-G, toen mijn oudste de diagnose kreeg, kreeg ik van de psych een bos veren in mijn reet, omdat ik het zo goed met hem deed. Ik heb in de jaren heel veel commentaar gekregen op mijn manier van opvoeden, omdat ik nogal afweek van de boekjes zeg maar. En toen die diagnose kwam, bleek ik instinctief wel zo ongeveer te doen wat zoon nodig had.
Zo kan ik me voorstellen dat de manier waarop jij met je man omgaat (en hij met jou) precies passend is en zo'n diagnose voegt dan weinig toe.
Maar in de (boze) buitenwereld kan het best dat mensen meer moeite met hem hebben.
Ik heb heel lang gevonden dat mijn oudste niet zo heel erg autistisch was.
Daar ben ik (noodgedwongen) op teruggekomen: hij is echt heel erg beperkt.
Maar k had dat niet door, omdat ik al vanaf zijn geboorte inspeel op zijn beperkingen.
Zo kan ik me voorstellen dat de manier waarop jij met je man omgaat (en hij met jou) precies passend is en zo'n diagnose voegt dan weinig toe.
Maar in de (boze) buitenwereld kan het best dat mensen meer moeite met hem hebben.
Ik heb heel lang gevonden dat mijn oudste niet zo heel erg autistisch was.
Daar ben ik (noodgedwongen) op teruggekomen: hij is echt heel erg beperkt.
Maar k had dat niet door, omdat ik al vanaf zijn geboorte inspeel op zijn beperkingen.
If you doubt yourself, you're not alone. Everyone doubts you.
Week 11 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 11 van de Extremely Demotivational Calendar
vrijdag 9 oktober 2015 om 22:02
quote:Eleonora-1 schreef op 09 oktober 2015 @ 21:55:
[...]
Pfffff.....
Ik heb het er zo moeilijk mee.
Eigenlijk triggert de posting van Monica Geller me in dat opzicht ook.
Zij is boos en verdrietig geweest en vindt dat er tijd is verspild, dat mensen het hadden moeten zien.
En dat snap ik wel zó goed.
Nu is mijn dochter nog jong maar goed, ik wist al dat er 'iets' was toen ze een baby was.
Enniehoe, ik hoor wat je zegt hoor, absoluut, maar soms doet het nog zeer.
Sorry, ik las mijn post opnieuw en bedacht me al dat jij er misschien verdrietig door zou worden.
Maar jouw dochter is nog een kind, ik ben echt 30 jaar 'kwijt', en ik werd altijd bekeken als 'ze kan wel maar ze wil gewoon niet', alles was gewoon mijn eigen schuld.
Jij ziet dat er met je kind iets aan de hand is en gaat op zoek naar antwoorden, dat is iets heel anders er maar vanuit gaan dat je kind gewoon een slecht karakter heeft.
En dat je daar misschien over geaarzeld hebt kan ik me wel voorstellen, het is ook niet niks allemaal, en ergens heb je toch het beeld van een 'normaal' kind dat gewoon gelukkig wordt, zonder al te veel hindernissen op haar weg.
Een psychiatrische aandoening doet dat beeld wel heel erg wankelen, een mens zou voor minder even terugdeinzen
[...]
Pfffff.....
Ik heb het er zo moeilijk mee.
Eigenlijk triggert de posting van Monica Geller me in dat opzicht ook.
Zij is boos en verdrietig geweest en vindt dat er tijd is verspild, dat mensen het hadden moeten zien.
En dat snap ik wel zó goed.
Nu is mijn dochter nog jong maar goed, ik wist al dat er 'iets' was toen ze een baby was.
Enniehoe, ik hoor wat je zegt hoor, absoluut, maar soms doet het nog zeer.
Sorry, ik las mijn post opnieuw en bedacht me al dat jij er misschien verdrietig door zou worden.
Maar jouw dochter is nog een kind, ik ben echt 30 jaar 'kwijt', en ik werd altijd bekeken als 'ze kan wel maar ze wil gewoon niet', alles was gewoon mijn eigen schuld.
Jij ziet dat er met je kind iets aan de hand is en gaat op zoek naar antwoorden, dat is iets heel anders er maar vanuit gaan dat je kind gewoon een slecht karakter heeft.
En dat je daar misschien over geaarzeld hebt kan ik me wel voorstellen, het is ook niet niks allemaal, en ergens heb je toch het beeld van een 'normaal' kind dat gewoon gelukkig wordt, zonder al te veel hindernissen op haar weg.
Een psychiatrische aandoening doet dat beeld wel heel erg wankelen, een mens zou voor minder even terugdeinzen
vrijdag 9 oktober 2015 om 22:05
quote:Eleonora-1 schreef op 09 oktober 2015 @ 21:55:
[...]
Pfffff.....
Ik heb het er zo moeilijk mee.
Eigenlijk triggert de posting van Monica Geller me in dat opzicht ook.
Zij is boos en verdrietig geweest en vindt dat er tijd is verspild, dat mensen het hadden moeten zien.
En dat snap ik wel zó goed.
Nu is mijn dochter nog jong maar goed, ik wist al dat er 'iets' was toen ze een baby was.
Enniehoe, ik hoor wat je zegt hoor, absoluut, maar soms doet het nog zeer.Natuurlijk doet het zeer! En dat mag er ook gewoon zijn.
[...]
Pfffff.....
Ik heb het er zo moeilijk mee.
Eigenlijk triggert de posting van Monica Geller me in dat opzicht ook.
Zij is boos en verdrietig geweest en vindt dat er tijd is verspild, dat mensen het hadden moeten zien.
En dat snap ik wel zó goed.
Nu is mijn dochter nog jong maar goed, ik wist al dat er 'iets' was toen ze een baby was.
Enniehoe, ik hoor wat je zegt hoor, absoluut, maar soms doet het nog zeer.Natuurlijk doet het zeer! En dat mag er ook gewoon zijn.
Het vivaforum heeft wel een hoop regels waar de werkelijkheid slecht in past. *Feow
vrijdag 9 oktober 2015 om 22:13
quote:Solomio schreef op 09 oktober 2015 @ 22:02:
F-G, toen mijn oudste de diagnose kreeg, kreeg ik van de psych een bos veren in mijn reet, omdat ik het zo goed met hem deed. Ik heb in de jaren heel veel commentaar gekregen op mijn manier van opvoeden, omdat ik nogal afweek van de boekjes zeg maar. En toen die diagnose kwam, bleek ik instinctief wel zo ongeveer te doen wat zoon nodig had.
Zo kan ik me voorstellen dat de manier waarop jij met je man omgaat (en hij met jou) precies passend is en zo'n diagnose voegt dan weinig toe.
Maar in de (boze) buitenwereld kan het best dat mensen meer moeite met hem hebben.
Ik heb heel lang gevonden dat mijn oudste niet zo heel erg autistisch was.
Daar ben ik (noodgedwongen) op teruggekomen: hij is echt heel erg beperkt.
Maar k had dat niet door, omdat ik al vanaf zijn geboorte inspeel op zijn beperkingen.Ja dat weet ik nog wel ja. En wij maar roepen dat je echt een Goede Moeder was . De pest met mijn man is dat de mensen in de Boze Buitenwereld veel minder moeite met hem hebben dan hij zelf denkt. Hij stelt zijn verwachtingen alleen wat te hoog, als je begrijpt wat ik bedoel, hij is heel snel teleurgesteld in mensen waar ik dan weer wat cynischer ben. Aan de andere kant is hij in Echte Crissituaties weer helemaal geweldig, omdat hij niet zo snel in paniek raakt. Zelfs toen hij zijn eigen zoon voor zijn ogen gelanceerd zag worden door een auto deed hij gewoon wat hij moest doen... nou ik had alleen maar dom staan te krijsen hoor. Maar maak dat zo'n man maar eens wijs, dat dat ook een kwaliteit is.
F-G, toen mijn oudste de diagnose kreeg, kreeg ik van de psych een bos veren in mijn reet, omdat ik het zo goed met hem deed. Ik heb in de jaren heel veel commentaar gekregen op mijn manier van opvoeden, omdat ik nogal afweek van de boekjes zeg maar. En toen die diagnose kwam, bleek ik instinctief wel zo ongeveer te doen wat zoon nodig had.
Zo kan ik me voorstellen dat de manier waarop jij met je man omgaat (en hij met jou) precies passend is en zo'n diagnose voegt dan weinig toe.
Maar in de (boze) buitenwereld kan het best dat mensen meer moeite met hem hebben.
Ik heb heel lang gevonden dat mijn oudste niet zo heel erg autistisch was.
Daar ben ik (noodgedwongen) op teruggekomen: hij is echt heel erg beperkt.
Maar k had dat niet door, omdat ik al vanaf zijn geboorte inspeel op zijn beperkingen.Ja dat weet ik nog wel ja. En wij maar roepen dat je echt een Goede Moeder was . De pest met mijn man is dat de mensen in de Boze Buitenwereld veel minder moeite met hem hebben dan hij zelf denkt. Hij stelt zijn verwachtingen alleen wat te hoog, als je begrijpt wat ik bedoel, hij is heel snel teleurgesteld in mensen waar ik dan weer wat cynischer ben. Aan de andere kant is hij in Echte Crissituaties weer helemaal geweldig, omdat hij niet zo snel in paniek raakt. Zelfs toen hij zijn eigen zoon voor zijn ogen gelanceerd zag worden door een auto deed hij gewoon wat hij moest doen... nou ik had alleen maar dom staan te krijsen hoor. Maar maak dat zo'n man maar eens wijs, dat dat ook een kwaliteit is.
vrijdag 9 oktober 2015 om 22:21
quote:Fenrir-Greyback schreef op 09 oktober 2015 @ 21:58:
Ik wil geen knuppel in het hoenderhok gooien hoor, maar mijn man heeft dus sedert een paar jaar een Asperger-etiketje en ik zie het echt niet. En nee, ik ben niet anti-etiketje. Mijn zoon heeft een ADHD-etiketje en daar sta ik helemaal achter. Maar bij mijn man zie ik het dus niet, en ik hou dus ook geen rekening met zijn 'handicap'. Of misschien ook wel, maar dan op individueel niveau, gewoon omdat hij is wie hij is met zijn eigen unieke gebruiksaanwijzing en zo. Maar ja, ik heb ook een gebruiksaanwijzing en een behoorlijke ook, ik heb me alleen maar nooit laten onderzoeken. Ik heb me ook nooit geroepen gevoeld om naar partnerbijeenkomsten te gaan of zo, want ik ervaar het leven met een (vermeend?) autist niet als een probleem. Hij ervaart het zelf trouwens ook niet als een probleem. We hebben het er natuurlijk wel eens over, maar meestal verzandt zo'n gesprek in lolligheden van beide kanten.
En ja, vanuit die ervaring heb ik nog wel eens de neiging om zo'n diagnose te bagatelliseren, maar dat is dus niet omdat ik echt denk dat iedereen maar meteen een etiketje opgeplakt krijgt. Ik denk wel dat er met een milde (!) vorm van autisme of ADHD of wat dan ook best te leven valt, en dat een etiketje geen vrijbrief moet zijn om maar onbekookt de beest uit te hangen. En ik heb er ook al geen zin aan om mijn hele leven in het teken te zetten van de al dan niet terechte etiketjes van mijn huisgenoten.
En ja, met mijn instelling kan het lijken alsof ik mijn kop in het zand steek, maar zo ervaar ik het zelf niet. Hoe staan jullie hierin?
Eerlijk gezegd sta ik daar, als moeder van een kind met een ASS diagnose, volkomen neutraal in.
Ik vind het oprecht prima dat jij het niet ziet bij je man, er uitstekend mee kunt leven en hij ook.
Toch fijn?
Ik hoop eigenlijk dat mijn dochter ook zo lekker kan leven met haar persoonlijkheid en de dingen waar zij tegenaan loopt.
Helaas is dat nu nog niet zo.
Sterker nog, hoe ouder ze wordt, hoe moeilijker sommige dingen worden voor haar.
Momenteel zijn zelfs bepaalde hele simpele dingen te ingewikkeld voor haar. Daarbij is ze sociaal niet handig en ongelooflijk verlegen op de koop toe.
Dus ik herken je verhaal niet maar vind het fijn voor jou dat het bij je man zo uitgepakt heeft.
Ik wil geen knuppel in het hoenderhok gooien hoor, maar mijn man heeft dus sedert een paar jaar een Asperger-etiketje en ik zie het echt niet. En nee, ik ben niet anti-etiketje. Mijn zoon heeft een ADHD-etiketje en daar sta ik helemaal achter. Maar bij mijn man zie ik het dus niet, en ik hou dus ook geen rekening met zijn 'handicap'. Of misschien ook wel, maar dan op individueel niveau, gewoon omdat hij is wie hij is met zijn eigen unieke gebruiksaanwijzing en zo. Maar ja, ik heb ook een gebruiksaanwijzing en een behoorlijke ook, ik heb me alleen maar nooit laten onderzoeken. Ik heb me ook nooit geroepen gevoeld om naar partnerbijeenkomsten te gaan of zo, want ik ervaar het leven met een (vermeend?) autist niet als een probleem. Hij ervaart het zelf trouwens ook niet als een probleem. We hebben het er natuurlijk wel eens over, maar meestal verzandt zo'n gesprek in lolligheden van beide kanten.
En ja, vanuit die ervaring heb ik nog wel eens de neiging om zo'n diagnose te bagatelliseren, maar dat is dus niet omdat ik echt denk dat iedereen maar meteen een etiketje opgeplakt krijgt. Ik denk wel dat er met een milde (!) vorm van autisme of ADHD of wat dan ook best te leven valt, en dat een etiketje geen vrijbrief moet zijn om maar onbekookt de beest uit te hangen. En ik heb er ook al geen zin aan om mijn hele leven in het teken te zetten van de al dan niet terechte etiketjes van mijn huisgenoten.
En ja, met mijn instelling kan het lijken alsof ik mijn kop in het zand steek, maar zo ervaar ik het zelf niet. Hoe staan jullie hierin?
Eerlijk gezegd sta ik daar, als moeder van een kind met een ASS diagnose, volkomen neutraal in.
Ik vind het oprecht prima dat jij het niet ziet bij je man, er uitstekend mee kunt leven en hij ook.
Toch fijn?
Ik hoop eigenlijk dat mijn dochter ook zo lekker kan leven met haar persoonlijkheid en de dingen waar zij tegenaan loopt.
Helaas is dat nu nog niet zo.
Sterker nog, hoe ouder ze wordt, hoe moeilijker sommige dingen worden voor haar.
Momenteel zijn zelfs bepaalde hele simpele dingen te ingewikkeld voor haar. Daarbij is ze sociaal niet handig en ongelooflijk verlegen op de koop toe.
Dus ik herken je verhaal niet maar vind het fijn voor jou dat het bij je man zo uitgepakt heeft.
vrijdag 9 oktober 2015 om 22:22
Ik kom bij deze uit de kast.
Ik vind het goede geheugen een zegen en een vloek tegelijk. Pietje kan vergeten zijn dat hij me 5 jaar geleden misschien even iets niet zo heel leuks gezegd heeft, maar er hoeft maar weer iets te gebeuren, of ik ben weer 5 jaar terug in de tijd. Aan de andere kant vergeet ik nooit telefoonnummers, adressen of kentekenplaten. Ik ken ze van alle auto's in de buurt. En ik houd me regelmatig in met zeggen dat ik iets al weet van iemand. Ik klink dan als een stalker, maar ik onthoud gewoon wat mensen me vertellen. Dus oefen ik mijn verraste hoofd, want dat levert minder gedoe op.
-ik was een paar maanden geleden getuige van een aanrijding. Iedereen hopste maar wat heen en weer en ik heb gebeld, een arts laten halen en het slachtoffer gerustgesteld. Niet omdat ik een superheld ben, of bijzonder betrokken, maar omdat ik weet dat je dat allemaal moet doen en die andere mensen deden allemaal niets. Daarna ben ik weer in de auto gestapt en weggereden, want ik moest nog aardappels schillen- Het klinkt zo een beetje arrogant, of zo, maar het was meer een praktisch lijstje dat je af kunt werken.
Ik vind het goede geheugen een zegen en een vloek tegelijk. Pietje kan vergeten zijn dat hij me 5 jaar geleden misschien even iets niet zo heel leuks gezegd heeft, maar er hoeft maar weer iets te gebeuren, of ik ben weer 5 jaar terug in de tijd. Aan de andere kant vergeet ik nooit telefoonnummers, adressen of kentekenplaten. Ik ken ze van alle auto's in de buurt. En ik houd me regelmatig in met zeggen dat ik iets al weet van iemand. Ik klink dan als een stalker, maar ik onthoud gewoon wat mensen me vertellen. Dus oefen ik mijn verraste hoofd, want dat levert minder gedoe op.
-ik was een paar maanden geleden getuige van een aanrijding. Iedereen hopste maar wat heen en weer en ik heb gebeld, een arts laten halen en het slachtoffer gerustgesteld. Niet omdat ik een superheld ben, of bijzonder betrokken, maar omdat ik weet dat je dat allemaal moet doen en die andere mensen deden allemaal niets. Daarna ben ik weer in de auto gestapt en weggereden, want ik moest nog aardappels schillen- Het klinkt zo een beetje arrogant, of zo, maar het was meer een praktisch lijstje dat je af kunt werken.
vrijdag 9 oktober 2015 om 22:26
quote:MonicaGeller schreef op 09 oktober 2015 @ 22:02:
[...]
Sorry, ik las mijn post opnieuw en bedacht me al dat jij er misschien verdrietig door zou worden.
Maar jouw dochter is nog een kind, ik ben echt 30 jaar 'kwijt', en ik werd altijd bekeken als 'ze kan wel maar ze wil gewoon niet', alles was gewoon mijn eigen schuld.
Jij ziet dat er met je kind iets aan de hand is en gaat op zoek naar antwoorden, dat is iets heel anders er maar vanuit gaan dat je kind gewoon een slecht karakter heeft.
En dat je daar misschien over geaarzeld hebt kan ik me wel voorstellen, het is ook niet niks allemaal, en ergens heb je toch het beeld van een 'normaal' kind dat gewoon gelukkig wordt, zonder al te veel hindernissen op haar weg.
Een psychiatrische aandoening doet dat beeld wel heel erg wankelen, een mens zou voor minder even terugdeinzen
O lieve Monica, nee, het is precies wat je zegt, mijn dochter is nog jong. Heel anders dan bij jou.
Ik snap dus ook wat je zegt. Over het kwijt zijn van tijd.
Dertig jaar maar liefst.
In dat opzicht ben ik er niet zo heel laat bij, dat realiseer ik me.
En ook niet té laat of zo.
Het is meer dat wat jij schreef me triggerde in de zin van 'gelukkig heb ik het opgepakt'.
Maar het doet pijn, soms.
[...]
Sorry, ik las mijn post opnieuw en bedacht me al dat jij er misschien verdrietig door zou worden.
Maar jouw dochter is nog een kind, ik ben echt 30 jaar 'kwijt', en ik werd altijd bekeken als 'ze kan wel maar ze wil gewoon niet', alles was gewoon mijn eigen schuld.
Jij ziet dat er met je kind iets aan de hand is en gaat op zoek naar antwoorden, dat is iets heel anders er maar vanuit gaan dat je kind gewoon een slecht karakter heeft.
En dat je daar misschien over geaarzeld hebt kan ik me wel voorstellen, het is ook niet niks allemaal, en ergens heb je toch het beeld van een 'normaal' kind dat gewoon gelukkig wordt, zonder al te veel hindernissen op haar weg.
Een psychiatrische aandoening doet dat beeld wel heel erg wankelen, een mens zou voor minder even terugdeinzen
O lieve Monica, nee, het is precies wat je zegt, mijn dochter is nog jong. Heel anders dan bij jou.
Ik snap dus ook wat je zegt. Over het kwijt zijn van tijd.
Dertig jaar maar liefst.
In dat opzicht ben ik er niet zo heel laat bij, dat realiseer ik me.
En ook niet té laat of zo.
Het is meer dat wat jij schreef me triggerde in de zin van 'gelukkig heb ik het opgepakt'.
Maar het doet pijn, soms.
vrijdag 9 oktober 2015 om 22:33
quote:Solomio schreef op 09 oktober 2015 @ 21:11:
[...]
Och, ik vind het een prettige afwisseling, als ik een stukje typ dat ik dan niet steeds het woord diagnose hoef te typen, maar ook etiket kan typen. Dat leest prettiger.
Misschien is het - de moeite van anderen- te omzeilen door er ethiket van te maken
(flauw, moest m even kwijt : 0 )
[...]
Och, ik vind het een prettige afwisseling, als ik een stukje typ dat ik dan niet steeds het woord diagnose hoef te typen, maar ook etiket kan typen. Dat leest prettiger.
Misschien is het - de moeite van anderen- te omzeilen door er ethiket van te maken
(flauw, moest m even kwijt : 0 )
vrijdag 9 oktober 2015 om 22:39
quote:Eleonora-1 schreef op 09 oktober 2015 @ 22:21:
[...]
Eerlijk gezegd sta ik daar, als moeder van een kind met een ASS diagnose, volkomen neutraal in.
Ik vind het oprecht prima dat jij het niet ziet bij je man, er uitstekend mee kunt leven en hij ook.
Toch fijn?
Ik hoop eigenlijk dat mijn dochter ook zo lekker kan leven met haar persoonlijkheid en de dingen waar zij tegenaan loopt.
Helaas is dat nu nog niet zo.
Sterker nog, hoe ouder ze wordt, hoe moeilijker sommige dingen worden voor haar.
Momenteel zijn zelfs bepaalde hele simpele dingen te ingewikkeld voor haar. Daarbij is ze sociaal niet handig en ongelooflijk verlegen op de koop toe.
Dus ik herken je verhaal niet maar vind het fijn voor jou dat het bij je man zo uitgepakt heeft.Dat van die simpele dingen die ineens heel lastig blijken herken ik dan wel weer bij mijn man. Ik maak iedere dag voor ik ga werken twee lijstjes voor hem: een boodschappenlijstje en een lijstje met huishoudelijke dingetjes. En dan gaat het prima, maar als ik geen lijstjes achterlaat wordt het een zooitje. Goh, dat is wel een eye-opener ja. Hij zit er trouwens helemaal niet mee hoor, ook niet als ik de lijstjes een keer vergeten ben (ik ben namelijk ook best een warhoofd). Maar buitenshuis krijgt hij niet van die lijstjes natuurlijk.
[...]
Eerlijk gezegd sta ik daar, als moeder van een kind met een ASS diagnose, volkomen neutraal in.
Ik vind het oprecht prima dat jij het niet ziet bij je man, er uitstekend mee kunt leven en hij ook.
Toch fijn?
Ik hoop eigenlijk dat mijn dochter ook zo lekker kan leven met haar persoonlijkheid en de dingen waar zij tegenaan loopt.
Helaas is dat nu nog niet zo.
Sterker nog, hoe ouder ze wordt, hoe moeilijker sommige dingen worden voor haar.
Momenteel zijn zelfs bepaalde hele simpele dingen te ingewikkeld voor haar. Daarbij is ze sociaal niet handig en ongelooflijk verlegen op de koop toe.
Dus ik herken je verhaal niet maar vind het fijn voor jou dat het bij je man zo uitgepakt heeft.Dat van die simpele dingen die ineens heel lastig blijken herken ik dan wel weer bij mijn man. Ik maak iedere dag voor ik ga werken twee lijstjes voor hem: een boodschappenlijstje en een lijstje met huishoudelijke dingetjes. En dan gaat het prima, maar als ik geen lijstjes achterlaat wordt het een zooitje. Goh, dat is wel een eye-opener ja. Hij zit er trouwens helemaal niet mee hoor, ook niet als ik de lijstjes een keer vergeten ben (ik ben namelijk ook best een warhoofd). Maar buitenshuis krijgt hij niet van die lijstjes natuurlijk.
vrijdag 9 oktober 2015 om 22:41
quote:barbaracartland schreef op 09 oktober 2015 @ 22:22:
Ik kom bij deze uit de kast.
Ik vind het goede geheugen een zegen en een vloek tegelijk. Pietje kan vergeten zijn dat hij me 5 jaar geleden misschien even iets niet zo heel leuks gezegd heeft, maar er hoeft maar weer iets te gebeuren, of ik ben weer 5 jaar terug in de tijd. Aan de andere kant vergeet ik nooit telefoonnummers, adressen of kentekenplaten. Ik ken ze van alle auto's in de buurt. En ik houd me regelmatig in met zeggen dat ik iets al weet van iemand. Ik klink dan als een stalker, maar ik onthoud gewoon wat mensen me vertellen. Dus oefen ik mijn verraste hoofd, want dat levert minder gedoe op.
Same here . Ik heb het alleen nooit aan autisme gelinkt eigenlijk.
Ik kom bij deze uit de kast.
Ik vind het goede geheugen een zegen en een vloek tegelijk. Pietje kan vergeten zijn dat hij me 5 jaar geleden misschien even iets niet zo heel leuks gezegd heeft, maar er hoeft maar weer iets te gebeuren, of ik ben weer 5 jaar terug in de tijd. Aan de andere kant vergeet ik nooit telefoonnummers, adressen of kentekenplaten. Ik ken ze van alle auto's in de buurt. En ik houd me regelmatig in met zeggen dat ik iets al weet van iemand. Ik klink dan als een stalker, maar ik onthoud gewoon wat mensen me vertellen. Dus oefen ik mijn verraste hoofd, want dat levert minder gedoe op.
Same here . Ik heb het alleen nooit aan autisme gelinkt eigenlijk.
vrijdag 9 oktober 2015 om 22:47
quote:Moiren_ schreef op 09 oktober 2015 @ 22:41:
Fenrir, wat is de reden dat er ooit tot een diagnose is gekomen? Meestal gebeurt dat pas als iemand vastloopt op 1 of meerdere vlakken.
Een nogal persistente depressie. Die was dus wel lastig te hanteren voor mij . Het grappige is dat de depressie na de diagnose nooit meer is teruggekeerd, dus hoe het is is het maar het was dus toch ergens goed voor .
Ik geloof trouwens toch niet dat diagnoses nergens goed voor zijn. Als mijn zoon geen diagnose had gekregen was hij al lang bevorderd geweest tot chronisch thuiszitter, want thuis is hij voor ons best te hanteren maar op een reguliere school voor geen meter. Kun je je natuurlijk gaan afvragen of er in zijn geval wel een diagnose nodig was, want iedere langslopende buurvrouw kon zien dat hij nooit zou gedijen op een drukke ongestructureerde reguliere school met grote klassen. Maar dan wordt het weer een systeemtheoretisch verhaaltje en daar heb ik nu geen zin in. Ik ben in elk geval heel blij met zijn diagnose .
Fenrir, wat is de reden dat er ooit tot een diagnose is gekomen? Meestal gebeurt dat pas als iemand vastloopt op 1 of meerdere vlakken.
Een nogal persistente depressie. Die was dus wel lastig te hanteren voor mij . Het grappige is dat de depressie na de diagnose nooit meer is teruggekeerd, dus hoe het is is het maar het was dus toch ergens goed voor .
Ik geloof trouwens toch niet dat diagnoses nergens goed voor zijn. Als mijn zoon geen diagnose had gekregen was hij al lang bevorderd geweest tot chronisch thuiszitter, want thuis is hij voor ons best te hanteren maar op een reguliere school voor geen meter. Kun je je natuurlijk gaan afvragen of er in zijn geval wel een diagnose nodig was, want iedere langslopende buurvrouw kon zien dat hij nooit zou gedijen op een drukke ongestructureerde reguliere school met grote klassen. Maar dan wordt het weer een systeemtheoretisch verhaaltje en daar heb ik nu geen zin in. Ik ben in elk geval heel blij met zijn diagnose .
vrijdag 9 oktober 2015 om 22:50
Het lastige is dat je voor bijna alle toegang van zorg, hulp en speciaal onderwijs een diagnose nodig hebt. Dus als je kind het niet redt binnen het regulier kan je er al niet meer omheen.
Wat ik leuk vindt om te lezen is dat het bij meerdere mensen "niet opvalt", omdat ze de omstandigheden zo aangepast hebben dat de ander goed kan functioneren.
Daar hadden we het vandaag op het werk namelijk over
Wat ik leuk vindt om te lezen is dat het bij meerdere mensen "niet opvalt", omdat ze de omstandigheden zo aangepast hebben dat de ander goed kan functioneren.
Daar hadden we het vandaag op het werk namelijk over
vrijdag 9 oktober 2015 om 22:51
Ik ook niet, maar op een gegeven moment begonnen dingen toch wel op te vallen. Maar omdat je met heel veel dingen leert omgaan en omdat ik redelijk goed gesocialiseerd ben (als een soort Golden Retriever ), werk je er wel aardig omheen. Het motorische probleem, mijn merkwaardige jeugd en zelfs het praten met objecten hoorden dus allemaal bij een etiket.
vrijdag 9 oktober 2015 om 22:51
Er zijn verschillende mensen die vroegen waarom ik bang ben.
De reactie van Monica herkende ik mij ook wel heel erg in.
Ik ben in mijn leven al meerdere keren bij de psycholoog beland omdat ik echt vastloop. Vorige week een overleg gehad met huidige psycholoog en huisarts dat heeft er ingehakt bij mij vooral omdat ze alle 2 aansturen op verder onderzoek.
Op dit moment ben ik gewoon bang, bang dat mensen mij anders gaan zien omdat ik misschien straks wel een label krijg bang voor de gevolgen. Bang dat ik dicht klap tijdens de onderzoeken. Maar denk vooral angst voor het onbekende.
Aan de andere kant zo kan ik ook niet verder.
De reactie van Monica herkende ik mij ook wel heel erg in.
Ik ben in mijn leven al meerdere keren bij de psycholoog beland omdat ik echt vastloop. Vorige week een overleg gehad met huidige psycholoog en huisarts dat heeft er ingehakt bij mij vooral omdat ze alle 2 aansturen op verder onderzoek.
Op dit moment ben ik gewoon bang, bang dat mensen mij anders gaan zien omdat ik misschien straks wel een label krijg bang voor de gevolgen. Bang dat ik dicht klap tijdens de onderzoeken. Maar denk vooral angst voor het onbekende.
Aan de andere kant zo kan ik ook niet verder.
vrijdag 9 oktober 2015 om 22:53
quote:barbaracartland schreef op 09 oktober 2015 @ 22:51:
Ik ook niet, maar op een gegeven moment begonnen dingen toch wel op te vallen. Maar omdat je met heel veel dingen leert omgaan en omdat ik redelijk goed gesocialiseerd ben (als een soort Golden Retriever ), werk je er wel aardig omheen. Het motorische probleem, mijn merkwaardige jeugd en zelfs het praten met objecten hoorden dus allemaal bij een etiket.
Mijn collega praat met objecten. Nooit geweten dat dat bij autisme kan horen.
Ik ook niet, maar op een gegeven moment begonnen dingen toch wel op te vallen. Maar omdat je met heel veel dingen leert omgaan en omdat ik redelijk goed gesocialiseerd ben (als een soort Golden Retriever ), werk je er wel aardig omheen. Het motorische probleem, mijn merkwaardige jeugd en zelfs het praten met objecten hoorden dus allemaal bij een etiket.
Mijn collega praat met objecten. Nooit geweten dat dat bij autisme kan horen.
vrijdag 9 oktober 2015 om 22:55
quote:Eleonora-1 schreef op 09 oktober 2015 @ 21:06:
[...]
Dat maak je iemand die er geen weet van heeft verder niet wijs.
Ik dacht serieus ook dat het waar was, dat er zo snel labels werden uitgedeeld.
Van dat hele testen stelde ik me in eerste instantie niet eens veel voor.
Er was zelfs een tijd dat het me een enorme last leek, zo'n etiket.
Daarom werd mijn dochter pas laat getest.
Ik vond dat ze gewoon zichzelf was en dat dat prima was. We moesten haar allemaal maar nemen zoals ze was, vond ik.
Nu vind ik dat eigenwijs van mezelf
Ik vind zelfs dat ik mijn dochters leven eenvoudiger had kunnen maken door eerder het testtraject in te gaan.
Daar voel ik me schuldig over.
Ik snap wat je schrijft en ik snap, ook al denk ik dat het onterecht is, je schuldgevoel.
Maar wil je proberen om het ook van een andere kant te zien?
Want juist doordat jij aanvankelijk een andere mening had over onderzoeken en diagnostiseren kun je haar nu makkelijker beschermen tegen mensen met zo'n mening.
En doordat je haar zonder diagnose hebt geaccepteerd zoals ze was is jullie basis een waarvan je zeker weet dat die op je gevoel en niet op een diagnose verankerd is. (Ik krijg hier lastig op papier wat ik bedoel. Zoiets als ouders die harde geluiden vermijden bij hun kinderen omdat dat moet krijgen met een diagnose soms het commentaar dat ze hun kinderen niet tegen alles moeten beschermen omdat ze een diagnose hebben en gaan dan twijfelen)
Soms moet een kind en zijn/haar omgeving eerst toe zijn aan diagnostisch onderzoek. En dat is niet altijd fout. Die 'eigenwijsheid' heeft ook redenen en ook voordelen.
[...]
Dat maak je iemand die er geen weet van heeft verder niet wijs.
Ik dacht serieus ook dat het waar was, dat er zo snel labels werden uitgedeeld.
Van dat hele testen stelde ik me in eerste instantie niet eens veel voor.
Er was zelfs een tijd dat het me een enorme last leek, zo'n etiket.
Daarom werd mijn dochter pas laat getest.
Ik vond dat ze gewoon zichzelf was en dat dat prima was. We moesten haar allemaal maar nemen zoals ze was, vond ik.
Nu vind ik dat eigenwijs van mezelf
Ik vind zelfs dat ik mijn dochters leven eenvoudiger had kunnen maken door eerder het testtraject in te gaan.
Daar voel ik me schuldig over.
Ik snap wat je schrijft en ik snap, ook al denk ik dat het onterecht is, je schuldgevoel.
Maar wil je proberen om het ook van een andere kant te zien?
Want juist doordat jij aanvankelijk een andere mening had over onderzoeken en diagnostiseren kun je haar nu makkelijker beschermen tegen mensen met zo'n mening.
En doordat je haar zonder diagnose hebt geaccepteerd zoals ze was is jullie basis een waarvan je zeker weet dat die op je gevoel en niet op een diagnose verankerd is. (Ik krijg hier lastig op papier wat ik bedoel. Zoiets als ouders die harde geluiden vermijden bij hun kinderen omdat dat moet krijgen met een diagnose soms het commentaar dat ze hun kinderen niet tegen alles moeten beschermen omdat ze een diagnose hebben en gaan dan twijfelen)
Soms moet een kind en zijn/haar omgeving eerst toe zijn aan diagnostisch onderzoek. En dat is niet altijd fout. Die 'eigenwijsheid' heeft ook redenen en ook voordelen.
Je hebt zo’n 26.000 dagen tussen níets en eeuwigheid, je kunt lachen, je kunt klagen, maar elke dag ben je voor eeuwig kwijt.
vrijdag 9 oktober 2015 om 22:56
quote:single1985 schreef op 09 oktober 2015 @ 22:51:
Er zijn verschillende mensen die vroegen waarom ik bang ben.
De reactie van Monica herkende ik mij ook wel heel erg in.
Ik ben in mijn leven al meerdere keren bij de psycholoog beland omdat ik echt vastloop. Vorige week een overleg gehad met huidige psycholoog en huisarts dat heeft er ingehakt bij mij vooral omdat ze alle 2 aansturen op verder onderzoek.
Op dit moment ben ik gewoon bang, bang dat mensen mij anders gaan zien omdat ik misschien straks wel een label krijg bang voor de gevolgen. Bang dat ik dicht klap tijdens de onderzoeken. Maar denk vooral angst voor het onbekende.
Aan de andere kant zo kan ik ook niet verder.
Je hoeft natuurlijk aan niemand te vertellen dat je een diagnose hebt.
En diegene die het onderzoek afneemt doet dat heel vaak, dus als je dichtklapt weet diegene er vast mee om te gaan
Wat ik het fijne vond aan het krijgen van een diagnose was dat ik ineens begreep waarom ik steeds vast liep. En dat ik er gewoon helemaal niets aan kon doen en het dus niet luiheid was (en echt, ik werkte er keihard voor).
Het was een verademing om gespecialiseerde hulp te krijgen en in mijn geval medicatie (al vervloek ik die).
Er zijn verschillende mensen die vroegen waarom ik bang ben.
De reactie van Monica herkende ik mij ook wel heel erg in.
Ik ben in mijn leven al meerdere keren bij de psycholoog beland omdat ik echt vastloop. Vorige week een overleg gehad met huidige psycholoog en huisarts dat heeft er ingehakt bij mij vooral omdat ze alle 2 aansturen op verder onderzoek.
Op dit moment ben ik gewoon bang, bang dat mensen mij anders gaan zien omdat ik misschien straks wel een label krijg bang voor de gevolgen. Bang dat ik dicht klap tijdens de onderzoeken. Maar denk vooral angst voor het onbekende.
Aan de andere kant zo kan ik ook niet verder.
Je hoeft natuurlijk aan niemand te vertellen dat je een diagnose hebt.
En diegene die het onderzoek afneemt doet dat heel vaak, dus als je dichtklapt weet diegene er vast mee om te gaan
Wat ik het fijne vond aan het krijgen van een diagnose was dat ik ineens begreep waarom ik steeds vast liep. En dat ik er gewoon helemaal niets aan kon doen en het dus niet luiheid was (en echt, ik werkte er keihard voor).
Het was een verademing om gespecialiseerde hulp te krijgen en in mijn geval medicatie (al vervloek ik die).
vrijdag 9 oktober 2015 om 22:58
quote:Moiren_ schreef op 09 oktober 2015 @ 22:53:
[...]
Mijn collega praat met objecten. Nooit geweten dat dat bij autisme kan horen.
Dat heeft men mij verteld. Ik durfde niet te zeggen dat ik de waterkoker bedank, de pannen aanmoedig, de stofzuiger uitscheld. Ik heb gelukkig een vrij grote groep beta-mensen op mijn werk, daar zitten ook wel een paar merkwaardige types bij.
Ik denk ook niet dat ik er ooit iets van gehoord/geweten had, als ik niet een ander probleem had gehad, dat gerelateerd bleek te zijn.
[...]
Mijn collega praat met objecten. Nooit geweten dat dat bij autisme kan horen.
Dat heeft men mij verteld. Ik durfde niet te zeggen dat ik de waterkoker bedank, de pannen aanmoedig, de stofzuiger uitscheld. Ik heb gelukkig een vrij grote groep beta-mensen op mijn werk, daar zitten ook wel een paar merkwaardige types bij.
Ik denk ook niet dat ik er ooit iets van gehoord/geweten had, als ik niet een ander probleem had gehad, dat gerelateerd bleek te zijn.
vrijdag 9 oktober 2015 om 22:59
quote:Moiren_ schreef op 09 oktober 2015 @ 22:50:
Het lastige is dat je voor bijna alle toegang van zorg, hulp en speciaal onderwijs een diagnose nodig hebt. Dus als je kind het niet redt binnen het regulier kan je er al niet meer omheen.
Wat ik leuk vindt om te lezen is dat het bij meerdere mensen "niet opvalt", omdat ze de omstandigheden zo aangepast hebben dat de ander goed kan functioneren.
Daar hadden we het vandaag op het werk namelijk over
Zo werkt het ook, alleen een heleboel ouders willen dat niet inzien. "Thuis hebben we helemaal geen last met hem!" roepen ze dan, en dan zien ze voor het gemak even over het hoofd dat ze alleen maar geen last met hem hebben omdat ze intuïtief links en rechts wat aanpassingen gedaan hebben en dat gebeurt buitenshuis natuurlijk zonder diagnose niet. Zo zal het met mijn man ook wel gewerkt hebben, denk ik achteraf. Ik deed intuïtief wat aanpassingen, maar buitenshuis moest hij het helemaal zelf doen en dat was moeilijk, dus werd hij depressief. En nu hij een etiketje heeft is er een verklaring en dat was al zo'n opluchting dat hij niet meer depressief hoefde te zijn. Zo erg autistisch is ie ook niet hoor, daar ben ik zelfs ondanks dit topic toch wel van overtuigd. Maar toch wel een beetje dus .
Goh, grappig zo'n topic.
Het lastige is dat je voor bijna alle toegang van zorg, hulp en speciaal onderwijs een diagnose nodig hebt. Dus als je kind het niet redt binnen het regulier kan je er al niet meer omheen.
Wat ik leuk vindt om te lezen is dat het bij meerdere mensen "niet opvalt", omdat ze de omstandigheden zo aangepast hebben dat de ander goed kan functioneren.
Daar hadden we het vandaag op het werk namelijk over
Zo werkt het ook, alleen een heleboel ouders willen dat niet inzien. "Thuis hebben we helemaal geen last met hem!" roepen ze dan, en dan zien ze voor het gemak even over het hoofd dat ze alleen maar geen last met hem hebben omdat ze intuïtief links en rechts wat aanpassingen gedaan hebben en dat gebeurt buitenshuis natuurlijk zonder diagnose niet. Zo zal het met mijn man ook wel gewerkt hebben, denk ik achteraf. Ik deed intuïtief wat aanpassingen, maar buitenshuis moest hij het helemaal zelf doen en dat was moeilijk, dus werd hij depressief. En nu hij een etiketje heeft is er een verklaring en dat was al zo'n opluchting dat hij niet meer depressief hoefde te zijn. Zo erg autistisch is ie ook niet hoor, daar ben ik zelfs ondanks dit topic toch wel van overtuigd. Maar toch wel een beetje dus .
Goh, grappig zo'n topic.
vrijdag 9 oktober 2015 om 23:01
quote:barbaracartland schreef op 09 oktober 2015 @ 22:58:
[...]
Dat heeft men mij verteld. Ik durfde niet te zeggen dat ik de waterkoker bedank, de pannen aanmoedig, de stofzuiger uitscheld. Ik heb gelukkig een vrij grote groep beta-mensen op mijn werk, daar zitten ook wel een paar merkwaardige types bij.
Ik denk ook niet dat ik er ooit iets van gehoord/geweten had, als ik niet een ander probleem had gehad, dat gerelateerd bleek te zijn.O ja, het vertellen van al je schaamtevolle eigenaardigheden. Dat vond ik echt het allerergste aan de diagnostische gesprekken.
[...]
Dat heeft men mij verteld. Ik durfde niet te zeggen dat ik de waterkoker bedank, de pannen aanmoedig, de stofzuiger uitscheld. Ik heb gelukkig een vrij grote groep beta-mensen op mijn werk, daar zitten ook wel een paar merkwaardige types bij.
Ik denk ook niet dat ik er ooit iets van gehoord/geweten had, als ik niet een ander probleem had gehad, dat gerelateerd bleek te zijn.O ja, het vertellen van al je schaamtevolle eigenaardigheden. Dat vond ik echt het allerergste aan de diagnostische gesprekken.
