Actueel
alle pijlers
gender in Nederland
zondag 25 oktober 2015 om 09:39
Naar aanleiding van een spin-off in de discussie in het topic 'Racisme in Nederland.'
Het valt me op dat veel mensen, openlijk of verborgen, nog een vast rollenpatroon in hun hoofd hebben. Daarbij passen bepaalde taken niet bij mannen of bij vrouwen. In het genoemde topic werden mannelijke kraamverzorgers genoemd, of mannelijke crèchemedewerkers. Ook waren er reageerders die zich niet op hun gemak voelden in gemengde sauna's of zwembaden.
Blijkbaar kennen we (on)bewust dus toch nog steeds bepaalde kwaliteiten toe aan het mannelijk, dan wel vrouwelijk geslacht. Mannen die klussen doen, vrouwen die voor baby's zorgen. Prima dat je het thuis traditioneel wil aanpakken, maar kun je van de rest van de wereld nog verwachten dat die met je meedoet?
Hoe denken jullie daarover?
Het valt me op dat veel mensen, openlijk of verborgen, nog een vast rollenpatroon in hun hoofd hebben. Daarbij passen bepaalde taken niet bij mannen of bij vrouwen. In het genoemde topic werden mannelijke kraamverzorgers genoemd, of mannelijke crèchemedewerkers. Ook waren er reageerders die zich niet op hun gemak voelden in gemengde sauna's of zwembaden.
Blijkbaar kennen we (on)bewust dus toch nog steeds bepaalde kwaliteiten toe aan het mannelijk, dan wel vrouwelijk geslacht. Mannen die klussen doen, vrouwen die voor baby's zorgen. Prima dat je het thuis traditioneel wil aanpakken, maar kun je van de rest van de wereld nog verwachten dat die met je meedoet?
Hoe denken jullie daarover?
dinsdag 3 november 2015 om 22:59
NYC, ik kan alleen maar voor mezelf spreken. En voor wat ik in mijn omgeving zie.
Ik ken alleen maar mensen die hun best hebben gedaan om te gaan doen wat ze leuk vinden. Man en vrouw. Geld en afhankelijkheid zijn geen grote issues in mijn omgeving, zoveel mogelijk doen waar je zin in hebt wel.
Ik ken alleen maar mensen die hun best hebben gedaan om te gaan doen wat ze leuk vinden. Man en vrouw. Geld en afhankelijkheid zijn geen grote issues in mijn omgeving, zoveel mogelijk doen waar je zin in hebt wel.
Je hebt zo’n 26.000 dagen tussen níets en eeuwigheid, je kunt lachen, je kunt klagen, maar elke dag ben je voor eeuwig kwijt.
dinsdag 3 november 2015 om 23:19
http://www.retentie-manag ... van-jef-staes-boekreview/
Nav de post van nyc, Staes pleit voor een diploma-vrij en functie-vrije vorm van leren en werken: doe waar je goed in bent.
Dus geen vakkenpakket meer, en geen vastomkaderde functies: maar meer uitgaan van het talent of de passie van iemand. Vond het heel verfrissend.
Want waarom zou je onder je werk uit willen als je datgene doet waar je talent voor hebt?
Nav de post van nyc, Staes pleit voor een diploma-vrij en functie-vrije vorm van leren en werken: doe waar je goed in bent.
Dus geen vakkenpakket meer, en geen vastomkaderde functies: maar meer uitgaan van het talent of de passie van iemand. Vond het heel verfrissend.
Want waarom zou je onder je werk uit willen als je datgene doet waar je talent voor hebt?
dinsdag 3 november 2015 om 23:22
quote:lisaviva schreef op 03 november 2015 @ 23:19:
http://www.retentie-manag ... van-jef-staes-boekreview/
Nav de post van nyc, Staes pleit voor een diploma-vrij en functie-vrije vorm van leren en werken: doe waar je goed in bent.
Dus geen vakkenpakket meer, en geen vastomkaderde functies: maar meer uitgaan van het talent of de passie van iemand. Vond het heel verfrissend.
Want waarom zou je onder je werk uit willen als je datgene doet waar je talent voor hebt?
Omdat geen verantwoordelijkheden dragen gewoon nét iets lekkerder is.
En een talent voor shoppen is gewoon niet zoveel waard. Life sucks, ik weet het.
http://www.retentie-manag ... van-jef-staes-boekreview/
Nav de post van nyc, Staes pleit voor een diploma-vrij en functie-vrije vorm van leren en werken: doe waar je goed in bent.
Dus geen vakkenpakket meer, en geen vastomkaderde functies: maar meer uitgaan van het talent of de passie van iemand. Vond het heel verfrissend.
Want waarom zou je onder je werk uit willen als je datgene doet waar je talent voor hebt?
Omdat geen verantwoordelijkheden dragen gewoon nét iets lekkerder is.
En een talent voor shoppen is gewoon niet zoveel waard. Life sucks, ik weet het.
dinsdag 3 november 2015 om 23:37
quote:NYC schreef op 03 november 2015 @ 22:56:
Toch eigenlijk interessant, dit. Dan valt er nog wel degelijk winst te behalen op het gebied van emancipatie. Want eigenlijk is het bijna te begrijpen dat iemand die zijn/haar baan saai vindt of die op welke manier ook vooral energie vreet, liever een of meerdere dagen minder per week gaat werken.
Hoe zouden we méér meisjes kunnen laten kiezen voor banen (studies om te beginnen) die ze tien, vijftien jaar later niet zullen afdoen als ofwel te saai ofwel te slopend. Want daar moet mee begonnen worden denk ik, om vrouwen meer financieel onafhankelijk te laten zijn.Omdat veel vrouwen daar tevreden mee zijn. Niet iedereen heeft ook zin of de capaciteiten om door te leren. Er zijn ook vrouwen die niet eens kinderen op de wereld gezet zouden hebben als dat betekent had dat ze fulltime zouden moeten werken. Ik in elk geval niet. Mooi als je ambities hebt en voldoening uit je werk kunt halen maar dat geldt lang niet voor iedereen. Ook niet voor iedereen is emancipatie nou zo belangrijk hoor.
Toch eigenlijk interessant, dit. Dan valt er nog wel degelijk winst te behalen op het gebied van emancipatie. Want eigenlijk is het bijna te begrijpen dat iemand die zijn/haar baan saai vindt of die op welke manier ook vooral energie vreet, liever een of meerdere dagen minder per week gaat werken.
Hoe zouden we méér meisjes kunnen laten kiezen voor banen (studies om te beginnen) die ze tien, vijftien jaar later niet zullen afdoen als ofwel te saai ofwel te slopend. Want daar moet mee begonnen worden denk ik, om vrouwen meer financieel onafhankelijk te laten zijn.Omdat veel vrouwen daar tevreden mee zijn. Niet iedereen heeft ook zin of de capaciteiten om door te leren. Er zijn ook vrouwen die niet eens kinderen op de wereld gezet zouden hebben als dat betekent had dat ze fulltime zouden moeten werken. Ik in elk geval niet. Mooi als je ambities hebt en voldoening uit je werk kunt halen maar dat geldt lang niet voor iedereen. Ook niet voor iedereen is emancipatie nou zo belangrijk hoor.
woensdag 4 november 2015 om 00:01
quote:Amand schreef op 03 november 2015 @ 22:57:
[...]
Geen idee of dat aan de opvoeding van meisjes ligt. Dat je zo veel mogelijk geld wilt verdienen met de leukst mogelijke baan die je kunt krijgen lijkt me vanzelfsprekend, niet echt een mannending ofzo.
Nee, vind ik ook. Maar als ik kijk naar mijn opvoeding, en ik ben nog niet zo oud, dan werden vooral vrouwenberoepen geopperd, juf, kraamverzorgster, secretaresse. Terwijl echt al wel duidelijk was dat ik vrij intelligent was, en ook degene kon worden die een secretaresse nodig had. Maar dat werd niet geopperd. Wel dat dokters, advocaten of ondernemers geschikte partners waren, voor later. Want díe verdienden het geld.
Dat kan een uitzondering zijn, maar als ik kijk naar hoe mijn klasgenootjes van toen terecht zijn gekomen is dat wel aardig waarheid geworden en ik heb niet het Lbo gedaan ofzo, de meesten zijn thuis of hebben een minibaantje. Dus ik was geen uitzondering.
Ik heb een vrouwenopleiding gedaan. Hbo. Toen ik zwanger en begin 20 was hadden we het over werk/zorg verdelen. Ik was de enige die niet van plan was minder dan 4 dagen te gaan werken. Gek genoeg nam de meerderheid van mijn klasgenoten zich voor om überhaupt nooit fulltime te gaan werken, want wie deed dan het huishouden? En ze wilden uiteindelijk toch kinderen. Dus voordat er kinderen kwamen werd daar al op geanticipeerd.
Dat zie ik bij mannen toch anders gaan.
[...]
Geen idee of dat aan de opvoeding van meisjes ligt. Dat je zo veel mogelijk geld wilt verdienen met de leukst mogelijke baan die je kunt krijgen lijkt me vanzelfsprekend, niet echt een mannending ofzo.
Nee, vind ik ook. Maar als ik kijk naar mijn opvoeding, en ik ben nog niet zo oud, dan werden vooral vrouwenberoepen geopperd, juf, kraamverzorgster, secretaresse. Terwijl echt al wel duidelijk was dat ik vrij intelligent was, en ook degene kon worden die een secretaresse nodig had. Maar dat werd niet geopperd. Wel dat dokters, advocaten of ondernemers geschikte partners waren, voor later. Want díe verdienden het geld.
Dat kan een uitzondering zijn, maar als ik kijk naar hoe mijn klasgenootjes van toen terecht zijn gekomen is dat wel aardig waarheid geworden en ik heb niet het Lbo gedaan ofzo, de meesten zijn thuis of hebben een minibaantje. Dus ik was geen uitzondering.
Ik heb een vrouwenopleiding gedaan. Hbo. Toen ik zwanger en begin 20 was hadden we het over werk/zorg verdelen. Ik was de enige die niet van plan was minder dan 4 dagen te gaan werken. Gek genoeg nam de meerderheid van mijn klasgenoten zich voor om überhaupt nooit fulltime te gaan werken, want wie deed dan het huishouden? En ze wilden uiteindelijk toch kinderen. Dus voordat er kinderen kwamen werd daar al op geanticipeerd.
Dat zie ik bij mannen toch anders gaan.
woensdag 4 november 2015 om 00:02
quote:Amand schreef op 03 november 2015 @ 23:55:
Tja. Ik heb geen lady parts die me een leven lang verzorging garanderen zonder iets te presteren.Nou, ik heb anders human parts waardoor ik mezelf prima kan onderhouden hoor, net als jij. Hersenen en een stel handen. Daar zijn geen genitaliën bij nodig. Daarbij is die levenslange verzorging een illusie.
Tja. Ik heb geen lady parts die me een leven lang verzorging garanderen zonder iets te presteren.Nou, ik heb anders human parts waardoor ik mezelf prima kan onderhouden hoor, net als jij. Hersenen en een stel handen. Daar zijn geen genitaliën bij nodig. Daarbij is die levenslange verzorging een illusie.
woensdag 4 november 2015 om 08:49
quote:lisaviva schreef op 03 november 2015 @ 23:19:
http://www.retentie-manag ... van-jef-staes-boekreview/
Nav de post van nyc, Staes pleit voor een diploma-vrij en functie-vrije vorm van leren en werken: doe waar je goed in bent.
Dus geen vakkenpakket meer, en geen vastomkaderde functies: maar meer uitgaan van het talent of de passie van iemand. Vond het heel verfrissend.
Want waarom zou je onder je werk uit willen als je datgene doet waar je talent voor hebt?
Oeh nee, ben het hier absoluut niet mee eens. Ik ben er wel voorstander van om zo lang mogelijk opties open te kunnen houden voor studiekeuzes of vakkenpakketten gemaakt moeten worden. Ik heb bepaalde deuren al gesloten op 14-jarige leeftijd en denk dat ik daardoor al bepaalde wegen voor mijzelf had uitgestippeld en uitgesloten. Ik denk dat kinderen daar soms nog veel te jong voor zijn en nog niet allemaal in staat rationeel te kunnen kiezen.
Ik heb hier gisteren ook nog lang over liggen nadenken, hoe mensen tot hun beroeps- of opleidingskeuze komen. Uitgaan van je passie en talent leidt denk ik alleen in uitzonderlijke gevallen en bij zeer harde, gedreven en overtuigde werkers tot successen. Het is mogelijk, zeker, maar ik denk dat het merendeel uiteindelijk tegen beperkingen aanloopt waar ze zich op hebben verkeken.
http://www.retentie-manag ... van-jef-staes-boekreview/
Nav de post van nyc, Staes pleit voor een diploma-vrij en functie-vrije vorm van leren en werken: doe waar je goed in bent.
Dus geen vakkenpakket meer, en geen vastomkaderde functies: maar meer uitgaan van het talent of de passie van iemand. Vond het heel verfrissend.
Want waarom zou je onder je werk uit willen als je datgene doet waar je talent voor hebt?
Oeh nee, ben het hier absoluut niet mee eens. Ik ben er wel voorstander van om zo lang mogelijk opties open te kunnen houden voor studiekeuzes of vakkenpakketten gemaakt moeten worden. Ik heb bepaalde deuren al gesloten op 14-jarige leeftijd en denk dat ik daardoor al bepaalde wegen voor mijzelf had uitgestippeld en uitgesloten. Ik denk dat kinderen daar soms nog veel te jong voor zijn en nog niet allemaal in staat rationeel te kunnen kiezen.
Ik heb hier gisteren ook nog lang over liggen nadenken, hoe mensen tot hun beroeps- of opleidingskeuze komen. Uitgaan van je passie en talent leidt denk ik alleen in uitzonderlijke gevallen en bij zeer harde, gedreven en overtuigde werkers tot successen. Het is mogelijk, zeker, maar ik denk dat het merendeel uiteindelijk tegen beperkingen aanloopt waar ze zich op hebben verkeken.
woensdag 4 november 2015 om 09:10
In mijn tijd was het (zowel voor mij als in mijn omgeving) vooral zo dat ouders erop aandrongen dat je een baan kreeg met "vastigheid". Dat wilde zeggen: bij een grote werkgever of bij de overheid. In die tijd was daar nog de verzekering van goede arbeidsvoorwaarden, een goed pensioen, en je kon er blijven tot je vijfenzestigste. Het ging er niet om of je het werk leuk vond, en ik geloof ook niet dat het erg verschillend was voor jongens of meisjes.
Voor mijn eigen kinderen zie ik heel andere problemen. Vastigheid bestaat niet meer. Wat moet je ze adviseren? Een tijd geleden was een baan in de IC dé garantie voor een goede toekomst, maar dat bleek een zeepbel. Nu is het de techniek die gepromoot wordt, maar de ontwikkelingen daarin gaan razendsnel, en hoe is het over tien jaar? Ik heb mijn kinderen dus min of meer geadviseerd om te doen waar hun hart ligt/waar ze goed in zijn. Op hoop van zegen. Dat wel.
Voor mijn eigen kinderen zie ik heel andere problemen. Vastigheid bestaat niet meer. Wat moet je ze adviseren? Een tijd geleden was een baan in de IC dé garantie voor een goede toekomst, maar dat bleek een zeepbel. Nu is het de techniek die gepromoot wordt, maar de ontwikkelingen daarin gaan razendsnel, en hoe is het over tien jaar? Ik heb mijn kinderen dus min of meer geadviseerd om te doen waar hun hart ligt/waar ze goed in zijn. Op hoop van zegen. Dat wel.
woensdag 4 november 2015 om 09:18
En toch....mijn beide broers, mijn zus, mijn man en ik hebben allen een ding gemeen: als we ergens het nut niet van inzien dan kunnen we niet de motivatie opbrengen om het plichtsgetrouw toch te doen.
Wat erin heeft geresulteerd dat we als puber zijnde op de middelbare school zo ongeveer in slaap vielen: woordjes leren, formules leren, boeken lezen voor de lijst, we deden het gewoon niet.
Met de hakken over de sloot overgaan, zitten blijven, herexamen doen, geen idee wat we daarna moesten gaan studeren, want we zagen de bui al hangen: weer allemaal onzinvakken, waar je later never nooit meer iets mee doet, dingen uit je hoofd leren die je gewoon kunt opzoeken mocht je ze nodig hebben.
Na gemiddeld tien jaar gapen (middelbare school en daarna hbo), wisten we geen van allen meer wat nu echte wijsheid was.
Wat erin heeft geresulteerd dat we als puber zijnde op de middelbare school zo ongeveer in slaap vielen: woordjes leren, formules leren, boeken lezen voor de lijst, we deden het gewoon niet.
Met de hakken over de sloot overgaan, zitten blijven, herexamen doen, geen idee wat we daarna moesten gaan studeren, want we zagen de bui al hangen: weer allemaal onzinvakken, waar je later never nooit meer iets mee doet, dingen uit je hoofd leren die je gewoon kunt opzoeken mocht je ze nodig hebben.
Na gemiddeld tien jaar gapen (middelbare school en daarna hbo), wisten we geen van allen meer wat nu echte wijsheid was.
woensdag 4 november 2015 om 09:38
quote:meivogel schreef op 04 november 2015 @ 09:10:
In mijn tijd was het (zowel voor mij als in mijn omgeving) vooral zo dat ouders erop aandrongen dat je een baan kreeg met "vastigheid". Dat wilde zeggen: bij een grote werkgever of bij de overheid. In die tijd was daar nog de verzekering van goede arbeidsvoorwaarden, een goed pensioen, en je kon er blijven tot je vijfenzestigste. Het ging er niet om of je het werk leuk vond, en ik geloof ook niet dat het erg verschillend was voor jongens of meisjes.
Voor mijn eigen kinderen zie ik heel andere problemen. Vastigheid bestaat niet meer. Wat moet je ze adviseren? Een tijd geleden was een baan in de IC dé garantie voor een goede toekomst, maar dat bleek een zeepbel. Nu is het de techniek die gepromoot wordt, maar de ontwikkelingen daarin gaan razendsnel, en hoe is het over tien jaar? Ik heb mijn kinderen dus min of meer geadviseerd om te doen waar hun hart ligt/waar ze goed in zijn. Op hoop van zegen. Dat wel.Mijn man werkt vanaf zijn 18de bij de overheid. Hij heeft via de overheid ook allerlei opleidingen mogen doen en cursussen zodat hij zich flink omhoog kon werken. Bij de overheid moet j het wel heel erg bont maken voordat je ontslagen wordt. Daarom zijn wij ook nooit bang geweest dat mijn man zijn baan zou verliezen. Hij werkt er nog steeds met veel plezier. De tijden zijn wel veranderd en ze zijn wel wat 'strenger' geworden qua regels als vroeger maar het is er nog steeds heel relaxed werken. Ik denk dat mijn man in het bedrijfsleven nooit meer zou kunnen wennen.
In mijn tijd was het (zowel voor mij als in mijn omgeving) vooral zo dat ouders erop aandrongen dat je een baan kreeg met "vastigheid". Dat wilde zeggen: bij een grote werkgever of bij de overheid. In die tijd was daar nog de verzekering van goede arbeidsvoorwaarden, een goed pensioen, en je kon er blijven tot je vijfenzestigste. Het ging er niet om of je het werk leuk vond, en ik geloof ook niet dat het erg verschillend was voor jongens of meisjes.
Voor mijn eigen kinderen zie ik heel andere problemen. Vastigheid bestaat niet meer. Wat moet je ze adviseren? Een tijd geleden was een baan in de IC dé garantie voor een goede toekomst, maar dat bleek een zeepbel. Nu is het de techniek die gepromoot wordt, maar de ontwikkelingen daarin gaan razendsnel, en hoe is het over tien jaar? Ik heb mijn kinderen dus min of meer geadviseerd om te doen waar hun hart ligt/waar ze goed in zijn. Op hoop van zegen. Dat wel.Mijn man werkt vanaf zijn 18de bij de overheid. Hij heeft via de overheid ook allerlei opleidingen mogen doen en cursussen zodat hij zich flink omhoog kon werken. Bij de overheid moet j het wel heel erg bont maken voordat je ontslagen wordt. Daarom zijn wij ook nooit bang geweest dat mijn man zijn baan zou verliezen. Hij werkt er nog steeds met veel plezier. De tijden zijn wel veranderd en ze zijn wel wat 'strenger' geworden qua regels als vroeger maar het is er nog steeds heel relaxed werken. Ik denk dat mijn man in het bedrijfsleven nooit meer zou kunnen wennen.
woensdag 4 november 2015 om 09:49
quote:lisaviva schreef op 04 november 2015 @ 09:18:
En toch....mijn beide broers, mijn zus, mijn man en ik hebben allen een ding gemeen: als we ergens het nut niet van inzien dan kunnen we niet de motivatie opbrengen om het plichtsgetrouw toch te doen.
Wat erin heeft geresulteerd dat we als puber zijnde op de middelbare school zo ongeveer in slaap vielen: woordjes leren, formules leren, boeken lezen voor de lijst, we deden het gewoon niet.
Met de hakken over de sloot overgaan, zitten blijven, herexamen doen, geen idee wat we daarna moesten gaan studeren, want we zagen de bui al hangen: weer allemaal onzinvakken, waar je later never nooit meer iets mee doet, dingen uit je hoofd leren die je gewoon kunt opzoeken mocht je ze nodig hebben.
Na gemiddeld tien jaar gapen (middelbare school en daarna hbo), wisten we geen van allen meer wat nu echte wijsheid was.Ik herken mezelf daar wel in in dat geen motivatie hebben om te leren. Zeker als puber zijnde was ik met hele andere dingen bezig. Het was bij mij niet met de hakken over de sloot want ik heb zonder moeite de MAVO gehaald. Wel een mooie tijd gehad en vooral veel lol. Als ik met een kwartier leren een 6 kon halen dan had ik niet 3 kwartier gaan leren voor een 7. Talen ging me makkelijk af en ik ben geslaagd met zevens achten en negens. Ik heb altijd te horen gekregen dat als ik iets meer tijd erin gestoken had ik makkelijk de HAVO had kunnen halen maar dat boeide me niet.
En toch....mijn beide broers, mijn zus, mijn man en ik hebben allen een ding gemeen: als we ergens het nut niet van inzien dan kunnen we niet de motivatie opbrengen om het plichtsgetrouw toch te doen.
Wat erin heeft geresulteerd dat we als puber zijnde op de middelbare school zo ongeveer in slaap vielen: woordjes leren, formules leren, boeken lezen voor de lijst, we deden het gewoon niet.
Met de hakken over de sloot overgaan, zitten blijven, herexamen doen, geen idee wat we daarna moesten gaan studeren, want we zagen de bui al hangen: weer allemaal onzinvakken, waar je later never nooit meer iets mee doet, dingen uit je hoofd leren die je gewoon kunt opzoeken mocht je ze nodig hebben.
Na gemiddeld tien jaar gapen (middelbare school en daarna hbo), wisten we geen van allen meer wat nu echte wijsheid was.Ik herken mezelf daar wel in in dat geen motivatie hebben om te leren. Zeker als puber zijnde was ik met hele andere dingen bezig. Het was bij mij niet met de hakken over de sloot want ik heb zonder moeite de MAVO gehaald. Wel een mooie tijd gehad en vooral veel lol. Als ik met een kwartier leren een 6 kon halen dan had ik niet 3 kwartier gaan leren voor een 7. Talen ging me makkelijk af en ik ben geslaagd met zevens achten en negens. Ik heb altijd te horen gekregen dat als ik iets meer tijd erin gestoken had ik makkelijk de HAVO had kunnen halen maar dat boeide me niet.
woensdag 4 november 2015 om 13:09
quote:Blondie456 schreef op 04 november 2015 @ 09:38:
[...]
Mijn man werkt vanaf zijn 18de bij de overheid. Hij heeft via de overheid ook allerlei opleidingen mogen doen en cursussen zodat hij zich flink omhoog kon werken. Bij de overheid moet j het wel heel erg bont maken voordat je ontslagen wordt. Daarom zijn wij ook nooit bang geweest dat mijn man zijn baan zou verliezen. Hij werkt er nog steeds met veel plezier. De tijden zijn wel veranderd en ze zijn wel wat 'strenger' geworden qua regels als vroeger maar het is er nog steeds heel relaxed werken. Ik denk dat mijn man in het bedrijfsleven nooit meer zou kunnen wennen.Daarom was het in dat opzicht minder risicovol voor een van de partners om je baan op te zeggen. Tegenwoordig bestaat die vastigheid niet meer, ook niet bij de overheid. Ik zie het bij een kennis van mij, een man van tegen de zestig die al zijn hele leven voor de overheid werkt: hij heeft al drie reorganisatierondes overleefd, maar zeker van zijn positie is hij allerminst. Dat hadden wij vroeger toch niet kunnen denken.
[...]
Mijn man werkt vanaf zijn 18de bij de overheid. Hij heeft via de overheid ook allerlei opleidingen mogen doen en cursussen zodat hij zich flink omhoog kon werken. Bij de overheid moet j het wel heel erg bont maken voordat je ontslagen wordt. Daarom zijn wij ook nooit bang geweest dat mijn man zijn baan zou verliezen. Hij werkt er nog steeds met veel plezier. De tijden zijn wel veranderd en ze zijn wel wat 'strenger' geworden qua regels als vroeger maar het is er nog steeds heel relaxed werken. Ik denk dat mijn man in het bedrijfsleven nooit meer zou kunnen wennen.Daarom was het in dat opzicht minder risicovol voor een van de partners om je baan op te zeggen. Tegenwoordig bestaat die vastigheid niet meer, ook niet bij de overheid. Ik zie het bij een kennis van mij, een man van tegen de zestig die al zijn hele leven voor de overheid werkt: hij heeft al drie reorganisatierondes overleefd, maar zeker van zijn positie is hij allerminst. Dat hadden wij vroeger toch niet kunnen denken.
woensdag 4 november 2015 om 16:12
quote:marana schreef op 03 november 2015 @ 22:23:
[...]
Ik schreef nog iets over risicospreiding, dat negeer jij. Afhankelijk zijn van 1 werkgever of van 2 maakt een groot verschil. Met je hele gezin afhankelijk zijn van het inkomen van 1 werkende persoon is een veel grotere afhankelijkheid. Niet alleen qua onzekerheid van faillisement of zo, ook mag die werkende partner niet arbeidsongeschikt worden, etc.
Als je van je partner afhankelijk bent ben je afhankelijk van zijn (haar) werkgever en van die partner zelf. Als die partner de relatie verbreekt of ziek wordt of wat dan ook heb je bar weinig meer over.
Ik zie overigens afhankelijk zijn van een werkgever niet als vrijheid en het grootste goed, ik ben niet voor niets ondernemer Ik negeerde dat niet, ik gaf (ok in niet directe bewoordingen) dat je die risico's niet altijd kan spreiden. Ik ben nu de werkloze thuis, maar er is ook wel een periode geweest dat we allebei werkloos waren. De laatste 10 jaar sinds we beide onze vaste baan zijn kwijtgeraakt, is wat dat betreft een goede leerschool geweest dat het leven niet maakbaar is.
[...]
Ik schreef nog iets over risicospreiding, dat negeer jij. Afhankelijk zijn van 1 werkgever of van 2 maakt een groot verschil. Met je hele gezin afhankelijk zijn van het inkomen van 1 werkende persoon is een veel grotere afhankelijkheid. Niet alleen qua onzekerheid van faillisement of zo, ook mag die werkende partner niet arbeidsongeschikt worden, etc.
Als je van je partner afhankelijk bent ben je afhankelijk van zijn (haar) werkgever en van die partner zelf. Als die partner de relatie verbreekt of ziek wordt of wat dan ook heb je bar weinig meer over.
Ik zie overigens afhankelijk zijn van een werkgever niet als vrijheid en het grootste goed, ik ben niet voor niets ondernemer Ik negeerde dat niet, ik gaf (ok in niet directe bewoordingen) dat je die risico's niet altijd kan spreiden. Ik ben nu de werkloze thuis, maar er is ook wel een periode geweest dat we allebei werkloos waren. De laatste 10 jaar sinds we beide onze vaste baan zijn kwijtgeraakt, is wat dat betreft een goede leerschool geweest dat het leven niet maakbaar is.
Interviewer: And you see an equivalence between the idea of god and the idea of a fairy or a Leprechaun??? Dawkins: The evidence of both is equally poor! 
woensdag 4 november 2015 om 16:18
quote:Defietsboer schreef op 03 november 2015 @ 21:38:
[...]
Je partner is ook afhankelijk van zijn/haar werkgever. Je bent dus dubbel kwetsbaar, want afhankelijk van partner + diens werkgever.
Bovendien produceer je zelf iets als je werkt. Jouw arbeid wordt financieel beloond, ipv dat je een ander laat werken en daar weer van afhankelijk bent.
Is dus echt niet met elkaar te vergelijken.
Ik zie het niet als de ene partner die de andere laat werken. Wanneer je er samen voor kiest, heeft de niet werkende partner een andere rol binnen het economisch geheel van het partnerschap.
Iemand anders opperde al dat werkende het thuisfront, vrijwilligerswerk e.d. er gewoon bij doen. Niet onder werktijd neem ik aan. Ook in die tijden wordt er veel werk verricht door vrijwilligers. Ben er zelf een van geweest en nu ik weer werkloos ben, ben ik mij aan het orienteren waar ik mijn steentje kan bijdragen totdat ik weer werk gevonden heb. Er zijn meer manieren om te produceren dan alleen betaald werk. (En nee, ik heb het niet over kinderen, daar heb ik er zeer bewust 'maar' 1 van ).
Dat wil niet zeggen dat ik de kwetsbaarheid niet erken, maar ik wil er wel meezeggen dat het een persoonlijke keuze is. Ik snap niet waarom andere daar zoveel van moeten vinden. En ik gaf aan niet te begrijpen dat werken als onafhankelijk wordt gezien. Begrijp me niet verkeerd, ik hoop ook zo snel mogelijk weer een baan te hebben, maar ik zie mijzelf dan niet onafhankelijker dan dat ik nu ben.
[...]
Je partner is ook afhankelijk van zijn/haar werkgever. Je bent dus dubbel kwetsbaar, want afhankelijk van partner + diens werkgever.
Bovendien produceer je zelf iets als je werkt. Jouw arbeid wordt financieel beloond, ipv dat je een ander laat werken en daar weer van afhankelijk bent.
Is dus echt niet met elkaar te vergelijken.
Ik zie het niet als de ene partner die de andere laat werken. Wanneer je er samen voor kiest, heeft de niet werkende partner een andere rol binnen het economisch geheel van het partnerschap.
Iemand anders opperde al dat werkende het thuisfront, vrijwilligerswerk e.d. er gewoon bij doen. Niet onder werktijd neem ik aan. Ook in die tijden wordt er veel werk verricht door vrijwilligers. Ben er zelf een van geweest en nu ik weer werkloos ben, ben ik mij aan het orienteren waar ik mijn steentje kan bijdragen totdat ik weer werk gevonden heb. Er zijn meer manieren om te produceren dan alleen betaald werk. (En nee, ik heb het niet over kinderen, daar heb ik er zeer bewust 'maar' 1 van ).
Dat wil niet zeggen dat ik de kwetsbaarheid niet erken, maar ik wil er wel meezeggen dat het een persoonlijke keuze is. Ik snap niet waarom andere daar zoveel van moeten vinden. En ik gaf aan niet te begrijpen dat werken als onafhankelijk wordt gezien. Begrijp me niet verkeerd, ik hoop ook zo snel mogelijk weer een baan te hebben, maar ik zie mijzelf dan niet onafhankelijker dan dat ik nu ben.
Interviewer: And you see an equivalence between the idea of god and the idea of a fairy or a Leprechaun??? Dawkins: The evidence of both is equally poor!
woensdag 4 november 2015 om 16:25
quote:Amand schreef op 03 november 2015 @ 23:55:
Tja. Ik heb geen lady parts die me een leven lang verzorging garanderen zonder iets te presteren.
***Zet generaliseer stand ook aan***
Nee, jij hebt andere 'parts' waar je carriere mee kan maken en niemand je in de weg staat.
***Zet generaliseer stand weer uit***
Tja. Ik heb geen lady parts die me een leven lang verzorging garanderen zonder iets te presteren.
***Zet generaliseer stand ook aan***
Nee, jij hebt andere 'parts' waar je carriere mee kan maken en niemand je in de weg staat.
***Zet generaliseer stand weer uit***
Interviewer: And you see an equivalence between the idea of god and the idea of a fairy or a Leprechaun??? Dawkins: The evidence of both is equally poor!
woensdag 4 november 2015 om 18:13
Ik snap niet dat er hier mensen zijn die zich werkelijk voor de gek houden dat werkeloos thuis zitten hetzelfde is als een baan hebben. Als je werkt lever je een financiële bijdrage aan de samenleving. Maak je het mogelijk dat er gezondheidszorg is, dat er sociale voorzieningen zijn, dat mensen werkeloos thuis kunnen zitten (want die pech kan inderdaad iedereen overkomen).
Sommige mensen proberen wel heel krampachtig een vals wereldbeeld voor zichzelf te scheppen...
Sommige mensen proberen wel heel krampachtig een vals wereldbeeld voor zichzelf te scheppen...
Occam's razor
woensdag 4 november 2015 om 18:20
quote:IBAOHI schreef op 04 november 2015 @ 16:18:
[...]
Ik zie het niet als de ene partner die de andere laat werken. Wanneer je er samen voor kiest, heeft de niet werkende partner een andere rol binnen het economisch geheel van het partnerschap.
Iemand anders opperde al dat werkende het thuisfront, vrijwilligerswerk e.d. er gewoon bij doen. Niet onder werktijd neem ik aan. Ook in die tijden wordt er veel werk verricht door vrijwilligers. Ben er zelf een van geweest en nu ik weer werkloos ben, ben ik mij aan het orienteren waar ik mijn steentje kan bijdragen totdat ik weer werk gevonden heb. Er zijn meer manieren om te produceren dan alleen betaald werk. (En nee, ik heb het niet over kinderen, daar heb ik er zeer bewust 'maar' 1 van ).
Dat wil niet zeggen dat ik de kwetsbaarheid niet erken, maar ik wil er wel meezeggen dat het een persoonlijke keuze is. Ik snap niet waarom andere daar zoveel van moeten vinden. En ik gaf aan niet te begrijpen dat werken als onafhankelijk wordt gezien. Begrijp me niet verkeerd, ik hoop ook zo snel mogelijk weer een baan te hebben, maar ik zie mijzelf dan niet onafhankelijker dan dat ik nu ben.Niet iedereen werkt 'onder werktijd', dikke kans dat ik werk wanneer een ander weekend heeft en vrijwilligerswerk doe als een ander werkt. Als de meeste mensen naar het 8 uur journaal kijken met een bakkie koffie dan is mijn werkdag nog lang niet over. Niet iedereen werkt van 9-5.
[...]
Ik zie het niet als de ene partner die de andere laat werken. Wanneer je er samen voor kiest, heeft de niet werkende partner een andere rol binnen het economisch geheel van het partnerschap.
Iemand anders opperde al dat werkende het thuisfront, vrijwilligerswerk e.d. er gewoon bij doen. Niet onder werktijd neem ik aan. Ook in die tijden wordt er veel werk verricht door vrijwilligers. Ben er zelf een van geweest en nu ik weer werkloos ben, ben ik mij aan het orienteren waar ik mijn steentje kan bijdragen totdat ik weer werk gevonden heb. Er zijn meer manieren om te produceren dan alleen betaald werk. (En nee, ik heb het niet over kinderen, daar heb ik er zeer bewust 'maar' 1 van ).
Dat wil niet zeggen dat ik de kwetsbaarheid niet erken, maar ik wil er wel meezeggen dat het een persoonlijke keuze is. Ik snap niet waarom andere daar zoveel van moeten vinden. En ik gaf aan niet te begrijpen dat werken als onafhankelijk wordt gezien. Begrijp me niet verkeerd, ik hoop ook zo snel mogelijk weer een baan te hebben, maar ik zie mijzelf dan niet onafhankelijker dan dat ik nu ben.Niet iedereen werkt 'onder werktijd', dikke kans dat ik werk wanneer een ander weekend heeft en vrijwilligerswerk doe als een ander werkt. Als de meeste mensen naar het 8 uur journaal kijken met een bakkie koffie dan is mijn werkdag nog lang niet over. Niet iedereen werkt van 9-5.
woensdag 4 november 2015 om 18:37
quote:Debora schreef op 04 november 2015 @ 18:13:
Ik snap niet dat er hier mensen zijn die zich werkelijk voor de gek houden dat werkeloos thuis zitten hetzelfde is als een baan hebben. Als je werkt lever je een financiële bijdrage aan de samenleving. Maak je het mogelijk dat er gezondheidszorg is, dat er sociale voorzieningen zijn, dat mensen werkeloos thuis kunnen zitten (want die pech kan inderdaad iedereen overkomen).
Sommige mensen proberen wel heel krampachtig een vals wereldbeeld voor zichzelf te scheppen...Als je via één of ander re-integratie project werkt (vanuit de WW of Bijstand) lever je ook een financiële bijdrage aan de maatschappij. Heel financieel zelfs, doorgaans. Al kan het wel zo zijn dat iemands WW uitkering hoger is dan het loon dat hij/zij zou krijgen als hij/zij die zgn re-integratiebaan als echte baan betaald zou krijgen.
Ik snap niet dat er hier mensen zijn die zich werkelijk voor de gek houden dat werkeloos thuis zitten hetzelfde is als een baan hebben. Als je werkt lever je een financiële bijdrage aan de samenleving. Maak je het mogelijk dat er gezondheidszorg is, dat er sociale voorzieningen zijn, dat mensen werkeloos thuis kunnen zitten (want die pech kan inderdaad iedereen overkomen).
Sommige mensen proberen wel heel krampachtig een vals wereldbeeld voor zichzelf te scheppen...Als je via één of ander re-integratie project werkt (vanuit de WW of Bijstand) lever je ook een financiële bijdrage aan de maatschappij. Heel financieel zelfs, doorgaans. Al kan het wel zo zijn dat iemands WW uitkering hoger is dan het loon dat hij/zij zou krijgen als hij/zij die zgn re-integratiebaan als echte baan betaald zou krijgen.
“Intelligentie zonder vriendelijkheid is een zeer gevaarlijk wapen”. (Francoise Sagan)
"De moord die niet mocht worden opgelost". (Maaike Vaatstra)
"De moord die niet mocht worden opgelost". (Maaike Vaatstra)
woensdag 4 november 2015 om 19:37
quote:Blondie456 schreef op 04 november 2015 @ 09:49:
[...]
Ik herken mezelf daar wel in in dat geen motivatie hebben om te leren. Zeker als puber zijnde was ik met hele andere dingen bezig. Het was bij mij niet met de hakken over de sloot want ik heb zonder moeite de MAVO gehaald. Wel een mooie tijd gehad en vooral veel lol. Als ik met een kwartier leren een 6 kon halen dan had ik niet 3 kwartier gaan leren voor een 7. Talen ging me makkelijk af en ik ben geslaagd met zevens achten en negens. Ik heb altijd te horen gekregen dat als ik iets meer tijd erin gestoken had ik makkelijk de HAVO had kunnen halen maar dat boeide me niet.
Dus eigenlijk was je niet gemotiveerd en lui op school, net als sommige andere mannen en vrouwen. Dit trek je dan graag door in je volwassen leven onder het mom van ' Ook niet voor iedereen is emancipatie nou zo belangrijk hoor'.
Hou de emancipatie er lekker buiten. Bij een man noemen we dat gewoon een lapzwans.
[...]
Ik herken mezelf daar wel in in dat geen motivatie hebben om te leren. Zeker als puber zijnde was ik met hele andere dingen bezig. Het was bij mij niet met de hakken over de sloot want ik heb zonder moeite de MAVO gehaald. Wel een mooie tijd gehad en vooral veel lol. Als ik met een kwartier leren een 6 kon halen dan had ik niet 3 kwartier gaan leren voor een 7. Talen ging me makkelijk af en ik ben geslaagd met zevens achten en negens. Ik heb altijd te horen gekregen dat als ik iets meer tijd erin gestoken had ik makkelijk de HAVO had kunnen halen maar dat boeide me niet.
Dus eigenlijk was je niet gemotiveerd en lui op school, net als sommige andere mannen en vrouwen. Dit trek je dan graag door in je volwassen leven onder het mom van ' Ook niet voor iedereen is emancipatie nou zo belangrijk hoor'.
Hou de emancipatie er lekker buiten. Bij een man noemen we dat gewoon een lapzwans.
woensdag 4 november 2015 om 20:09
quote:Debora schreef op 04 november 2015 @ 18:13:
Ik snap niet dat er hier mensen zijn die zich werkelijk voor de gek houden dat werkeloos thuis zitten hetzelfde is als een baan hebben. Als je werkt lever je een financiële bijdrage aan de samenleving. Maak je het mogelijk dat er gezondheidszorg is, dat er sociale voorzieningen zijn, dat mensen werkeloos thuis kunnen zitten (want die pech kan inderdaad iedereen overkomen).
Sommige mensen proberen wel heel krampachtig een vals wereldbeeld voor zichzelf te scheppen...
Je moet eens weten hoeveel banen er wegbezuinigd zijn die nu worden gedaan door vrijwilligers. Ik zeg niet dat ik dat een goede zaak vindt; integendeel. Maar het is wel een feit. Dat levert de maatschappij misschien geen geld op, maar het bespaart wel geld.
Maar thuis zijn is niet hetzelfde als een baan hebben, dat ben ik geheel met je eens. Ik heb alle fases doorlopen dus ik kan het vergelijken.
Ik snap niet dat er hier mensen zijn die zich werkelijk voor de gek houden dat werkeloos thuis zitten hetzelfde is als een baan hebben. Als je werkt lever je een financiële bijdrage aan de samenleving. Maak je het mogelijk dat er gezondheidszorg is, dat er sociale voorzieningen zijn, dat mensen werkeloos thuis kunnen zitten (want die pech kan inderdaad iedereen overkomen).
Sommige mensen proberen wel heel krampachtig een vals wereldbeeld voor zichzelf te scheppen...
Je moet eens weten hoeveel banen er wegbezuinigd zijn die nu worden gedaan door vrijwilligers. Ik zeg niet dat ik dat een goede zaak vindt; integendeel. Maar het is wel een feit. Dat levert de maatschappij misschien geen geld op, maar het bespaart wel geld.
Maar thuis zijn is niet hetzelfde als een baan hebben, dat ben ik geheel met je eens. Ik heb alle fases doorlopen dus ik kan het vergelijken.
woensdag 4 november 2015 om 20:13
quote:simbalabimba schreef op 04 november 2015 @ 18:37:
[...]
Als je via één of ander re-integratie project werkt (vanuit de WW of Bijstand) lever je ook een financiële bijdrage aan de maatschappij. Heel financieel zelfs, doorgaans. Al kan het wel zo zijn dat iemands WW uitkering hoger is dan het loon dat hij/zij zou krijgen als hij/zij die zgn re-integratiebaan als echte baan betaald zou krijgen.
Zou je me uit zou willen leggen hoe deze mensen financieel bijdragen aan de maatschappij.
Mijn visie daarop: We zijn het eens dat ze (semi-vrijwillig) verschrikkelijk belangrijk werk kunnen doen. In uren. In mankracht. Maar niet in geld. Ze kosten geld omdat ze vanuit de belastingen betaald krijgen en geen cent terugstorten in de staatskas. De uitgaven die ze doen in winkels dempen hun financiele last op de maatschappij. Helaas komt dat geld terecht in de zakken van eigenaren en niet van ons burgers.
[...]
Als je via één of ander re-integratie project werkt (vanuit de WW of Bijstand) lever je ook een financiële bijdrage aan de maatschappij. Heel financieel zelfs, doorgaans. Al kan het wel zo zijn dat iemands WW uitkering hoger is dan het loon dat hij/zij zou krijgen als hij/zij die zgn re-integratiebaan als echte baan betaald zou krijgen.
Zou je me uit zou willen leggen hoe deze mensen financieel bijdragen aan de maatschappij.
Mijn visie daarop: We zijn het eens dat ze (semi-vrijwillig) verschrikkelijk belangrijk werk kunnen doen. In uren. In mankracht. Maar niet in geld. Ze kosten geld omdat ze vanuit de belastingen betaald krijgen en geen cent terugstorten in de staatskas. De uitgaven die ze doen in winkels dempen hun financiele last op de maatschappij. Helaas komt dat geld terecht in de zakken van eigenaren en niet van ons burgers.
woensdag 4 november 2015 om 20:26
quote:TheQ schreef op 04 november 2015 @ 20:13:
[...]
Zou je me uit zou willen leggen hoe deze mensen financieel bijdragen aan de maatschappij.
Mijn visie daarop: We zijn het eens dat ze (semi-vrijwillig) verschrikkelijk belangrijk werk kunnen doen. In uren. In mankracht. Maar niet in geld. Ze kosten geld omdat ze vanuit de belastingen betaald krijgen en geen cent terugstorten in de staatskas. De uitgaven die ze doen in winkels dempen hun financiele last op de maatschappij. Helaas komt dat geld terecht in de zakken van eigenaren en niet van ons burgers.Zeker in die soort trajecten gaat het vaak om verdringing van betaalde banen. Denk aan het bekende voorbeeld van de vuilnisman die eerst zijn baan kwijtraakte, en vervolgens met behoud van uitkering hetzelfde werk moest gaan doen. Weliswaar ontvangt hij natuurlijk zijn uitkering, maar dat is stukken minder dan een normaal salaris dus in die zin bespaart het geld. (Als dat niet zo zou zijn, dan zou het helemaal een belachelijke constructie zijn).
[...]
Zou je me uit zou willen leggen hoe deze mensen financieel bijdragen aan de maatschappij.
Mijn visie daarop: We zijn het eens dat ze (semi-vrijwillig) verschrikkelijk belangrijk werk kunnen doen. In uren. In mankracht. Maar niet in geld. Ze kosten geld omdat ze vanuit de belastingen betaald krijgen en geen cent terugstorten in de staatskas. De uitgaven die ze doen in winkels dempen hun financiele last op de maatschappij. Helaas komt dat geld terecht in de zakken van eigenaren en niet van ons burgers.Zeker in die soort trajecten gaat het vaak om verdringing van betaalde banen. Denk aan het bekende voorbeeld van de vuilnisman die eerst zijn baan kwijtraakte, en vervolgens met behoud van uitkering hetzelfde werk moest gaan doen. Weliswaar ontvangt hij natuurlijk zijn uitkering, maar dat is stukken minder dan een normaal salaris dus in die zin bespaart het geld. (Als dat niet zo zou zijn, dan zou het helemaal een belachelijke constructie zijn).
woensdag 4 november 2015 om 20:33
quote:meivogel schreef op 04 november 2015 @ 20:26:
[...]
Zeker in die soort trajecten gaat het vaak om verdringing van betaalde banen. Denk aan het bekende voorbeeld van de vuilnisman die eerst zijn baan kwijtraakte, en vervolgens met behoud van uitkering hetzelfde werk moest gaan doen. Weliswaar ontvangt hij natuurlijk zijn uitkering, maar dat is stukken minder dan een normaal salaris dus in die zin bespaart het geld. (Als dat niet zo zou zijn, dan zou het helemaal een belachelijke constructie zijn).
Dit is inderdaad een zeer zorgelijke ontwikkeling.
Prikken of iets dergelijks zou kunnen, maar iets wat vroeger een fatsoenlijke baan was, dient niet hiermee opgevuld te worden. Zo'n arme man heeft dan en gewoon al de zorgen van een baan, en het stigma van een uitkering.
[...]
Zeker in die soort trajecten gaat het vaak om verdringing van betaalde banen. Denk aan het bekende voorbeeld van de vuilnisman die eerst zijn baan kwijtraakte, en vervolgens met behoud van uitkering hetzelfde werk moest gaan doen. Weliswaar ontvangt hij natuurlijk zijn uitkering, maar dat is stukken minder dan een normaal salaris dus in die zin bespaart het geld. (Als dat niet zo zou zijn, dan zou het helemaal een belachelijke constructie zijn).
Dit is inderdaad een zeer zorgelijke ontwikkeling.
Prikken of iets dergelijks zou kunnen, maar iets wat vroeger een fatsoenlijke baan was, dient niet hiermee opgevuld te worden. Zo'n arme man heeft dan en gewoon al de zorgen van een baan, en het stigma van een uitkering.
woensdag 4 november 2015 om 20:46
quote:TheQ schreef op 04 november 2015 @ 20:13:
[...]
Zou je me uit zou willen leggen hoe deze mensen financieel bijdragen aan de maatschappij.
Mijn visie daarop: We zijn het eens dat ze (semi-vrijwillig) verschrikkelijk belangrijk werk kunnen doen. In uren. In mankracht. Maar niet in geld. Ze kosten geld omdat ze vanuit de belastingen betaald krijgen en geen cent terugstorten in de staatskas. De uitgaven die ze doen in winkels dempen hun financiele last op de maatschappij. Helaas komt dat geld terecht in de zakken van eigenaren en niet van ons burgers.Deze mensen doen werk voor hun WW of bijstandsuitkering; als er een gewone baan van zou worden gemaakt, is de maatschappij duurder uit.
[...]
Zou je me uit zou willen leggen hoe deze mensen financieel bijdragen aan de maatschappij.
Mijn visie daarop: We zijn het eens dat ze (semi-vrijwillig) verschrikkelijk belangrijk werk kunnen doen. In uren. In mankracht. Maar niet in geld. Ze kosten geld omdat ze vanuit de belastingen betaald krijgen en geen cent terugstorten in de staatskas. De uitgaven die ze doen in winkels dempen hun financiele last op de maatschappij. Helaas komt dat geld terecht in de zakken van eigenaren en niet van ons burgers.Deze mensen doen werk voor hun WW of bijstandsuitkering; als er een gewone baan van zou worden gemaakt, is de maatschappij duurder uit.
“Intelligentie zonder vriendelijkheid is een zeer gevaarlijk wapen”. (Francoise Sagan)
"De moord die niet mocht worden opgelost". (Maaike Vaatstra)
"De moord die niet mocht worden opgelost". (Maaike Vaatstra)
